สู่วิถีอมตะ - บทที่ 81 ฮัวชิงอวี่
บทที่ 81 ฮัวชิงอวี่
“ขอโทษนะ”
เมื่อกลับมาที่สวน เมิ่งจิงก้มหน้าก้มตา มือน้อยกำชายเสื้อ คู่เนตรกลมโตสุดรู้สึกผิด มิกล้ามองหน้าเจียงผิงอันตรง ๆ
เจียงผิงอันหัวเราะมิได้ ร้องไห้ไม่ออก “เจ้าพูดมาเป็นสิบหนแล้ว ไม่เป็นไรจริง ๆ”
แม่หนูน้อยผู้นี้เดิมทีทะนงตนไม่หยอก เหตุใดจู่ ๆ จึงเปลี่ยนกิริยาไปเช่นนี้
“แต่เจ้าจับคู่ได้โจวเฟิง หากพ่ายเขาอีก เจ้าไม่มีทางรู้สึกดีแน่ และอีกฝ่ายอาจกระทั่งลงมือหมายชีวิตเจ้า”
เมิ่งจิงเศร้าใจยิ่งนัก เหตุใดนางในยามนั้นจึงจำกฎได้ไม่ชัดเจนกันหนอ ทำให้เจียงผิงอันลำบากครั้งใหญ่เสียแล้ว
จินหลินตบบ่าเจียงผิงอัน “สหายเจียงอย่าเศร้าใจไป กลับไปข้าจะไปเดิมพันข้างโจวเฟิงหนึ่งล้าน เอากำไรมาเลี้ยงเจ้ามื้อใหญ่เลย”
เมิ่งจิงพลันเงยหน้าถามอย่างตื่นเต้น “เรื่องนี้ก็เดิมพันได้หรือ? ไปเดิมพันได้ที่ใด?”
เจียงผิงอัน “……”
เดิมที เขามิได้อึดอัดใจนัก
แต่เมื่อได้ยินคำของทั้งคู่ เขาพลันรู้สึกอึดอัดขึ้นมา
จินหลินเอ่ยปาก “โดยภาพรวมแล้ว ยามเกิดการประลองใหญ่โตเช่นนี้เผยแก่โลกหล้า ทุกบ่อนพนันก็จะเปิดให้เดิมพันทั้งสิ้น”
ดวงตาของเจียงผิงอันพลันเรืองประกาย “แต้มต่อข้าเป็นเท่าไหร่?”
“แค่ก ๆ” จินหลินกระแอมไอสองหน
“ยิ่งพลังต่อสู้อ่อนแอ แต้มต่อยิ่งสูง โจวเฟิงเป็นผู้ฝึกกระบี่พิเศษล้ำ เป็นอัจฉริยะจากสำนักเพียวเหมี่ยว”
“หากเขาล้มเจ้าได้ อัตราต่อรองน่าจะสักสามเท่า แต่หากเจ้าล้มเขาได้ ก็ทบทวีไปหลายสิบกระมัง”
ได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเจียงผิงอันก็เผยรอยยิ้มอย่างหาได้ยาก “ไปลงเดิมพันกัน”
นี่คือโอกาสสร้างกำไรมากมาย และเขาก็กำลังจะไปถามไถ่ข่าวอยู่พอดี
“ฮ่า ๆ สหายเจียงยังคงทัศนวิสัยกว้างไกล พ่ายก็คือพ่าย ไปทำเงินก่อนค่อยพูดกัน”
จินหลินเห็นว่าเจียงผิงอันไม่อารมณ์เสียก็แย้มยิ้มเบิกบาน
ทั้งสามออกจากสวน มุ่งหน้าสู่เมืองหมิงหวัง
เมืองหมิงหวังเต็มไปด้วยยอดฝีมือ ผู้ฝึกตนและสัตว์ภูตกลายพันธุ์มากมายเหาะเหินทั่วทิศ
ทางเข้าบ่อนพนันใหญ่ล้วนแน่นขนัดด้วยผู้คน ต่อแถวหนาแน่นยาวเหยียดเยี่ยงขนดมังกรไร้จุดจบ เป็นที่ตื่นตาอย่างยิ่ง
“สหายเจียง มีผู้มาเดิมพันมากเกินไป เราไปหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลกันดีกว่า ผู้ฝึกตนที่ใช้จ่ายเกินสิบล้านมีช่องทางพิเศษ ข้าช่วยเจ้าลงเดิมพันได้นะ”
จินหลินเป็นสมาชิกตระกูลใหญ่ ร่ำรวยกว่าผู้ฝึกตนไร้สังกัดทั่วไป และใช้จ่ายเกินสิบล้านไปแล้ว
“ไม่ต้องหรอก ข้าบังเอิญมีของจะขายให้หอวาณิชพอดี”
เจียงผิงอันปฏิเสธความปรารถนาดีของอีกฝ่าย พลางเตือนว่า “ขอเตือนสักหน่อย ข้ายามนี้หาอ่อนแอไม่ หากเจ้าอยากทำกำไร ลงเดิมพันข้างข้าจะดีที่สุด”
จินหลินชำเลืองเจียงผิงอันผู้ยังถูกเมิ่งจิงกอดไม่ปล่อยยามเหาะเหิน เงียบไปสองลมหายใจ จึงเปิดปาก “ไม่ต้องห่วง ข้าเดิมพันแน่”
เขาจะลงเดิมพันข้างเจียงผิงอันสักสองแสน โจวเฟิงแปดแสน ไว้หน้าสหายเจียงสักหน่อย
เจียงผิงอันพยักหน้า
ทั้งสามทะยานสู่หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลอันหรูหราสุดขั้ว
หอวาณิชที่นี่กว้างใหญ่ยิ่งกว่าปราสาท มีพื้นที่ต่าง ๆ มากมาย
ทั้งเขตสัตว์ภูต เขตอาวุธ เขตโอสถ เขตวรยุทธ์……
จากเขตสัตว์ภูต กระทั่งปราณเหล่าสัตว์ภูตขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดยังแผ่ออกมาให้สัมผัสได้เป็นฝูง
เขตอาวุธยิ่งชวนหนาวสะท้านกว่า ความดุร้ายของมันชวนขนลุก อาวุธสังหารมากมายปลิดชีวิตผู้คนหลากหลาย เรียงรายให้เห็นได้เพียงแรกชำเลือง
พื้นที่ต่าง ๆ ของหอวาณิชนั้นกว้างไกลเกินเยี่ยมชมทั่วในหนึ่งวัน
แม้จินหลินจะมาจากตระกูลใหญ่ เขาก็ยังตะลึงกับเหตุการณ์ตรงหน้า
สมแล้วที่เป็นหอวาณิชอันแข็งแกร่งที่สุดในโลกหล้าผู้ฝึกตน ราคาอาคารนี้ลำพัง ทรัพย์สินทั้งตระกูลเขาก็คงเทียบไม่ติดแล้ว
ทั้งสามแยกทางกัน เจียงผิงอันพาเมิ่งจิงไปหาหญิงรับใช้ผู้พริ้มเพรา แล้วแสดงป้ายทองหนึ่งดาราให้
“ข้ามีของจะขาย ราคาของมันแพงเกินสิบล้าน ขอห้องส่วนตัวด้วย”
“ได้เจ้าค่ะคุณชาย โปรดตามข้ามา”
หญิงรับใช้แย้มยิ้มเอ่ยตอบ ปฏิกิริยาของนางเรียบเฉยยิ่ง
ด้วยทำงานในหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลมาเนิ่นนาน จึงชาชินยามได้ยินตัวเลขมหาศาลไปแล้ว
เมิ่งจิงตามติดมากระซิบ “เจ้าอยากขายสิ่งใดน่ะ? หากไม่มีเงินพนัน ข้าให้เจ้าได้นะ”
“ขายของนั้นหาสำคัญไม่ เรื่องหลัก ๆ คือถามข่าวสารน่ะ”
ครั้งนี้ เจียงผิงอันมาเพื่อถามไถ่ข่าวเกี่ยวกับหญ้าผลึกน้ำแข็ง
ชายหนุ่มไม่ลืมว่าอาจารย์ของเขาต้องการหญ้าผลึกน้ำแข็งเพื่อรักษาชีวิต
หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลอาจมีข่าวเกี่ยวกับหญ้าผลึกน้ำแข็งอยู่
หญิงรับใช้นำทางเจียงผิงอันและเมิ่งจิงเข้าสู่ห้องส่วนตัวห้องหนึ่ง
ห้องส่วนตัวของที่นี่กว้างใหญ่กว่าห้องส่วนตัวในเมืองเฉยเฟิงมากนัก ลงอาคมมายาไว้รอบข้างจนให้บรรยากาศเยี่ยงอยู่ในสวน บรรยากาศดีอย่างยิ่ง
ที่โต๊ะหิน มีผู้ฝึกตนผู้หนึ่งนั่งแย้มยิ้มดูใจดี
ผู้ฝึกตนคนนั้นร่างค่อนข้างอวบอ้วน ส่วนท้องดูเหมือนจะชนเข้ากับโต๊ะหิน
“คุณชายท่านนี้จะมาขายสิ่งใดหรือ?”
เจียงผิงอันนำขวดสีทองขวดหนึ่งออกมา “โลหิตผู้ครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์หนึ่งหยด”
ผู้ฝึกตนร่างอ้วนผู้ยิ้มแย้มพลันดูเคร่งขรึมขึ้นมาทันที
“คุณชายโปรดรอสักครู่ นี่มิใช่การซื้อขายระดับที่ข้าทำได้”
ผู้ฝึกตนร่างอ้วนลุกขึ้น รีบผลักประตูไม้เบื้องหลังจากไป
เมิ่งจิงดึงแขนเจียงผิงอัน กล่าวอย่างร้อนใจ “เจ้าท่อนไม้ สิ่งนี้ขายไม่ได้นะ โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์มีสรรพคุณยิ่งใหญ่ต่อผู้ฝึกกายา หากใช้มัน เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นแน่นอน!”
“มันมีค่าเกินกว่าจะเปลี่ยนเป็นเงินได้นะ”
เจียงผิงอันมิได้พูดว่ายามนี้ เขาใช้โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์วันละหลายหยดทุกวัน
ไม่นานนัก ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิด สตรีในชุดกระโปรงสีม่วงนางหนึ่งเดินเข้ามา
ผิวของนางขาวดุจหิมะ ใบหูอันเปราะบางทั้งสองห้อยตุ้มหูอัญมณีสีน้ำเงินเรืองประกาย
ทันทีที่นางเดินเข้ามา มายารอบกายก็วูบไหวหลายหน เท้าหยกเปลือยเปล่าไร้รองเท้าเหยียบย่างบนอากาศ คู่เนตรสีน้ำเงินเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวน
เมื่อนางเข้ามาในห้อง กลิ่นหอมประหลาดก็ทะลักเข้ามากระทบจมูก ชวนหลงใหลผ่อนคลายเกินธรรมดา
กระทั่งสตรีอย่างเมิ่งจิงยังอดตะลึงไปมิได้ยามเห็นสตรีนางนี้ “พี่สาวผู้นี้งามแท้”
เบื้องหลังสตรีผู้นั้นมีหญิงชรานางหนึ่ง ถือไม้เท้า ดูสุดแสนไม่สะดุดตา
เมื่อได้ยินคำชมของเมิ่งจิง ฮัวชิงอวี่ก็ยกยิ้มน้อย ๆ “น้องหญิงก็ใช่ย่อย ภายหน้าต้องเป็นหญิงงามลือลั่นแน่แท้”
เมิ่งจิงยามถูกชมหน้าแดงเล็กน้อย ก่อนจะก้มหน้าเอียงอาย ซ่อนตัวเบื้องหลังเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันใจลอยไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคืนสู่ปกติแล้วส่งขวดสีทองให้อีกฝ่าย
“โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์หนึ่งหยด มูลค่ามหาศาล”
ฮัวชิงอวี่ประหลาดใจเล็กน้อยที่เห็นว่าเจียงผิงอันคืนสติได้เร็วยิ่ง
คงเพราะหนุ่มน้อยนี่ยังหารู้ไม่ว่าหญิงงามคือสิ่งใด จึงไร้ปฏิกิริยายามพบนาง หากเป็นบุรุษอื่นหรือ คงวิญญาณหลุดลอยไปนานแล้ว
ฮัวชิงอวี่เอื้อมหัตถ์หยกขาวเพรียวบาง ยืมขวดมาส่งให้กับหญิงชราเบื้องหลัง
“ห้าสิบล้านหินวิญญาณ ราคาเช่นนี้ดีหรือไม่?”
เจียงผิงอันผงะ “ไม่พินิจสินค้าสักหน่อยหรือ?”
อีกฝ่ายให้ราคาเขามาโดยไม่แม้แต่จะพินิจมันเลย
หรืออีกฝ่ายก็มองทะลุเห็นภายในขวดได้เช่นกัน?
ฮัวชิงอวี่แย้มยิ้ม “โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์หยดนี้ ข้าเคยเป็นผู้ขาย และภายหลังหวังเหรินได้มันไป”
“เจ้ากับหวังเหรินอาจได้เป็นศิษย์อาจารย์กัน และการที่โลหิตผู้ครอบครองกายาศักดิ์สิทธิ์หยดนี้มาอยู่กับเจ้าก็สมเหตุสมผลยิ่ง”
นางหากลัวอีกฝ่ายฉ้อฉลไม่
กล้าลวงหลอกหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล อย่าว่าแต่ขอบเขตสร้างรากฐานเลย ขอเพียงมิใช่เซียน ก็ถูกขยี้ทำลายได้ทั้งสิ้น!
ดวงตาของเจียงผิงอันพลันเบิกกว้าง เผลอตัวก้าวถอยหลัง “เจ้ารู้จักข้าได้เช่นไร?”
เขาไม่เคยแนะนำตัวเลยสักครั้ง แต่อีกฝ่ายกลับรู้!
ฮัวชิงอวี่ยกริมฝีปากแย้มยิ้ม
“ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่รู้ ว่านอกจากซื้อขายสินค้าที่จับต้องได้ หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลยังเป็นสำนักข่าวกรองใหญ่ที่สุดในโลกหล้าผู้ฝึกตน ซึ่งซื้อขายข้อมูลเป็นอาจิณด้วย”
“นับแต่ที่เจ้าฆ่านายอำเภอผิงสุ่ย ข้อมูลของเจ้าก็เริ่มถูกบันทึกแล้ว”
ได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของเจียงผิงอันพลันคล้ำดำ
หากอีกฝ่ายซื้อขายข้อมูล เช่นนั้น เรื่องที่เขาซื้อแมลงหมื่นพิษเจ็ดดาราไปก็อาจถูกขายได้!
เช่นนั้น ก็โยงความตายของหม่าเหว่ยเข้ากับเขาได้เช่นกัน!
คู่เนตรสีน้ำเงินของฮัวชิงอวี่เหมือนมองทะลุหัวใจคนได้ และกล่าวขึ้นยิ้ม ๆ
“อย่าห่วงไป บางเรื่องเราก็ไม่ขายแก่โลกภายนอกหรอก เช่นข้อมูลการซื้อขายภายในหอวาณิช”
นิ้วของเจียงผิงอันสะท้านเบา ๆ
ว่าแล้วเชียว พวกเขาทราบเรื่องที่เขาฆ่าหม่าเหว่ยแล้ว