สู่วิถีอมตะ - บทที่ 82 ข่าวของหญ้าผลึกน้ำแข็ง
บทที่ 82 ข่าวของหญ้าผลึกน้ำแข็ง
เจียงผิงอันหาเชื่อวาทะอีกฝ่ายไม่
ขอเพียงให้ราคามากพอ ก็ไร้สิ่งใดที่พวกเขาขายไม่ได้
แน่นอน เรื่องนี้เกี่ยวกับชื่อเสียงหอวาณิชของพวกเขา หากราคาไม่สูงพอ พวกเขาก็มักไม่ขาย
ภายหน้าต้องระวังยามซื้อขายกับพวกเขา จะดีที่สุดหากซื้อวรยุทธ์เปลี่ยนรูปลักษณ์ไว้ใช้ก่อนมาซื้อขายด้วย
“ตกลงขายที่ห้าสิบล้าน”
เจียงผิงอันรับข้อเสนอของอีกฝ่าย
โลหิตหนึ่งหยดขายได้ห้าสิบล้าน นับเป็นราคาชวนขนลุกแล้ว
แม้จะเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตแปรเทวะ ยามได้ยินว่าเขามีของราคาห้าสิบล้านยังบุกมาปล้นได้
โดยไม่รออีกฝ่ายไปหยิบเงิน เจียงผิงอันกล่าวขึ้นอีกครั้ง “ได้ยินว่าการประลองพรุ่งนี้ วางเดิมพันที่นี่ได้ หากลงเดิมพันข้างข้า แต้มต่อเป็นเช่นไร?”
“ขณะนี้เป็นหนึ่งต่อสิบ” ฮัวชิงอวี่ตอบกลับ
“ห้าสิบล้าน ลงข้างข้าหมดเลย” เจียงผิงอันกล่าวอย่างสุขุม
ได้ยินเช่นนี้ ดวงตาสีน้ำเงินของฮัวชิงอวี่ก็เรืองประกายประหลาดใจ “เจ้ามั่นใจในตนเองจริง ๆ”
ดวงตาของเมิ่งจิงเบิกกว้าง ตะโกนขึ้นว่า “เจ้าท่อนไม้ บ้าไปแล้วหรือ? มิใช่ข้าไม่เชื่อเจ้า แต่นั่นห้าสิบล้านเลยนะ หากเจ้าพลั้งแพ้ขึ้นมา เสียหายมหาศาลเลยนะ!”
ต่อให้เป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตแปรเทวะ แต่ยังไม่เต็มใจเสียหินวิญญาณมากเพียงนี้เลย
“แต่หากชนะ ก็เท่ากับโลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์สิบหยดเลยนะ” เจียงผิงอันแย้มยิ้ม
เขามั่นใจในตนเองอยู่มากทีเดียว
เจียงผิงอันไม่ได้สนใจเงินจำนวนนักมากนัก เขาแค่อยากแลกหินวิญญาณไว้เพื่อการซื้อขายในภายหน้าสักหน่อยเท่านั้น
การแลกทรัพยากรสลับเป็นหินวิญญาณไว้เสมอนั้นสะดวกดี
“ได้ ข้าจะลงเดิมพันให้เจ้า ขอป้ายทองแก่ข้าด้วย”
ฮัวชิงอวี่รับเงินอย่างยินดี
ยามนี้เมื่อทุกผู้ลงเดิมพันแต่ข้างโจวเฟิง พวกนางก็จะเสียหินวิญญาณมากมาย
ห้าสิบล้านนี้ถือว่าช่วยลดการขาดทุนได้เล็กน้อย
เรียวนิ้วของฮัวชิงอวี่เคาะลงบนโต๊ะหิน
หนึ่งม่านแสงอักขระลอยขึ้นจากโต๊ะหินเฉียบพลัน
เจียงผิงอันมองภาพตรงหน้าอย่างเคลือบแคลง ส่งป้ายทองของเขาออกมา
ฮัวชิงอวี่นำป้ายทองออกมาวาดไปบนม่านแสง แล้วอักขระบนม่านก็สั่นสะท้าน
อึดใจต่อมา นางก็จิ้มนิ้วบนม่านแสงสองหน อักขระบนนั้นวูบไหว
“เอาละ เรียบร้อยแล้ว”
ฮัวชิงอวี่คืนป้ายทองให้กับเจียงผิงอัน
“เมื่อการประลองเสร็จสิ้น หากเจ้าชนะ เงินจะถูกส่งเข้ามาในป้ายทองของเจ้าโดยทันที”
“เมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็ไม่ต้องห่วงจะถูกผู้แข็งแกร่งหมายหัว หากเจ้าไม่มาขึ้นเงินด้วยตนเอง ผู้ใดก็แตะต้องหินวิญญาณของเจ้าไม่ได้”
“เมื่อเจ้าอยากใช้หินวิญญาณนี้ ก็สามารถมาใช้หินวิญญาณในหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลได้ทุกแห่ง ทุกสาขาจะเชื่อมข้อมูลกันอยู่แล้ว”
เมื่อได้ยินวาทะเหล่านี้ เจียงผิงอันก็ตกตะลึง “นี่มันหลักการอะไรกัน?”
“เจ้าไม่เข้าใจหรอก สรุปก็คือ มันคือการถ่ายทอดข้อมูลผ่านอักขระอย่างง่ายน่ะ” ฮัวชิงอวี่มิได้อธิบายมากนัก
เจียงผิงอันได้รับความรู้ใหม่อีกแล้ว
ภายหน้าเมื่อมีเวลา ต้องศึกษายันต์อักขระให้ดี
เจียงผิงอันสะกดความตกใจไว้ในอก ถามขึ้นอีกครั้ง “ที่นี่มีหญ้าผลึกน้ำแข็งหรือไม่?”
“เจ้ากลายเป็นศิษย์หวังเหรินแล้วจริง ๆ ด้วย”
ฮัวชิงอวี่เดาจุดประสงค์ของเจียงผิงอันได้ นางโบกมือลบม่านแสงตรงหน้าไป และกล่าวว่า “น่าเสียดายที่สมุนไพรนี้ถือได้ว่าสูญพันธุ์แล้ว”
“บางทีในเขตหวงห้ามบางแห่งอาจยังมี แต่พวกมันล้วนแล้วเกินเอื้อมถึง ตระกูลใหญ่บางแห่งก็อาจมีเก็บไว้บ้าง แต่พวกเขาไม่ขายหรอก”
“ครั้งสุดท้ายที่หญ้าผลึกน้ำแข็งปรากฏขึ้นคือร้อยสามสิบปีก่อน มีผู้ผ่าพบเมล็ดหญ้าผลึกน้ำแข็งจากการเดิมพันศิลา”
ขณะที่เจียงผิงอันกำลังจะสิ้นหวัง เมื่อเขาได้ยินประโยคสุดท้าย หัวใจของเขาก็สะท้าน
“การเดิมพันศิลาผ่าเจอเมล็ดหญ้าผลึกน้ำแข็งได้ด้วยหรือ?”
หากเป็นเช่นนั้น เขาก็ยังมีโอกาส
ฮัวชิงอวี่พยักหน้าเบา ๆ “มี แต่ความเป็นไปได้น้อยมากเลยนะ”
เจียงผิงอันกำหมัด ไม่ว่าความเป็นไปได้จะน้อยนิดเพียงไร เขาก็ต้องลอง
อายุขัยท่านอาจารย์เหลือไม่มากแล้ว!
“ในหอวาณิชของพวกเจ้ามีลานเดิมพันศิลา ถูกหรือไม่?”
“แน่นอน แต่เจ้าคิดอยากหาเมล็ดหญ้าผลึกน้ำแข็งจากการเดิมพันศิลาหรือ? อ่อนต่อโลกไปนะ”
ฮัวชิงอวี่คิดว่าข้อมูลที่ได้มาผิดไปนิดหน่อย มันระบุว่าเจียงผิงอันเยือกเย็น หนักแน่นและดูมากประสบการณ์กว่าคนวัยเดียวกันนัก
แต่ยามนี้เขาดูเหมือนไม่ใช่เช่นนั้น ดูโง่เง่าอ่อนต่อโลกยิ่ง
อย่าว่าแต่จะเดิมพันศิลา ผ่าเจอเมล็ดหญ้าผลึกน้ำแข็งได้เลย ต่อให้ในหมู่ศิลามารดามีเมล็ดมันอยู่จริง ๆ เขาจะหามันเจอได้อย่างไร?
การพยายามหาเมล็ดพืชเพียงหนึ่งจากศิลานั้นเทียบได้กับงมเข็มในกองฟางจริง ๆ
ทว่าการที่เด็กหนุ่มผู้นี้คิดพยายามทุกวิถีทางเพื่ออาจารย์นั้นก็ควรค่าชื่นชม
“หากเจ้าอยากหาเมล็ดหญ้าผลึกน้ำแข็ง ก็ไปยังลานพนันศิลาที่เหมืองแร่แสนมหาคีรีได้ ที่นั่นในกาลก่อนมีหญ้าผลึกน้ำแข็งเติบโตมากมาย”
ฮัวชิงอวี่กล่าวเตือนอย่างหวังดี
เจียงผิงอันกุมกำปั้นกล่าว “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ หากได้ข่าวคราวใดเกี่ยวกับหญ้าผลึกน้ำแข็ง ก็หวังให้ช่วยแจ้งข้าด้วย ข้ายินดีซื้อด้วยราคาสูง ขอตัวแล้ว”
เขาจะไปผ่าศิลาหาเมล็ดหญ้าผลึกน้ำแข็งให้อาจารย์ต่อ
ว่าแล้ว ชายหนุ่มก็หันกายจาก
“เฮ้! เจ้าท่อนไม้ เจ้าควรกลับไปฝึกฝนเสียยามนี้นะ พรุ่งนี้เจ้ามีประลอง ลงเดิมพันไปห้าสิบล้านเชียวนะ!”
เมิ่งจิงรีบร้อนไล่ตาม
นี่ไม่ใช่เจ้าท่อนไม้แล้ว เจ้าทึ่มชัด ๆ!
ขณะมองไล่หลังทั้งสอง หญิงชราเบื้องหลังฮัวชิงอวี่ก็เอ่ยเสียงแหบแห้ง
“คุณหนู ผู้ฝึกตนระดับนี้ ท่านไม่เห็นต้องมาพบด้วยตนเองเลยนี่เจ้าคะ?”
“ผู้ที่ข้าใส่ใจหาใช่เจียงผิงอันไม่”
ฮัวชิงอวี่ส่ายหัว เครื่องประดับบุปผาสีทองบนศีรษะไหวเล็กน้อย “ข้าแค่อยากพบเมิ่งจิงเท่านั้น”
“เด็กคนนี้แย่ยิ่งกว่ามารดา ผู้ที่นางชอบจะตาย บิดาของนางจะตาย ชะตาถูกกำหนดให้อาภัพ”
หญิงชราผงะไปเล็กน้อย “คุณหนูได้ข้อมูลใดมาหรือเจ้าคะ?”
เพิ่งถามจบ นางก็รีบร้อนก้มหัวขอขมา “ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู ยายเฒ่าผู้นี้ไม่ควรถามมากเลย”
“ภายหน้าก็ระวังหน่อยแล้วกัน” ฮัวชิงอวี่เอ่ยเสียงเย็น เท้าหยกเหยียบอากาศจากจร
เจียงผิงอันออกจากห้องส่วนตัว หาหญิงรับใช้และขอให้อีกฝ่ายพาเขาไปยังลานเดิมพันศิลาจากเหมืองแร่แสนมหาคีรี
ลานเดิมพันศิลานั้นกว้างขวางกว่าบริเวณขายเรือเหาะนัก หินแร่วางเรียงรายเต็มรัศมีหลายร้อยจั้ง มีเจ้าหน้าที่ดูแลหลายสิบคน
เจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่งนั่งเรียงกันเสวนาในที่พัก
“วันนี้คนมาน้อยจริง ปกติเต็มแน่นแท้ ๆ”
“การประลองระหว่างอัจฉริยะกำลังจะเริ่ม ทุกคนล้วนไปวางเดิมพันทั้งสิ้น”
“มันง่ายกว่าเดิมพันศิลามากนัก เลือกหนึ่งจากสอง โอกาสชนะสูงยิ่ง คนโง่เท่านั้นแหละที่จะมาเดิมพันศิลา……”
“หุบปาก! ลูกค้ามาโน่นแล้ว!”
เจ้าหน้าที่ซึ่งนั่งพักกันอยู่รีบร้อนลุกขึ้นมาทักทายด้วยรอยยิ้ม
“ยินดีต้อนรับ ทั้งสองท่านมาเดิมพันศิลาหรือ? แร่ในเขตของเราล้วนแล้วคุณภาพสูงสุด โอกาสเจอสมบัติสูงมากเลยขอรับ!”
เมิ่งจิงพองแก้ม เจ้าพวกนี้ตุ๋นคนเก่งกันจริงแท้
เมื่อครู่เพิ่งพูดไปแท้ ๆ ว่าคนโง่เท่านั้นแหละที่จะมาเดิมพันศิลา แล้วยามนี้ทำบอกว่าโอกาสเจอสมบัติสูง
เมิ่งจิงมองสีหน้าจริงจังของเจียงผิงอันแล้วถอนหายใจ เจ้าท่อนไม้อาจทึ่มจริง ๆ ก็ได้
สายตาของเจียงผิงอันกวาดมองจุดเรียงศิลามารดา เห็นศิลามารดาบางก้อนเรืองประกายเบาบาง
ศิลาเรืองประกายเหล่านี้มีบางอย่างภายใน
เจียงผิงอันเปิดปาก “ข้าจะชี้เลือก พวกเจ้าไปนำมา”
“ก้อนนั้น ก้อนนั้น ด้านซ้าย……”
เขาชี้ศิลาสิบก้อนในคราวเดียว
ทุกครั้งที่เขาเลือกศิลาหนึ่งก้อน หัวใจของเมิ่งจิงก็เลือดซิบ
ใช้เงินไปลงเดิมพันข้างเจียงผิงอันยังดีกว่ามาซื้อศิลาเห่ย ๆ พวกนี้ ยามนี้ทำได้เพียงภาวนาขอให้มีสมบัติภายในพวกมันแล้ว
เหล่าเจ้าหน้าที่ต่างดีใจเบิกบาน มีลูกค้ากระเป๋าหนัก… มาให้เชือดแล้ว
นักเดิมพันศิลามือฉมังล้วนตัดสินใจตามที่มาของศิลา ว่าเหมืองนั้นมีแร่กี่มากน้อย ขนาดใหญ่เพียงพอหรือไม่ และมีทรายแร่อันใกล้เคียงกันหรือไม่
ต้องทำความเข้าใจอย่างระมัดระวัง จึงตกลงเลือก
เว้นแต่ผู้สืบชะตาสวรรค์ที่กล้าเลือกศิลาทันทีที่เห็น ผู้ที่กล้าเลือกสุ่ม ๆ ล้วนแล้วเป็นมือใหม่อ่อนหัด
หากทำได้ พวกเขาคงกลืนกินศิลามารดาไปหมดสิ้น