ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 220 จอมมารวายุ ดับสูญ!
“นี่มัน…”
ดวงตาภายใต้หน้ากากของจอมมารวายุเบิกโพลงด้วย
ความตื่นตะลึง “อสูรมารเงา??”
เมื่อเห็นเหล่า อสูรมารเงา ที่แผ่กลิ่นอายระดับแปลงเทพ
ก้าวเดินออกมาจากแท่นอัญเชิญทีละตัวๆ เขาก็ถึงกับยืนนิ่งงัน
ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?
อสูรมารเงาระดับแปลงเทพ… มากันเป็นกองทัพเลยเนี่ย
นะ??
สัตว์อสูรประเภท อสูรมารเงา นั้นหายากยิ่งกว่า
งมเข็มในมหาสมุทร นอกจาก จอมมารเงา ผู้ล่วงลับแล้ว จอม
มารวายุก็ไม่เคยได้ยินว่ามีใครในแดนใต้ที่สามารถสยบมัน
ได้มาก่อน แถมยังมาเป็นฝูงขนาดนี้……
เดี๋ยวนะ… เจ้าหมอนี่พูดว่าอัญเชิญ?
หรือว่า……
“เป็นเจ้าเองสินะ… ที่สังหารเจ้าเงา?”
สายตาของจอมมารวายุแข็งกร้าวขึ้น ไอสังหารแผ่พุ่ง
ออกมาจากร่าง
จางอวิ๋นเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลัง
พูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ “ในบรรดาสามจอมมารแห่งแดนใต้
เจ้าเป็นคนที่สองที่ข้าได้เจอ เพราะฉะนั้น……”
มุมปากของเขาหยักยิ้มเย็นเยียบ
“จงลงไปปรับทุกข์พร้อมหน้าพร้อมตากับจอมมารเงาใน
นรกซะเถอะ!”
“กรรรร!” “กรรรร!” …
สิ้นเสียงของเขา ฝูงอสูรมารเงาที่พุ่งทะยานออกมาจาก
แท่นอัญเชิญก็คำรามกึกก้อง ม่านฟ้าเงาทมิฬถูกปลดปล่อย
ออกมาม้วนกวาดไปทั่วสารทิศ บดบังแสงตะวันจนมืดมิด
สิ่งมีชีวิตพลังมารระดับแปลงเทพทั้งสิบตัวของจอมมาร
วายุ ถูกความมืดมิดเข้าปกคลุมและกลืนกินเข้าไปในทันที!
ส่วนอสูรมารเงาที่เหลือซึ่งยังว่างงานอยู่ ก็พากัน
ปลดปล่อยพลังเงาโจมตีใส่จอมมารวายุอย่างพร้อมเพรียงดุจ
ห่าฝน
วูบ! วูบ! วูบ!
จอมมารวายุสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบดีดตัว
หลบฉากด้วยความเร็วสูงสุด
ฟุ่บ!
แต่เพิ่งจะหลบพ้นกรงเล็บเงา คลื่นปราณกระบี่อัน
แหลมคมก็พุ่งกวาดเข้ามาจากด้านข้างดักทางหนี
เขาต้องกัดฟันบิดตัวหลบอีกครั้งอย่างทุลักทุเล
งั่ม!
ทันใดนั้น อสูรมารเงาตัวหนึ่งก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวอย่าง
รวดเร็ว พลังเงาแปรรูปเป็นปากปีศาจขนาดยักษ์ งับกลืนร่าง
ของเขาเข้าไปทั้งตัว!
ตูม!
แต่เพียงชั่วพริบตา ปากเงาทมิฬนั้นก็ถูกคมมีดวายุจาก
ภายในฟันจนขาดกระจุย
จอมมารวายุพุ่งตัวออกมาได้สำเร็จ ร่างกายหอบหายใจ
หนักหน่วง การฝืนใช้พลังระเบิดทางออกเมื่อครู่ ทำให้พลังที่
ใช้กดข่ม พลังเซียนเหี่ยวเฉา ในร่างกายลดน้อยลงไปอีก
พลังสีเทาประกายทองจึงได้ที เร่งความเร็วในการกัดกิน
ร่างกายและเส้นชีพจร ทำให้เขาทรงตัวไม่อยู่ หน้าซีดเผือดลง
ทันตา
“ลุย!”
ในจังหวะนั้น จางอวิ๋นก็ตะโกนสั่งการเสียงดังสนั่น
“ฆ่า——!!” “ฆ่า——!!”……
สิ้นเสียงคำราม ห้าร่างเงาที่ระเบิดกลิ่นอายระดับแปลง
เทพอันเก่าแก่และทรงพลัง ก็พุ่งทะยานออกมาจากแท่นอัญ
เชิญสมทบกับฝูงอสูร
พวกเขาคือ ห้าบรรพชนแห่งสำนักเทียนหลิว!
เมื่อรวมกับฝูงอสูรมารเงา
ระดับแปลงเทพกว่าสิบชีวิต พุ่งเข้าโจมตีรุมสกรัมจอม
มารวายุเพียงคนเดียวพร้อมกัน!
“บัดซบเอ๊ย……”
ต่อให้เป็นจอมมารผู้ยิ่งใหญ่ แต่เมื่อต้องเผชิญกับฉากนี้
จอมมารวายุก็อดไม่ได้ที่จะสบถคำหยาบคายออกมาด้วย
ความคับแค้นใจ
ไอ้เวรนี่! นี่มันระดับแปลงเทพนะโว้ย ไม่ใช่ผักกาดขาว
ตามตลาดสดที่จะหาได้ดาษดื่น!
กว่าเขาจะวาง ค่ายกลวิญญาณมาร เพื่ออัญเชิญสัตว์
อสูรมารระดับแปลงเทพพวกนั้นออกมาได้ ต้องเสียเวลา
เตรียมการและสูญเสียทรัพยากรไปตั้งเท่าไหร่…
แต่ไอ้สารเลวนี่กลับเสกออกมาเป็นฝูงง่ายๆ เหมือน
ดีดนิ้วเนี่ยนะ?
ล้อกันเล่นหรือไง!
“เชือดมันซะ!”
จางอวิ๋นไม่สนว่าอีกฝ่ายจะคิดยังไง ตะโกนสั่งการ
เหี้ยมเกรียม ไร้ความปรานี
ห้าบรรพชนเทียนหลิวและฝูงอสูรมารเงาถาโถมเข้าไป
รุมทึ้งทันทีราวกับฝูงฉลามได้กลิ่นคาวเลือด
จอมมารวายุไม่คิดจะสู้ต่อ รีบหันหลังระเบิดพลังหนีสุด
ชีวิต
ถึงเขาจะมั่นใจในฝีมือ แต่ให้ดวลเดี่ยวกับระดับแปลง
เทพเป็นฝูง แถมยังต้องรับมือกับ พลังเซียนเหี่ยวเฉา ที่กัดกิน
ร่างกายอยู่ภายในแบบนี้ ขืนสู้ต่อมีหวังได้ไปเฝ้ายมบาลจริงๆ
แน่
ฟุ่บ!
ทันใดนั้น คลื่นปราณกระบี่ความยาวร้อยเมตรที่
แฝงด้วย ปราณคืนกำไร สีทองจางๆ ก็ฟันกวาดขวางหน้า ตัด
เส้นทางหนี
จอมมารวายุหน้าถอดสี หลบไม่ทันแล้ว ร่างกายจึงถูก
ฟันขาดเป็นสองท่อนกลางอากาศ!
ฉับ!
แต่ทว่า… กลับไม่มีเลือดสาดกระเซ็น มีเพียงสายลม
หมุนวนที่แตกกระจายออก แล้วรวมตัวกันใหม่ในอีกทิศทาง
หนึ่ง
“ร่างจำแลงเกลียวพายุ?”
จางอวิ๋นเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งด้วยความแปลกใจ
นี่มันพรสวรรค์ท่าไม้ตายของ เฟิงหยวน นี่นา จอมมาร
วายุก็ใช้ได้เหมือนกันเหรอ?
เดี๋ยวนะ… ธาตุลมเหมือนกัน… แซ่เฟิงเหมือนกัน…
สองคนนี้มีความสัมพันธ์กันงั้นเหรอ?
“เฟิงหยวนเป็นอะไรกับแก?”
จางอวิ๋นตะโกนถามออกไปตามสัญชาตญาณ
จอมมารวายุที่เพิ่งรวมร่างกลับคืนมาถึงกับชะงักกึก
หันขวับมามองเขาด้วยความสงสัย
เห็นปฏิกิริยาแบบนั้น จางอวิ๋นก็เดาได้ทันที จึงเอ่ยเสียง
เรียบยั่วโมโห “ก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งเชือดหมอนั่นทิ้งไปในแดนลับ
เห็นว่าเป็นผู้บำเพ็ญมารเหมือนกัน แถมยังใช้แซ่ ‘เฟิง’
เหมือนกันอีก น่าจะมีความเกี่ยวข้องกัน ก็เลยบอกให้รู้ไว้!”
มุมปากของจอมมารวายุกระตุกยิก เส้นเลือดปูดโปน
บอกหาพ่องสิ! แกแค่อยากจะยั่วโมโหข้าชัดๆ!
ข้าไม่ได้…
“อั่ก!”
ยังไม่ทันได้คิดจบ ความเจ็บปวดรุนแรงดุจถูกไฟเผาก็
แล่นพล่านไปทั่วร่าง
เพราะการใช้พรสวรรค์ ร่างจำแลงเกลียวพายุ เมื่อครู่
เผาผลาญพลังไปมหาศาล ทำให้พลังที่ใช้กดข่ม พลังเซียน
เหี่ยวเฉา ลดฮวบลงอีก พลังสีเทาประกายทองเหล่านั้นจึงเริ่ม
กัดกินอวัยวะภายในของเขาอย่างบ้าคลั่งไร้การควบคุม
“ฉวยโอกาสตอนมันยังแย่ ซ้ำให้ตาย! เร็ว! รุมมัน!!”
จางอวิ๋นเห็นอาการนั้นก็ตาเป็นประกาย รีบตะโกนเชียร์
ลูกสมุน
ห้าบรรพชนเทียนหลิวและฝูงอสูรมารเงาที่รอจังหวะ
อยู่แล้ว พุ่งเข้าใส่พร้อมกันดุจฝูงแร้งรุมทึ้งศพ
“ไอ้พวกบัดซบ!!”
จอมมารวายุโกรธจนแทบกระอักเลือด ความอดทนขาด
ผึง
เขาตัดสินใจกัดฟันกรอดจนแทบแตก ผมยาวสยายปลิว
ไสวไปตามแรงลม พลังงานสีเขียวอมฟ้าผสานกับไอมาร
ระเบิดออกมาจากร่างเป็นระลอกคลื่น
“เคล็ดพันปราณวายุ——พายุคมมีดกวาดล้าง!!”
สิ้นเสียงคำรามก้องฟ้า
ตูมมม——!!
พายุคมมีดนับพันเล่มที่เกิดจากการผสานพลังมารและ
ปราณธาตุลม ก็ระเบิดออกโดยมีร่างของจอมมารวายุเป็น
จุดศูนย์กลาง กวาดล้างทุกสรรพสิ่งรอบด้านในรัศมีร้อยลี้!
ฉับ! ฉับ! ฉับ!
อสูรมารเงาหลายตัวถูกสับเละเป็นชิ้นๆ ในพริบตา
บรรพชนเทียนหลิวสามคนร่างขาดครึ่งร่วงลงสู่พื้น
เพียงแค่การระเบิดพลังเฮือกสุดท้ายครั้งเดียว สัตว์อัญ
เชิญระดับแปลงเทพกว่าสิบตัว ก็เหลือรอดแค่บรรพชนเทียน
หลิวสองคนที่ยังพอยืนไหวอย่างสะบักสะบอม
พรวด!
จอมมารวายุกระอักเลือดออกมาคำโตจากการฝืน
ใช้พลังเกินขีดจำกัด ร่างกายเริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างเห็นได้ชัด
ผิวหนังเริ่มแห้งกรอบราวกับไม้ผุ
“รับมือ”
ยังไม่ทันจะได้พักหายใจ เสียงตวาดของจางอวิ๋นก็ดังขึ้น
พร้อมกับร่างที่พุ่งเข้ามาเงื้อคทาฟาดใส่แสกหน้าอย่างดุดัน
บัดซบ!
จอมมารวายุด่ากราดในใจ ไม่กล้ารับการโจมตีตรงๆ รีบ
เอี้ยวตัวหลบฉาก
ในจังหวะนั้นเอง เมื่อเห็นจางอวิ๋นเข้ามาในระยะประชิด
แววตาของเขาก็ฉายแววอำมหิต ชักดาบยาวระดับ ศาสตรา
วิญญาณ ออกมาฟันสวนกลับไป
แต่เขาไม่ได้ฟันใส่จางอวิ๋นที่ถือคทาอยู่ตรงหน้า กลับ
ตวัดดาบฟันไปทางขวาอย่างรวดเร็วราวกับอ่านเกมขาด!
เปรี้ยง!
ตรงจุดนั้น จางอวิ๋นอีกคนหนึ่งที่ถือ กระบี่รัตติกาลคลั่ง
ปรากฏตัวออกมาพอดี!
จอมมารวายุยิ้มเยาะมุมปาก
คิดจะเล่นมุกร่างแยกกับข้าอีกรอบเหรอ? แถมยังถือคทา
โง่ๆ นั่นมาหลอกล่อว่าเป็นตัวจริง ข้าไม่ได้โง่ขนาดจะหลงกล
ซ้ำสองหรอกนะโว้ย!
สัมผัสของข้าจับได้ตั้งนานแล้ว! ตัวที่ถือกระบี่นี่แหละคือ
ตัวจริง!
เขาเงื้อดาบฟันใส่ ‘จางอวิ๋นถือกระบี่’ อย่างเต็มแรง
หมายสังหาร
วูบ!
ทว่า… ดาบของเขากลับฟันผ่านร่างของจางอวิ๋นและ
กระบี่รัตติกาลคลั่งไปราวกับฟันผ่านอากาศธาตุ
ทำไมมันว่างเปล่าแบบนี้?
จอมมารวายุเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด
“เคล็ดกระบี่ซ่อนเงา!”
ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่ข้างหูทางด้านหลังก็ทำให้เขา
ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “ซวยแล้ว!”
ฉึก!
จางอวิ๋นที่ถือ กระบี่รัตติกาลคลั่ง ปรากฏตัวขึ้นที่
ด้านหลังของเขา และแทงกระบี่ทะลุหัวใจของเขาจากด้านหลัง
จนมิดด้าม!
“ร่างปลอมชัดขนาดนี้ยังโดนหลอกได้ เป็นถึงหนึ่งใน
สามจอมมารแดนใต้ กระจอกไปหน่อยมั้ง?”
จางอวิ๋นเอ่ยเสียงเรียบที่ข้างหู
จอมมารวายุโกรธจนกระอักเลือดออกมาอีกรอบ
ไอ้ตัวถือคทาเป็นร่างแยก… แล้วไอ้ตัวเมื่อกี้ที่เขาจับ
สัมผัสได้ดันเป็นร่างปลอมภาพลวงตา……
ร่างแยก, ร่างปลอม, ภาพลวงตา…
ไอ้เวรนี่ทำไมมันถึงมีลูกไม้เยอะแยะขนาดนี้วะ??
“จบกันที!”
จางอวิ๋นไม่เปิดโอกาสให้เขาได้คิดอะไรอีก พลังเซียน
เหี่ยวเฉา กว่าสิบเส้นสายถูกส่งผ่านตัว กระบี่รัตติกาลคลั่ง เข้า
สู่ร่างของอีกฝ่าย ผสานกับพลังเดิมที่กัดกินอยู่ภายใน แล้ว
ระเบิดออกพร้อมกัน!
“หยุดนะโว้ย!!”
จอมมารวายุกรีดร้องลั่น พลังทั้งหมดในร่างรวมถึงพลัง
จาก ตราประทับมาร ระเบิดออกมาเพื่อต้านทานอย่างบ้าคลั่ง
แต่เมื่ออยู่ต่อหน้า พลังเซียนเหี่ยวเฉา นับสิบสาย พลัง
เหล่านั้นก็เปราะบางราวกับเต้าหู้ ถูกทำลายลงอย่างราบคาบ
ในพริบตา
“ม่ายยยย——!!”
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความเคียดแค้นและ
ไม่ยินยอม พลังเซียนเหี่ยวเฉากัดกินร่างของจอมมารวายุจน
หมดสิ้น
ในวาระสุดท้าย แววตาของจอมมารวายุเต็มไปด้วย
ความสับสนและสิ้นหวัง
ทำไม?
ทำไมถึงเป็นแบบนี้??
เพื่อแผนการในวันนี้ เขาเตรียมการมานานนับร้อยปี
ถึงขนาดยอมใช้ตราประทับมารที่สำนักหลักมอบให้ อีก
นิดเดียวก็จะสำเร็จอยู่แล้วแท้ๆ…
ทำไมจู่ๆ ถึงมีตัวประหลาดแบบนี้โผล่ออกมาขัดขวาง?
เขามองหน้าจางอวิ๋นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างกาย
จะแห้งเหี่ยว ดำคล้ำ และสลายกลายเป็นผุยผงปลิวหายไปกับ
สายลม
กลุ่มควันวิญญาณสีดำพยายามจะลอยหนีออกจากศพ
เพื่อรักษาชีวิตรอด
“อ๊ากกก——”
แต่จางอวิ๋นไม่ปรานี เขาปล่อยกลุ่มก้อน ปราณคืนกำไร
เข้าบดขยี้วิญญาณนั้นจนแตกสลายไปตลอดกาล
จอมมารวายุ… ดับสูญ!
……