สู่วิถีอมตะ - บทที่ 110 ยอดฝีมือแผลงฤทธิ์
บทที่ 110 ยอดฝีมือแผลงฤทธิ์
ยามเกิดความเจ็บแปลบที่อก สีหน้าของฉู่หยางก็ชะงักนิ่ง
หัวใจของเขาถูกแทงอีกแล้ว
ถูกเจียงผิงอันฆ่าอีกแล้ว
เจียงผิงอันชิงพู่กันพิพากษา เปลี่ยนฝ่ ามือเป็ นมีดดาบ สะบั้น แขนขวาของคู่ต่อสู้ โยนเข้าแหวนเก็บของไป
ในแหวนเก็บของของอีกฝ่ายต้องมีของดีอยู่มากมายแน่นอน
“องค์รัชทายาท!”
เฉินเจิ้นซึ่งเมื่อครู่ยังกระหยิ่มยิ้มย่องเห็นเช่นนี้ก็ตะโกนอย่าง ขวัญผวา
แล้วเขาก็ถลึงตาใส่เจียงผิงอัน “สารเลว บังอาจสังหารองค์รัช ทายาท วอนตาย!”
เฉินเจิ้นหันไปพุ่งใส่เจียงผิงอัน เตรียมสังหารเขา
ขณะนี้ หมิงเฉินรีบมาขวางตรงหน้าเฉินเจิ้นไว้
ครั้งนี้ ในที่สุดก็เป็ นคราวเขายิ้มบ้าง
“หากคิดจะผ่านไปก็ไม่มีทาง ดูฉู่หยางตายสิ รัชทายาทอันโดด เด่นเกินใครของต้าฉู่ตายแล้ว เจ้าซึ่งมาอารักขาก็อย่าหวังรอดเลย ฮ่า ๆ~”
หมิงเฉินสุดแสนโล่งใจ หัวเราะร่าอย่างเบิกบาน
เจียงผิงอันพลิกสถานการณ์อย่างเบ็ดเสร็จด้วยอ านาจต่อสู้ร้าย กาจของเขา
ขณะนี้ อักขระสีดาวูบไหวขึ้นบนร่างของฉู่หยาง แผ่ปราณอัน เก่าแก่วังเวง ปราณมหาเต๋าลึกลับลามปกคลุม
ยันต์หยกดาชิ้นหนึ่งลอยออกมาจากหว่างคิ้วของฉู่หยาง แปร ลักษณ์กลายเป็ นฉู่หยาง
ทันใดนั้น ยันต์หยกก็แตกสลาย หัวใจของฉู่หยางคืนสู่ปกติ
แต่ครั้งนี้ ฉู่หยางมิได้คืนสู่สภาพสมบูรณ์พร ้อม แขนข้างที่ขาด ยังคงมีโลหิตทะลัก
เจียงผิงอันหน้าเสีย เจ้านี่ยังมีวิธีคืนชีพอยู่อีก!
เขารู ้จักยันต์หยกดานี้ มันมีชื่อว่ายันต์ตัวตายตัวแทน ตายแทนผู้ ฝึกตนได้หนึ่งครั้ง
ก่อนหน้านี้เมื่อเขาไปซื้ออาวุธวิเศษช่วยชีวิตในหอวาณิช อีก ฝ่ายเคยแนะนามันไว้สั้น ๆ ว่า
นี่คือวัตถุโบราณ มีผู้ฝึ กตนน้อยนักในยุคนี้ที่สร ้างยันต์หยก เช่นนี้ได้
ดังนั้นมูลค่าของยันต์ตัวตายตัวแทนจึงสูงทะลวงฟ้ า มิอาจขายได้ และหินวิญญาณก็ซื้อมันไม่ได้
ต่อให้อยาก เจียงผิงอันก็ซื้อมันไม่ได้
แต่ฉู่หยาง รัชทายาทแห่งต้าฉู่กลับมีวัตถุตัวตายตัวแทนสองชิ้น และศาสตราเซียนครึ่งขั้นเสียหายอีกชิ้น!
เจียงผิงอันออกหมัดจู่โจมอีกครั้ง ต่อให้ศัตรูจะมีวัตถุตัวตายตัว แทนเป็ นร ้อย เขาก็จะฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย!
ทันใดนั้น หลุมดาหลุมหนึ่งก็ปรากฏเบื้องหลังฉู่หยาง ปกคลุม ด้วยอักขระเทวะมากมาย
ฝ่ามือมายาข้างหนึ่งปรากฏจากหลุมดา พร ้อมด้วยเสียงเฒ่าชรา ทุ้มลึก
“บังอาจสังหารเชื้อพระวงศ์ต้าฉู่ของข้า! ตายเสีย!”
หัตถ์มายาอันมีอ านาจชวนสะพรึงปรากฏจากหลุมด า ท าให้สุญ ตาปั่นป่ วน มวลเมฆแปรสี น้าทะเลในรัศมีร ้อยลี้กระฉอกกระเพื่อม รุนแรง
สีหน้าทุกคนบนเกาะแปรเปลี่ยนรุนแรง อานาจกดดันนี้ทาให้ พวกเขาไม่อาจขยับตัวได้!
น่าสะพรึงเสียนี่กระไร!
หรือนี่จะเป็ นยอดฝีมือจากต้าฉู่?
ขอบเขตพ้นพิบัติ ขอบเขตสุดท้ายเบื้องใต้เซียน
ยอดฝีมือเช่นนี้ลงมือเอง!
สีหน้าของเจียงผิงอันพลันแปรเปลี่ยน ร่างถูกสะกดนิ่ง มิอาจใช ้ อัสนีพริบตาหนีพ้น!
เขาสื่อจิตกับถุงเก็บของ โยนยันต์ขอบเขตจินตานนับร ้อย ออกมาตอบโต้!
ยันต์เหล่านี้ล้วนถูกอ่างสัมฤทธิผลคัดลอกออกมาเพื่อช่วยชีวิต ยามคับขัน ยามนี้เขาสาดมันออกมาทั้งหมด!
ทว่ายันต์ขอบเขตจินตานนับร ้อย ๆ ใบอันสามารถขวางการ โจมตีจากยอดฝี มือขอบเขตวิญญาณแรกก าเนิดได้ กลับถูกหัตถ์ มายานั้นทาลายทิ้งทันที!
แม้หลังจากหัตถ์ใหญ่ชวนสะพรึงนี้ปรากฏในขอบเขตเกาะเทวะ จะเผชิญกฎพิเศษและถูกลดพลังเหลือเพียงขอบเขตจินตานก็ตามที
แต่ถึงเช่นนั้น ยันต์นับร ้อยก็ทาได้เพียงให้มือของอีกฝ่ ายชะงักไป เล็กน้อย
ยันต์เหล่านี้ทาอะไรมือข้างนั้นไม่ได้เลย!
หากถูกหัตถ์นี้คว้าได้ เจียงผิงอันตายแน่!
“เจ้าท่อนไม้!!”
เมิ่งจิงตะโกนอย่างขวัญเสีย เร่งปราณที่ฟื้นมาได้อย่างเต็มกาลัง
เมฆสายฟ้ าอันน่าสะพรึงปรากฏขึ้นมืดทะมึนบนฟ้ า
ทว่าโดยไม่รอเมิ่งจิงโจมตี หัตถ์มายานั้นเพียงโบกเฉย ๆ เมฆ สายฟ้ าก็ปลาสนาการไปทันที
ขอบเขตของเมิ่งจิงต่าเกินไป ไม่อาจทาอะไรหัตถ์ใหญ่ข้างนี้ได้ เลย
“ฮ่า ๆ ไร้ประโยชน์น่า! ลงนรกไปซะ!!”
ฉู่หยางแผดเสียงสุดคอ ระบายโทสะในใจ
เจียงผิงอันทาให้เขาเสียสมบัติชีวิตไปสองชิ้น เป็ นความเสียหาย มหาศาล
ครั้งนี้เมื่อบรรพชนมาเอง เขาไม่เชื่อหรอกว่าเจียงผิงอันจะยังไม่ ตาย!
ขัดใจก็เพียงที่เขาฆ่าเจียงผิงอันด้วยมือตนเองมิได้เท่านั้น
เจียงผิงอันมองหัตถ์ใหญ่เข้าใกล้มากขึ้นทุกขณะ ดวงตาเหลือก ถลน เค้าลางมรณะโอบล้อมทั่วกาย
นี่เป็ นครั้งแรกที่เขาได้พบความน่าสะพรึงยิ่งใหญ่เพียงนี้ รู ้สึกว่า ตนช่างเล็กจ้อยดั่งมด
วันนี้เขาจะตายที่นี่หรือ?
ในยามคับขันเจียนตายนี้ เจียงผิงอันพลันฉุกนึกถึงบางสิ่ง นา พู่กันหัก ๆ สีทองออกมา
เขาส่งปราณวิญญาณและปราณโลหิตทั้งหมดเข้าใจ คิดสู้ตาย สักตั้ง
พู่กันระเบิดแสงทองเรือง ส่งลาแสงอันเจือฤทธิ์มหาเต๋าพุ่งออกไป
แสงทองนั้นกระแทกใส่หัตถ์มายา
ขณะนี้ อานาจร ้ายแรงระเบิดออกปกคลุมรัศมีพันจั้ง
เจียงผิงอันฉวยโอกาสที่แรงกดดันหายไปใช ้ ‘อัสนีพริบตา’ หนี ออกจากบริเวณเดิม
แรงระเบิดสลายไป เจียงผิงอันหนีทิ้งระยะ จ้องมองหลุมด า เบื้องหลังฉู่หยางอย่างเป็ นกังวลยิ่ง
เจียงผิงอันมิกล้าออกไปนอกเกาะเทวะ หากอยู่บนนี้อย่างน้อย อ านาจของศัตรูจะอ่อนก าลัง ยังมีโอกาสเอาตัวรอดได้
แต่ออกจากเกาะเทวะยามใด หากอ านาจของอีกฝ่ ายไม่ได้อ่อน ลง เขาก็มีแต่ตายกับตาย!
“ไป”
เสียงเฒ่าชราในหลุมดาดังขึ้นอีกครั้ง
หนนี้ เขามิได้พูดกับเจียงผิงอัน แต่เป็ นฉู่หยาง
ฉู่หยางดูขัดข้องใจ “บรรพชน ฆ่าเขาสิ! ไอ้หนูงี่เง่านี่ปล่อยไว้ ไม่ได้ มิเช่นนั้นจะเป็ นภัยร ้ายแรงต่อต้าฉู่เรา! นอกจากนั้น พู่กัน พิพากษายังอยู่กับเขานะ!”
“ไป!”
น้าเสียงของชายชราเจือความร้อนใจ แล้วอ านาจมหาศาลก็ดูด ตัวฉู่หยางเข้าสู่หลุมด า
สีหน้าของฉู่หยางเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจและโทสะ คู่เนตรแดง ฉานจับจ้องเจียงผิงอัน “รัชทายาทผู้นี้จะสับร่างเจ้าให้แหลกหมื่น ๆ ชิ้น!”
เฉินเจิ้น เจ้าแคว้นหลิงไถเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี จึงทะยานเข้าสู่ หลุมด าอย่างไม่เต็มใจ
มิคาดเลยว่าผลลัพธ ์ของศึกที่เกาะเทวะจะเป็ นเช่นนี้
สิบอัจฉริยะสูงสุดของต้าฉู่ กระทั่งรัชทายาทผู้ครองร่างเทวะสุด ขั้วหยางในตานานล้วนปราชัย
เหตุใดเจียงผิงอันผู้นี้จึงแข็งแกร่งนัก? เขาเป็ นเพียงสามัญชนชั้น ต่าในหมู่บ้านชายแดนแคว้นหลิงไถ เหตุใดเขาจึงพัฒนาได้ถึงเพียง นี้?
เฉินเจิ้นงุนงงสุดขีด
หลุมด าปิดตัว เกาะเทวะคืนสู่ความสงบ
ณ ส่วนลึกที่สุดของสุสานหลวงแห่งต้าฉู่
ชายชราร่างผอมแห้งผู้หนึ่งนั่งอยู่ในโลงศพสีดา
เขาสวมอาภรณ์มังกรเช่นจักรพรรดิ ร่างผอมแห้งราวหนังหุ้ม กระดูก แต่กลับแผ่ปราณชวนสะพรึงออกจากกาย
ฉู่หยางและเฉินเจิ้นคุกเข่าตรงหน้าชายชรา
ชายชราผู้นี้คือบุคคลที่แข็งแกร่งสูงสุดในต้าฉู่ เป็ นยอดฝี มือ ขอบเขตพ้นพิบัติ ใกล้ความเป็ นเซียนเพียงหนึ่งก้าวเท้า
แม้เฉินเจิ้นจะเป็ นเจ้าแคว้นหลิงไถ ต่อหน้าตัวตนน่าสะพรึงเช่นนี้ เขาก็คุกเข่าสงบเสงี่ยมกับพื้น มิกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
สีหน้าของฉู่หยางสุดแสนไม่เต็มใจ “บรรพชน เหตุใดท่านจึง ปล่อยเจียงผิงอันไปขอรับ พู่กันพิพากษายังอยู่กับเขาเลยนะ!”
ชายชราผอมแห้งราวมีเพียงหนังหุ้มกระดูก ดวงตาลึกโหล น้าเสียงแหบแผ่ว “บนเกาะเทวะมีสิ่งอันตรายมหันต์อยู่ หากไม่ไป เจ้า จะตาย”
ฉู่หยางเบิกตากว้าง “น่ากลัวกว่าบรรพชนอีกหรือขอรับ? มีเซียน อยู่ในเกาะเทวะหรือ?”
เหนือยอดฝีมือขอบเขตพ้นพิบัติก็คือเซียน
“หารู้ไม่”
ใบหน้าของชายชราเจือเค้าสะพรึงเล็กน้อย “ก่อนบรรลุเป็ นเซียน ผู้คนเหล่านั้นส่วนใหญ่ไปยังเกาะเทวะ ที่นั่นย่อมต้องมีบางสิ่งร ้ายกาจ อยู่แน่แท้”
ชายชราเองก็ขวัญผวา อานาจนั้นทาให้เขารู ้สึกครั่นคร ้ามได้
หาไม่ เขาคงไม่ทิ้งโอกาสฆ่าอีกฝ่ายเมื่อครู่หรอก
“แต่ว่า……” ฉู่หยางยังคงไม่ยอมถอดใจ มือซึ่งเหลือเพียงข้าง เดียวก าหมัดแน่น
เขาถูกสังหารสองครั้ง ศาสตราเซียนครึ่งขั้น พู่กันพิพากษาถูก ปล้นชิง ศักดิ์ศรีเสียหายยับเยิน
นับแต่เกิดมา นี่เป็ นครั้งแรกที่เขาถูกตอกหน้ารุนแรงเช่นนี้
ชายชราร่างผอมเอนตัวลงนอนในโลงอีกครั้ง เสียงของเขายิ่ง แผ่วเบาลง “แค่ศาสตราเซียนครึ่งขั้นพัง ๆ ชิ้นเดียว ปลุกจิตวิญญาณ แห่งการต่อสู้ โยนทิฐิของเจ้าทิ้งได้ ทุกสิ่งก็คุ้มค่าแล้ว”
“จ าไว้ว่าความส าเร็จแท้จริง คือการไปให้ถึงจุดหมาย เจ้ามีร่างเท วะสุดขั้วหยาง หลังบรรลุเข้าใจกฎเกณฑ์ ยามนั้นเจ้าจึงแข็งแกร่ง อย่างแท้จริง และถึงเมื่อนั้น น้อยคนนักในโลกหล้าจะต่อกรเจ้าได้”
“ไปเถิด กลับไปต่อแขนใหม่ ชีวิตของเจ้ายังอีกยาวไกลนัก”
ชายชราดึงฝาโลงหนักสีด าปิ ดกลับไป สะกดปราณแล้วหยุด เสวนา
เขาเหลืออายุขัยไม่มากนัก และมิอาจบรรลุเป็ นเซียนได้ จึงท าได้ เพียงใช ้วิธีพิเศษซ่อนตัวจากสวรรค์ รอให้เส้นทางเซียนเปิดออก
ฉู่หยางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในใจเปี่ยมความเคียดแค้น “เจียงผิง อัน! รอรัชทายาทผู้นี้ก่อนเถอะ!”