สู่วิถีอมตะ - บทที่ 84 ประชันโจวเฟิง
เจียงผิงอันย่อมมิใช่ผู้สืบชะตาสวรรค์ ที่เขามีโชคได้เพียงนี้เป็ น เพราะตาขวาล้วน ๆ
เมื่อได้ยินคาหารือของเหล่าเจ้าหน้าที่ หัวใจของเจียงผิงอันก็ สะท้านน้อย ๆ
อาชีพที่เรียกว่าผู้สืบชะตาสวรรค์ดูทรงพลังนักในการเดิมพัน ศิลา หากเขาแสร ้งท าตัวเป็ นผู้สืบชะตาสวรรค์ อาจไม่เกิดข้อเคลือบ แคลงขึ้นก็เป็ นได้
ศิลากองหนึ่งถูกผ่า และแม้จะปรากฏสมบัติราคานับล้าน เจียงผิง อันก็หาเป็ นสุขไม่
เมล็ดหญ้าผลึกน้าแข็งอยู่ที่ใด?
วันถัดมา การแข่งขันอัจฉริยะด่านที่สามก็เริ่มขึ้น
การประลองยุทธ ์จะเริ่มขึ้นอย่างเป็ นทางการในวันนี้ ผู้มีอานาจ ต่อสู้สิบอันดับแรกจะถูกส่งไปแข่งขันแย่งเกาะเทวะ
/
คนนับล้านรวมตัวที่ลานประลอง เนืองขนัดด้วยผู้ฝึกตนส่งเสียง เซ็งแซ่
การพินิจผู้มีฝีมือประชันนั้นมิเพียงเป็ นความบันเทิง ยังเป็ นการ เรียนรู ้อย่างหนึ่งด้วย
แน่นอน คนส่วนใหญ่แค่มาเดิมพันและดื่มด่าความระทึกใจ เท่านั้น
“ในการประลองคู่แรก เจ้าลงเดิมพันข้างผู้ใด?”
“เหลวไหล ก็ต้องเป็ นโจวเฟิ งอยู่แล้วสิ นั่ นอัจฉริยะจาก สานักเพียวเหมี่ยวเลยนะ”
“โจวเฟิงผู้นี้เป็ นผู้ฝึกกระบี่หายาก ดาเนินวิถีคู่กระบี่ กระทั่งใน สานักเพียวเหมี่ยว เขาก็เป็ นตัวตนชั้นเลิศ”
“ข้าลงเดิมพันข้างเจียงผิงอันสิบหินวิญญาณ หากเขาชนะ ข้าก็ จะได้คืนมาหนึ่งร ้อย!”
“เจ้าโง่ หากเชื่อว่าเขาจะชนะ เอาเงินไปเดิมพันศิลายังดีกว่าเลย ดีไม่ดีอาจเจอสมบัติก็เป็ นได้”
ผู้ฝึกตนทั่วไปนั่งพินิจบนอัฒจันทร ์ขณะที่ผู้มั่งคั่งได้ห้องส่วนตัว แยกต่างหาก
ห้องส่วนตัวนั้นเงียบเชียบ ใกล้ชิดลานประลอง สามารถเห็นการ ต่อสู้ชัดเจน
เซี่ยชิงนั่งในห้องส่วนตัว คิ้วขมวดแน่น
“เจียงผิงอันกับเมิ่งจิงไปไหนกัน? จะเริ่มประลองอยู่แล้ว เหตุใดจึง ยังไม่โผล่หน้า?”
จินหลินเกาศีรษะ “เมื่อวานเราไปหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล ด้วยกัน พวกเขาสองคนบอกมีของจะขาย เลยแยกตัวไปขอรับ”
เฟิงอวี่เฉินยังคงกอดอก สีหน้าดูริษยา “จะไปที่ใดได้อีก คงไป โรงเตี๊ยมแล้วกระมัง”
คู่ชายหญิงจะไปที่ใดกันทั้งคืนได้อีก
ได้ยินเช่นนี้ เด็กสาวมากมายก็หน้าแดงเรื่อ แสร ้งตั้งอกตั้งใจมอง ลานประลอง
ปัง!
ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักออก เมิ่งจิงวิ่งหน้าระรื่นเข้ามา ยิ้มกว้าง ปากแทบฉีกถึงหู
เซี่ยชิงเห็นแล้ว คิ้วที่ขมวดก็คลายออกเล็กน้อย “พวกเจ้าไปที่ใด มา? แล้วเจียงผิงอันเล่า?”
“เจ้าท่อนไม้ไปเตรียมตัวขึ้นประลองแล้วเจ้าค่ะ เมื่อวานเราพนัน ศิลากันอยู่ พวกท่านหาทราบไม่ เจ้าท่อนไม้ดวงดีสุดขั้ว ได้หิน วิญญาณมาเยอะแยะเลย ฮิ ๆ~”
เมิ่งจิงยืดอก อดอวดโอ่มิได้
เปรี้ยง!
เซี่ยชิงทุบโต๊ะอย่างรุนแรง ขึ้นเสียงเอ่ยว่า “วันนี้มีประลอง พวก เจ้ายังไปเดิมพันศิลาอีกเนี่ยนะ?”
“อุ้ย……”
เมิ่งจิงก้มหน้างุด ตระหนักแล้วว่านางพูดมากเกินไป
เซี่ยชิงยกมือนวดหว่างคิ้ว “ช่างเถอะ อย่างไรเสียเจียงผิงอันก็ ชนะไม่ได้อยู่ดี เจ้าก็พักดี ๆ แล้วกัน วันนี้มีรอบที่เจ้าต้องขึ้นประลอง ด้วยนี่”
ส าหรับเจียงผิงอัน เซี่ยชิงหามีหวังไม่
หากเจียงผิงอันจับคู่ได้ผู้อื่น บางทีอาจยังมีโอกาสบ้าง
แต่เขาดันต้องพบโจวเฟิง
จินหลินลอบถอนหายใจ ก าลังใจสหายเจียงดีจริง ๆ
แต่อย่างไรเสีย ในเมื่อชนะไม่ได้อยู่ดี สาราญเข้าไว้ย่อมดีกว่า
“การประลองคู่แรกจะเริ่มแล้ว ขอเชิญเจียงผิงอันและโจวเฟิงขึ้น ลานประลองด้วย”
เสียงของผู้ฝึ กตนหญิงซึ่งดูแลการประลองนี้ดังขึ้น แล้วสอง บุคคลก็เดินออกมายังลานประลองจากทางเดินสองแห่ง
หนึ่งบุคคลถือกระบี่ สีหน้าเยือกเย็น เผยบรรยากาศเย่อหยิ่งถือ ตัว
หนึ่งบุคคลสวมอาภรณ์ดาราบเรียบ แม้จะดูเยาว์วัยเล็กน้อย แต่ก็ ถือว่าองอาจผ่าเผยแล้ว
เมื่อทั้งสองปรากฏตัว เหล่าผู้ชมก็ลือลั่นฮือฮา
“ในที่สุดก็จะเริ่มแล้ว เราจะได้เห็นอัจฉริยะสูงสุดประลองกันเสียที
“ฮ่า ๆ ข้าทุ่มหมดหน้าตักเลย รอเก็บเงินอย่างเดียวแล้ว”
“โจวเฟิง จัดการไอ้หนูนั่นเลย!”
คนทั้งสองบนลานประลองเผชิญหน้ากันจากไกล ๆ
โจวเฟิ งยิ้มเหี้ยมเกรียม “หนึ่งกระบี่ วันนี้ข้าต้องการเพียงหนึ่ง กระบี่ ก็ฆ่าเจ้าในพริบตาได้แล้ว!”
สายตาของเจียงผิงอันสุขุม มิอาจประเมินความรู ้สึกได้เลย
เขาไม่อาจลืมว่าเมื่อกาลก่อน โจวเฟิงหมายชีวิตตน
หากมิใช่ได้ท่านอาจารย์และเซี่ยชิงช่วยไว้ เขาได้ตายแน่ ๆ
ทนความอัปยศมาหลายเดือน เพื่อวันนี้
โฆษกหญิงงามบนท้องนภากล่าวเสียงดัง “ขอย้ากฎการประลอง อีกครั้ง ห้ามฆ่ากัน ห้ามใช ้อาวุธวิเศษเกินขอบเขตสร ้างรากฐาน ห้าม ใช ้ยันต์หรือเคล็ดวิชา ห้ามใช ้โอสถใด ๆ”
“หากมีการละเมิดกฎ จะถูกตัดสิทธิ์ทันที”
“ยามนี้ ข้าขอประกาศเริ่มการประลองได้!”
เสียงของโฆษกรื่นโสตชวนสดชื่น
สิ้นเสียงของนาง โจวเฟิงก็ชักกระบี่ทันที
เงาปราณกระบี่มหึมาปรากฏบนอากาศ ฟาดฟันแหวกเมฆาเผย คมเกรี้ยวกราด
โฆษกคนงามบนฟ้ าสีหน้าเคร่งขรึม “เจตจานงกระบี่นี่เอง หากจะ หาผู้ใช ้เจตจานงกระบี่ได้ในขอบเขตสร ้างรากฐาน ทั่วทั้งต้าเซี่ยพบ ได้ไม่ถึงสิบคน!”
“สมเป็ นวีรชนผู้เยาว์จากสานักเพียวเหมี่ยว ผลของศึกนี้ชัดเจน แล้ว”
เมื่อเห็นเช่นนี้ เซี่ยชิงในห้องส่วนตัวก็ลอบราพึง
ความต่างชั้นระหว่างเจียงผิงอันและโจวเฟิงสูงเกินประชัน
เฟิ งอวี่เฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึม “ต่อให้เป็ นข้า ก็ยังยากสกัด เจตจานงกระบี่นี้ได้ เจียงผิงอันจะเหลืออะไร”
เมื่อฟางซิง อวิ๋นหวง และคนอื่น ๆ เห็นเจตจานงกระบี่นี้ สีหน้า ของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเช่นกัน
สมแล้วที่เป็ นอัจฉริยะผู้ฝึกกระบี่ เจตจานงกระบี่นี้กระทั่งตัวตน ขอบเขตจินตานยังยากบรรลุ แต่เขากลับบรรลุได้ในขอบเขตสร้าง รากฐาน
“ไสหัวไป!” โจวเฟิงเหวี่ยงกระบี่
เจตจานงกระบี่โปรยจากฟ้ า ฟาดมาใส่เจียงผิงอัน
ขยะพรรค์นี้หาควรค่าอยู่ร่วมลานประลองเดียวกับเขาไม่
ขาขวาของเจียงผิงอันก้าวเยื้องมาเบื้องหน้า ย่อลงเล็กน้อย มือ ขวาอยู่หน้า มือซ ้ายอยู่หลัง ตั้งท่าพร ้อมรับ
แล้วเจตจานงกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวโรยลง
ทว่าเสียงกระแทกดังสนั่นมิได้เกิดขึ้นเช่นคาดคิด
เหล่าผู้ชมที่เตรียมโห่ร ้องฉลองชัยดูชะงักค้าง
เจตจานงกระบี่มโหฬารลอยบนฟ้ าเหนือร่างของเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันเหวี่ยงแขน แล้วเจตจานงกระบี่มโหฬารนั้นพลันเบน กลับไปฟันใส่โจวเฟิง
สีหน้าของโจวเฟิงแปรเปลี่ยนมหันต์ รีบตวัดกระบี่เข้าสนอง
เจตจานงกระบี่สองสายปะทะกันเสียงดังสนั่น ปราณกระบี่เลื่อน ลั่นรุนแรง ฟาดฟันแดนดินแหลกร ้าวฝุ่นตลบ
เรือนผมดาของเจียงผิงอันปลิวไสว ท่วงท่ายังคงไม่เปลี่ยนแปลง สีหน้านิ่งสนิท ราวต้นสนยืนยงหมื่นปี บรรพตอันเกินสั่นคลอน
สายตาของปวงชนเบิกกว้าง
“มันเรื่องอะไรกันนี่? เหตุใดอีกฝ่ ายจึงสะท้อนเจตจานงกระบี่ กลับไปได้!”
“หมัดอู๋จี๋!”
“เจียงผิงอันผู้นี้ไม่ธรรมดา!”
คนมากมายมองออกว่าคือหมัดอู๋จี๋ วรยุทธ ์เรืองนามอันเด่นชัด ทันทีที่ใช ้
สีหน้าของโจวเฟิงดาคล้า การมิอาจปราบอีกฝ่ ายด้วยกระบี่เดียว ทาให้เขาเสียหน้ายิ่ง
“คิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะจัดการเจ้าไม่ได้? เพราะกลัวหรอกว่าจะ ฆ่าเจ้าด้วยกระบี่นี้ จึงออมมือไว้ หนนี้ข้าจะลงมือเต็มกาลังแล้ว!”
โจวเฟิ งประเมินเจียงผิงอันต่าไป หาคาดไว้ไม่ว่าอีกฝ่ ายจะฝึก หมัดอู๋จี๋ได้ถึงขั้นนี้
เขาใช ้เจตจานงกระบี่อีกครั้ง คราวนี้แผลงฤทธิ์ชวนสะพรึงเสียยิ่ง กว่าเมื่อครู่
“โจวเฟิง! เจ้าต้องชนะนะ เงินของเหลาจื่อเดิมพันข้างเจ้าหมด เลย!”
“ดีดเขาออกไป!”
“สู้เขา!”
ผู้ชมมากมายตะโกนให้ก าลังใจโจวเฟิง
เหตุผลมิใช่ใดอื่น เพราะพวกเขาล้วนเดิมพันข้างโจวเฟิง
“ตาย!”