สู่วิถีอมตะ - บทที่ 806
บทที่ 806 สาส์นท้ารบของสำนักเซียนเทียนหลาน
ศึกระหว่างสำนักเซียนอวี่หวงและสำนักเซียนเทียนหลานครั้งนี้
กินเวลาเนิ่นนาน
สำนักเซียนเทียนหลานใช้อุบายกับเจียงผิงอันอยู่หลายครั้ง ทว่า
ทุกหนล้วนไร้ประโยชน์ กลับทำให้เจียงผิงอันแว้งกัด อาละวาดตอบ
โต้อย่างบ้าคลั่งเสียแทน
สิ่งนี้นำไปสู่สัจธรรมว่า เพื่อเอาตัวรอด ยอดฝีมือขั้นปลายระดับ
เขตแดนหลายคนจากสำนักเซียนเทียนหลาน หากไม่ยอมออกจาก
สำนักเลย ก็หักหลังสำนักเซียนเทียนหลานหนีไป
เรื่องนี้สั่นสะท้านไปทั่วแดนจันทร์มายา ขุมกำลังทั้งหลายล้วน
เสวนาถึง
“ได้ยินเรื่องของเจียงผิงอันผู้นั้นหรือไม่? ผู้ฝึกตนขั้นปลายระดับ
เขตแดนของสำนักเซียนเทียนหลานถูกเขาฆ่าหมดแล้ว ผู้ฝึกตนขั้น
กลางระดับเขตแดนหลายคนก็กลัวจนไม่กล้าทะลวงขอบเขต”
“ได้ยินว่าเขามาจากภพล่างด้วยนะ น่ากลัวกว่าเดิมอีก”
“เหอะ ๆ จะแข็งแกร่งแค่ไหนก็ช่าง สุดท้ายเขาก็เป็นเซียนมิได้
พอข้าบรรลุเซียน ฝ่ามือเดียวเขาก็ตายแล้ว”
“เลิกอวดเบ่งเถอะ ไม่เคยได้ยินหรือว่าเจียงผิงอันฆ่าได้กระทั่ง
เดนเซียน? เขาประชันเซียนได้ด้วยร่างมนุษย์สามัญ!”
ในแดนจันทร์มายามีอัจฉริยะมากมายตราบกาล แต่อย่างมาก
พวกเขาก็แค่ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน ไม่มีผู้ใดเทียบชั้นเดน
เซียนข้ามระดับได้เช่นเจียงผิงอัน
ยามนี้ ปวงชนล้วนสงสัยว่าเจียงผิงอันสามารถประมือยอดฝีมือ
ขอบเขตเซียนมนุษย์ได้หรือไม่
การมีอยู่ของเจียงผิงอันสะท้านถึงขวัญกำลังใจของสองขุมกำลัง
ใหญ่ สองสำนักซึ่งเดิมรบพุ่งสูสี ยามนี้เอนเอียงความได้เปรียบไปทาง
สำนักเซียนอวี่หวง
สำนักเซียนเทียนหลานท้าประลองกับเจียงผิงอัน ไม่ว่าเขาจะชนะ
หรือแพ้ ศึกนี้จะหยุดลง
“เรื่องนี้ต้องมีแผนซ่อนอยู่แน่ สำนักเซียนเทียนหลานไม่ได้อยาก
หยุดสงครามหรอก แค่ฉวยโอกาสนี้จัดการเจียงผิงอันเท่านั้น”
ในโถงประชุมของสำนักเซียนอวี่หวง บุคคลระดับสูงกลุ่มหนึ่ง
กำลังวิเคราะห์สาส์นท้ารบของสำนักเซียนเทียนหลาน
“สำนักเซียนเทียนหลานไร้ยางอายจริง ๆ คิดจะให้เดนเซียนมาสู้
กับเจียงผิงอัน ถึงเราจะไม่อยากให้สงครามยืดเยื้อ แต่ก็ยังให้เจียงผิง
อันรับความเสี่ยงมิได้อยู่ดี”
ไม่มีใครเห็นชอบตอบรับสาส์นท้ารบของสำนักเซียนเทียนหลาน
ขณะนั้น หนึ่งเสียงดังขึ้นจากนอกโถง
“ศิษย์เจียงผิงอัน ขอเข้าพบขอรับ”
เมื่อได้ยินเสียงจากข้างนอก เสียงเสวนาของเหล่าบุคคลระดับสูง
ก็หยุดลงทันที
“เข้ามา”
เสียงนุ่มนวลของเจ้าสำนักเซียวเหลียงเหยียนดังขึ้น
หากเป็นศิษย์ผู้อื่น คงไร้คุณสมบัติเข้ามาในโถงประชุมระดับสูง
เช่นนี้แม้สักนิด แต่มิใช่กับเจียงผิงอัน ในสงครามนี้ ผลงานของเขา
สูงล ้ากว่าเซียนมากมายด้วยซ ้า
เจียงผิงอันผลักประตูเข้ามา กุมกำปั้นคารวะ “คารวะเจ้าสำนัก
และผู้อาวุโสทุกท่าน”
“ว่าธุระมาเถิด” เจ้าสำนักเซียวเหลียงเหยียนคลี่ยิ้ม
เจียงผิงอันตอบ “เจ้าสำนัก ข้าได้ยินว่าสำนักเซียนเทียนหลาน
ส่งสาส์นท้ารบมาหาข้า ข้าอยากรับคำท้าขอรับ”
เหมียวจิ่งปฏิเสธเจียงผิงอันทันที “อย่าก่อเรื่อง สำนักเซียนเทียน
หลานจะส่งเดนเซียนมาจัดการเจ้า แม้เจ้าจะมีผลงานเอาชนะเดน
เซียนมาแล้ว แต่ในหมู่เดนเซียนด้วยกันก็ยังมีความเหลื่อมล ้าต่างชั้น
เดนเซียนแข็งแกร่งบางคนฆ่าได้กระทั่งคนในขอบเขตเซียนมนุษย์
เลยนะ”
หากเกิดอะไรขึ้นกับศิษย์ผู้นี้ บุตรีเขาได้ร ่าไห้ตายแน่ เขาย่อมไม่
เห็นด้วยกับคำขอนี้
เจียงผิงอันพูดอย่างนอบน้อม “อาจารย์ ข้าอยากลองดูขอรับ
หากจบสงครามได้ ศิษย์สำนักเราจะมิต้องเสียสละกันแล้ว”
ในศึกนี้ แม้พวกเขาสำนักเซียนอวี่หวงจะได้เปรียบอยู่นิดหน่อย
แต่ศิษย์สำนักจำนวนมากก็ยังตกตายอยู่ทุกวัน นั่นคือหนึ่งชีวิตทุกผู้
นาม
ทุกการเสียสละของหนึ่งบุคคล เท่ากับเด็กคนหนึ่งเสียบิดาหรือ
มารดา สามีภรรยาเสียคู่ชีวิต บุพการีเสียบุตรหลานผู้หนึ่ง
สำหรับเจียงผิงอัน สำนักเซียนอวี่หวงคือบ้านในภพเซียน ผู้ฝึก
ตนส่วนใหญ่ที่นี่ดีมาก ๆ และอยากอุทิศตนมีส่วนร่วม
หากให้เขาไปสู้กับยอดฝีมือระดับเซียนปฐพี เขาไม่มีทางออกมา
พูดเช่นนี้แน่ แต่หากให้สู้กับเดนเซียนคนเดียว แรงกดดันก็น้อยลง
มาก
ต่อให้เขาพ่าย ก็ยังมีโอกาสหนี
“ในเมื่อสำนักเซียนเทียนหลานขอออกมาเช่นนี้ ย่อมต้องมีทาง
จัดการกับเจ้า ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ออกไปเสีย”
เจ้าสำนักเซียวเหลียงเหยียนไม่เห็นด้วยกับคำขอของเจียงผิงอัน
เหมียวเสียย่องเข้ามาพูดขึ้น “เจ้าสำนัก ข้าเต็มใจสู้แทนเจียงผิง
อัน!”
“สำนักเซียนเทียนหลานไม่ได้จะท้าเจ้าสู้” เหมียวจิ่งชำเลืองบุตรี
ตน ยายหนูนี่วู่วามอีกแล้ว
“ไหน ๆ เจ้าบื้อก็ถูกห้ามรับคำท้า เปลี่ยนเป็นข้ารับคำท้าก็
เหมือน ๆ กันแหละ”
แม้เหมียวเสียจะมิได้บรรลุเซียนมานานนัก แต่นางก็แผลงฤทธิ์
พลังต่อสู้เลิศล ้า เอาชนะเซียนมนุษย์มากมายจนหนีกระเจิงในสมรภูมิ
ประวัติผลงานเกรียงไกรเจิดจรัส แต่เพราะเจียงผิงอันดุดันเกินไป นาง
เลยถูกกลบรัศมีก็เท่านั้น
หลังการหารือ เหล่าบุคคลระดับสูงก็รู้สึกว่าให้เหมียวเสียไปสู้ก็
ปลอดภัยกว่าเจียงผิงอันจริงแท้ แต่ไม่รู้สำนักเซียนเทียนหลานจะตก
ลงหรือไม่
เจียงผิงอันจนใจยิ่งนัก เขาคิดว่าตนมีโอกาสชนะเดนเซียนสูง
แต่บุคคลระดับสูงเหล่านี้กังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขา เลยไม่ยอม
ปล่อยเขาไปสู้เลย
สำนักเซียนอวี่หวงตอบปฏิเสธการเข้าร่วมศึกของเจียงผิงอันกับ
สำนักเซียนเทียนหลาน แต่เสนอให้เหมียวเสียสู้แทน
สำนักเซียนเทียนหลานครุ่นคิดอยู่สักพัก สุดท้ายก็ตกลงประลอง
กับเหมียวเสีย
สองฝ่ายนัดหมายประลองกันในจุลภพเทพโบราณ
เพื่อป้องกันมิให้สำนักเซียนเทียนหลานเล่นตุกติก ยอดฝีมือ
มากมายจากสำนักเซียนอวี่หวงจึงปรากฏตัวด้วยตนเอง กระทั่งเจ้า
สำนักเซียวเหลียงเหยียนยังมาด้วย ขณะที่เจ้าสำนักเซียนเทียนหลาน
และเซียนมากมายก็มาเช่นกัน
เซียนกลุ่มใหญ่กระจุกตัวกันในจุลภพเทพโบราณ กฎเต๋าเซียน
เรืองรอง ต่างผู้เจิดจรัสแข่งตะวัน
ต่อหน้าคนเหล่านี้ เจียงผิงอันหามีรัศมีใดไม่
โอวหยางหงอวิ้น เจ้าสำนักเซียนเทียนหลานจ้องมองเจียงผิงอัน
และเหมียวเสียด้วยดวงตาเปี่ยมความแค้น บุตรมากฝีมือของเขาตาย
ด้วยน ้ามือสองคนนี้
ภาพสุดท้ายยามบุตรเขาสิ้นลม เขาเห็นเหมียวเสียสับบุตรเขา
ตกตาย ขณะที่เจียงผิงอันก็อยู่ข้าง ๆ นาง
เจียงผิงอันสัมผัสจิตสังหารร้ายแรงได้ ก็กล่าวกับเหมียวเสียที่
กอดแขนเขาอยู่ “ศิษย์พี่หญิงระวังตัวด้วย เราฆ่าลูกของโอวหยาง
หงอวิ้น อีกฝ่ายไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ ๆ”
“ไม่ต้องห่วง มียอดฝีมือมากมายขนาดนี้ ขอเพียงมิใช่ยอดฝีมือ
ระดับเซียนปฐพี ศิษย์พี่หญิงผู้นี้ไม่เป็นอะไรหรอก รอดูศิษย์พี่หญิงผู้
นี้ประหารเซียนได้เลย”
เหมียวเสียเหินออกไป
“ผู้ใดจะมาสู้กับข้า!”
นางสวมเกราะรบจำนงศึก จำนงสัประยุทธ์ร้ายกาจดุจภูเขาไฟ
ปะทุ เรืองฤทธิ์เกรียงไกร กระทั่งเซียนผู้บรรลุเซียนมาเนิ่นนานยังไม่มี
ปราณแข็งกล้าเช่นนี้
ที่นางแข็งแกร่งได้ขนาดนี้ ส่วนหนึ่งเพราะกฎเต๋าเซียนจำนง
สัประยุทธ์นั้นแข็งแกร่ง ตัวนางก็แข็งแกร่งอยู่แล้ว อีกส่วนก็เพราะนาง
เรียนรู้กฎเต๋าเซียนจำนงสัประยุทธ์ในวิหารเทพชางจือมาหลายปี อยู่
ในนั้นหนึ่งวันก็เท่ากับพินิจพิเคราะห์ประจักษ์แจ้งหลายปี
พริบตาต่อมา ชายชุดม่วงคนหนึ่งก็เดินมาจากอีกฝั่ง ร่างของ
เขาแผ่รัศมีสีน ้าเงิน กฎเต๋าเซียนธาตุน ้าแผ่ปกคลุมหนาแน่น
เห็นคนผู้นี้ เหมียวเสียก็หรี่ตาลงเล็กน้อย “ว่าแล้วว่าต้องเป็นเจ้า”
ก่อนจะมา เจ้าสำนักและบิดานางคาดเดาถึงคู่ต่อสู้ที่เป็นไปได้ไว้
แล้วหลายคน
หนึ่งในนั้นก็คือบุคคลผู้นี้
นามของเขาคือถานเฉิง เป็นยอดฝีมือในสายตระกูลของถาน
กว่างโซ่ว อดีตผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักเซียนเทียนหลาน
บรรลุเซียนด้วยอายุสี่ร้อย เกิดมาใกล้ชิดกับกฎธาตุวารี ยาม
โจมตี ร่างของเขาก็เปลี่ยนเป็นน ้า หมอกและน ้าแข็ง หยุดการโจมตี
ส่วนใหญ่ได้ทันที
นอกจากพรสวรรค์ของตัวเอง เขายังสำเร็จวรยุทธ์เซียนธาตุน ้าที่
แข็งแกร่งสูงสุดของแดนจันทร์มายาอีกด้วย
กล่าวได้ว่าถานเฉิงแข็งแกร่งที่สุดในหมู่ยอดฝีมือขอบเขตเซียน
มนุษย์ของสำนักเซียนเทียนหลาน
ถานเฉิงยิ้มหยอกเหมียวเสีย “เห็นแก่พรสวรรค์เจ้าดี เซียนผู้นี้
เลยพูดสักหน่อย ยอมแพ้เดี๋ยวนี้แล้วมาเป็นผู้หญิงของเซียนผู้นี้เสีย
แล้วเจ้าจะยังมีโอกาสอยู่รอด หาไม่ เจ้าจะเสียใจที่สู้กับเซียนผู้นี้
แน่นอน”
“เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร คิดอยากเป็นผู้ชายของข้า? ไปปลด
เบาแล้วส่องหน้าตัวเองดูเถอะ อย่าขายหน้าตัวเองเล่นเลย เจ้าดีสู้
นิ้วเท้าสักนิ้วของเจียงผิงอันของข้ายังมิได้เลย”
เหมียวเสียมิชอบท่าทางอวดเบ่งของอีกฝ่าย ยอกย้อนกลับไป
ทันที
ถานเฉิงหน้าง ้า มุมปากยกยิ้มเย้ย “ให้โอกาสแล้วแต่ก็ไม่รักษา
แล้วเจ้าจะเสียใจ”
ว่าพลาง เขาก็เร่งเต๋าเซียนธาตุน ้า หยาดพิรุณก่อตัวบนเวหา พุ่ง
ทะลวงเข้าใส่เหมียวเสีย ทุกหยาดหยดล้วนมีพลังทำลายล้างรุนแรง
ดุจกระบี่คม
เหมียวเสียมิได้หลบเลี่ยง ร่างของนางปกคลุมด้วยเกราะรบจำนง
ศึก ปีกเทวะเบื้องหลังโบยบิน กวัดแกว่งดาบล ้าค่าที่เจียงผิงอันให้มาจู่
โจมออกไปตรง ๆ
หยาดพิรุณกระทบเกราะเซียนเกิดเสียงเปรี้ยงสนั่น ทว่าเหมียว
เสียก็มิได้ปัดป้อง อาศัยความเร็วสุดขั้วจากปีกเทวะปราดประชิดถาน
เฉิง ฟันดาบล ้าค่าเข้าใส่ทันที
เปรี้ยง!
ทันทีที่การโจมตีถูกถานเฉิง ร่างของถานเฉิงก็สลายเป็นวารี ร่าง
แยกเป็นสองเสี่ยง ทว่าก็มิได้บาดเจ็บอะไรมาก
นี่คือพรสวรรค์ของถานเฉิง สามารถเปลี่ยนร่างเป็นน ้า เลี่ยงการ
โจมตีได้มากมาย
ร่างครึ่งหนึ่งของถานเฉิงเปลี่ยนเป็นหอกน ้าแข็ง แทงเข้าใส่
เหมียวเสีย
เหมียวเสียใช้วิชาดาบเข้ารับอีกครั้ง สองฝ่ายประชันดุเดือด กฎ
เต๋าเซียนสั่นสะท้าน โลกาเบื้องล่างถล่มยุบ
“เดี๋ยวก็รู้ว่าจะหลบได้แค่ไหนเชียว!”
การโจมตีของเหมียวเสียทวีความดุร้ายทุกขณะ แต่ละดาบ
ประหนึ่งจะเบิกโลกาผ่าตะวัน ขยี้จันทราและหมู่ดาว ถานเฉิงต้องถอย
ร่นอย่างต่อเนื่อง
แม้ถานเฉิงจะเลี่ยงความเสียหายได้ แต่ก็ใช่ว่าจะไร้บาดแผลใด ๆ
ร่างของเขายังคงถูกกระทบเล็กน้อยยามถูกโจมตี
ถานเฉิงดูไม่คิดจะสู้กับเหมียวเสียตรง ๆ มาแต่แรก เขาเร่งวรยุทธ์
เซียนพลางเลี่ยงถอย ประหนึ่งจะถ่วงเวลาเหมียวเสีย
เหมียวเสียเย้ยอย่างเดียดฉันท์ “เมื่อครู่ทำปากดี เก่งจริงไฉนจึง
หนี?”
“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเจ้าก็ได้ตายแล้ว”
ถานเฉิงมิได้ทุกข์ร้อนกับวาทะอีกฝ่ายเลย ยังคงสู้พลางถอย
พลาง
สองฝ่ายประมือกันหลายวัน นอกจากเสียปราณเซียนไป
มากมาย ก็ยังมิอาจตัดสินแพ้ชนะ
ยามทั้งสองสู้กันจนถึงดาวร้างดวงหนึ่ง ถานเฉิงพลันปริปาก
“ก่อนหน้านี้ข้าให้โอกาสเจ้า ก็ไม่รู้จักรักษาไว้ ยามนี้จะเสียใจก็สาย
ไปแล้วนะ”
พร้อมกันนั้น ดาวร้างอันสุดแสนไร้จุดเด่นข้าง ๆ เขาพลันเรือง
รัศมีเจิดจรัสเกินคาดหมาย อักขระเซียนปรากฏท่วมนภา ล้อมกาย
เหมียวเสียเพียงประเดี๋ยวเดียว ทั้งดาวร้างและเหมียวเสียก็
ปลาสนาการไป
สีหน้าของยอดฝีมือจากสำนักเซียนอวี่หวงแปรเปลี่ยนทันที
เซียวเหลียงเหยียนไหวตัวทันที เตรียมผนึกจุลภพแห่งนี้ เขา
สัมผัสได้ว่าดวงดาวนั่นเป็นค่ายกลเคลื่อนย้ายขนาดยักษ์ คิด
เคลื่อนย้ายเหมียวเสียไปที่อื่น
แต่โอวหยางหงอวิ้น เจ้าสำนักเซียนเทียนหลานก็ลงมือจู่โจม
ทันที ไม่ให้โอกาสเซียวเหลียงเหยียนเข้าหยุดแม้แต่น้อย
“พวกเจ้าสำนักเซียนเทียนหลานทำอะไร!” เซียวเหลียงเหยียน
แผดเสียงอย่างเดือดดาล ปราณเซียนสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวทำให้
จุลภพเทพโบราณแห่งนี้สั่นสะท้าน
ปากบอกสู้กันอย่างยุติธรรม แต่อีกฝ่ายก็โกงการประลอง
กะทันหัน!
โอวหยางหงอวิ้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่า ๆ สงบศึก? สตรีผู้นี้ฆ่า
ลูกข้า จะสงบศึกง่าย ๆ ได้อย่างไร?”
สาส์นท้ารบนั่นมีแต่เรื่องลวงโลก โอวหยางหงอวิ้นหาโอกาส
จัดการเหมียวเสียอยู่ต่างหาก
มิต้องพูดถึงว่าเหมียวเสียฆ่าบุตรเขา พรสวรรค์ของตัวเหมียวเสีย
เองก็แข็งแกร่งมาก ห้ามปล่อยไว้ให้พัฒนา จึงต้องชิงฆ่าเสียแต่เนิ่น ๆ
แผนสำเร็จแล้ว