สู่วิถีอมตะ - บทที่ 805
บทที่ 805 สาธุ
การฝึกฝนของฉางหงร่วงหล่น ใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะเหิน
กลับถึงสำนักเซียนเทียนหลาน
เขาโซเซมาที่หน้าโถงตำหนักเจ้าสำนัก แต่ยามจะเข้าไปก็ถูก
ทวารบาลขวางไว้
“เจ้าสำนักและเหล่าผู้อาวุโสกำลังประชุมกันอยู่ ห้ามผู้ใดเข้าไป”
ฉางหงรีบตะโกน “ข้ามีเรื่องด่วนที่ต้องรายงานเจ้าสำนักเดี๋ยวนี้
เป็นเรื่องของเจียงผิงอัน หากสายเกินไป ศิษย์สำนักเรามากมายจะ
ตายเป็นใบไม้ร่วงนะ! พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่าเจียงผิงอันในขณะนี้
แข็งแกร่งมาก เขาฆ่าเดนเซียนได้แล้ว!”
ฉางหงคิดว่าทวารบาลทั้งสองต้องตกใจหรือรู้สึกไม่อยากเชื่อ
ยามได้ยินเขาพูดเช่นนี้แน่ ๆ แต่สีหน้าของพวกเขามิได้เปลี่ยนแปลง
“เรื่องที่เจ้าพูดถึง เจ้าสำนักทราบอยู่ก่อนแล้ว ยามนี้เหล่าผู้
อาวุโสก็หารือเรื่องนี้กันอยู่ หลายเดือนมานี้ เจียงผิงอันฆ่ายอดฝีมือ
ระดับเขตแดนนับร้อย และเดนเซียนเพิ่มอีกสองคน”
ทวารบาลกล่าวเสียงขรึม
ได้ยินเช่นนี้ ฉางหงก็สีหน้าเปลี่ยน เขาอยากใช้ข่าวนี้ขอแลก
โอสถเซียนมาฟื้นรากเซียนของเขา มิคาดว่าเจียงผิงอันจะลงมือ
รวดเร็ว ฆ่าคนไปมากเพียงนี้ในช่วงกาลผ่านมา
ฉางหงถามอย่างร้อนใจ “เจ้าสำนักจะออกมายามใด รากเซียน
ของข้าถูกเจียงผิงอันทำลาย ข้าอยากได้โอสถช่วยเหลืออย่าง
เร่งด่วน!”
ทวารบาลกล่าวกับฉางหงอย่างเห็นใจ “กลับไปรอข่าวก่อน นี่
เป็นเวลาสงคราม เจ้าสำนักกับผู้อาวุโสกำลังยุ่ง”
“ข้าจะรอเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสออกมาตรงนี้แหละ” ฉางหง
กล่าว
ทวารบาลส่ายหน้าอย่างจนใจ “เจ้ายังต้องให้ข้าพูดชัดกว่านี้อีก
หรือ? ด้วยการฝึกฝนของเจ้าสำนักและเหล่าผู้อาวุโส บทสนทนาของ
เราย่อมชัดเจนแก่พวกเขา หากปรารถนาจะให้โอสถเซียนกับเจ้า
พวกเขาก็ให้เจ้ากันง่าย ๆ มิต้องรอคอยอะไรแล้ว แต่เหตุใดพวกเจ้า
สำนักจึงยังไม่ออกมา? เพราะโอสถเซียนที่ใช้ฟื้นรากฐานมันแพงเกิน
กว่าจะให้เจ้ายังไงล่ะ”
ใบหน้าของฉางหงพลันซีดขาว “ข้าเป็นอัจฉริยะของสำนัก ศิษย์
ที่แข็งแกร่งสูงสุดในรุ่นนี้ แม้โอสถเซียนจะราคาแพง แต่หากข้าได้
บรรลุเซียน ก็ย่อมคุ้มราคาโอสถนี้นะ!”
ทวารบาลตอบเสียงเรียบ “ไม่จำเป็นเลย โอสถนี้มีผลต่อผู้อาวุโส
ทั้งหลายมากกว่า มันช่วยฟื้นบาดแผลให้ผู้อาวุโสทั้งหลายได้ หาก
เป็นยามทั่วไป พวกเขาก็อาจเจียดให้เจ้าสักเม็ด แต่ยามนี้มีสงคราม
ผู้อาวุโสก็บาดเจ็บ โอสถนี้ล ้าค่าและจำเป็น ไม่เอามาเปลืองเปล่ากับ
เจ้าแน่ ๆ”
“นอกจากนั้น มูลค่าโอสถนี้ยังสูงลิบ หากตีราคาเป็นผลึกเซียนก็
เลี้ยงดูเซียนมนุษย์ได้หลายนาม แม้เจ้าจะเป็นอัจฉริยะ แต่เจ้าก็ยัง
มิใช่เซียนอยู่ดี อีกสองสามปีหรือหลักสิบปีก็จะมีผู้แข็งแกร่งกว่าเจ้า
ปรากฏตัว”
“อย่าเสียเวลาที่นี่เลย รีบไปเถอะ”
ฉางหงตะลึงจังงัง หัวใจสุดแสนร้าวราน เขารีบคุกเข่ากับพื้น
ตะโกนอ้อนวอนไปทางโถงหลัก “เจ้าสำนัก ผู้อาวุโส โปรดให้โอสถ
เซียนกับข้าสักเม็ดเถิด…”
“ไว้หน้าแล้วยังไม่รักษา เสียเวลาจริง ๆ”
ทวารบาลถีบฉางหงกระเด็นพ้นจากหน้าโถงหลัก
ฉางหงกระเด็นไปไกล ร่วงลงที่ตีนเขาแห่งหนึ่งรุนแรงจนฝุ่นตลบ
คลุ้ง
ผู้ฝึกตนที่ผ่านไปมามองมาอย่างประหลาดใจ
“นี่มิใช่ศิษย์พี่ฉางหงหรือ? เกิดอะไรขึ้น?”
“ปราณของศิษย์พี่ฉางหงทำไมเบาบางเพียงนี้! ขอบเขตร่วงหล่น
หรือ?”
“ดูเหมือนรากเซียนจะเสียหาย ศิษย์พี่ฉางหงกลายเป็นคนไร้ค่า
ไปแล้ว!”
เมื่อสัมผัสสายตาพิกลจากปวงชนรอบข้าง หัวใจฉางหงก็อัด
แน่นด้วยความเจ็บใจระคนโทสะ รีบลุกขึ้นเดินจาก
เขาเคยสถานะสูงส่งเหนือใครดุจเซียน เหาะเหินเท้าไม่ติดดิน แต่
ยามนี้กลับคลุกฝุ่นเคล้ามลทิน สภาพดูไม่จืดเอาเสียเลย ศิษย์เหล่านี้
ซึ่งเดิมก้มหัวให้เขาทุกครั้งที่พบ มิกล้ามองหน้ากันตรง ๆ ยามนี้กลับ
เต็มไปด้วยสายตาปรีดาในทุกข์ผู้อื่น
ความรู้สึกเจ็บใจและอัปยศอัดแน่นในอก
“เจียงผิงอันสมควรตาย ข้าฟื้นตัวได้ยามใดจะจับเจ้าไปตุ๋น สูบ
เลือดกินเนื้อเจ้าเสีย!”
ฉางหงสุดแสนเคืองแค้นเจียงผิงอัน ที่เขาตกต ่าเพียงนี้ก็เพราะ
เจตนาของเจียงผิงอันที่คิดจะเหยียบเขาให้ตกต ่า ถูกเหยียดหยาม
รังแก
เขาสาบานว่าเจียงผิงอันต้องไม่ตายดี!
ขณะที่ฉางหงกำลังเดินกลับ จู่ ๆ สองร่างก็โรยลงจากฟ้า เหยียบ
เขาไว้เบื้องล่าง
“ศิษย์พี่ฉางหง เชื่อว่าคงยังสบายดีนะ”
หนึ่งในนั้นพูดคลับคล้ายเหน็บแนม
“พวกเจ้าเป็นใคร! ยกเท้าเน่า ๆ ออกไปนะ!” ฉางหงแผดเสียง
ก่อนหน้านี้มีแต่เขาเหยียบย ่าผู้อื่น เพิ่งถูกผู้อื่นเหยียบย ่าบ้างก็คราวนี้
ศักดิ์ศรีของเขารับไม่ได้
“เหอะ ๆ ศิษย์พี่ฉางหงยังคงสูงสง่ามากธุระจนขี้ลืมจริงแท้ หลงลืม
พวกเราไปเสียแล้ว สามสิบปีก่อน เพราะบังเอิญเดินไม่ระวังไปเหยียบ
โดนเจ้า เจ้าเลยเหยียบย ่าเราต่อหน้าสาธารณชน เจ้าลืมได้ แต่เราไม่
อาจลืม”
ได้ยินเช่นนี้ ฉางหงก็หน้าถอดสี หัวใจบังเกิดความกลัว “เจ้าจะ
ทำอะไร หากบังอาจแตะต้องข้า เจ้าสำนักไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้
แน่!”
“ฮ่า ๆ เจ้าก็แค่คนไร้ค่าคนหนึ่ง ไร้ประโยชน์ต่อสำนักเซียนเทียน
หลานแล้ว อีกอย่าง เจ้าจะไม่มีทางได้เห็นเจ้าสำนักอีก!”
คนทั้งสองลากฉางหงไปทรมาน
เหตุที่เจียงผิงอันไม่ฆ่าฉางหงนั้นก็เพราะ เขารู้ว่าการทำลายฤทธิ์
จะทรมานฉางหงยิ่งกว่าฆ่ากัน
มีแต่ทำเช่นนี้ จึงล้างแค้นให้พี่ใหญ่อวี๋เปยได้
แต่นี่ยังไม่พอหรอก
ระหว่างกลับมายังแดนจันทร์มายา เจียงผิงอันเปิดฉากล้างบาง
สังหารผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลาน
“สาธุ สาธุ”
ในสมรภูมิ เจียงผิงอันถือสายประคำเปื้อนเลือดเส้นหนึ่ง สะกดจิต
สังหารในใจไปพร้อม ๆ กับเหวี่ยงกิ่งมารสะเทือนสรวงบดร่างผู้ฝึกตน
จากสำนักเซียนเทียนหลานเป็นกองเนื้อบด
ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานซึ่งถูกล่าสังหารล้วนขวัญ
ผวาสมองนิ่งค้าง เทพสังหารนี่ปากว่าสาธุ แต่มือโบยพลองปลิดชีวิต
สาธุบ้าบออะไรฟะ!
ผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนอวี่หวงที่ตามมาจัดการกับเหล่ามัจฉา
ลอดตาข่ายเบื้องหลังเจียงผิงอันมองทะเลโลหิตใต้เท้าคนตรงหน้า
แล้วขวัญผวาในใจ
ช่างโชคดี เจียงผิงอันมิใช่ศัตรูของพวกเขา ตัวตนอันตรายเช่นนี้
มีแต่ต้องให้เซียนมนุษย์ของแท้มาสยบเท่านั้น
รู้สึกว่าจิตสังหารของเจียงผิงอันน่ากลัวกว่าเหมียวจิ่ง เซียนผู้
บรรลุเต๋าด้วยการฆ่าซึ่งเป็นอาจารย์ด้วยซ ้า
“ถอย! เบื้องบนสั่งถอยแล้ว!” ผู้บัญชาการของสำนักเซียนเทียน
หลานตะโกนขึ้นในสมรภูมิ
ไม่ต้องรอให้เขาตะโกนบอก ผู้ฝึกตนในสมรภูมิก็หนี
กระเจิดกระเจิงกันแล้ว ผู้ใดหนีช้าก็จะถูกลากลงสู่ทะเลโลหิตอันน่า
ขนลุก มิอาจกลับขึ้นมาได้อีก
“แม่เจ้าโว้ย! มิใช่พูดกันหรือว่าเจียงผิงอันบรรลุเซียนมิได้ ทำไม
เขาแข็งแกร่งขนาดนี้!”
“จะเป็นเซียนได้หรือไม่ ไม่เกี่ยวกับความแข็งแกร่งขนาดนี้ของ
เขาสักหน่อย!”
“บางทีอาจเพราะเขาแข็งแกร่งเกินไปนี่แหละ สวรรค์เลยไม่ยอม
ให้เขาเป็นเซียน”
“สมน ้าหน้า! อีกหมื่น ๆ ปียามจะตาย ข้าจะไปซ ้าเติมให้สิ้นลม!”
เจียงผิงอันกวาดล้างผู้ฝึกตนร่วมระดับจากสำนักเซียนเทียน
หลานอย่างไร้เทียมทาน ไม่มีผู้ใดประมือได้เลย ก่อนหน้านี้พวกเขาก็
ลอบส่งเดนเซียนสองคนมาลอบสังหาร แต่นอกจากไม่สำเร็จแล้วยัง
จะถูกย้อนสังหารอีก
“เจียงผิงอัน! แน่จริงก็สู้คนเดียวสิ!” ผู้บัญชาการของสำนักเซียน
เทียนหลานตะโกนท้า
“ได้ อย่าให้พวกเขาหนี ข้าคนเดียวก็จัดการพวกเจ้าได้” เจียงผิง
อันยืนเหนือทะเลโลหิต มองเหล่าศัตรูอย่างเหยียดหยาม
หากเป็นผู้อื่นพูดเช่นนี้ คงโดนรุมประชาทัณฑ์ตายไปนานแล้ว
แต่ปวงชนล้วนรู้สึกว่าเจียงผิงอันยังพูดน้อยเกินจริงไปมาก มิใช่
คำพูดกร่างกำแหงอะไรเลย
ผู้บัญชาการของสำนักเซียนเทียนหลานเอ่ยปาก “หากไม่สู้กับผู้
ฝึกตนขั้นปลายระดับเขตแดน แต่ไปสู้กับเดนเซียนแทน เจ้ากล้า
หรือไม่?”
ยามเหล่าศิษย์สำนักเซียนอวี่หวงได้ยินเช่นนี้ ก็ก่นด่ากันทันที
“จะหน้าด้านก็น้อย ๆ หน่อยเถอะ เอาเดนเซียนมาสู้กับผู้ฝึกตน
ระดับเขตแดน พูดมาได้ไม่อายปาก!”
“สำนักเซียนเทียนหลานผู้ยิ่งใหญ่ มีปัญญาแค่นี้เหรอ?”
ผู้บัญชาการของสำนักเซียนเทียนหลานหาสะทกสะท้านไม่
“เจียงผิงอัน หากเจ้าชนะศึกนี้ เราสำนักเซียนเทียนหลานจะเลิกต่อสู้
ถอนตัวออกจากจุลภพเทพโบราณ”
จุลภพเทพโบราณคือจุลภพที่เจียงผิงอันได้รากฐานเทพโบราณ
มา แม้พลังของจุลภพจะลดลงเกินครึ่งเพราะการอุบัติของรากฐาน
เทพโบราณ แต่มันก็ยังมีพลังเหลือ แปรเปลี่ยนเป็นดินแดนลับได้
มูลค่ามหาศาล
“อย่ารับปาก พวกเขาจะส่งเดนเซียนแข็งแกร่งมาเล่นงานเจ้าแน่
และข้าสงสัยว่าเรื่องนี้จะมีแผนร้ายซ่อนอยู่”
เหมียวเสียในชุดเกราะสีทองก้าวลงจากจักรวาลเบื้องบนสู่ข้าง
กายเจียงผิงอัน บรรยากาศจากนางโดดเด่นดุจเทพีสงคราม
เมื่อเห็นเหมียวเสียจริงจังกับเขาเสียที เจียงผิงอันก็สุดอุ่นใจ
สงครามทำให้คนเติบโตได้โดยแท้
แต่ไม่นาน เจียงผิงอันก็ตระหนักว่าตนคิดผิดถนัด
เหมียวเสียเงื้อดาบขึ้นแผดเสียง “มีปัญญาก็มาท้าข้านี่ แม่จะสับ
ศีรษะสุนัขของเซียนมนุษย์จากสำนักเซียนเทียนหลานของพวกเจ้า
ให้เละ! มีแต่พวกสวะแท้ ๆ ผู้ชายของแม่ยังห้าวหาญกว่าเลย!”
เจียงผิงอัน “…”