สู่วิถีอมตะ - บทที่ 804
บทที่ 804 ปลิดชีพเดนเซียน
เหนือทะเลดาราจักร สองลำแสงพุ่งปะทะรัวเร็ว แต่ละหนสาดคลื่น
กระแทกรุนแรง โลหิตโปรยปรายพร่างนภา
ไม่ว่าจะเป็นหวังหยางหรือฉางหงที่มองการต่อสู้นี้อยู่จากไกล ๆ
หรือเกาเยี่ยปิงที่กำลังประมือเจียงผิงอันล้วนจังงังสุดตกใจ
แม้เดนเซียนจะมิใช่เซียนโดยแท้จริง พวกเขาก็ยังทำความเข้าใจ
กฎมหาเต๋าได้ อำนาจกฎเกณฑ์เช่นนี้มิได้ด้อยไปกว่ากฎเต๋าเซียน
แข็งแกร่งกว่ากฎเขตแดนเป็นไหน ๆ
นี่จึงเป็นเหตุผลที่คำว่า ‘เซียน’ จึงปรากฏในเดนเซียน พวกเขา
นับว่าก้าวพ้นความเป็นมนุษย์ไปแล้วครึ่งหนึ่ง
แต่เจียงผิงอันประชันฤทธิ์กับเดนเซียนได้!
“ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะสู้ชนะเซียนผู้นี้ได้!”
เกาเยี่ยปิงไม่เชื่อว่าตนจะเอาชนะผู้ฝึกตนระดับเขตแดนคนเดียว
มิได้ โคจรพลังมหาเต๋าในตัวเต็มกำลัง ปราณโลหิตหลากทะลัก
ร้อนแรงดุจสุริยัน มัดกล้ามปูดโปน ผิวกายทุกตารางชุ่นแข็งดุจ
เหล็กกล้าอันถูกสกัดหลอมนับพันปี แผ่รัศมีเย็นเยียบ
มือของเขากำหมัด เส้นเอ็นปูดเขียวบนผิวเนื้อ ทุกครั้งที่ออก
หมัดคลับคล้ายจะเหวี่ยงดาราหลุดโคจร
ร่างของทั้งสองพุ่งปะทะกันในพริบตา หวดหมัดกรีดวายุ ประหนึ่ง
พายุสองลูกกระหน ่าคลั่งในฟ้าดิน
ทุกการปะทะเลื่อนลั่นเช่นอัสนี สะท้านโสตสะเทือนหัวใจ
หมัดของพวกเขาฟาดใส่กันดุจเหวี่ยงค้อนทุบ เสียงตุ้บตั้บดัง
สนั่นประหนึ่งบดขยี้ดวงดาว สุญตารอบทิศถูกบีบเค้นด้วยฤทธาของ
ทั้งคู่ เกิดเป็นคลื่นกระเพื่อมอันเห็นได้ด้วยตาเนื้อ
ทุกกระบวนประมือเลื่อนลั่นอหังการ ความเร็วทวีสูงขึ้นทุกขณะ
แรงอัดอากาศดุร้ายขึ้นทุกเวลา ประหนึ่งจะฉีกโลกหล้าทั้งใบ
เจียงผิงอันแผ่ปราณน่าสะพรึงกลัวดุจเทพมาร จิตสังหารแผ่ออก
จากร่างเข้มข้นดุจสสาร ผสานกับห้าเขตแดนเกิดเป็นทะเลโลหิต น ้า
ทุกหยดบรรจุจิตสังหารชวนพรั่นพรึง
ยิ่งต่อสู้ เกาเยี่ยปิงยิ่งตื่นตะลึง เขาคิดว่าเจียงผิงอันจะทนได้ไม่
นาน มิคาดว่าพลังต่อสู้ของอีกฝ่ายจะอยู่ในระดับทัดเทียมกับตนแล้ว
“ข่าวลือจริงหรือนี่?”
เหตุที่พวกเขาสำนักเซียนเทียนหลานเปิดสงครามกับสำนัก
เซียนอวี่หวงครั้งนี้ ก็เพราะบุตรเจ้าสำนักโอวหยางจั๋วรื่อตกตาย ลือ
กันว่าเป็นเจียงผิงอันกับเหมียวเสียที่รุมสังหารโอวหยางจั๋วรื่อ
ยามปวงชนได้ข่าวนี้ พวกเขาก็เมินเจียงผิงอันกันไปโดยเผลอตัว
ทันที คิดว่าข่าวสารผิดพลาด เจียงผิงอันเป็นเซียนไม่ได้ เขาจะ
มาร่วมสู้ได้อย่างไร เป็นไปไม่ได้สักนิด และคิดเพียงว่าพลังต่อสู้ของ
เหมียวเสียจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว
แต่ยามนี้ ดูเหมือนข่าวลือจะไม่โกหก เจียงผิงอันสามารถพอประ
มือเซียนได้แล้วจริง ๆ!
ร้ายกาจยิ่งนัก
“ถือว่าเจ้าโชคดี เซียนผู้นี้ยังมีธุระ จะปล่อยเจ้าไปก่อน”
เกาเยี่ยปิงไม่อยากสู้แล้ว ไม่รู้ทำไม เขาจึงรู้สึกเหมือนวิกฤติจ่อ
คอหอยยามเผชิญหน้าเจียงผิงอันอย่างบอกไม่ถูกมาตลอด
ในเมื่อกำจัดเจียงผิงอันโดยเร็วมิได้ ก็มีแต่ต้องถอย หากสู้ยืดเยื้อ
นานเข้า กำลังเสริมของอีกฝ่ายก็อาจมาผสมโรงได้
“ข้าปล่อยเจ้าไปหรือ?”
คู่เนตรมหึมาอันพร่างพราวของเจียงผิงอันมองจ้องลงมา
เกาเยี่ยปิงแค่นยิ้ม “เฮอะ เซียนผู้นี้จะไปเสียอย่าง เจ้าจะหยุดได้
หรือ?”
เขายอมรับว่าเจียงผิงอันแข็งแกร่ง แต่ในฐานะเดนเซียน หากเขา
คิดจะไป เจียงผิงอันก็หยุดเขามิได้
“งั้นก็ลองดู”
ความเชื่อมั่นไร้สั่นคลอนอันแข็งแกร่งระเบิดออกจากตัวเจียงผิง
อัน เส้นผมของเขาพลิ้วไสว ใช้วิชาเทียมเทพสงครามขั้นหก ขยาย
ร่างกายของตนขึ้นอีก เกราะรบจำนงศึกสีเลือดเคลือบฉาบ สะท้อน
รัศมีเย็นเยียบ
น ้าทะเลซึ่งเดิมสั่นกระเพื่อมถูกอำนาจนี้เข้า จู่ ๆ ก็นิ่งชะงัก
ประหนึ่งถูกแช่แข็ง
ไกลออกไป หวังหยางและฉางหงล้วนแน่นิ่ง
ปรากฏว่าเมื่อครู่เจียงผิงอันมิได้แผลงพลังต่อสู้อย่างเต็มที่ ยามนี้
ต่างหากคือเจียงผิงอันในสภาพแข็งแกร่งที่สุด!
สีหน้าของหวังหยางซับซ้อนสุดขั้ว ยามเขาแรกพบเจียงผิงอัน
อีกฝ่ายยังไม่บรรลุระดับเขตแดน แต่ยามนี้ เขาเทียบชั้นเซียนมนุษย์
ได้แล้ว…
ดวงตาของหวังหยางฉายประกายเสียดาย “น่าเสียดายที่ศิษย์
น้องเจียงมิอาจบรรลุเซียน หากเขาทำได้ ภายหน้าต้องอนาคตไกล
อย่างแน่นอน…”
มีทัณฑ์สวรรค์พิพากษ์เทวาขวางตรงหน้า ศิษย์น้องเจียงก็แทบ
ไร้โอกาสบรรลุเซียน สวรรค์ริษยาศิษย์น้องเจียงผู้นี้นัก
การต่อสู้บนผืนทะเลยิ่งทวีความเข้มข้น เกาเยี่ยปิงคิดหนีแต่ก็มิ
อาจหลีกพ้น
นอกจากนั้น เขาก็ต้องขวัญผวาเมื่อพบว่าทุกครั้งยามปะทะกับ
เจียงผิงอัน ปราณจำนวนมากในกายเขาจะถูกอีกฝ่ายสูบออกไป
หากยังเป็นเช่นนี้ เขาได้สิ้นพลังตายแน่!
ทันใดนั้น ขวานหินด้ามหนึ่งก็ปรากฏในมือเกาเยี่ยปิง กฎเต๋า
เซียนเคลื่อนคลุ้งปกคลุม เป็นศาสตราเซียนชิ้นหนึ่ง
เกาเยี่ยปิงจ่ายปราณเซียนให้กับขวานหิน ฟาดฟันใส่เจียงผิงอัน
สุดกำลังจนสุญตาฉีกแหวก
สีหน้าของเจียงผิงอันดูตกใจ ถอยกรูดอย่างบ้าคลั่งราวขวัญผวา
กับศาสตราเซียนที่จู่ ๆ ก็โผล่มานี้
เกาเยี่ยปิงฉีกยิ้มเย็น มิคาดว่าข้าจะใช้ศาสตราเซียนล่ะสิ ไม่ว่า
เจ้าจะแข็งแกร่งแค่ไหน สุดท้ายร่างกายก็เป็นเพียงมนุษย์ ถูกศาสตรา
เซียนฟาดฟันยามใด ก็มีเพียงความตายที่รออยู่
“ไปตายซะ!”
ทว่า ยามที่ขวานหินฟาดฟันมาตรงหน้าเจียงผิงอันนั้นเอง มิติ
พลันบิดเบี้ยว ขวานหินที่ฟันใส่เจียงผิงอันปลาสนาการ ปรากฏ
เบื้องหลังเกาเยี่ยปิงในบัดดล
พรวด!
มวลสมองสาดกระจาย ศีรษะของเกาเยี่ยปิงถูกศาสตราเซียน
จามแบะเป็นสองเสี่ยง
ใบหน้าสองซีกของเกาเยี่ยปิงเผยสีหน้าขวัญผวา สายตาสุด
เหลือเชื่อจ้องมองกำไลที่จู่ ๆ ก็ปรากฏบนข้อมือเจียงผิงอัน
ศาสตราเซียนสายมิติ!
ท่าทีขวัญผวาเมื่อครู่ของเจียงผิงอันเป็นของปลอม แค่เพื่อให้เขา
ย่ามใจโจมตีสุดกำลังเท่านั้น
สารเลวน่ารังเกียจนี่ แข็งแกร่งมากแท้ ๆ แต่ก็ยังเหี้ยมโหด
อำมหิต
จบสิ้นแล้ว
เกาเยี่ยปิงประจักษ์จุดจบของตนเองชัดเจน และรู้สึกเสียใจ
ภายหลังยิ่งนัก ไฉนกันเขาจึงโลภมากคิดลงมือกับเจียงผิงอัน หากไม่
ยุ่งกับเขาแต่แรกก็ไม่เป็นอะไรแล้วแท้ ๆ
แต่โลกนี้ไม่มียาแก้เสียใจขาย และถึงเสียใจไปก็มิอาจช่วยให้
อะไรดีขึ้น
เจียงผิงอันเหวี่ยงหมัด หนึ่งหมัด ‘สยบปีศาจ’ หนึ่งหมัด ‘ไร้จำนน’
ขนาบขยี้เกาเยี่ยปิงตรงกลาง
ตู้ม!
เสียงระเบิดดังเลื่อนลั่นดุจนภาคำรน เกาเยี่ยปิงแหลกเละเป็นเศษ
เนื้อ ทะเลโลหิตถาโถมกลืนกิน
เมื่อทะเลโลหิตสลายตัว เกาเยี่ยปิงก็สิ้นร่องรอย
หวังหยางยืงจ้องเรื่องทั้งหมดนี้ตาค้าง ร่างสั่นเทิ้มอย่างเกิน
ควบคุม
“เดนเซียนผู้ทรงพลัง ถึงกับตกตายไวเพียงนี้…”
ต่อให้เดนเซียนสักคนคิดสังหารเดนเซียนด้วยกัน ยังต้องทุ่มเท
ใช้เวลา แต่เจียงผิงอันกลับทำได้ไวยิ่ง
แม้จะเป็นเพราะเจียงผิงอันยืมพลังศาสตราเซียน แต่ความ
แข็งแกร่งของตัวเขาก็เกินกังขา
แข็งแกร่งเกินไปนัก
ใต้ระดับเซียน ศิษย์น้องเจียงไร้เทียมทาน
เจียงผิงอันไม่รู้สึกอะไรมากนักในเรื่องพิชิตเดนเซียน คนผู้นี้
น่าจะเป็นแค่เดนเซียนทั่วไป พลังต่อสู้ต ่าต้อยเหลือแสน ไม่มีพลังชีวิต
กล้าแข็งเช่นเซียนมนุษย์
หากเกาเยี่ยปิงยังไม่ตาย และได้รู้ว่าเจียงผิงอันประเมินตนว่า ‘แย่
มาก’ ก็ไม่รู้จะคิดเช่นไร
ร่างของเจียงผิงอันคืนสู่ขนาดปกติ เหินมาหาหวังหยาง
“ศิษย์พี่ใหญ่กลับไปเถอะ เจ้าควรฉวยโอกาสนี้ทะลวงขอบเขต
ต้องรีบทะลวงขอบเขตเสีย แค่ก ๆ”
ขณะยังพูดไม่จบ เจียงผิงอันก็กระอักไอ โลหิตหยดย้อยจากมุม
ปากเฉียบพลัน
หวังหยางตกใจ “ศิษย์น้องเจียง เจ้าบาดเจ็บอยู่!”
“เรื่องเล็กน้อยน่ะ นี่เป็นบาดแผลยามจัดการโอวหยางจั๋วรื่อก่อน
หน้านี้ ฝึกฝนอีกสักสองสามปีก็หายแล้ว” เจียงผิงอันเช็ดเลือดจาก
มุมปากพลางเอ่ยเสียงเรียบ
ได้ยินเช่นนี้ หัวใจหวังหยางก็สะท้านอีกครั้ง
ศิษย์น้องเจียงบาดเจ็บอยู่ แต่ถึงกับฆ่าเดนเซียนได้ หากเขา
สบายดี จะแข็งแกร่งเพียงไหนกัน?
หวังหยางมิอาจอ่านศิษย์น้องผู้นี้ขาดได้เลย
“ศิษย์พี่ใหญ่ เจ้ามีศาสตราเซียนใช้หรือไม่?”
เป็นเรื่องสมเหตุสมผลหากจะบอกว่าคนระดับหวังหยางควรมี
ศาสตราเซียนสักชิ้น แต่ในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ เขาไม่ได้ใช้มัน
ออกมาเลย สภาพจึงสะบักสะบอมเช่นนี้
“ก่อนหน้านี้ข้าเคยมีศาสตราเซียน แต่เมื่อกาลก่อน สหายร่วม
สำนักส่วนหนึ่งบาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย ขาดโอสถกินใช้ เห็นว่าพวก
เขาไม่มีทรัพยากรมากนัก ข้าเลยขายศาสตราเซียนซื้อโอสถ
ช่วยชีวิตพวกเขา”
เมื่อพูดถึงเรื่องช่วยชีวิตคน หวังหยางก็แย้มยิ้มยินดี ไม่ขัดเคือง
ใจที่เสียศาสตราเซียนเลยสักนิด
เจียงผิงอันพลันนึกขึ้นได้ ว่ายามเขาเพิ่งมาถึงภพเซียน ศิษย์พี่ผู้
นี้ช่วยเหลือเขาอย่างกระตือรือร้น ทั้งให้อาวุธวิเศษ ชี้แนะบอกทาง จน
บัดนี้ ศิษย์พี่ผู้นี้ก็ยังเป็นผู้มีหัวใจอบอุ่นไม่เคยเปลี่ยนแปลง
เจียงผิงอันนำกระบี่เซียนทั้งสิบออกมา “ศิษย์พี่ เห็นเจ้าใช้กระบี่
นี่เป็นกระบี่ของโอวหยางจั๋วรื่อ สิบกระบี่เซียนประสานเทียบได้กับ
อาวุธวิเศษระดับเซียนปฐพีเลยนะ”
หวังหยางเห็นปราณทรงพลังจากกระบี่เซียนทั้งสิบก็อึ้งไป “มัน
ล ้าค่าเกินไป ข้ารับไม่ได้หรอก”
อาวุธวิเศษระดับนี้ กระทั่งเซียนปฐพีมากมายยังน ้าลายหก แต่
ศิษย์น้องเจียงถึงกับจะให้มันกับเขา
“ศิษย์พี่รับไปเถอะ เจ้าจะบรรลุเซียนอยู่แล้ว ก็ต้องมีอาวุธที่
เหมาะสมไว้ใช้ สงครามนี้จะคงอยู่เนิ่นนาน ศิษย์พี่ใหญ่ต้องแข็งแกร่ง
ขึ้นสิ จึงช่วยคนมากขึ้นกว่านี้ได้”
เจียงผิงอันยัดเยียดกระบี่เซียนให้อีกฝ่าย
หวังหยางเห็นอีกฝ่ายให้เขาอย่างจริงใจ ก็เลิกอ้อมค้อมแล้ว
สัญญาอย่างเคร่งขรึม “หากภายหน้าศิษย์น้องต้องการอะไร บอก
ศิษย์พี่ได้เลยนะ ศิษย์พี่จะช่วยเหลืออย่างสุดกำลัง”
“ได้”
ทั้งสองออกจากทะเลดาราจักร ท้องทะเลค่อย ๆ คืนสู่ความสงบ
ฉางหงลอยคอในทะเลอย่างมึนตึง มิอาจสงบใจได้เนิ่นนาน
ความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันกระทบกระเทือนใจเขาอย่าง
มหาศาล
มิคาดคิดเลยว่ายอดฝีมือระดับเขตแดนสักคนจะแข็งแกร่งจน
ประหารเซียนได้!