สู่วิถีอมตะ - บทที่ 829 เขตแดนมารมืดทมิฬ

บทที่ 829 เขตแดนมารมืดทมิฬ

เจียงผิงอันใช้ศาสตราเซียน ‘กำไลทลายมิติ’ ฉีกมิติไปยังเขต

แดนมารมืดทมิฬ

แม้การบุกเดี่ยวสู่เขตแดนมารมืดทมิฬจะอันตราย แต่เขาก็ต้อง

ไปเดี๋ยวนี้ หากทำลายค่ายกลเคลื่อนย้ายไม่ทันกาล ทั้งภพแร้นแค้นก็

จะอยู่ในอันตราย ญาติมิตรมิอาจหลีกพ้น

เพื่อคนที่เขารัก จึงต้องรับความเสี่ยงนี้

เขามิได้จะประชันกับเขตแดนมารมืดทมิฬ แค่ลอบทำลายค่าย

กลเคลื่อนย้ายได้ก็พอ

สามเขตหวงห้ามมิได้อยู่บนผืนแผ่นดินนี้ แต่อยู่ลึกขึ้นไปใน

จักรวาลพร่างดาว ห่างจากแดนดินพอสมควร หากเป็นยามทั่วไป

การเดินทางข้ามระยะอันห่างไกลเช่นนี้ในกาลอันสั้นจะยากเย็นยิ่ง

แต่มิติของภพแร้นแค้นนั้นไม่เสถียร หากมิติในภพเซียนมั่นคง

ดุจแท่งเหล็กกล้า มิติของภพแร้นแค้นก็เหมือนก้อนฝ้าย ฉีกเบา ๆ ก็

ขาดแล้ว

เมื่อมีศาสตราเซียนสายมิติช่วยเหลือ เจียงผิงอันในยามนี้ก็

สามารถไปสู่ซอกมุมใดของภพแร้นแค้นก็ได้ในหนึ่งชั่วยาม

ไม่นาน เจียงผิงอันก็พบหนึ่งดาราจักรอันปกคลุมด้วยปราณมืด

มิด มองจากไกล ๆ ดูประหนึ่งหุบเหวมืดทมิฬ แผ่บรรยากาศชวนขน

หัวลุก

ที่นี่คือเขตแดนมารมืดทมิฬ

เจียงผิงอันใช้ ‘วิชาอำพรางสรวง’ ซ่อนปราณ เปลี่ยนลักษณ์

เป็นมารสวรรค์เหินเข้าไป

‘วิชาอำพรางสรวง’ เป็นวรยุทธ์เซียนที่หลัวซู่ ประมุขศาลาเติง

เซียนมอบให้เขา ช่วยชีวิตเขามาแล้วหลายต่อหลายครั้ง ขอเพียงอีก

ฝ่ายมิได้ขอบเขตสูงกว่าเขาเกินสองขอบเขต หรือก็คือยอดฝีมือ

ระดับเซียนสวรรค์ ก็ยากจะจับพิรุธเขาได้

แน่นอน มันไม่มีทางแนบเนียนสมบูรณ์แบบ หากยอดฝีมือ

เหล่านี้เรียนวิชาพิเศษหรือมีพลังพิเศษอะไร ก็อาจมองทะลุพิรุธของ

เขาได้เช่นกัน

แต่ส่วนใหญ่แล้ว ‘วิชาอำพรางสรวง’ ประสิทธิ์ผลดี

เจียงผิงอันลอบย่องเข้าสู่เขตแดนมารมืดทมิฬอย่างระมัดระวัง

ตื่นตัวพร้อมจับสังเกตอันตรายรอบกาย

ที่แห่งนี้กว้างขวางยิ่ง มีดวงดาวมากมายในอาณาเขต หลายดวง

มีอาคารพิเศษตั้งอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เจียงผิงอันฉงนใจก็คือ อาคาร

เหล่านี้ไร้ผู้อาศัย

“ตัวตนในเขตแดนมารมืดทมิฬล่ะ?”

ดวงดาวเหล่านี้ถูกพัฒนาอย่างเห็นได้ชัด และยังมีอาคารสร้างไว้

แต่ไฉนจึงไร้ผู้อยู่?

ยิ่งมุ่งหน้าเข้าไปลึก เจียงผิงอันก็มาถึงจุดใจกลางเขตแดนมาร

มืดทมิฬ สุดท้ายก็ได้เห็นผู้อาศัยในเขตแดนมารมืดทมิฬ

ใจกลางเขตหวงห้ามเป็นดวงดาวขนาดมหึมา รายล้อมด้วย

อักขระเซียนสายมิติอันลึกลับ ก่อประสานเป็นค่ายกลเคลื่อนย้าย

ผู้คนในเขตแดนมารมืดทมิฬกำลังทยอยกันเข้าสู่ค่ายกล

ใบหน้าของพวกมันแย้มยิ้มเปี่ยมความหวัง

“ด้วยพรสวรรค์แข็งแกร่งเช่นนี้ ข้าจะต้องคืบหน้าสำเร็จในภพ

เซียนได้บ้างแหละ!”

“ข้าตั้งตารอจริงแท้ ไม่รู้สตรีจากภพเซียนจะเพริศพริ้งกันทุกนาง

หรือไม่”

“ไม่ช้าก็เร็ว นามของข้าจะระบือไกลในภพเซียน!”

การอพยพเผ่าจะจบแล้ว เหลือผู้อยู่นอกค่ายกลเคลื่อนย้ายอยู่ไม่

มาก

เจียงผิงอันพลันตระหนักแจ้ง มิน่าเล่าที่นี่จึงไร้คนมากนัก ปรากฏ

ว่าพวกมันแห่ไปยังภพเซียนกันอยู่

ไปภพเซียนกันก็ดีแล้ว จะได้ไม่มีปัญหาอะไร

“บรรพชน!”

หนึ่งตัวตนซึ่งมีเขาคู่หนึ่งบนศีรษะ รูปลักษณ์คลับคล้ายมาร

สวรรค์เร้นกายพักผ่อนหลังอาคารแห่งหนึ่ง เมื่อเห็นเจียงผิงอันย่อง

เข้ามาเงียบเชียบ ก็ตกใจจนผุดลุกทันที

เจียงผิงอันเองก็สะดุ้ง เขาไม่รู้ว่ายังมีผู้ซ่อนตัวอยู่ที่นี่

ตัวตนนี้รีบลุกเดินมาหา “บรรพชน ไฉนท่านกลับมาเร็วจังขอรับ

เผ่ามนุษย์ราบเละแล้วหรือ?”

“เรียบร้อย เรื่องง่าย ๆ แค่นี้เอง”

เจียงผิงอันสุขุมยิ่ง ถามอย่างไม่เผยพิรุธใด “ทุกผู้เข้าภพเซียน

ไปหมดแล้วหรือ?”

ตัวตนมีเขาตอบอย่างนอบน้อม “ส่วนใหญ่ไปกันแล้วขอรับ เหลือ

เราไม่กี่นาม”

เจียงผิงอันพยักหน้า “พวกเจ้าไปกันก่อน ข้าจะอยู่รั้งท้ายให้”

“บรรพชน เช่นนั้นไม่สมควรเลย จะให้บรรพชนอย่างท่าน…”

ตัวตนนี้เหมือนยังมีอะไรจะพูด ทว่าเจียงผิงอันตีสีหน้าเย็นเยียบ

จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวพลันถาโถม ทำให้มันกลืนวาทะที่ขึ้นถึง

ปากกลับลงไป

“รับบัญชาบรรพชน”

มันเหินไปหน้าค่ายกลเคลื่อนย้าย ตะโกนขึ้นทันที “บรรพชนให้

เราไปกันได้แล้ว”

ยามตัวตนทั้งหลายได้ยินเช่นนี้ ก็รีบเข้าค่ายกลเคลื่อนย้ายไป

อย่างแสนยินดี พวกมันไม่อยากถูกทิ้งไว้ที่นี่ อยากไปภพเซียนกันใจ

จะขาด ในเมื่อบรรพชนเต็มใจอยู่รั้งท้าย พวกมันย่อมแสนยินดี

ไม่นาน ทุกชีวิตทั่วทั้งเขตแดนมารมืดทมิฬก็หลงเหลือเพียงเจียง

ผิงอัน

เจียงผิงอันผ่อนหายใจยาวอย่างโล่งอก “หนนี้ข้าโชคดีเอาการ

มิได้เผชิญอันตรายใด ง่ายกว่าที่คิดเยอะเลย”

เขาควบแน่นพลังวิญญาณและปราณเซียนในดวงตา มองไป

รอบ ๆ ค่ายกลเคลื่อนย้ายดารา มีแต่ต้องหาเนตรค่ายกลให้เจอ เขา

จึงทำลายค่ายกลได้โดยง่าย

ขณะที่เจียงผิงอันกำลังมองหาเนตรค่ายกลอยู่นั้นเอง หนึ่งร่างก็

พุ่งออกจากค่ายกลเคลื่อนย้ายด้วยความเร็วสูงสุดขั้ว ร่างปกคลุม

ด้วยปราณมาร ทำให้ทั้งสุญตาประหนึ่งแน่นิ่ง

ยอดฝีมือขอบเขตเซียนปฐพี!

เนตรชั่วร้ายของมันมองทะลวงความมืดมิดตรงมาที่เจียงผิงอัน

“ป้ายชีวิตของมารสวรรค์พังทลายไปแล้ว เจ้าเป็นใคร! มาจากเขต

หวงห้ามใด!”

อำนาจชวนขนลุกปกคลุมทั่วกายเจียงผิงอัน

ผู้นำเขตแดนมารมืดทมิฬมิคาดคิดเลย ว่าผ่านไปไม่กี่วัน ยอด

ฝีมือระดับเซียนทั้งห้าที่ส่งไปพิชิตเผ่ามนุษย์จะตกตายกันสิ้น

ทั่วทั้งภพแร้นแค้น นอกจากเขตหวงห้ามอื่น ๆ ทั้งสอง ตัวตนทรง

พลังเช่นนี้หามีไม่

บุคคลตรงหน้าเขาแม้จะมีรูปลักษณ์เหมือนมารสวรรค์ แต่ไม่มี

ทางเป็นมารสวรรค์ไปได้

เจียงผิงอันขมวดคิ้ว หนักใจราวถูกดวงดาวกดทับ โลหิตในกาย

เจียนควบแน่น เมื่อครู่ยังดีใจที่ไม่พบอันตรายอยู่เลย มิคาดว่า

อันตรายจะปรากฏเช่นนี้

ยอดฝีมือระดับเซียนปฐพีผู้นี้มิใช่สิ่งที่เขารับมือไหวเลย

เจียงผิงอันพยายามประคองความเยือกเย็นของตนไว้ “ยังจะถาม

ว่าข้าเป็นใคร พวกเจ้าเขตแดนมารมืดทมิฬล่วงเกินผู้ใดไว้ มิใช่รู้แก่

ใจหรือ?”

เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายล่วงเกินสองเขตหวงห้ามอื่น ๆ ไว้หรือไม่

ยามนี้จึงทำได้เพียงหาทางถ่วงเวลา มองหาโอกาสเอาตัวรอด แล้วหนี

ทันทีที่พบทางตันเท่านั้น

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง ผู้นำเขตแดนมารมืดทมิฬก็เอ่ยปาก “เจ้ามา

จากเขตหวงห้ามกาลเวลาหรือ?”

ยามเจียงผิงอันได้ยินเช่นนี้ เขาก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีความขัดแย้งกับ

เขตหวงห้ามกาลเวลา เร่งลวดลายกาลเวลาสีเขียวที่หลังมือซึ่งถูกทิ้ง

ไว้โดยวัตถุจากเขตหวงห้ามกาลเวลาทันที ในนั้นยังมีอำนาจ

กาลเวลาหลงเหลือ

ยามเห็นอำนาจกาลเวลานี้ ผู้นำเขตแดนมารมืดทมิฬก็สีหน้า

เปลี่ยนฉับพลัน

“เป็นคนจากเขตหวงห้ามกาลเวลาจริง ๆ ด้วย เราเขตแดนมาร

มืดทมิฬเคยรุกล ้าเขตหวงห้ามกาลเวลาของพวกเจ้ามาก่อนก็จริง แต่

ผ่านกาลมานานเพียงไรแล้ว ยามนั้นข้าก็เคยไปขอขมาด้วยตัวเอง

เจ้ามาฆ่าเซียนห้าตนของเราทำไม?”

เจียงผิงอันแตกตื่นอยู่ในใจ ถึงกับทำให้ยอดฝีมือขอบเขตเซียน

ปฐพีเช่นนี้ลดศักดิ์ศรีขอขมาด้วยตนเองได้ เขตหวงห้ามกาลเวลา

ต้องน่าสะพรึงกลัวเพียงไร?

แต่ยามนี้ไม่ใช่เวลามามัวคิดเรื่องเหล่านี้

“พวกเจ้าเขตแดนมารมืดทมิฬเปิดทางเชื่อมสู่โลกเซียนโดยไม่

ชอบธรรม มันจะนำหายนะสู่ภพแร้นแค้น เขตหวงห้ามกาลเวลาของ

เราทนการกระทำของพวกเจ้าไม่ได้เลยมาสั่งสอน ยามนี้รีบไปแล้วปิด

ค่ายกลเคลื่อนย้ายเสีย ยอดฝีมือจากเขตหวงห้ามกาลเวลาของเราจะ

มาในไม่ช้า ถึงยามนั้น ต่อให้เจ้าคิดจะไปก็ไปไม่ได้แล้วนะ”

ที่เจียงผิงอันอยู่รอดได้จนบัดนี้ก็เพราะเขาสุขุมอยู่ตลอดเวลา ยิ่ง

อันตรายยิ่งไร้ลนลาน หากเขาแตกตื่นหนีเพราะความกลัวเมื่อครู่

ยามนี้คงเป็นซากไปแล้ว

ต่อให้หนีพ้น อันตรายก็จะเกิดกับเผ่ามนุษย์

เมื่อเห็นท่าทีหยิ่งผยองของ ‘เขตหวงห้ามกาลเวลา’ ผู้นำเขต

แดนมารมืดทมิฬก็เดือดโทสะทว่ามิกล้าพูดอะไร ยุคสมัยยามเผ่า

อนธการของพวกมันก่อเกิด อีกสองเขตหวงห้ามก็มีตัวตนอยู่แล้ว

รากฐานนั้นเกินหยั่งวัด พวกมันมิอาจล่วงเกินได้เลย

ห้าตัวตนนั้นต้องตายเปล่าหรือ?

เดี๋ยวก่อนสิ! พวกมันเขตแดนมารมืดทมิฬจะทิ้งภพแร้นแค้นไป

แล้ว ไฉนต้องกลัวเขตหวงห้ามกาลเวลาด้วย?

ต่อให้มิกล้าไปล้างแค้นที่เขตหวงห้ามกาลเวลา แต่หากกำจัดคน

ตรงหน้าได้ก็นับเป็นการล้างแค้นให้สหายร่วมเผ่าเช่นกัน

คิดถึงตรงนี้ ผู้นำเขตแดนมารมืดทมิฬก็เงื้อมือ ข้ามมิติเวลาขย ้า

เข้าใส่เจียงผิงอัน

“น ้าหน้าอย่างเจ้าควรค่ากำแหงกับเซียนผู้นี้หรือ ตาย!”

ขอเพียงคนตรงหน้ามิใช่เซียนปฐพี ฝ่ามือเดียวก็ตีตายได้

เมื่อเห็นอีกฝ่ายลงมือ เจียงผิงอันพลันหน้าถอดสี หลอกอีกฝ่าย

ไปไม่ได้!