ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 221 เคยโดนรุมสกรัมไหม?
จางอวิ๋นยื่นมือออกไป ปลายนิ้วคีบเอา พลังเซียนเหี่ยวเฉา ที่เหลือรอดอยู่เพียงเส้นเดียวออกมาจากร่างศพที่แห้งกรังตรงหน้า
“ระดับจอมมารนี่หนังเหนียวตายยากตายเย็นชะมัด!”
เห็นสภาพศพแล้วเขาก็อดส่ายหน้าด้วยความเสียดายไม่ได้
เมื่อเทียบกับพวกบรรพชนสำนักเทียนหลิวแล้ว จางอวิ๋นรู้ดีว่าระดับจอมมารวายุนั้นตึงมือกว่าหลายเท่า ตอนที่เขาแบ่งร่างแยกออกไป เขาจงใจแบ่ง พลังเซียนเหี่ยวเฉา ติดตัวไปหลายเส้น นึกไม่ถึงว่าจะยังไม่เพียงพอ จนต้องอัดเพิ่มเข้าไปอีกสิบกว่าเส้นถึงจะเอาอยู่
แต่ผลจากการถูกรุมทึ้งกัดกินเมื่อครู่ พลังเซียนเหี่ยวเฉานับสิบกว่าเส้นก็ถูกใช้จนเกลี้ยง เหลือรอดกลับมาแค่เส้นเดียว!
ทำเอาเขารู้สึกปวดใจจี๊ดๆ ขึ้นมาทันที
ก็แหม… พลังเซียนเหี่ยวเฉาทั้งเนื้อทั้งตัวมีอยู่แค่พันกว่าเส้น ต้องใช้สอยอย่างประหยัดสิเฮ้ย! ขาดทุนย่อยยับชัดๆ!
“แถมศพนี่สภาพก็ดูไม่ได้เลยแฮะ!”
มองดูซากศพที่แห้งเหี่ยวจนแทบไม่เหลือเนื้อหนัง จางอวิ๋นถอนหายใจเฮือกใหญ่
พลังเซียนเหี่ยวเฉา นี่ดีทุกอย่าง เสียอย่างเดียวคือพอกัดกินเสร็จแล้ว มันจะสูบพลังชีวิตไปจนเกลี้ยง สภาพศพจะเน่าเฟะแห้งกรอบจนเอาไปทำประโยชน์ต่อยากนี่สิ
แท่นอัญเชิญ นั้น ทุกครั้งที่ทำการอัญเชิญจำเป็นต้องใช้ชิ้นส่วนศพเป็นสื่อกลาง ยิ่งสดใหม่ยิ่งดี อย่างศพมนุษย์แห้งๆ แบบนี้ เต็มที่ก็แบ่งใช้ได้แค่ห้าส่วน อัญเชิญได้แค่ห้าครั้งเท่านั้น
ตัวอย่างก็พวกบรรพชนสำนักเทียนหลิวนั่นแหละ ใช้แป๊บเดียวก็หมดอายุการใช้งานแล้ว
วูบ!
ทันใดนั้น ตราประทับขนาดเท่ากำปั้นที่มีไอมารลอยวนเวียนอยู่ ก็ลอยตัวออกมาจากซากศพ
จางอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้น วิชาเนตรเซียน ทำงานทันที——
【ตราประทับมาร】
ข้อมูล: สร้างขึ้นจากโลหิตบริสุทธิ์ของเผ่ามารหนึ่งหยดผสานเข้ากับไอมารชั้นสูง สามารถควบคุมและบงการพลังงานมารได้หลากหลายรูปแบบ รวมถึงมีอำนาจกดข่มพลังมารที่มีระดับต่ำกว่าตนเอง
สถานะปัจจุบัน: ทำหน้าที่เป็นแกนกลางของ มหาค่ายกลวิญญาณมาร สามารถควบคุมพลังมารทั้งหมดภายในรัศมีค่ายกล
……
“นี่สินะ… ตราประทับมาร”
จางอวิ๋นยกมือลูบปลายคาง แววตาเป็นประกาย
เมื่ออ่านข้อมูลจบ สายตาของเขาก็เบนไปยังสิ่งมีชีวิตพลังมารระดับแปลงเทพทั้งสิบตัว ที่ตอนนี้ถูกเหล่า อสูรมารเงา ใช้ม่านฟ้าเงาทมิฬขังเอาไว้ชั่วคราว
รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก
“คลาย!”
เขาสั่งให้ฝูงอสูรมารเงาสลายพลังพันธนาการ
โฮก——!!
บรู๊ววว——!!
แบ๊ะ แบ๊ะ แบ๊ะ——!!
ทันทีที่หลุดพ้นจากการจองจำ สัตว์อสูรมารทั้งสิบตัวก็หันขวับมาทางเขาเป็นตาเดียว ดวงตาสีเลือดฉายแววอำมหิต สัญชาตญาณสัตว์ป่าสั่งให้พวกมันเตรียมจะพุ่งเข้าขย้ำมนุษย์ตรงหน้าให้แหลกคามือ
จางอวิ๋นไม่รอช้า รีบกระตุ้น ตราประทับมาร ในมือ ส่งพลังปราณเข้าไปเล็กน้อย แล้วตวาดสั่งการเสียงเฉียบขาด
“หยุด!”
กึก!
ร่างของมารอสูรทั้งสิบชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาสีเลือดที่จ้องมองมาเริ่มปรากฏความสับสนงุนงง ราวกับถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกระชากคอไว้
“ควบคุมได้จริงดิ?”
จางอวิ๋นตาเป็นประกายวาวโรจน์
เขาไม่รอช้า ส่งพลังปราณเข้าไปในตราประทับอีกครั้ง แล้วหันไปสั่งการสัตว์อสูรมารตัวลูกกระจ๊อกที่กำลังรุมโจมตีม่านพลังปากถ้ำอยู่ด้านล่าง
“หยุด!”
พวกมันหยุดโจมตีทันทีราวกับปิดสวิตช์ ยืนนิ่งเป็นหุ่นยนต์
จางอวิ๋นยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขาใช้พลังปราณควบคุมตราประทับ เล็งเป้าไปที่จุดที่มีไอมารหนาแน่นบนเกาะ จินตนาการภาพงูยักษ์สีดำในหัว แล้วตวาดลั่น
“จงควบแน่น!”
ฟู่… ฟู่…
สิ้นเสียงอำนาจ ไอมารในบริเวณนั้นก็ม้วนตัวรวมกัน เกิดเป็นเกลียวคลื่นสีดำหมุนวน
ฟ่อ!!
ไม่ถึงสองวินาที งูยักษ์สีดำทมิฬที่เกิดจากไอมารก็ปรากฏตัวขึ้น ชูคอแผ่แม่เบี้ยอย่างน่าเกรงขาม
จางอวิ๋นเลิกคิ้ว
แต่พอสัมผัสได้ว่ามันมีพลังแค่ระดับ จินตาน เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความผิดหวัง
ลองใหม่อีกครั้ง! คราวนี้เขาเล็งไปที่จุดอื่นแล้วสั่ง “จงควบแน่น!”
รอบนี้เขาจงใจจินตนาการภาพงูยักษ์ระดับ แปลงเทพ ในหัวอย่างชัดเจน
ฟ่อ!!
ไม่นาน งูยักษ์สีดำอีกตัวก็โผล่ออกมา รูปร่างใหญ่โตกว่าเดิม แต่ทว่า… กลิ่นอายพลังก็ยังคงอยู่ที่ระดับจินตานเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
จางอวิ๋นขมวดคิ้วมุ่น
เขาลองสังเกตมารอสูรระดับแปลงเทพสิบตัวตรงหน้าอย่างละเอียดถี่ถ้วน
พบว่าพวกมันมีเลือดเนื้อจริงๆ ไม่ใช่แค่ก้อนพลังงานมารที่ก่อตัวขึ้น
พอนึกย้อนไปถึงตอนที่จอมมารวายุสร้างพวกมันขึ้นมา โดยใช้ มนุษย์มารเงา จำนวนมากหลอมรวมเลือดเนื้อเข้าด้วยกันเป็นเครื่องสังเวย…
“ถ้าจะสร้างระดับสูงๆ ต้องใช้เลือดเนื้อเป็นเครื่องสังเวยสินะ?”
จางอวิ๋นลูบคางครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้า
เขาไม่ค่อยสนใจวิชาสายมารที่ต้องสังเวยเลือดเนื้อผู้อื่นแบบนี้เท่าไหร่ แค่ลองเล่นกับค่ายกลดูขำๆ เพราะความอยากรู้อยากเห็นเฉยๆ
ก้มมองตราประทับในมืออีกครั้ง
เจ้านี่ถือเป็นของดีเลยทีเดียว อย่างน้อยๆ ตอนนี้มันก็เก็บมารอสูรระดับแปลงเทพไว้ใช้งานได้ตั้งสิบตัว เป็นกำลังรบชั้นยอดที่ไม่ต้องลงทุนลงแรงสร้างเอง
“เหมือนจะเก็บเข้าไปได้แฮะ…”
จางอวิ๋นใช้พลังปราณกระตุ้นตราประทับ
วูบ!
ทันใดนั้น มารอสูรระดับแปลงเทพทั้งสิบตัวก็สลายร่างกลายเป็นกลุ่มก้อนไอมารสิบสาย พร้อมกับไอมารทั้งหมดที่ปกคลุมเกาะเจียวหนาน และตัว มหาค่ายกลวิญญาณมาร เอง ต่างก็ถูกดูดวูบหายเข้าไปในตราประทับจนเกลี้ยงราวกับหลุมดำ!
ชั่วพริบตาเดียว ไอมารที่เคยมืดมิดก็จางหายไป แสงสว่างสาดส่องลงมา เกาะเจียวหนานกลับคืนสู่สภาวะปกติ
จางอวิ๋นยักไหล่ เก็บตราประทับมารพร้อมกับแหวนมิติของจอมมารวายุเข้ากระเป๋าอย่างอารมณ์ดี
ข้างกายเขายังเหลือ อสูรมารเงา อีกหลายตัว กับ บรรพชนเทียนหลิว อีกสองคน
“เสียดายของชะมัด…”
จางอวิ๋นมองพวกมันแล้วส่ายหน้าเบาๆ
เพื่ออัญเชิญกองทัพเมื่อครู่ออกมา เขาต้องเทหมดหน้าตัก ใช้ชิ้นส่วนศพของอสูรมารเงาและซากศพแห้งๆ ของบรรพชนเทียนหลิวที่เหลืออยู่จนเกลี้ยงกระเป๋า
เนื่องจากใช้ชิ้นส่วนปริมาณน้อยในการอัญเชิญ พวกที่อยู่ตรงหน้านี้จึงคงสภาพอยู่ได้เต็มที่ก็แค่หนึ่งหรือสองวันเท่านั้น
คิดแล้วเขาก็สะบัดมือ เก็บพวกมันกลับเข้าไปใน หอสมบัติเซียน ก่อน เผื่อว่าจะมีเหตุฉุกเฉินให้ต้องเรียกใช้งานอีก
เมื่อกลับมาถึงถ้ำเล็ก
ฉิงเฟิง อวี่เว่ย และเถากู่หลาน ต่างมองมาที่เขาด้วยสีหน้าตื่นตะลึงจนตาค้าง
จางอวิ๋นยักไหล่ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้
เถากู่หลานนั้นยังพอทน เพราะเคยเห็นจางอวิ๋นเชือดจอมมารเงามาแล้วกับตา การจะเชือดจอมมารวายุเพิ่มอีกสักตัวก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไรสำหรับคุณชายผู้นี้
แต่สำหรับฉิงเฟิงและอวี่เว่ย นี่มันเรื่องช็อคโลกชัดๆ!
บทสนทนาระหว่างจางอวิ๋นกับจอมมารวายุเมื่อครู่ พวกเขาได้ยินชัดเต็มสองหู
จอมมารวายุ! คนที่วางค่ายกลมารบนเกาะนี้ คือหนึ่งในจอมมารที่มีชื่อเสียงระบือไกล ติดอันดับท็อป 100 ใน บัญชีดำแห่งทวีป เชียวนะ! พวกเขารู้ดีว่าคนที่ติดอันดับท็อป 100 นั้นมีน้ำหนักและความน่าสะพรึงกลัวขนาดไหน
จอมมารระดับตำนานแบบนั้น… กลับถูกจางอวิ๋นเชือดทิ้งเหมือนหมูเหมือนหมา!
แถมฟังจากที่คุยกัน ดูเหมือนจางอวิ๋นจะเพิ่งเชือดจอมมารไปอีกคนก่อนหน้านี้ด้วย
นี่มันจะสุดยอดเกินไปแล้ว!
ฉิงเฟิงหัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น เลือดในกายสูบฉีดแรง
ส่วนอวี่เว่ยนั้นดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ท่านอาจารย์คนใหม่ของนาง… ดูเหมือนจะแข็งแกร่งกว่าที่จินตนาการไว้เยอะเลย! ข้าเลือกเกาะขอนไม้ถูกท่อนแล้ว!
ตูม!
จางอวิ๋นกำลังจะอ้าปากพูด ทันใดนั้น กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็พุ่งทะยานมาจากระยะไกล กวาดซัดเข้าใส่เกาะเจียวหนานราวกับพายุลูกใหม่
เมื่อเงยหน้ามอง ก็เห็นร่างสองร่างเหาะมาด้วยความเร็วสูงจนมาหยุดอยู่เหนือเกาะ คนนำหน้าคือชายวัยกลางคนผมยาวในชุดหรูหรา ผู้ซึ่งกำลังปลดปล่อยแรงกดดันระดับ แปลงเทพขั้นสูงสุด ออกมาอย่างไม่มีกั๊ก
อากาศทั่วทั้งเกาะหนักอึ้งขึ้นในทันทีราวกับมีภูเขากดทับ
“รองเจ้าหอสมบัติหนานจาง?”
จางอวิ๋นเห็นหน้าผู้มาเยือนชัดๆ ก็หรี่ตาลง
บนท้องฟ้า กู้ชวน เองก็สังเกตเห็นจางอวิ๋นเช่นกัน สีหน้าฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
“บทจะเจอก็เจอง่ายๆ แบบนี้เลยรึ!”
มุมปากของเขาแสยะยิ้มเย็นยะเยือก ดวงตาสาดประกายสังหารอันแหลมคม
หัตถ์เวหาคลุมฟ้า!
ไม่พูดพร่ำทำเพลง กู้ชวนพลิกฝ่ามือสร้างรอยประทับฝ่ามือขนาดยักษ์สีทองอร่าม กดทับลงมาใส่จางอวิ๋นและถ้ำด้านล่างทันที
เขาสัมผัสได้ว่ามีคนหลบอยู่ในถ้ำ แต่ใครจะสน? ในเมื่ออยู่กับจางอวิ๋น ก็จงตายไปพร้อมกันซะ!
เรื่องที่ มู่เหวินเซวียน ศิษย์รักของเขาเป็นผู้บำเพ็ญมาร จะต้องไม่เล็ดลอดออกไปเด็ดขาด! คนตายเท่านั้นที่รักษาความลับได้ดีที่สุด!
ฝ่ามือยักษ์นี้ทรงพลังและใหญ่โตกว่าตอนที่ร่างเงาจิตวิญญาณใช้ใน ตำหนักเซียน ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า แรงกดดันทำให้พื้นดินแตกร้าว!
ชิ้ง!
จางอวิ๋นถ่ายเท ปราณคืนกำไร ลงใน กระบี่รัตติกาลคลั่ง แล้วตวัดฟันสวนขึ้นไป แสงกระบี่สีดำพุ่งฉีกฝ่ามือยักษ์ขาดเป็นสองท่อนกลางอากาศ
ตูม! ตูม!
มองดูฝ่ามือยักษ์ที่ถูกฟันขาดและระเบิดออก กู้ชวนสายตาเคร่งขรึมลง
เป็นอย่างที่ร่างเงาจิตวิญญาณบอกไว้จริงๆ ไอ้หนุ่มจางอวิ๋นคนนี้… ประมาทไม่ได้
“รองเจ้าหอสมบัติหนานจางใช่ไหม?”
จางอวิ๋นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ข้ามีคำถามจะถามเจ้าหน่อย!”
“เจ้าไม่มีคุณสมบัติ!”
กู้ชวนตอบกลับด้วยสีหน้าเย็นชาและหยิ่งผยอง ยกนิ้วขึ้นเตรียมจะใช้วิชาดัชนีสังหาร
ฟุ่บ!
แต่คลื่นปราณกระบี่สายหนึ่ง พุ่งแหวกอากาศสวนกลับไปหาก่อนที่เขาจะได้ลงมือ
กู้ชวนรีบเปลี่ยนท่าที ปล่อยแสงดัชนีเข้าปะทะกับคลื่นกระบี่
ปัง!
คลื่นกระบี่ระเบิดออก ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย
แต่ในวินาทีเดียวกันนั้นเอง รอยยิ้มมุมปากของจางอวิ๋นก็กว้างขึ้น
“ข้าไม่มีคุณสมบัติงั้นรึ? งั้นลองดูนี่หน่อยเป็นไง!”
ตูม! ตูม! ตูม!
“ฆ่า——!!”
“โฮก——!!”
“แบ๊ะ——!!”
……
กลิ่นอายระดับแปลงเทพสายแล้วสายเล่าก็พุ่งทะยานขึ้นเสียดฟ้า!
เงาร่างระดับแปลงเทพจำนวนมาก ทั้งอสูรมารเงา บรรพชนเทียนหลิว และ… สิบมารอสูร ที่เพิ่งถูกปล่อยออกมาจากตราประทับ ปรากฏตัวขึ้นรอบทิศทาง ล้อมกรอบกู้ชวนและผู้ติดตามเอาไว้จนไร้ทางหนี!
ท้องฟ้าเหนือเกาะเจียวหนานมืดครึ้มลงด้วยกองทัพอสูรนับสิบชีวิต!
“เจ้าเคยโดน...”
เสียงเรียบๆ ของจางอวิ๋นดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่ดูชั่วร้ายยิ่งกว่าตัวร้าย
“…รุมสกรัม ไหม?”