สู่วิถีอมตะ - บทที่ 719 เคหาเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์

ผู้ฝึกตนจากขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายพากันจรจาก แต่ทุกสามย่าง

ก้าวล้วนเหลียวหลัง ท่าทีดูสุดอิดออดใจ

เคหาแห่งนี้เป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นของเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์ และ

น่าจะมีมรดกของเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์ภายใน

มรดกระดับนี้ กระทั่งเทียนสวรรค์ยังใจเต้นเลย

เซียวเหลียงเหยียน เจ้าสำนักเซียนอวี่หวงกล่าวชมเจียงผิงอัน

และเหล่าศิษย์สำนัก “หนนี้ต้องขอบใจพวกเจ้า ปกป้องเคหาให้สำนัก

ได้ เป็นความดีความชอบยิ่งใหญ่”

“ทุกผู้จะได้รางวัลแสนผลึกเซียน เลือกวรยุทธ์เซียนที่หอวรยุทธ์

ได้หนึ่งวิชา หนึ่งโอกาสในการขอคำชี้แนะจากผู้อาวุโสท่านใดก็ได้

ในสำนัก และมีสิทธิ์เข้าสำรวจเคหาก่อน ทุกสิ่งที่เจ้าได้ในนั้นจะเป็น

ของเจ้า”

สำหรับผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนทั่วไป สำนักแจกจ่ายผลึก

เซียนให้เพียงหนึ่งพันชิ้นต่อปี รางวัลแสนผลึกเซียนครั้งนี้มากมาย

โดยแท้ มิต้องพูดถึงว่ายังมีวรยุทธ์เซียนแยกต่างหาก

“ขอบคุณเจ้าสำนักที่เมตตา!”

เหล่าผู้ฝึกตนตอบรับอย่างแสนยินดี ได้ทรัพยากรมากมายมา

เปล่า ๆ พวกเขาย่อมแสนพอใจ

เซียวเหลียงเหยียนหันไปทางเจียงผิงอัน เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “หนนี้ ผู้

มีผลงานล ้าเลิศกว่าใครคือเจียงผิงอัน มิเพียงเขาค้นพบเคหานี้ ยัง

ช่วยสำนักรักษาเคหาไว้ได้ เป็นผลงานชั้นเลิศ”

“นอกจากรางวัลที่ข้ากล่าวถึงก่อนหน้านี้ ยังมีรางวัลเป็น ‘วิชา

ปีกเทวะ’ ปรึกษาผู้อาวุโสท่านใดก็ได้สามหน รวมถึงข้าด้วย”

ปวงชนมองเจียงผิงอันอย่างอิจฉา ‘วิชาปีกเทวะ’ เป็นวรยุทธ์

เซียนสูงสุดของสำนัก และเป็นรากฐานของพวกเขาสำนักเซียนอวี่ห

วง ปกติแล้วมีเพียงผู้ฝึกตนซึ่งยอดเยี่ยมเป็นพิเศษเท่านั้นที่มีโอกาส

ได้เรียนอยู่ขั้นสองขั้น

หากอยากได้วิชาปีกเทวะขั้นต่อ ๆ ไป ก็ต้องไปหาซื้อเอาเอง ผู้

อาวุโสมากมายยังเรียนไม่บรรลุเลย

เจ้าสำนักมิได้พูดว่าจะให้วิชาปีกเทวะกับเจียงผิงอันแค่ขั้นต้น ๆ

หมายความว่านี่คือ ‘วิชาปีกเทวะ’ ทั้งหมดที่มี

ตราบกาลผ่านมา มีเพียงสองอัจฉริยะ หวังหยางและเหมียวเสีย

เท่านั้นที่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้

แม้ปวงชนจะริษยา แต่พวกเขาก็ไม่ได้คิดว่ามันผิดตรงไหน

เพราะความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันต้านอัจฉริยะฝ่ายศัตรูไว้

มากมาย จึงรักษาเคหาแห่งนี้ไว้ได้ นอกจากผลงานของเขา

พรสวรรค์ของเขาเองยังควรค่ากับ ‘วิชาปีกเทวะ’ วรยุทธ์อื่นใดก็มิ

คู่ควรกับเจียงผิงอันเลย

“เอาล่ะ ไว้พวกเจ้ากลับสำนักค่อยไปรับทรัพยากร ยามนี้เข้า

เคหาไปสำรวจกันได้” เซียวเหลียงเหยียนกล่าวยิ้ม ๆ

ได้ยินเช่นนี้ ผู้ฝึกตนมากมายก็แห่ไปยังรอยแตกมิติ มุ่งหน้า

สำรวจเคหากับผู้อาวุโสมากมาย

ขณะที่เซียวเหลียงเหยียนกำลังจะเข้าเคหา เขาก็เห็นว่าเจียงผิง

อันมิได้เข้าไป ทว่ากลับหันกายเหินจาก

“เจ้าจะไปไหนน่ะ? หากไม่รีบเข้าเคหา โอกาสจะถูกผู้อื่นฉวยไป

หมดนะ ที่นี่คือเคหาของเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์ น่าจะมีมรดกของเผ่าวิหค

ศักดิ์สิทธิ์อยู่”

เซียวเหลียงเหยียนกล่าวเตือน

กระทั่งเซียนสวรรค์อย่างเขายังอยากได้มรดกของเผ่าวิหค

ศักดิ์สิทธิ์เลย

“ขอบคุณเจ้าสำนักที่เป็นห่วง ศิษย์มิได้อยากได้โอกาสใด

ปรารถนาเพียงล้างแค้นให้พี่ใหญ่อวี๋เปยเท่านั้น ศิษย์ขอตัวก่อน

ขอรับ”

พูดจบ เจียงผิงอันก็แปลงลักษณ์เหินจากไป

เซียวเหลียงเหยียนตะลึงมองตามหลังเจียงผิงอันไปเนิ่นนาน

ห้าสำนักเซียนใหญ่ในแดนจันทร์มายา กระทั่งเซียนสวรรค์จาก

แดนเยี่ยยังกระเหี้ยนกระหือรืออยากเข้าเคหา แต่เจียงผิงอันไม่แม้แต่

จะเข้าไปชำเลือง

เขาปกป้องเคหานี้แทบเป็นแทบตาย แค่เพื่อสำนักเพียงอย่าง

เดียว

เสี่ยงชีวิตสู้กับผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานเพื่อล้างแค้น

ให้ศิษย์ร่วมสำนัก

เจียงผิงอันเฉยชา เดือดดาลอยู่อย่างเห็นได้ชัด แต่กลับทำให้

บุคคลใกล้เคียงรู้สึกอบอุ่นเหนือใด

“มีศิษย์เช่นนี้ สำนักจะไม่เปรมปรีดิ์ได้อย่างไร?”

เซียวเหลียงเหยียนพึมพำ ก่อนจะยื่นมือดึงตัวเจียงผิงอันซึ่งเหิน

จากกลับมา

เขาจะทนมองศิษย์ผู้ยอดเยี่ยมเช่นนี้ออกผจญภัยลำพังได้

อย่างไร

“ความรู้สึกของเจ้า เราผู้อาวุโสทั้งหลายล้วนรับรู้ พวกเราล้วน

ผ่านเรื่องเช่นนี้มาแล้วเหมือนเจ้า”

“แต่ยามนี้มิใช่โอกาสล้างแค้นอันดี หากเจ้าผลงานดีเกินไป

สำนักเซียนเทียนหลานไม่มีทางปล่อยเจ้าไว้ อาจกระทั่งทำตัวไม่สน

กฎเกณฑ์ ส่งยอดฝีมือมาลอบสังหารเจ้า”

“อย่าคิดว่าแค่เปลี่ยนลักษณ์ซ่อนปราณรากฐานแล้วจะหนีการ

ไล่ตามได้ สำนักเซียนเทียนหลานมีวิธีตามหาเจ้ามากมายยิ่ง อย่าได้

ประมาทฝีมือสำนักใหญ่เชียว”

ข้างกันนั้น เหมียวจิ่งพูดเสริม “เราจะล้างแค้นยามใดก็ได้ แต่

ชีวิตเรามีเพียงหนึ่ง สิ่งที่เจ้าต้องทำในยามนี้คือแข็งแกร่งให้มากขึ้น

แม้สมรรถภาพการต่อสู้ของเจ้าจะยอดเยี่ยม แต่ก็ยังมีจุดบอด”

“รากเซียนอัสนีหยินของเจ้าสิ้นพลัง ความเร็วและพลังป้องกันหด

หายไปเยอะ ในการต่อสู้กับเยี่ยเฮ่าเทียนก่อนหน้านี้ เจ้าเสียเปรียบ

อย่างเห็นได้ชัด หากความเร็วและพลังป้องกันของเจ้าสูงพอ เจ้าอาจ

มิต้องใช้ร่างที่สามเลยก็ได้”

“อีกอย่าง ความเร็วการฟื้นบาดแผลของเจ้ายังห่างชั้นกับหัวกะทิ

ร่วมระดับ ปัญหาเหล่านี้ต้องแก้ไข เมื่อเจ้าบรรลุ ‘วิชาปีกเทวะ’ สาม

ขั้นแรก เจ้าค่อยไปเถิดนะ”

เหมียวจิ่งลากเจียงผิงอันเข้ารอยแยกมิติ “ในเคหานี้มีโอกาส ผู้มี

พรสวรรค์อย่างเจ้ามีโอกาสได้มันมากกว่าใคร”

เมื่อเข้ามาในรอยแยกมิติ ปราณเซียนอันหนาแน่นก็พุ่งเข้าปะทะ

กาย

ทั่วหล้าเขียวขจี มีวัตถุประหลาดทรงกลมสีเขียวมากมายลอยบน

อากาศ ขนาดเล็กใหญ่ลดหลั่น เล็กสุดเท่ากำปั้น ใหญ่สุดดุจผืนทวีป

พลังกฎเกณฑ์ลึกลับก่อตัวควบแน่นในโลกหล้า

ก้อนวัตถุสีเขียวหลายลูกมีบุปผาสีใสงอกเงยเบ่งบาน บุปผา

เหล่านี้อาจเป็นสมุนเซียนบางอย่าง เจียงผิงอันก็ไม่รู้จัก แต่เขาเห็นผู้

ฝึกตนมากมายเด็ดมันเก็บอย่างแสนปรีดา

“เป็นเคหาของเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ ด้วย บุปผาบนก้อนวัตถุ

นั่นคือบุปผาจิตพิสุทธิ์ อาหารโปรดของเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์ กลีบเดียว

ก็ราคาสูงเป็นพันผลึกเซียน”

เหมียวจิ่งกล่าวกับเจียงผิงอัน “เจ้าก็รีบเด็ดมันเถอะ อย่าเที่ยววิ่ง

โร่ล้างแค้น ไปดูก่อนว่าในนี้มีอะไร”

เพื่อป้องกันเจียงผิงอันหนีไปล้างแค้นลำพัง เหมียวจิ่งจึงทิ้งตรา

วิญญาณไว้บนตัวเจียงผิงอัน จะได้รับทราบการเคลื่อนไหวของเจียง

ผิงอันทันท่วงที

หลังทำเช่นนั้น เหมียวจิ่งก็เหินไปยังเคหา

ทรัพยากรที่นี่เย้ายวนกระทั่งสำหรับเซียนสวรรค์ นับประสาอะไร

กับเซียนปฐพีอย่างเหมียวจิ่ง

เจียงผิงอันไม่หาโอกาสใด เซียนเข้ามากันมากมายขนาดนี้ ซ ้า

ยังมีศิษย์สำนักอีกจำนวนมาก ต่อให้มีมรดกอยู่จริง ๆ เขาก็ไร้โอกาส

ได้ไป

เขามิได้ไปเด็ดบุปผาจิตพิสุทธิ์ แย่งทรัพยากรกับศิษย์ผู้อื่น

ผลึกเซียนแค่นี้ เขามิได้ขาดมือ ทรัพยากรเหล่านี้มูลค่ามหาศาล

สำหรับศิษย์สำนักทั่วไป นำไปแลกอาวุธวิเศษดี ๆ ซื้อโอสถช่วยชีวิต

ได้

เขานั่งใต้ต้นไม้ซึ่งมีปราณเซียนแข็งแกร่ง เริ่มตั้งสมาธิฝึกฝน

เขาต้องสงบใจจริง ๆ นั่นแหละ ฆ่าคนจากสำนักเซียนเทียน

หลานไปมากมาย ยามนี้สำนักเซียนเทียนหลานต้องอยากให้เขาตาย

สุดแสน และหาสารพัดวิธีมาจัดการกับเขาแน่ ๆ

หากไปไล่ฆ่าคนยามนี้ ก็มีแต่ไปตายเปล่า ไม่มีผลดีเอาเสียเลย

หลังสงบสติสักพักให้ชื่อเสียงซาลงค่อยออกไป ไม่ว่าอย่างไร

สำนักเซียนเทียนหลานก็มิหนีไปไหน

นอกจากนั้น อาจารย์ยังกล่าวไว้ไม่ผิด เขายามนี้มีจุดบกพร่อง

มากมาย เมื่อไม่มีรากเซียนอัสนีหยิน ทั้งด้านความเร็วและพลัง

ป้องกันก็ถดถอยอย่างเห็นได้ชัด เขาต้องหาทางพัฒนามัน

ไว้กลับถึงสำนัก เขาจะเรียน ‘วิชาปีกเทวะ’ วรยุทธ์นี้มิต้องการ

กฎเกณฑ์ใดเจาะจง สะดวกแก่การเรียนยิ่ง

ขณะนี้ทำความเข้าใจเขตแดนทำลายล้างก่อนดีกว่า เพราะ

กฎเกณฑ์เช่นนี้หาได้ค่อนข้างยาก หาซื้อกฎเขตแดนที่เกี่ยวข้อง

ลำบาก จึงทำความเข้าใจช้าไปนิด เขตแดนอื่นๆ สมบูรณ์แล้ว ขาดก็

แค่เขตแดนทำลายล้าง ยังมีช่องโหว่อยู่ไม่น้อย

ขณะนั้นเอง หนึ่งเสียงเศร้าสร้อยของสตรีผู้หนึ่งพลันดังขึ้นใน

โสต

“มิคาดเลยว่าเคหานี้จะยังอยู่”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ เจียงผิงอันซึ่งกำลังจะฝึกฝนพลันเบิกตามองไป

รอบ ๆ

แต่กลับไม่พบผู้ใดเลย

“ผู้ใด!”

เจียงผิงอันตื่นตัวขึ้นทันที

“ข้าเอง”

ในโลกใบน้อยของเจียงผิงอัน โลงแก้วผลึกถูกผลักออกช้า ๆ

หัตถ์หยกขาวเนียนข้างหนึ่งคว้าขอบโลงแก้วผลึก ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง

สตรีผู้มีใบหน้าไม่ชัดเจน ทว่าขาวผ่องดุจหยกปรากฏขึ้น ไร้ที่ติ

ดุจมิใช่บุคคลจริง แต่เหมือนอยู่ในภาพวาด

เจียงผิงอันผงะไปเล็กน้อย ผู้อาวุโสโครงกระดูกถึงกับคืนเลือด

เนื้อ ซ ้ายังเป็นสตรี

“คารวะผู้อาวุโส”

อวตารของเจียงผิงอันรีบร้อนคารวะ มิกล้าเลินเล่อต่อหน้าตัวตน

ร้ายกาจนี้แม้แต่น้อย

อีกฝ่ายมิได้พูดหรือว่าต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้น นี่เพิ่งผ่านไป

ไม่กี่ปีเอง

“ผู้อาวุโส ท่านเพิ่งพูดว่าเคหานี้ยังอยู่ ท่านเคยมาที่นี่หรือ?” เจียง

ผิงอันถามอย่างสงสัย

สตรีผู้นั้นถอนใจ น ้าเสียงเปี่ยมเค้าลางแห่งกาลเศร้าหมอง “ข้า

เคยอยู่ที่นี่ชั่วกาลหนึ่ง”

“เมื่อนานมาแล้ว ข้าเก็บนกน้อยตัวหนึ่งมาได้ในวันฝนตก เห็น

มันน่าสงสารจึงช่วยรักษามัน แต่มิคาดว่ามันจะแสนรู้ ติดตามข้าไป

ตลอดทาง ข้าเลยเลี้ยงมันไว้”

“มันติดตามข้าสามแสนปี ได้บรรลุเป็นเซียนสวรรค์ หลังจากข้า

ตกตาย มันก็สัญจรท่องมวลโลกา หาซากกระดูกของข้า จนสุดท้าย

ก็ประกอบตัวข้าได้สมบูรณ์ กว่าข้าจะคืนสติได้ก็ใช้เวลาไม่รู้กี่แสนปี”

“น่าเสียดายที่สุดท้าย มันก็มิพ้นชะตาขาด ถูกศัตรูพบตัวก่อนจะ

ทันช่วยข้าปลูกต้นผลเต๋าวิญญาณเซียนมาฟื้นกาย”

“มันทำดีที่สุดแล้ว ทั้งผลาญชีวิตตัวเอง เอาข้าไปซ่อน กระทั่ง

ตัวเองยังต้องตายไม่เหลือซาก”

เสียงของสตรีผู้นั้นเปี่ยมความเศร้าหมอง

เจียงผิงอันฟังวาทะสตรีผู้นี้ หัวใจก็เต้นตุ้มต่อมอย่างรุนแรง

ใบหน้าเปี่ยมความพรั่นพรึง

ที่แท้วิหคศักดิ์สิทธิ์ต้นสายเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์ก็มีที่มาเช่นนี้! แค่

เพราะสตรีผู้นี้รับเลี้ยงนกน้อยตัวหนึ่ง!

นกน้อยที่นางรับเลี้ยงอย่างไม่คิดอะไรมากยังเติบโตเป็นเซียน

สวรรค์ได้ เช่นนั้น สตรีผู้นี้ในกาลก่อนต้องแข็งแกร่งถึงเพียงไร?

วิหคตัวนั้นก็กตัญญู ช่วยสตรีผู้นี้ฟื้นสติอย่างไม่ย่อท้อ

“ไม่ช้าก็เร็ว ผู้อาวุโสจะได้คืนสู่จุดสูงสุด ฟื้นชีวิต… ผู้อาวุโสวิหค

น้อยได้” เจียงผิงอันรู้สึกว่าตัวเขาไปเรียกอีกฝ่าย ‘นกน้อย’ ก็กระไร

อยู่ จึงรีบสรรหาคำมาพูด

“การฟื้นชีวิตยอดฝีมือระดับนั้นไม่ง่ายหรอก อีกอย่าง ข้าก็ไม่รู้

ว่าต้องใช้เวลาเพียงไรจึงฟื้นสภาพ”

สตรีผู้นั้นถอนใจ ก่อนจะโบกมือน้อย ๆ ขวดกลืนสวรรค์ลอยไป

หานาง นางเผยอริมฝีปากแดงสูดเบา ๆ แล้วผลึกเซียนนับล้านที่เจียง

ผิงอันสั่งสมไว้ก็ถูกสูบหายไป

เจียงผิงอันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระตุก เขาละเลงเลือดผู้ฝึกตน

เหนื่อยแทบขาดใจ แต่ผลึกเซียนที่สั่งสมมาได้กลับถูกสตรีผู้นี้สูบไป

เกลี้ยง!

“ผู้อาวุโส เลิกดูดเถอะขอรับ เหลือไว้สักนิดเถอะ เหลือสักนิดน่า

นะ”