สู่วิถีอมตะ - บทที่ 109 ศาสตราเซียนครึ่งขั้น
บทที่ 109 ศาสตราเซียนครึ่งขั้น
“ขอบคุณมากที่เตือน หาไม่ ข้าคงไม่รู ้ต่อไปว่าการผลาญโลหิต ผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์จะมีผลเช่นนี้”
เจียงผิงอันทราบแล้วว่าการผลาญโลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ จะก่อเกิดอ านาจกฎเกณฑ์
แม้การโจมตีหนึ่งหนจะใช ้โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ห้าหยด หรือเทียบเท่าสองร้อยห้าสิบล้านหินวิญญาณก็ตามที
แต่เขามีอ่างสัมฤทธิผลอยู่ สามารถไปเพิ่มจานวนกลับมาใหม่ได้
เจียงผิงอันชักแขนกลับ โลหิตของฉู่หยางร้อนผลาญเผา จวน เจียนย่างแขนเขาสุกรอมร่อ
ฉู่หยางมองอกซ้ายอันมีโลหิตทะลักไหล แล้วใบหน้าก็ยากมอง เป็ นอย่างยิ่ง
เหตุใดเขาต้องปากมากด้วยหนอ ปรากฏว่าอีกฝ่ ายมีโลหิตผู้ ครองกายาศักดิ์สิทธิ์อยู่ในตัว
จึงอธิบายได้ว่าเหตุใดเจ้านี่จึงแข็งแกร่งนัก
เจียงผิงอันเก็บโลหิตจากร่างเทวะสุดขั้วหยางอันทะลักจากร่าง อีกฝ่ายไว้ กลับไปคงขายได้ราคาดี
โลหิตจากร่างเทวะเช่นนี้แพงยิ่งนัก
“รัชทายาท!”
เฉินเจิ้นตื่นตะลึง
หากฉู่หยางตายที่นี่ เขาก็ไม่รอดเช่นกัน!
เฉินเจิ้นหันมองเจียงผิงอันอย่างเดือดดาล เตรียมพร ้อมลงมือ สังหาร
ทว่าทันใดนั้น แสงสว่างเจิดจรัสสายหนึ่งก็ระเบิดจากร่างของฉู่ห ยาง ร่างของเขาร้าวแหลกอย่างรวดเร็ว
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว สัมผัสปราณอันแทงทะลวงเข้าใส่แล้วรีบ หลบเลี่ยงลูกหลงไป
แสงสว่างจากกฎเกณฑ์โอบล้อมร่างของฉู่หยางเอาไว้ ดูเคร่ง ขรึมและลึกลับ
กร๊อบ!
ร่างของฉู่หยางกลายเป็ นไม้ชิ้นหนึ่ง แหลกสลายไปเป็ นเถ้า
ขณะเดียวกัน จู่ ๆ ฉู่หยางในสภาพสมบูรณ์พร ้อมก็ปรากฏตัว ปราณของเขาหวนคืนสู่จุดสูงสุด
เห็นเช่นนี้ เฉินเจิ้นผู้สิ้นหวังก็สุดลิงโลด “ประเสริฐนัก องค์รัช ทายาทปลอดภัยดี”
หมิงเฉินหน้าคล้า กัดฟันกล่าวสั้น ๆ “ไม้ตัวตายตัวแทน!”
แม้การคืนชีพของฉู่หยางจะเกินคาด แต่ก็สมเหตุสมผล
ต้าฉู่หรือจะไม่ให้อาวุธวิเศษช่วยชีวิตไว้กับฉู่หยางผู้สามารถน า ชัยชนะมาสู่ต้าฉู่ได้
“มันเกิดอะไรขึ้น? เขามิใช่ตายแล้วหรือ?”
เมิ่งจิงมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสุดแสนตกใจ หัวใจของฉู่ห ยางถูกทะลวงแล้วแท้ ๆ แต่กลับฟื้นชีวิตกลับมา!
“เขาใช้ไม้ตัวตายตัวแทน”
อวิ๋นหวงอธิบายเสียงเครียด “นี่คือสมบัติฟ้ าดินอันล้าค่ายิ่ง เกิดขึ้นในเผ่าวิหคอมตะ สามารถตายแทนผู้ถือครองได้หนึ่งครั้ง และ ฟื้นฟูสภาพผู้ใช ้สู่สมบูรณ์พร ้อม”
จินหลินกาหมัดอย่างคับข้องใจยิ่ง
“เกือบแล้วเชียว หากฉู่หยางไม่ตาย ภายหน้าเขาจะกลายเป็ น ศัตรูอันร้ายกาจที่สุดของต้าเซี่ยเราแน่”
แม้ฉู่หยางจะถูกคืนชีพ เขาก็หาได้ปรีดาไม่ แต่ยิ่งทวีความเดือด ดาล สีหน้าบิดเบี้ยว ถลึงตาจ้องเจียงผิงอันอย่างเคียดแค้น
“สารเลว! เจ้าทารัชทายาทผู้นี้เสียสมบัติไปเปล่า ๆ!”
“หนนี้ รัชทายาทผู้นี้คืนสู่สมบูรณ์พร ้อม เราจะได้เห็นกันว่าเจ้า ยังมีโลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ให้ผลาญอีกสักเท่าไหร่!”
อีกฝ่ ายมิใช่ผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์เพียงแค่หลอมรวมกับโลหิตผู้ ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ในกาย
โลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ล้าค่าอย่างยิ่ง เขาไม่เชื่อหรอกว่า เจียงผิงอันจะยังมีมันในตัว
อีกทั้ง เจียงผิงอันต่อสู้มาเนิ่นนาน แม้ในกายจะมีปราณมากกว่า แต่ก็น่าจะถูกใช ้ไปเกือบหมดแล้ว
หนนี้ เจียงผิงอันตายแน่!
เจียงผิงอันหรี่ตาลงเล็กน้อย
อีกฝ่ายดันฟื้นสู่สภาพสมบูรณ์พร ้อมเสียได้
“เจ้าใช ้สมบัติลับ! ผิดกฎพ่ายไปแล้ว!” เมิ่งจิงตะโกน
กฎการประชันห้ามมิให้ใช้สมบัติลับใด ๆ นอกเหนือจากขอบเขต ที่อยู่
ไม้ตัวตายตัวแทนนี้เห็นได้ชัดว่ามิใช่สมบัติวิเศษขอบเขตสร ้าง รากฐาน
“รัชทายาทผู้นี้สนการประลองที่ไหน! วันนี้! เจียงผิงอันต้อง ตาย!”
ฉู่หยางผลาญโลหิตอีกครั้ง เพลิงในกายแปรสีสู่น้าเงินเข้ม เร่ง อานาจกฎเกณฑ์ออกมาอีกครั้ง
จบการประลองแล้ว ต้าเซี่ยชนะแล้ว และต่อจากนี้หาใช่การ ประลองไม่ แต่เป็ นการต่อสู้เข่นฆ่า
หมิงเฉินเตรียมลงมือ ทว่าเจียงผิงอันพลันตะโกนขึ้น “อย่าเข้า มา! นี่คือการต่อสู้ระหว่างเราสองคน!”
เขากลัวพวกเมิ่งจิงเข้ามาช่วยแล้วเจ็บตัวโดยไม่ตั้งใจ
วันนี้เขาตั้งใจเซ่นโลหิตร่างเทวะสุดขั้วหยางส่งวิญญาณท่านอา เมิ่ง!
ขณะนี้ เจียงผิงอันไม่ปกปิ ดอะไรอีก ปราณวิญญาณในกาย ทะลักออกมา
โลกหล้าในรัศมีหลายร ้อยจั้งพลันแปรเปลี่ยนสู่ผืนทรายดูด
วิชาพิธีศพพายุทราย
เมื่อเห็นว่าพื้นใต้เท้าตนกลายเป็ นทราย เหล่าผู้ชมพลันดีดตัว ทะยานฟ้ า มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างสุดตกตะลึง
ปรากฏว่าเจียงผิงอันมีปราณวิญญาณในตัว!
ฝึกฝนควบทั้งกายาและวิญญาณ!
พวกเขาคิดไปว่าโลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์คือไพ่ตายของ เจียงผิงอัน คาดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ ายยังเป็ นผู้ฝึกฝนควบทั้งกายาและ วิญญาณด้วย!
ทุกคนล้วนตะลึง
เขามีไพ่ตายเท่าไหร่กันแน่!
มวลทรายบีบอัดตัวเป็ นหนึ่งหัตถ์มโหฬารหลายสิบจั้ง คว้าตัวฉู่ห ยางเอาไว้!
“ลูกไม้แค่นี้ ยังคิดขวางรัชทายาทผู้นี้หรือ!”
ฉู่หยางแผดเสียง ใช ้หมัดผลาญสวรรค์ออกมา
เจียงผิงอันพุ่งเข้ามาเตะเสยหน้าฉู่หยางกระเด็นลงสู่พื้นทราย
กระแสทรายพลุ่งพล่านไร ้สิ้นสุดดุจน้าทะเล ฉุดตัวฉู่หยางให้จม ลงอย่างต่อเนื่อง
ฉู่หยางปลดปล่อยเปลวเพลิง หมายหลอมทรายเหล่านี้ให้เหลว แต่เมื่อมันหลอมตัว พวกมันก็แข็งตัว ทาให้บริเวณรอบข้างยิ่งทวี ความแข็ง
เจียงผิงอันเร่งปราณวิญญาณอย่างบ้าคลั่ง ฝังอีกฝ่ ายไว้ใต้คลื่น ทราย
อานาจของพิธีศพพายุทรายแปรผันตรงกับปราณวิญญาณที่ใช ้
ยิ่งใช ้มาก ยิ่งแข็งแกร่ง
คลื่นทรายถาโถมทับซ ้อน ดูราวไร ้สิ้นสุด เจียนฝังฉู่หยางทั้งเป็ น เต็มที
“ไสหัวไปเสีย!!”
ฉู่หยางสัมผัสอันตรายได้ ด้วยโทสะที่ไม่อาจพ้นจากบ่อทรายไร ้ สิ้นสุด เขาจึงใช ้พู่กันหัก ๆ สีทองด้ามหนึ่ง
เขาเหวี่ยงพู่กันอย่างรุนแรง ปลายพู่กันสะบัดไหว
พริบตานั้น หนึ่งหลุมลึกหลายร ้อยจั้งก็ปรากฏในบ่อทราย
ฉู่หยางก าพู่กัน พุ่งออกมาจากทราย
พู่กันหักสีทองแผ่รัศมีเรืองรองปกคลุมทั่วหล้า ทุกคนล้วนสัมผัส ปราณอันตรายเกินบรรยายได้
“นี่คือ…… ศาสตราเซียนครึ่งขั้น! พู่กันพิพากษา! ทุกคนออก จากเกาะเทวะเร็วเข้า!”
เมื่อหมิงเฉินเห็นพู่กันนี้ สีหน้าของเขาพลันแปรเปลี่ยน รีบพุ่ง เข้าหาเจียงผิงอันหมายพาตัวเขาไป
หมิงเฉินมิคาดเลยว่าสมบัติประจ าราชส านักต้าฉู่จะมาอยู่ในมือ ฉู่หยาง!
พู่กันนี้ถูกสร ้างขึ้นเลียนแบบพู่กันพิพากษา ศาสตราเซียนใน ตานาน เป็ นศาสตราเซียนครึ่งขั้นชิ้นหนึ่ง!
ภายหลัง เนื่องด้วยสงคราม พู่กันนี้จึงแตกหัก อานาจเสียหาย
แต่ถึงอย่างนั้น ฤทธาของมันก็ยังน่าสะพรึงยิ่ง
หมิงเฉินถูกสะกดเหลือเพียงขอบเขตจินตาน แม้พู่กันนี้จะถูก สะกดพลังเช่นกัน แต่ก็ยังมีฤทธิ์มหาเต๋าแฝงมา
หมิงเฉินหยุดมันไม่ได้!
ทว่าก่อนที่หมิงเฉินจะทันได้ช่วยคน หนึ่งร่างเฒ่าชราก็มาขวาง ตรงหน้าเขา
เฉินเจิ้นมองเขาอย่างมาดร ้าย “คู่มือของเจ้าคือข้า”
“ไสหัวไป!”
หมิงเฉินใช ้เคล็ดวิชาลับจู่โจม สาดคมมีดมิติเข้าใส่
เฉินเจิ้นหลบเลี่ยงอย่างง่ายดาย “ทุกคนล้วนถูกกดขอบเขต เหลือเพียงจินตาน การโจมตีเช่นนี้ไม่สะกิดเจ้าแคว้นได้หรอก เตรียม ตัวรอดูเจียงผิงอันถูกฆ่าได้เลย ฮ่า ๆ~”
บนเกาะเทวะ ขอบเขตของการโจมตีจะถูกสะกดเหลือเพียงจิน ตาน แต่ร่างเนื้อยังคงแข็งแกร่งเหมือนกาลก่อน
ดังนั้นการโจมตีของทั้งสองจึงไม่อาจทาร ้ายกันได้
หมิงเฉินเดือดดาลสุดขีด เขามองเจียงผิงอันอย่างเป็ นกังวล ตะโกนออกมา “เจียงผิงอัน! หนีไป! สิ่งที่อยู่ในมือเขาคือศาสตรา เซียนครึ่งขั้น!”
แต่แล้ว เขาก็ได้เห็นหนึ่งเหตุการณ์อันทาให้ต้องตะลึงจังงัง
เจียงผิงอันมิเพียงไม่หนี ยังพุ่งเข้าใส่ฉู่หยางด้วย
หมิงเฉินตกตะลึง เจียงผิงอันจะท าอะไรนี่! วอนตายหรือไร?
ไม่ว่าเจียงผิงอันจะแข็งแกร่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางสู้กับศาสตรา เซียนครึ่งขั้นได้เลย
ต่อให้เป็ นเขาหมิงเฉิน บนเกาะเทวะนี้ เขาก็มิกล้าปะทะตรง ๆ กับ พู่กันพิพากษา
คนอื่น ๆ เองก็ทั้งตกใจและสับสน เจียงผิงอันจะทาอะไรกันแน่?
อีกฝ่ายมีศาสตราเซียนครึ่งขั้นในมือนะ!
ยามเห็นเจียงผิงอันพุ่งเข้าใส่ ฉู่หยางก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะ เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
“ไอ้โง่ ดูจะไม่เคยได้ยินถึงศาสตราเซียนครึ่งขั้นสิท่า การได้ตาย ด้วยฝีมือศาสตราเซียนครึ่งขั้นนับเป็ นเกียรติแก่เจ้าแล้ว!”
ฉู่หยางถือการกระทาในขณะนี้ของเจียงผิงอันว่าเป็ นความไม่รู้ เขาใช้พลังในกาย ควบคุมพู่กันพิพากษา เตรียมสังหารเจียงผิงอัน
ทันใดนั้นเอง โลหิตก็ทะลักจากปาก จมูก ตา และหูของฉู่หยาง โลหิตนั้นส่งกลิ่นหอมเล็กน้อย
“พิษ…”
ฉู่หยางพลันเปลี่ยนสีหน้า ประจักษ์ทันทีว่าตนถูกวางยาพิษ
ทว่าเขาถูกวางยาแต่ยามใด?
ไม่อาจรับรู ้ได้เลย!
แน่นอน ฉู่หยางจะไปรู ้ได้อย่างไร เพราะพิษของเจียงผิงอันอยู่ใน ปราณวิญญาณของเขานี่
ขณะที่ฉู่หยางถูกทรายดูด พิษก็หลั่งสู่ร่างผ่านลมหายใจแล้ว
นอกจากนั้น ยังเป็ นพิษโลหิตร ้อยสุคนธ ์อันน่าสะพรึงกลัวด้วย!
สีหน้าของฉู่หยางพลันแปรเปลี่ยน สื่อจิตสานึกถึงถุงเก็บของ นา ยาแก้พิษออกมา
เขามียาแก้พิษระดับสูงสุดติดตัวมากมายเพื่อป้ องกันการวางยา
แต่ขณะที่เขากาลังจะนายาถอนพิษออกมานั้น ร่างของเขาพลัน แข็งทื่อ ฝ่ามือค้างอยู่ตรงหน้า
เขาถูกอ านาจลึกลับบางอย่างควบคุม!
ไกลออกไป ฟางซิงเหมือนสังเกตเห็นบางสิ่ง ม่านตาหดตัว
พลังวิญญาณ!
กาลก่อน ยามเจียงผิงอันใช ้เคล็ดเทียนซา ฟางซิงก็สัมผัสพลัง วิญญาณได้ แต่ขณะนั้นเขาคิดว่าตนหลอนไปเอง
แต่ยามนี้ เขาสังเกตพบมันอีกครั้ง!
ไม่ใช่หลอนไปเองแน่นอน!
เจียงผิงอันใช ้พลังวิญญาณได้!
แค่เพราะการชะงักงันนี้ เจียงผิงอันก็ใช ้อัสนีพริบตามาตรงหน้า ฉู่หยาง
ผลาญโลหิตผู้ครองกายาศักดิ์สิทธิ์ ฉาบกฎจานงสัประยุทธ ์ไว้ที่ มือขวา
แทงทะลวงหัวใจของฉู่หยาง โลหิตร ้อนสาดกระเซ็นสู่เวหา
มืออีกข้างคว้าพู่กันพิพากษา โยนเข้าสู่มิติเก็บของอย่างรวดเร็ว
ศาสตราระดับนี้ ขอบเขตของฉู่ หยางมิเพียงพอให้ใช ้จิต วิญญาณประทับตรา ผู้ใดก็น าไปใช ้ได้