ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 222 จะรอวันหน้าทำไม จัดตอนนี้เลยไม่ดีกว่าเหรอ?
- Home
- ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก
- บทที่ 222 จะรอวันหน้าทำไม จัดตอนนี้เลยไม่ดีกว่าเหรอ?
“นี่มัน…”
กู้ชวนกวาดสายตามองเหล่าผู้บำเพ็ญระดับแปลงเทพที่รายล้อมอยู่รอบด้านด้วยความตกตะลึงจนหน้าซีดเผือด
เกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นที่นี่?
ไอ้พวกระดับแปลงเทพพวกนี้มันโผล่หัวมาจากไหนกันเยอะแยะ?
“บรรพชนสำนักเทียนหลิว?”
เมื่อสังเกตเห็นสองคนในกลุ่มนั้นที่แผ่กลิ่นอายคุ้นเคย เขาก็ยิ่งงุนงงสับสนเข้าไปใหญ่
บรรพชนสำนักเทียนหลิวเขาเคยเจอหน้าค่าตากันมาก่อน ถือว่าคุ้นเคยกันดี แต่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า……
ทำไมถึงมีบรรพชนสำนักเทียนหลิวถึงสองคน? วิชาแยกเงาหรือไง?
“ไอมาร! อสูรมารเงา!! ท่านเจ้าหอ… นั่นมันสัตว์เลี้ยงของจอมมารเงา!!”
ชายวัยกลางคนชุดเขียวที่ยืนอยู่ข้างกายกู้ชวน จ้องมองไปที่เงาร่างทมิฬหลายร่างที่ล้อมรอบอยู่ แล้วกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด
“สัตว์เลี้ยงของจอมมารเงา?”
กู้ชวนหูผึ่ง สายตาเพ่งเล็งไปที่พวกมันทันที
ในฐานะระดับสูงของ หอสมบัติหนานจาง เขารู้จักประวัติและความสามารถของเหล่าจอมมารในแดนใต้เป็นอย่างดี
เมื่อเห็น อสูรมารเงา และฝูงมารอสูรระดับแปลงเทพพวกนั้นชัดๆ รูม่านตาของเขาก็หดเกร็งจนเท่ารูเข็ม หันขวับไปมองจางอวิ๋นที่ยืนอยู่ด้านล่างด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
“เจ้า… เจ้าเป็นผู้บำเพ็ญมารงั้นรึ!?”
จางอวิ๋นกรอกตามองบนอย่างเบื่อหน่าย ตะโกนด่าสวนกลับไปทันควัน “แกสิผู้บำเพ็ญมาร! ทั้งโคตรแกนั่นแหละมาร!!”
“ลุย!”
ขี้เกียจจะเสวนากับคนใกล้ตายให้มากความ จางอวิ๋นสะบัดมือออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด
ตูม! ตูม! ตูม!
มารอสูรระดับแปลงเทพสิบตัว อสูรมารเงาหลายตัว และบรรพชนเทียนหลิวอีกสองคน ระเบิดพลังกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่พร้อมกันทันทีราวกับคลื่นสึนามิ!
กู้ชวนหน้าถอดสี รีบตะโกนลั่น “หยุดก่อน! ข้ามีเรื่องจะเจรจา!!”
“เจรจาพ่อง!”
จางอวิ๋นด่ากราดอย่างไม่เกรงใจ “เก็บปากเน่าๆ ของแกไว้ไปเจรจากับยมบาลเถอะ! กระทืบมันให้เละ!”
เหล่าระดับแปลงเทพนับสิบชีวิตถาโถมเข้าใส่ดุจฝูงหมาป่าหิวกระหาย
“ไอ้พวกสารเลว!!”
กู้ชวนโกรธจัดจนเลือดขึ้นหน้า ระเบิดกลิ่นอายระดับ แปลงเทพขั้นสูงสุด ออกมาเต็มพิกัด
ในฐานะยอดฝีมือระดับแปลงเทพขั้นสูงสุด ปกติแล้วให้ดวลหนึ่งต่อสอง หรือแม้กระทั่งหนึ่งต่อสาม เขาก็ยังพอรับมือไหว แต่ให้ดวลหนึ่งต่อสิบกว่าแบบนี้……
กลิ่นอายที่เพิ่งระเบิดออกมา ยังไม่ทันได้โชว์พาวข่มขวัญใคร ก็ถูกคลื่นพลังโจมตีระลอกใหญ่จากสิบกว่าทิศทางกดข่มจนมอดดับไปในพริบตา!
“ท่านเจ้าหอ หนีไป!!”
ชายชุดเขียวตะโกนก้อง ตัดสินใจพุ่งสวนเข้าไปขวางทางบรรพชนเทียนหลิว แล้วระเบิดตัวเองทันที!
บึ้มมม——!!
แรงระเบิดจากการทำลายตัวเองของผู้บำเพ็ญระดับ หยวนอิงขั้นสูงสุด นั้นรุนแรงมหาศาล แรงกระแทกส่งผลให้บรรพชนเทียนหลิวสองคนและมารอสูรระดับแปลงเทพหลายตัวถึงกับกระเด็นถอยหลังไปช่วงระยะหนึ่ง เปิดช่องว่างเพียงเล็กน้อย
“ชิงอี!”
กู้ชวนดวงตาแทบถลนออกจากเบ้า เส้นเลือดปูดโปน เขาฉวยโอกาสนั้นพุ่งตัวหนี พร้อมคำรามใส่จางอวิ๋นที่อยู่ด้านล่างด้วยความเคียดแค้นฝังกระดูก
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร… วันหน้าข้าจะกลับมาสับร่างแกเป็นหมื่นๆ ชิ้น!!”
“จะรอวันหน้าทำไม? จัดตอนนี้เลยไม่ดีกว่าเหรอ?”
สิ้นเสียงคำราม เสียงกระซิบเย็นเยียบของจางอวิ๋นก็ดังขึ้นที่ข้างหูของเขา
“!!?”
กู้ชวนชะงักกึก ขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขารีบมองลงไปด้านล่างก็เห็นว่าจางอวิ๋นตรงนั้นกลายเป็นฟองอากาศสลายไป ส่วนร่างจริงที่ถือ กระบี่รัตติกาลคลั่ง ไม่รู้ว่าโผล่มายืนซ้อนหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่
“รัตติกาลมาเยือน!”
ไม่เปิดโอกาสให้สมองได้ประมวลผล จางอวิ๋นเอ่ยจบ ท้องฟ้าและผืนดินรอบด้านก็ถูกความมืดมิดกลืนกินไปในทันที
วูบ!
กู้ชวนสูญเสียการมองเห็นโดยสิ้นเชิง แม้แต่สัมผัสวิญญาณก็ถูกตัดขาดจนยื่นออกไปไม่ได้ เหมือนคนตาบอดหูหนวกท่ามกลางมหาสมุทรสีดำ
“นี่… นี่มัน……”
มองไปทางไหนก็เจอแต่ความมืดมิด เขาเริ่มตระหนักถึงชะตากรรมของตัวเอง ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจจนหน้าถอดสี
“กระทืบมัน!”
ยังไม่ทันได้คิดหาทางหนี เสียงสั่งการอำมหิตของจางอวิ๋นก็ดังก้องขึ้นในความมืด
วินาทีต่อมา เขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายระดับแปลงเทพจำนวนมากที่รุมล้อมเข้ามาประชิดตัวจากทุกทิศทาง!
ในความมืดมิด กู้ชวนที่ถูกตัดขาดสัมผัสวิญญาณทำได้แค่ปล่อยพลังโจมตีมั่วซั่วไปรอบตัวอย่างคนตาบอด
ส่วนจางอวิ๋นทำหน้าที่เป็นวาทยกรแห่งความตาย ควบคุมฝูงมารอสูรระดับแปลงเทพ อสูรมารเงา และบรรพชนเทียนหลิว ให้รุมสกรัมอย่างเป็นระบบ ทุกดอกเน้นๆ เข้าเป้าทุกเม็ด!
สถานการณ์ที่มีแต่เสียเปรียบ แถมยังโดนรุมสิบกว่าต่อหนึ่ง… ผลลัพธ์ย่อมคาดเดาได้ไม่ยาก
“ม่ายยย—— อ๊ากกก!!”
ไม่นานเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดก็ดังระงมไปทั่วอาณาเขตความมืด
ฉึก! ฉึก!
ในความมืดมิด บรรพชนเทียนหลิวสองคนใช้แขนที่เปลี่ยนเป็นกิ่งไม้แหลมคม แทงทะลุหัวใจและลำคอของกู้ชวนจากซ้ายและขวาพร้อมกัน
กร๊อบ!
ในขณะเดียวกัน กรงเล็บอันทรงพลังของมารอสูรระดับแปลงเทพตัวหนึ่งก็เจาะทะลุกะโหลกศีรษะของเขาจนเป็นรูโบ๋!
ฟุ่บ!
ในวินาทีที่กายเนื้อถูกทำลายจนแหลกเหลว เศษเสี้ยววิญญาณสายหนึ่งก็พุ่งปรู๊ดออกมาดุจลูกธนูหลุดจากแหล่ง หวังจะหนีเอาตัวรอด
จางอวิ๋นเตรียมตัวรออยู่แล้ว รีบปล่อย ปราณคืนกำไร เข้าไปห่อหุ้มตะครุบทันที
ผู้บำเพ็ญระดับแปลงเทพนั้นฝึกฝนวิญญาณจนแข็งแกร่ง ต่อให้กายเนื้อถูกทำลาย ก็ยังเหลือเศษเสี้ยววิญญาณ หลงเหลืออยู่ หากปล่อยให้หนีไปได้ ในอนาคตมันอาจจะหาทางยึดร่างใครสักคนแล้วฟื้นคืนชีพกลับมาล้างแค้นได้
ปัง!
ทว่า… ทันทีที่ปราณคืนกำไรของจางอวิ๋นสัมผัสโดน วิญญาณของกู้ชวนกลับระเบิดตัวเองแตกกระจายกลายเป็นเข็มวิญญาณเล็กจิ๋วนับไม่ถ้วน พุ่งกระจายหนีไปทุกทิศทางราวกับดอกไม้ไฟ!
“แย่ละ! วิชาสลายวิญญาณ?”
จางอวิ๋นสีหน้าเปลี่ยน รีบขยายมวลปราณคืนกำไรเข้าตะครุบอย่างบ้าคลั่ง แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งเข็มวิญญาณที่พุ่งกระจายออกไปได้ทั้งหมด
เขาเร่งปล่อยพลังอูสีน้ำเงินเข้มมหาศาลออกจากร่างเพื่อกวาดล้างพวกมันให้สิ้นซาก
ซู่——!
เข็มวิญญาณส่วนใหญ่ถูกพลังอูห่อหุ้มและทำลายได้ทัน แต่ก็ยังมีส่วนน้อยที่รอดพ้นตาข่ายฟ้า เล็ดลอดบินหนีหายไปในความว่างเปล่า
“บัดซบ!”
จางอวิ๋นสบถออกมาด้วยความหงุดหงิด
ก่อนหน้านี้ตอนจัดการจอมมารเงา บรรพชนเทียนหลิว หรือจอมมารวายุ การจัดการกับวิญญาณราบรื่นมาตลอด ทำให้เขาประมาท ไม่ทันระวังว่ากู้ชวนจะมีลูกเล่นแพรวพราวขนาดนี้แม้จะเหลือแค่เศษวิญญาณ
แม้จะมีวิญญาณส่วนน้อยนิดหนีไปได้ แต่ตราบใดที่กู้ชวนหาร่างใหม่ได้ในเวลาที่เหมาะสม ก็ยังมีโอกาสฟื้นคืนชีพ
แต่ถึงจะฟื้นมาได้ การจะฟื้นฟูพลังให้กลับมาเท่าเดิมก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จางอวิ๋นจึงเลิกกังวล
“ช่างมันเถอะ! รอดไปได้ก็แค่วิญญาณพิการ!”
เขาส่ายหัวเบาๆ แล้วหันไปมองศพของกู้ชวนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น
“ในที่สุด… ก็ได้ศพระดับแปลงเทพแบบสมบูรณ์มาสักที…”
จางอวิ๋นถอนหายใจอย่างโล่งอก แววตาเป็นประกาย
เทียบกับศพแห้งๆ ของจอมมารวายุเมื่อครู่ ศพของกู้ชวนนี้ถือว่าสภาพสมบูรณ์มาก เลือดเนื้อครบถ้วน หากเอาไปใช้กับ แท่นอัญเชิญ จำนวนครั้งที่จะอัญเชิญกู้ชวนออกมาได้ ย่อมมากกว่าศพแห้งๆ ของจอมมารวายุแน่นอน
เขาเก็บแหวนมิติของกู้ชวนมา กวาดสัมผัสวิญญาณเข้าไปตรวจสอบคร่าวๆ ก็เห็นแสงสีวูบวาบของสมบัติล้ำค่ากองพะเนิน แทบไม่มีขยะปนอยู่เลย
สมกับเป็นรองเจ้าหอสมบัติหนานจาง ทรัพย์สินในตัวเผลอๆ จะเยอะกว่าคลังสมบัติของสำนักระดับกลางเสียอีก!
นี่ยังไม่นับรวมแหวนของเฟิงหยวน มู่เหวินเซวียน บรรพชนเทียนหลิว และจอมมารวายุ ที่เขายังไม่ได้ตรวจสอบอย่างละเอียด แต่รับรองว่าสมบัติเพียบแน่นอน
การเก็บเกี่ยวครั้งนี้ ผลกำไรมหาศาลเกินจินตนาการ! รวยเละ!
“หลังจากนี้ คงได้เวลาเพิ่มพลังครั้งใหญ่แล้ว!”
จางอวิ๋นคิดพลางทอดสายตามองออกไปนอกเกาะ มุ่งหน้าสู่ทิศทางหนึ่งในทะเล
ที่นั่นคือ… เกาะเชียนไห่!
และเป็นจุดหมายต่อไปของเขา!
เขาไม่เคยลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับ อวี๋สุ่ยเอ๋อร์ …
คิดได้ดังนั้น เขาก็เตรียมตัวจะกลับไปสมทบกับพวกฉิงเฟิงที่ถ้ำเล็ก
วูบ วูบ——!!
ทันใดนั้น ประตูมิติแดนลับเซียนที่ชายหาดไกลออกไป ก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนอากาศบิดเบี้ยว
ตูม ตูม ตูม!!
เมื่อจางอวิ๋นกวาดสายตามองไป ก็เห็นภาพของคลื่นพลังอันน่าสะพรึงกลัวระเบิดออกเป็นระลอก
เงาร่างระดับแปลงเทพหลายสาย กำลังต่อสู้พัวพันกันนัวเนียพุ่งออกมาจากประตูมิติ
จางอวิ๋นเลิกคิ้วสูง
เพียงแวบเดียวเขาก็เห็นร่างในชุดคลุมสีม่วงอันคุ้นตา… เจ้าสำนักหลิงเซียน
ในเวลานี้ ท่านเจ้าสำนักผู้สง่างามกำลังถูกรุมกินโต๊ะโดย ผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่, เจ้าหอฝูเซียน และ อวี้ชาง (สามยอดฝีมือระดับแปลงเทพ!
หนึ่งต่อสาม!
แม้แต่เจ้าสำนักหลิงเซียนที่แข็งแกร่งก็ยังตึงมือ ชุดคลุมสีม่วงมีรอยฉีกขาดหลายแห่ง มุมปากมีเลือดไหลซึม สภาพดูทุลักทุเลไม่น้อย
แต่ฝ่ายตรงข้ามก็เจ็บหนักไม่แพ้กัน
ผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่เลือดท่วมตัว ร่างกายครึ่งซีกย้อมไปด้วยสีแดงฉาน เจ้าหอฝูเซียนปิ่นปักผมหลุดหาย ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับคนบ้า ส่วนอวี้ชางดูดีกว่าเพื่อนหน่อย แต่ที่ไหล่ก็มีรูเลือดทะลุให้เห็น
ถึงอย่างนั้น การโดนรุมสามต่อหนึ่ง ก็ทำให้เจ้าสำนักหลิงเซียนตกเป็นรองอย่างเห็นได้ชัด และกำลังถูกต้อนให้จนมุม
“เฮ้ย! กล้ารังแกท่านเจ้าสำนักของข้าเรอะ?”
เห็นฉากนี้ จางอวิ๋นของขึ้นทันที เขาตวาดลั่นพร้อมโบกมือสั่งการกองทัพอสูร
“ไปกระทืบพวกมัน!!”
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
บรรพชนเทียนหลิวสองคน อสูรมารเงาหลายตัว และมารอสูรระดับแปลงเทพสิบตัวที่ยังไม่ได้เก็บเข้ากรุ พุ่งทะยานมุ่งหน้าสู่ชายหาดทันทีดุจฝูงอุกกาบาตถล่มโลก!
ณ ชายหาด
“เจ้าสำนักหลิงเซียน… วันนี้แหละคือวันตายของเจ้า!!”
ผู้อาวุโสใหญ่เกาะเชียนไห่กระอักเลือดออกมา แต่ริมฝีปากที่เปื้อนเลือดกลับแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม แววตาฉายความมั่นใจ
เพราะเมื่อมาถึงเกาะเจียวหนาน... ที่นี่คือถิ่นของพวกมัน! ค่ายกลมารทำงานแล้ว พวกมันชนะแน่!
……