สู่วิถีอมตะ - บทที่ 720 อวิ๋นเหยา
หลังได้ดูดซับผลึกเซียนนับล้าน ปราณบนตัวสตรีผู้นี้ก็แข็งแกร่ง
ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ให้บรรยากาศสูงส่งเกินใคร
น่าเสียดายที่มิอาจเห็นรูปลักษณ์นางชัดเจน ใบหน้าของนาง
เหมือนเป็นข้อห้าม คนทั่วไปในหล้ามิอาจมองเห็น
สตรีผู้นั้นปล่อยขวดกลืนสวรรค์ มองใบหน้าสุดเจ็บปวดหัวใจ
ของเจียงผิงอัน
“ทำหน้าอะไรของเจ้า คิดหรือว่าข้าจะเอาของของเจ้าไปเฉย ๆ?”
สตรีผู้นั้นยกหัตถ์เพรียวขาวของนางชี้บนอากาศ ทว่าปลายนิ้ว
ข้ามสุญตามาสัมผัสหว่างคิ้วเจียงผิงอัน
เจียงผิงอันสัมผัสได้เพียงหว่างคิ้วเย็นวาบ แล้วอักขระอันลึกล ้า
ซับซ้อนก็ปรากฏในห้วงจิตสำนึก
“นี่คืออักขระศักดิ์สิทธิ์อันเกิดจากกฎความเร็วระดับสูงสุดใน
โลกา ทั่วหล้ามีสิบแขนง ข้ามีอยู่เจ็ด กาลก่อน นกน้อยบรรลุไปสี่”
“หากเจ้าทำความเข้าใจอักขระศักดิ์สิทธิ์นี้ได้ กระทั่งเซียนมนุษย์
ทั่วไปยังตามความเร็วเจ้าไม่ทัน อักขระศักดิ์สิทธิ์นี้บรรจุกฎเกณฑ์อัน
ซับซ้อนยิ่ง ทำความเข้าใจยากกว่าวรยุทธ์เซียนทั่วไป ให้เวลานาน
แน่ ๆ”
เมื่อได้ยินวาทะนี้ ความคิดด้านลบของเจียงผิงอันต่อสตรี
ตรงหน้าก็ปลาสนาการในพริบตา ใบหน้าของเขาเปี่ยมทั้งความตะลึง
และแสนยินดี
ที่แท้ ต้นตอความเร็วสุดขั้วของเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์ก็คือสตรีผู้นี้!
‘วิชาปีกเทวะ’ ที่ผู้อาวุโสอวี่หวงสร้างขึ้นโดยอาศัยความเข้าใจ
ต่อกฎเกณฑ์ของเผ่าวิหคศักดิ์สิทธิ์ยังเป็นวรยุทธ์เซียน แสดงชัดว่า
อักขระศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นต้นกำเนิดนี้ร้ายกาจเพียงไร
เจียงผิงอันพยายามสะกดความตื่นเต้นไว้ในใจ ปากเอ่ยขึ้น “ผู้
อาวุโสมิต้องเก็บผลึกเซียนไว้ให้ข้าแล้ว ท่านกลืนได้หมดนั่นเลย
ขอรับ ไว้ข้าจะหามาให้ท่านเพิ่มด้วย”
มูลค่าของอักขระศักดิ์สิทธิ์นี้สูงยิ่งกว่าวรยุทธ์เซียนทั่วไป ผลึก
เซียนกี่ล้านนี่มินับว่าเยอะเลย
สตรีผู้นี้เป็นเช่นกรุมหาสมบัติที่สามารถขุดค้นต่อได้ จึงต้องสาน
ไมตรีไว้ให้มั่น
“เจ้านี่เปลี่ยนท่าทีไวจังนะ” สตรีผู้นั้นเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ก็ต้องเอาตัวรอดนี่ขอรับ”
เจียงผิงอันยอมรับอย่างเปิดเผย ต่อหน้าสัตว์ประหลาดเฒ่าซึ่งมี
อายุเกินนับปีเช่นนี้ ปิดบังไปก็ไร้ประโยชน์ สู้ยอมรับไปเลยจะดีที่สุด
“เห็นว่าพรสวรรค์เจ้าดี ยามนี้คุกเข่าโขกหัวเสีย ข้าจะรับเจ้าเป็น
บุตรบุญธรรม จะให้ทรัพยากรเจ้ามากกว่านี้” สตรีผู้นั้นกล่าว
การที่ตัวตนเช่นนี้พูดว่าพรสวรรค์ดี เท่ากับพรสวรรค์ของเจียง
ผิงอันยอดเยี่ยมจริง ๆ
เจียงผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ “ขอบคุณผู้
อาวุโสที่เมตตา ผู้น้อยมิคิดว่าตนจะมีวาสนาเพียงนั้น จึงมิขอทำให้ผู้
อาวุโสต้องอับอายขอรับ”
แม้เจียงผิงอันจะอยากได้ทรัพยากรของสตรีผู้นี้ แต่หากเขานับ
ถือนางเป็นแม่บุญธรรม การประพฤติตนของเขาย่อมเปลี่ยนไป
นี่หมายถึงเขาจะสร้างสัมพันธ์ใหม่กับอีกฝ่าย ได้ทรัพยากรของ
อีกฝ่ายมาเปล่า ๆ แต่ก็ได้ศัตรูคู่แค้นของอีกฝ่ายมาเช่นกัน
ไม่รู้สตรีผู้นี้ไปล่วงเกินตัวตนร้ายกาจใดมา ราชวงศ์เซียนจันทร์
มายาจึงถูกทำลายหายสิ้นในข้ามคืน
เจียงผิงอันมิกล้าล่วงเกินตัวตนเช่นนั้น หากการกระทำของเขา
กระทบถึงภพแร้นแค้นขึ้นมาจะทำเช่นไร?
หากเจียงผิงอันใจทมิฬหินชาติ เขาจะใช้ทรัพยากรเปล่า ๆ โดย
ไม่คิดล้างแค้นก็ได้ แต่เขามิใช่คนเช่นนั้น
เจียงผิงอันไม่อยากเปลี่ยนความสัมพันธ์ต่างฝ่ายต่างอาศัยกัน
เป็นอย่างอื่น เพิ่มความรับผิดชอบของตน
เห็นเจียงผิงอันปฏิเสธ อวิ๋นเหยาก็ประหลาดใจยิ่ง “เจ้าไม่รู้หรือ
ว่า หากข้าในกาลก่อนพูดว่าอยากรับบุตรบุญธรรม เซียนแท้ เซียน
ลึกล ้า และกระทั่งตัวตนแข็งแกร่งกว่านั้นยังจะแห่ต่อแถวมาโขกหัวให้
ข้ายาวสุดกิ่งต้นโลกา?”
“ผู้อาวุโสเลิศยุทธ์มากขอรับ!”
เจียงผิงอันดูเหมือนชื่นชม ทว่ามิหวั่นไหวกับข้อเสนอของอีก
ฝ่าย
เขาไม่อยากแบกรับความรับผิดชอบมากมายนัก
อวิ๋นเหยาโบกมือเบา ๆ แล้วเจียงผิงอันก็สัมผัสอำนาจร้ายกาจได้
ร่างของเขาทรุดลงคุกเข่าอย่างเกินควบคุมทันที
อวิ๋นเหยาเอ่ยชม “ดีมาก ในเมื่อเจ้ากราบข้าเป็นแม่บุญธรรม
อย่างจริงใจ ข้าก็จะรับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรม จำไว้นะ แม่บุญธรรม
ของเจ้ามีชื่อว่าอวิ๋นเหยา”
เจียงผิงอัน “???”
ข้าจริงใจตรงไหนก่อน? เจ้ากดตัวข้าลงเองชัด ๆ
อย่างนี้ก็ได้ด้วยหรือ? บังคับกันเป็นบุตรบุญธรรมเนี่ยนะ?
“ผู้อาวุโส ฝืนเด็ดแตงไปก็มิหวาน ท่านทำเช่นนี้ไปก็ไม่มี
ความหมาย ในใจข้ามิได้ยอมรับหรอกนะ”
“อย่าเรียกผู้อาวุโส เรียกแม่บุญธรรมสิ”
ไม่รู้ว่าอวิ๋นเหยาถูกผนึกนานเกินไปจนเบื่อ หรือนางว่างจนอยาก
หาอะไรทำกันแน่ แต่การบังคับเจียงผิงอันเช่นนี้ทำให้นางรู้สึก
สนุกสนานยิ่ง
เจียงผิงอันเบือนหน้าหนีไม่ยอมพูด
“ข้าจะให้อักขระศักดิ์สิทธิ์สายความเร็วกับเจ้าอีกนะ” อวิ๋นเหยา
ปริปาก
เจียงผิงอันเงียบกริบ ใช้ความเงียบแสดงทางเลือก
อวิ๋นเหยาพูดต่อ “ข้าให้อักขระศักดิ์สิทธิ์สายความเร็วทั้งหมด
รวมถึงวิชาลับระดับเซียนทั้งหมดที่ข้าบรรลุ รวมถึงตรวนสยบฟ้า หนึ่ง
ในศาสตราเซียนที่แข็งแกร่งสูงสุดของภพเซียนก็เป็นของเจ้าหมด
เลยนะ”
“แม่บุญธรรมสูงล ้าเหนือหัว บุตรบุญธรรมคารวะแม่บุญธรรม!”
เจียงผิงอันลุกขึ้นกุมกำปั้นคารวะอย่างนอบน้อมทันที ความเร็ว
สูงจนชวนตะลึง ไร้ความลังเลใด ๆ ความหัวแข็งเมื่อครู่มลายไม่เหลือ
เค้า
แม้จะไม่รู้ว่าตรวนสยบฟ้าคือสิ่งใด แต่หากเป็นหนึ่งในสุดยอด
ศาสตราเซียนทั่วทั้งภพเซียนได้ ก็ต้องเป็นศาสตราเซียนอันน่า
สะพรึงกลัวยิ่ง
ของดีมากมายเหลือเกิน เจียงผิงอันมิอาจห้ามใจไหว
“ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่มีทางล้างแค้นให้สตรีผู้นี้ได้ในกาลอันสั้นอยู่
แล้ว รับของก่อนค่อยว่ากัน”
เจียงผิงอันประโลมกังวลของตนที่กลัวการรับผิดชอบเกินตัวเมื่อ
ครู่
“หลอกเล่นน่า ข้าไม่คิดให้อะไรเจ้าเยอะแยะขนาดนั้นหรอก
ศาสตราเซียนหรือก็ไม่มี ฮ่า ๆ” อวิ๋นเหยาพลันหลุดขำ เนินอกขาว
โพลนดุจหิมะตรงหน้านางกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง
เจียงผิงอัน “…”
บัดซบ โดนต้มเสียแล้ว นี่เป็นสิ่งที่ผู้อาวุโสพึงกระทำหรือ?
ยามนี้เขาอยากฆ่าสตรีตรงหน้าแล้ว
แน่นอน แค่ ‘อยาก’ แต่สามารถไม่
เจียงผิงอันนั่งกลับลงที่เดิมไปทันที ท่าทีดูงุนงง “เมื่อครู่ข้าไม่ได้
พูดอะไรทั้งนั้น”
เขาไม่ยอมรับสิ่งที่ตนเพิ่งพูด ประหนึ่งเสียความทรงจำไป
“กายเนื้อข้าเพิ่งฟื้นคืน มานวดเท้าคลายเส้นเลือดข้าหน่อยมา”
อวิ๋นเหยานั่งบนโลงแก้วผลึก ยกเท้าข้างหนึ่งวางบนผนังโลง
“ผู้อาวุโส การนวดเท้าเป็นวิธีผ่อนคลายของปุถุชน ท่านเป็น
เซียน หาจำเป็นไม่”
หลังจากถูกหลอกไปหน น ้าเสียงของเจียงผิงอันก็มิได้นอบน้อม
เช่นกาลก่อนแล้ว
ให้เขามานวดเท้ามิใช่หยามกันหรือไร? ยอดฝีมือระดับขอบเขต
อย่างเขาจะทำเช่นนั้นได้อย่างไร?
อวิ๋นเหยาชำเลืองวังกาลเวลาที่ด้านข้าง กล่าวขึ้นว่า “ข้าช่วยเจ้า
พัฒนาระดับวังนี้ได้นะ ความต่างการไหลเวลาของวังแห่งนี้กับโลก
ภายนอกจะกลายเป็นหลายสิบเท่าเลย”
วาทะนี้ลบความเคืองแค้นบนใบหน้าเจียงผิงอันไปทันที เขาลุก
เดินมาหาด้วยรอยยิ้ม
“ผู้อาวุโส หากจะหาคนนวดล่ะก็ ท่านหาถูกคนแล้ว ข้าศึกษาชีพ
จรเพื่อการฝึกฝน นวดคนเก่งที่สุด”
หากคนภายนอกเห็นท่าทีเช่นนี้ของเจียงผิงอัน ต้องคิดเป็นแน่ว่า
เขาสิ้นตัวตนไปแล้ว
ตัวเขาในโลกภายนอกเปี่ยมจิตอาฆาตเยี่ยงเทพสังหาร เย็นชา
กดดัน แต่กลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้
จะโทษเจียงผิงอันว่าเปลี่ยนสีเช่นกิ้งก่าก็มิได้ หนึ่งเพราะการ
ฝึกฝนของสตรีผู้นี้สูงล ้า สองเพราะข้อเสนอของสตรีผู้นี้สะท้านถึง
หัวใจเขาต่างหาก
หากความต่างเวลาระหว่างวังกาลเวลาและโลกภายนอกสูงเป็น
สิบ ๆ เท่าได้ ก็หมายความว่าหากเขาฝึกฝนในวังกาลเวลาหมื่นปี ก็
จะเท่ากับเวลาในโลกภายนอกเพียงพันปีเท่านั้น
มิใช่เจียงผิงอันไม่เคยคิดพัฒนาระดับวังกาลเวลา แต่อำนาจ
กาลเวลานั้นเทียบได้กับอำนาจต้องห้าม กระทั่งขุมกำลังใหญ่ยังมีผู้
ถือครองพลังนี้น้อยนิด และต้องใช้เงินตรามากมายในการพัฒนา
ยามนี้ แค่นวดเท้าก็ยกระดับวังกาลเวลาได้ คุ้มเหลือจะคุ้ม
ไม่ว่าอย่างไร ที่นี่ก็ไม่มีใครมาเห็น ไม่นับว่าอับอายขายหน้าต่อ
โลกภายนอก
แม้เจียงผิงอันจะประหม่าเล็กน้อย แต่ก็ยังทนได้เพื่อฝึกฝน
เจียงผิงอันมายืนข้างโลงแก้วผลึก สองมือประคองเท้าขาวอม
ชมพูของอวิ๋นเหยา เล็บเท้าของนางกระจ่างใสดุจอัญมณี สัมผัส
คราบเหงื่อบางส่วนได้เล็กน้อย
อวิ๋นเหยาหลับตาลงอย่างเป็นสุข หนึ่งมือยกพู่กันพิพากษา เริ่ม
ร่ายระบำกลางเวหา ใช้ปลายพู่กันวาดอักขระลึกลับมากมาย
เมื่ออักขระเหล่านี้โปรยลงบนวังกาลเวลา พวกมันก็ค่อย ๆ ซึม
สลายลงกลายเป็นแท่นศิลามหึมาซึ่งมีอักขระลึกลับมากมายกระจาย
เรืองรองแห่งหนึ่ง