ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 177 พรสวรรค์ แท่นอัญเชิญ
ณ ชั้นที่สิบของหอสมบัติเซียน
บนยกพื้นสูงที่ตั้งตระหง่านกลางโถงกว้าง จางอวิ๋นยืน
เอามือไพล่หลังทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่างด้วยแววตา
เรียบเฉย
ที่พื้นเบื้องล่างนั้น คือเหล่าผู้ฝึกตนกว่ายี่สิบชีวิตที่ถูกเขา
กวาดต้อนส่งตัวมาจากชั้นต่างๆ ทั่วหอสมบัติเซียน ยกเว้น
เพียงคนเดียวที่เขาจงใจละเว้นไว้
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ที่นี่ที่ไหน?”
“เจ้าเป็นใครกัน!?”
……
เสียงเซ็งแซ่ด้วยความตื่นตระหนกดังระงม เหล่าผู้ฝึกตน
ต่างมีสีหน้ามึนงงสับสน แต่ด้วยสัญชาตญาณของยอดฝีมือ
เพียงครู่เดียวพวกเขาก็ตั้งสติได้และเริ่มระแวดระวังตัว
สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ชายหนุ่มชุดขาวบนยกพื้นเป็นตาเดียว”พวกเจ้าบุกรุกเข้ามาในถิ่นของข้า!”
น้ำเสียงของจางอวิ๋นราบเรียบ แต่ก้องกังวานไปทั่ว
โถงราวกับประกาศิตสวรรค์
“ตอนนี้พวกเจ้ามีสองทางเลือก… ยอมสยบต่อข้า หรือ…
ตาย!”
“ถิ่นของเจ้า?”
คำประกาศนั้นทำให้เหล่าผู้ฝึกตนต่างชะงักงัน
ที่นี่คือ ‘หอสมบัติเซียน’ โบราณสถานลึกลับที่เพิ่งปรากฏ
ขึ้น คนตรงหน้านี้จะมาอ้างว่าเป็นเจ้าของได้อย่างไร?
“ข้าจะนับหนึ่งถึงสาม… ถ้าไม่ตอบรับ จะถือว่าพวกเจ้า
เลือกความตาย!”
จางอวิ๋นไม่เปิดโอกาสให้เจรจา เริ่มนับถอยหลังทันที
“สาม…”
“สามหาว! ที่นี่คือหอสมบัติเซียน จะมาเป็นถิ่นของเจ้าได้
อย่างไร?”
ชายชราสวมชุดหรูหราก้าวออกมาข้างหน้า สีหน้า
เต็มไปด้วยโทสะ ตวาดเสียงแข็ง”ตัวข้าคือผู้อาวุโสรองแห่ง ‘หอเฟยซิง’ ซึ่งเป็นขุมกำลัง
ใต้สังกัดของเกาะเชียนไห่! ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร…”
ผัวะ!
เสียงระเบิดดังสนั่นขัดจังหวะคำพูด!
ยังไม่ทันสิ้นประโยค คลื่นพลังที่มองไม่เห็นสายหนึ่งก็
กวาดผ่านศีรษะของชายชราผู้นั้น
วินาทีถัดมา ศีรษะของเขาก็ระเบิดกระจายออกเป็นเสี่ยง
ๆ ราวกับแตงโมเน่าที่ถูกทุบด้วยค้อนปอนด์ เลือดและ
มันสมองสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ!
ร่างไร้หัวเซถลาเล็กน้อย ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น
“สอง”
จางอวิ๋นยังคงนับต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบดุจเดิม
ราวกับเมื่อครู่เขาเพียงแค่ปัดแมลงวันตัวหนึ่ง ไม่ได้ลง
มือสังหารยอดฝีมือระดับสูงแต่อย่างใด
ผู้ฝึกตนที่เหลือต่างหน้าซีดเผือด ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
การโจมตีเมื่อครู่รวดเร็วเสียจนพวกเขามองตามไม่ทัน!
รู้ตัวอีกทีหัวของชายชราก็หายไปแล้ว หากเป้าหมายคือพวกเขา… จุดจบก็คงไม่ต่างกัน!
“หนึ่ง”
“ยอมแล้ว! ข้ายอมสยบ!!”
“ข้าก็ยอม! ไว้ชีวิตข้าด้วย!!”
……
เมื่อได้ยินคำว่า ‘หนึ่ง’ จิตใจของเหล่าผู้ฝึกตนกว่าครึ่งก็
พังทลาย รีบทรุดตัวลงตะโกนร้องขอชีวิต
แต่ก็ยังมีอีกกลุ่มหนึ่งที่ศักดิ์ศรีค้ำคอ หรืออาจจะมั่นใจ
ในฝีมือของตน พวกเขายังคงยืนนิ่ง แววตาฉายแววอำมหิต
ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!
ในวินาทีที่จางอวิ๋นกำลังจะเอ่ยคำว่า ‘ศูนย์’ คนกลุ่มนั้นก็
ขยับตัวพร้อมกัน!
พลังปราณระดับ ‘จินตานขั้นสูงสุด’ ระเบิดออกมา
พร้อมกันเจ็ดแปดสาย ก่อเกิดเป็นพายุพลังอันบ้าคลั่ง พุ่งเข้า
ใส่จางอวิ๋นหมายจะรุมสังหารให้สิ้นซากในคราเดียว
“โง่เขลา…”
จางอวิ๋นเพียงแค่ยกมือขึ้นเบาๆซูม—!
พลังอูสีน้ำเงินเข้มข้นม้วนกวาดออกไปราวกับ
เกลียวคลื่นยักษ์ถล่มชายฝั่ง
กลุ่มคนที่พุ่งเข้ามาหน้าเปลี่ยนสีฉับพลัน พยายามจะหัก
หลบหนีตาย แต่พลังอูนั้นกว้างใหญ่ไพศาลครอบคลุม
ทุกทิศทาง เกินกว่าจะหลบพ้น
เพียงชั่วพริบตา ร่างของพวกเขาก็ถูกพลังอูสีน้ำเงินเข้ม
ห่อหุ้มไว้จนมิด
“อ๊าก!! ยอมแล้ว! พวกเรายอมแล้ว!!”
ความรู้สึกอึดอัดเหมือนจมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทรที่ไร้
ก้นบึ้ง แรงบีบอัดมหาศาลบดขยี้กระดูกและเส้นเอ็น ทำให้
พวกเขาแหกปากร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“สายไปแล้ว!”
จางอวิ๋นเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะกำมือแน่น
ตูม! ตูม! ตูม!
เสียงระเบิดดังติดต่อกันถี่ยิบ!ร่างของผู้ฝึกตนเหล่านั้นระเบิดออกกลางอากาศ
กลายเป็นหมอกเลือดฟุ้งกระจายย้อมห้องโถงให้กลายเป็น
สีแดงฉาน!
กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งรุนแรง ทำให้ผู้ฝึกตนที่เหลืออยู่ที่
กำลังคุกเข่าอยู่ตัวสั่นงันงก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด แววตา
เต็มไปด้วยความหวาดผวา
คนผู้นี้… สังหารยอดฝีมือระดับจินตานราวกับบี้มด
ปลวก!
หรือว่าเขาจะเป็นเจ้าของหอสมบัติเซียนตัวจริง?
จางอวิ๋นสะบัดมือไล่กลิ่นเลือด แล้วชี้ไปที่หลวงจีนชุด
แดงที่ยืนตัวสั่นอยู่ซ้ายสุด
“เริ่มจากเจ้า… แนะนำตัวมา!”
หลวงจีนชุดแดงสะดุ้งโหยง รีบโขกศีรษะละล่ำละลัก
ตอบ
“อะ…อาตมาคือเจ้าอาวาสรองแห่งวัดฉื่ออวิ๋น แคว้น
หยวนหลิว! นามว่า ‘หลวงจีนอัคคี’ ขอรับ!”ชายอีกคนที่อยู่ข้างๆ เห็นดังนั้นก็รีบพูดต่อทันทีด้วย
ความกลัวตาย
“ข้าคือผู้อาวุโสใหญ่สำ นักกระบี่เสือดาว แคว้นหนาน
โช่ว! นามว่า ‘เป้าเฉวียน’!”
“ข้ามาจากแคว้นหนานซิง…”
“ข้าน้อยมาจาก…”
คนที่เหลือต่างรีบแย่งกันแนะนำตัว กลัวว่าถ้าช้าแม้แต่
เสี้ยววินาที หัวจะระเบิดเป็นรายต่อไป
ล้วนเป็นระดับสูงจากขุมกำลังต่างๆ ในหกแคว้นแห่ง
แดนใต้ทั้งสิ้น
จางอวิ๋นพยักหน้าเบาๆ ไม่ได้แปลกใจนัก
คนที่สามารถฝ่าฟันเข้ามาในแดนลับเซียนได้ ส่วนใหญ่
ย่อมเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าจากขุมกำลังต่างๆ ในแดนใต้
อยู่แล้ว
และนี่ก็คือสิ่งที่เขาต้องการ
หากเป็นจินตานไร้ชื่อเสียงเรียงนาม เก็บมาก็ไร้ประโยชน์
รกหอสมบัติเปล่าๆแปะ! แปะ! แปะ!
ไม่พูดพร่ำทำเพลง จางอวิ๋นเคลื่อนไหววูบวาบดุจภูต
พราย เพียงไม่กี่อึดใจ ก็ประทับ ‘เคล็ดกดหัวใจ’ ลงที่กลางอก
ของคนทั้งสิบกว่าคนจนครบถ้วน
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย จางอวิ๋นก็
ชิงพูดขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ตราบใดที่พวกเจ้าเชื่อฟังและทำตัวดีๆ มันจะไม่มีวันทำ
งาน… แต่ถ้าคิดตุกติก หัวใจพวกเจ้าจะระเบิดตูมทันที เข้าใจ
หรือไม่?”
ได้ยินดังนั้น หลวงจีนอัคคีและคนอื่นๆ ต่างหน้าซีดเผือด
เหงื่อกาฬไหลพราก
รู้ดีว่าชีวิตของตนได้ตกอยู่ในกำมือของมารร้ายผู้นี้อย่าง
สมบูรณ์แล้ว
“รออยู่ที่นี่ เดี๋ยวข้าจะส่งพวกเจ้าออกไป!”
จางอวิ๋นทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะวาร์ปหายไปจาก
ห้องโถง
วูบ!ร่างของเขามาปรากฏตัวอีกครั้งที่ ‘ชั้นหก’ ของหอสมบัติ
เซียน
สายตามองไปที่มุมห้อง เห็นชายชราผู้หนึ่งนอนสลบไสล
ไม่ได้สติอยู่… นั่นคือ ‘ผู้อาวุโสใหญ่’ แห่งสำ นักหลิงเซียนของ
เขานั่นเอง
จางอวิ๋นยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้
คนเดียวที่เขาไม่ได้ส่งขึ้นไปรวมกับพวกข้างบน ก็คือ
ตาแก่นี่แหละ
“นอนพักไปก่อนนะท่านผู้เฒ่า ไว้หาโอกาสเหมาะๆ ข้า
ค่อยปลุกแล้วโยนออกไปทีหลัง!”
ขืนให้ไปรวมกับพวกนั้น เดี๋ยวความแตกพอดีว่าสำ นักห
ลิงเซียนมีเอี่ยวกับเจ้าของหอสมบัติเซียน
“การปลูกถ่ายพรสวรรค์เสร็จสิ้น!”
ขณะที่กำลังครุ่นคิด เสียงลึกลับสายหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหู
จางอวิ๋นตาเป็นประกายวาวโรจน์ รีบวาร์ปตัวเองขึ้นไป
ยังชั้นสามสิบสอง จุดสูงสุดของหอทันที
【ติ๊ง!】【ลูกศิษย์ของท่าน ‘สวีหมิง’ ได้รับพรสวรรค์ ‘แท่นอัญ
เชิญ’ สำ เร็จ】
【ท่านได้รับพรสวรรค์คืนกำไร… ‘แท่นอัญเชิญ’ (ระดับ
สูงสุด)!】
ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ข้อมูลมหาศาลก็หลั่งไหลเข้ามาใน
สมองราวกับกระแสน้ำเชี่ยว
“แท่นอัญเชิญ: สามารถนำ ‘ชิ้นส่วนร่างกาย’ ของสิ่งมี
ชีวิตใดๆ มาสังเวย เพื่ออัญเชิญสิ่งมีชีวิตนั้นๆ ออกมาใน
รูปแบบพลังงาน โดยมีความแข็งแกร่งเทียบเท่าตัวจริง
100%!”
อ่านข้อมูลในหัวจบ จางอวิ๋นสัมผัสได้ถึงพลังลึกลับ
บางอย่างที่ก่อตัวขึ้นในห้วงจิตวิญญาณ จึงลองโบกมือเรียกดู
“จงออกมา!”
วูบ!
มิติเบื้องหน้าบิดเบี้ยว กลางอากาศพลันปรากฏ ‘แท่น
หินโบราณ’ ขนาดสิบเมตรลอยเด่นขึ้นมา ตัวแท่นสลัก
ลวดลายอักขระลึกลับที่แผ่กลิ่นอายบรรพกาลออกมาจางๆ”ชิ้นส่วนร่างกายของสิ่งมีชีวิต…”
จางอวิ๋นลูบคางครุ่นคิด กวาดตามองแหวนมิติที่มีอยู่
นับไม่ถ้วน ก่อนจะหยิบเอาวัตถุขนาดใหญ่ชิ้นหนึ่งออกมา
มันคือ ‘หาง’ ของเจียวมังกรสมุทรครามที่เขาตัดมาจาก
ศพของเติ้งอวี้เซวียน!
เขาโยนมันขึ้นไปบนแท่นอัญเชิญทันที
โฮก——!!
ทันทีที่หางสัมผัสแท่น แสงสีเลือดก็สว่างวาบ!
เสียงคำรามกึกก้องกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับ
ร่างพลังงานของ ‘เจียวมังกรสมุทรคราม’ ความยาวหลายสิบ
เมตร พุ่งทะยานออกมาจากแท่นอัญเชิญ ม้วนตัวแหวกว่าย
กลางอากาศอย่างน่าเกรงขาม
“อัญเชิญออกมาได้จริงๆ ด้วย…”
จางอวิ๋นตาโตด้วยความทึ่ง รีบใช้วิชาเนตรเซียน
ตรวจสอบทันที
【เจียวมังกรสมุทรคราม】 (สัตว์อัญเชิญ)
ระดับพลัง: จินตานขั้นสูงสุด (ราชันย์สัตว์อสูร)พรสวรรค์: ควบคุมวารีพลิกคลื่น, ลมหายใจกัดกร่อน,
ราชันย์ข่มอสูร (พรสวรรค์ราชันย์สัตว์อสูร สามารถข่มขวัญ
สัตว์อสูรทางน้ำที่มีระดับต่ำกว่าได้)
จุดอ่อน: หัวใจอยู่ที่ตำแหน่งสามนิ้ว หากทำลายได้
จะสลายไป
ระยะเวลาคงอยู่: 30 วัน
……
ความแข็งแกร่งและกลิ่นอายเหมือนกับตอนที่มันยัง
มีชีวิตอยู่เปี๊ยบ! ต่างกันแค่ระยะเวลาจำ กัด
“อยู่ได้แค่ 30 วันงั้นรึ…”
จางอวิ๋นเลิกคิ้ว
“แล้วถ้าอัญเชิญเพิ่มอีกล่ะ?”
คิดแล้วเขาก็หยิบ ‘เนื้อเจียวมังกร’ ก้อนขนาดประมาณ
ศีรษะคนออกมา โยนขึ้นไปบนแท่นอัญเชิญอีกครั้ง
โฮก——!!
เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง เจียวมังกรสมุทรครามตัว
ที่สองก็ปรากฏกายขึ้นเคียงข้างตัวแรกจางอวิ๋นตาเป็นประกาย รีบตรวจสอบดู
【เจียวมังกรสมุทรคราม】 (สัตว์อัญเชิญ)
ระดับพลัง: จินตานขั้นสูงสุด (ราชันย์สัตว์อสูร)
…
ระยะเวลาคงอยู่: 3 วัน
……
พลังเท่าเดิม แต่สิ่งที่ต่างไปคือระยะเวลาที่คงอยู่ได้ลด
ฮวบ
“ขึ้นอยู่กับ ‘ปริมาณ’ และ ‘คุณภาพ’ ของชิ้นส่วนที่ใช้
สังเวยสินะ?”
จางอวิ๋นลูบคางวิเคราะห์
เนื้อเจียวมังกรก้อนเมื่อกี้ เล็กกว่าและสำ คัญน้อยกว่า
หางที่ใช้สังเวยรอบแรกมาก
“แล้ว… การอัญเชิญนี้ มีขีดจำ กัดเรื่องระดับพลังหรือไม่
?”
คำถามนี้สำ คัญที่สุด!คิดแล้วจางอวิ๋นก็นำศพของ ‘อินทรีนภาเขี้ยวพายุ’ และ
ซากของ ‘อสูรมารเงา’ ออกมา
มองดูซากอสูรมารเงาที่มีรูปร่างเหมือนตะขาบยักษ์สีดำ
ทมิฬยาวสองเมตร จางอวิ๋นไม่ได้โยนลงไปทั้งตัว แต่ตัด
ออกมาแค่หนึ่งในสิบส่วนแล้ววางลงไปบนแท่น
ส่วนอินทรีนภาเขี้ยวพายุ เขาโยนลงไปทั้งตัวแบบครบ
ส่วน
ก๊าซ——!!
แกว๊ก——!!
เสียงคำรามแหลมและเสียงนกอินทรีร้องกึกก้อง
ประสานกัน!
อสูรมารเงาที่ร่างกายเป็นเงาดำทมิฬน่าสยดสยอง และ
อินทรีนภาเขี้ยวพายุขนสีแดงเข้มดุจโลหิต ก็ลอยออกมาจาก
แท่นอัญเชิญพร้อมกัน
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจนอากาศ
สั่นสะเทือน
เขาใช้เนตรเซียนตรวจสอบทันที【อินทรีนภาเขี้ยวพายุ】 (สัตว์อัญเชิญ)
ระดับพลัง: หยวนอิงขั้นต้น
พรสวรรค์: วายุเทียนกังแดงคล้ำ, ขนนกคมกริบ, เนตร
อินทรีล็อกเป้า
ระยะเวลาคงอยู่: 365 วัน
……
จางอวิ๋นพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
ดูเหมือนจะเป็นไปตามที่คาดไว้ อินทรีนภาเขี้ยวพายุที่
สังเวยทั้งตัว อยู่ได้นานถึงหนึ่งปีเต็ม!
ส่วนอสูรมารเงาข้างๆ นั้นมีระดับพลังถึงขั้น ‘แปลงเทพ’
เขาตรวจสอบข้อมูลเชิงลึกไม่ได้ แต่ในหัวมีตัวเลขถอยหลัง ‘3
วัน’ ปรากฏขึ้นมา
ชัดเจนว่าเป็นเวลาที่มันจะคงอยู่ได้ เพราะใช้ชิ้นส่วน
เพียงน้อยนิด
และที่ยืนยันได้แน่นอนคือ…
แท่นอัญเชิญนี้… ไม่มีข้อจำ กัดเรื่องระดับพลัง!ขอแค่มีชิ้นส่วนร่างกายของสิ่งมีชีวิตนั้นๆ ก็สามารถอัญ
เชิญร่างจำ ลองที่มีพลังเทียบเท่าตัวจริงออกมาใช้งานได้ทันที!
“นี่มัน… พรสวรรค์ระดับพระเจ้าชัดๆ!”
จางอวิ๋นยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ แววตาเป็นประกาย
ด้วยความตื่นเต้น
ด้วยพรสวรรค์นี้ ขอแค่เขาไปหาซากสัตว์อสูรเก่งๆ หรือ
แม้แต่ศพของยอดฝีมือระดับสูงมาได้… เขาก็สามารถสร้าง
‘กองทัพส่วนตัว’ ที่ไร้เทียมทานได้ง่ายๆ เลย!