ศิษย์ข้าอ่อนแอ? แต่ข้าได้รางวัลโกงโลก - บทที่ 178 ปรากฏการณ์ปรากฏขึ้นอีกครา
ทว่าเมื่อไตร่ตรองดูอย่างละเอียด จางอวิ๋นก็อดส่ายหน้า
ไม่ได้
กองทัพสัตว์อสูรนั้นสร้างขึ้นได้จริง แต่ก็เป็นเพียงมายา
ภาพชั่วคราวที่มีขีดจำกัด
ซากศพที่สมบูรณ์หนึ่งร่างสามารถคงสภาพอยู่ได้เพียง
หนึ่งปี และนี่คือการคำนวณจากศพของ ‘อินทรีนภาเขี้ยวพายุ’
ที่มีขนาดมหึมากว่าสิบเมตร หากเป็นสัตว์อสูรที่มีขนาดเล็ก
ลงมา ระยะเวลาคงสภาพก็ย่อมลดหลั่นกันลงไปตามส่วน
‘เวลา’ คือโซ่ตรวนที่ใหญ่ที่สุดของพรสวรรค์นี้
แต่ถึงกระนั้น… นี่ก็ถือว่าเป็นความสามารถระดับ ‘โกง
สวรรค์’ แล้ว!
“ทิ้งไว้เฉยๆ ก็เสียของเปล่าๆ!”
จางอวิ๋นมองดูร่างจำลองสัตว์อสูรตรงหน้าแล้วยักไหล่
ไหนๆ ก็อัญเชิญออกมาแล้ว จะปล่อยให้เวลาอันมีค่า
สูญสลายไปในความว่างเปล่าก็น่าเสียดาย
เขาตัดสินใจโบกมือ ส่งร่างของอินทรีนภาเขี้ยวพายุและ
เจียวมังกรสมุทรครามทั้งสองตัว ออกไปรอนอกหอสมบัติ
เซียนทันที
“เอามาใช้เป็นพาหนะขี่เล่นกินลมชมวิว… ก็ดูไม่เลว
เหมือนกัน!”
……
ณ ป่าทึบแห่งหนึ่งที่ห่างจากหุบเขาแม่น้ำอันเป็นที่ตั้ง
ของหอสมบัติเซียนราวสิบลี้
“นายน้อยป้อม… พวกเราจะไม่เข้าไปจริงๆ หรือขอรับ?”
เหล่าผู้ฝึกตนแห่ง ‘ป้อมจิตปฏิพัทธ์’ ต่างมองดู ‘ฉิงเฟิง’
ผู้เป็นนายน้อยด้วยสายตาไม่เข้าใจ
ก่อนหน้านี้เมื่อเกิดปรากฏการณ์แสงสีทองพุ่งเสียดฟ้าที่
หุบเขาแม่น้ำ เนื่องจากอยู่ไม่ไกล พวกเขาจึงรีบรุดมาด้วย
ความเร็วสูงสุด หวังจะชิงความได้เปรียบ
แต่พอมาถึงจุดนี้ จู่ๆ ฉิงเฟิงก็สั่งเบรกกะทันหัน
ไม่ยอมให้เดินหน้าต่อแม้แต่ก้าวเดียว!
มิหนำซ้ำยังอ้างว่าต้อง ‘สังเกตการณ์’ ดูก่อน แถมยัง
สั่งการพิสดารให้พวกเขาร่วมแรงร่วมใจกันขุดหลุมใต้ดิน บอ
กว่าเผื่อเจอเหตุไม่คาดฝันจะได้มุดลงไปหลบภัยทันท่วงที
นี่ก็ผ่านไปเกือบหนึ่งก้านธูปแล้ว ระหว่างนั้นก็มีจอมยุทธ์
จากสำนักอื่นเหาะข้ามหัวพวกเขาไปที่หุบเขาตั้งหลายกลุ่ม
ขืนยังมัวแต่มุดหัวอยู่ในรู มีหวังสมบัติโดนคนอื่นกวาด
เกลี้ยงพอดี!
“หุบปาก! รออีกหน่อย!”
ฉิงเฟิงตวาดเสียงเข้ม พลางยกกล้องส่องทางไกล
สินค้านำเข้าจากหอสมบัติหนานจางขึ้นส่องไปทางหุบเขา
แม่น้ำด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
แม้ภายนอกหุบเขาจะดูสงบนิ่ง แต่พรสวรรค์ ‘แสวงโชค
เลี่ยงภัย’ ในกายเขากำลังกรีดร้องเตือนถี่ยิบว่า…
ข้างหน้ามัน ‘ซวย’ บรรลัย!
แต่เขาก็ยังไม่เลือกที่จะถอยหนี เพราะแดนสมบัติที่เกิด
ปรากฏการณ์ยิ่งใหญ่ขนาดนี้อยู่ตรงหน้า หากมีโอกาส
แม้เพียงริบหรี่ ก็ต้องลองเสี่ยงดู
พรสวรรค์ของเขาบางครั้งก็เตือนว่าร้ายแค่ชั่วคราว รอ
สักพักเมฆหมอกอาจจะคลี่คลายกลายเป็นดีก็ได้
เขาจึงเลือกที่จะรอ...
รอให้ ‘ร้าย’ กลายเป็น ‘ดี’!
แกว๊ก——!!
โฮก——!!
โฮก——!!
ทันใดนั้น เสียงคำรามของสัตว์อสูรก็ดังสนั่นหวั่นไหว
ออกมาจากปากถ้ำใต้ดินในหุบเขา แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่าน
ออกมาจนนกกาแตกตื่น
ฉิงเฟิงสะดุ้งโหยง รีบยกกล้องส่องทางไกลขึ้นดูทันที
“อินทรี? เจียวมังกร?”
ภาพที่เห็นผ่านเลนส์ทำเอาเขาอ้าปากค้าง… อินทรีนภา
เขี้ยวพายุระดับหยวนอิงหนึ่งตัว และเจียวมังกรสมุทรคราม
ระดับราชันย์อีกสองตัว!
ในแดนลับเซียนที่เต็มไปด้วยซากศพแบบนี้ มีสัตว์วิญ
ญาณระดับสูงโผล่มาพร้อมกันได้ยังไง?
แต่ยังไม่ทันได้หาคำตอบ สายตาของเขาพลันเหลือบ
ไปเห็นร่างหนึ่งยืนไพล่หลังอย่างองอาจอยู่บนหลังของอินทรี
นภาเขี้ยวพายุ
ชายหนุ่มชุดขาวผู้มีใบหน้าหล่อเหลาพอๆ กับเขา… และ
มีมาดเหนือเมฆพอๆ กับเขา!
“เชี่ย… ไอ้ปีศาจนั่นมาทำบ้าอะไรที่นี่!?”
มุมปากของฉิงเฟิงกระตุกยิกๆ หน้าซีดเผือดลงใน
พริบตา
เหล่าผู้ฝึกตนป้อมจิตปฏิพัทธ์คนอื่นๆ ที่ใช้กล้องส่องเห็น
เหมือนกัน ต่างพากันเข่าอ่อน
จางอวิ๋น!
ตัวอันตรายที่ตบเงามายาของเจ้าหอฝูเซียนร่วงมาแล้ว
วีรกรรมนั้นพวกเขายังจำได้แม่นฝังใจ!
“รีบมุดหัวเร็ว!!”
ฉิงเฟิงสั่งเสียงหลง ทิ้งมาดนายน้อยผู้สุขุม ก่อน
จะกระโดดมุดลงรูที่ขุดเตรียมไว้เป็นคนแรกราวกับหนูหนีแมว
คนอื่นๆ แห่งป้อมจิตปฏิพัทธ์ก็ไม่รอช้า รีบ
ตะเกียกตะกายมุดตามลงไปซ่อนตัวทันที
……
เหนือหุบเขาแม่น้ำ
“หือ?”
จางอวิ๋นที่เพิ่งขี่อินทรีนภาเขี้ยวพายุพุ่งทะยานออก
มาจากปากถ้ำใต้ดิน สัมผัสได้ถึงสายตาบางอย่างที่จ้องมอง
มา จึงหันขวับไปมองทางป่าทึบที่อยู่ห่างออกไปสิบลี้
ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย… แต่มองไปแล้วกลับไม่เห็น
สิ่งผิดปกติใดๆ
“ผู้อาวุโสเก้า… นี่มัน?”
เสียงอุทานด้วยความประหลาดใจดังขึ้นเบื้องหน้า
จางอวิ๋นดึงสติกลับมา หันไปมองเถากู่หลานที่กำลัง
จ้องมองอินทรีนภาเขี้ยวพายุและเจียวมังกรสมุทรคราม
ตาค้าง เขายิ้มบางๆ อย่างเป็นธรรมชาติ
“ได้ของดีมาจากในหอสมบัติเซียนนิดหน่อยน่ะ!”
“อาจาน”
ทันใดนั้น ร่างเล็กจิ๋วก็กระโจนเข้ามาหา จางอวิ๋นรีบ
ยื่นมือรับไว้
“ไห่ไห่!”
เขายิ้มพลางลูบหัวเล็กๆ ของอู๋ไห่ไห่อย่างเอ็นดู
อู๋ไห่ไห่ทำท่าเพลิดเพลินกับการถูกลูบหัว พร้อมกับ
เอาหน้าถูไถกับอกแกร่งของเขา
แต่ถูไปได้สักพัก คิ้วเล็กๆ ก็ขมวดมุ่น…
จู่ๆ เจ้าตัวเล็กก็ผละออกจากอ้อมอกเขา แล้วกระโจน
กลับไปซุกอกนุ่มๆ ของเถากู่หลาน ถูไถไปมาอย่างมีความสุข
พอเจอสัมผัสที่คุ้นเคยและนุ่มนิ่มกว่า คิ้วที่ขมวดก็คลายออก
ทันที
จางอวิ๋น: “……”
ไอ้ศิษย์เนรคุณ… เลือกที่สบายกว่าชัดๆ!
เขาได้แต่ส่ายหัวอย่างระอา จางอวิ๋นชี้ไปที่หลังของ
อินทรีนภาเขี้ยวพายุและเจียวมังกรสมุทรครามทั้งสองที่บิน
ขนาบข้าง แล้วหันไปยิ้มให้เถากู่หลาน
“กู่หลาน เลือกสักตัวสิ?”
เถากู่หลานดึงสติกลับมา
นางดูออกว่าอินทรีนภาเขี้ยวพายุและเจียวมังกรสมุทร
ครามพวกนี้ คือตัวเดียวกับที่เคยประมือมา
อินทรีระดับหยวนอิงหนึ่งตัว เจียวมังกรระดับจินตาน
ขั้นสูงสุดสองตัว… แถมหอสมบัติเซียนยักษ์ข้างล่างนั่นก็หาย
ไปแล้ว!
นางไม่รู้ว่าจางอวิ๋นไปเจอ ‘ของดี’ อะไรมาบ้าง แต่มัน
ต้องยิ่งใหญ่สะเทือนเลื่อนลั่นอย่างแน่นอน
“ผู้อาวุโสเก้า… ข้าขอไปกับท่านดีกว่าเจ้าค่ะ!”
เถากู่หลานกระชับอู๋ไห่ไห่ในอ้อมกอด แล้วกระโดดขึ้น
มานั่งเคียงข้างจางอวิ๋นบนหลังอินทรีนภาเขี้ยวพายุ
“ย่อมได้! ไป!”
จางอวิ๋นโบกมือออกคำสั่ง
แกว๊ก——!!
โฮก——!!
โฮก——!!
อินทรีนภาเขี้ยวพายุและเจียวมังกรสมุทรครามส่ง
เสียงคำรามกึกก้อง พุ่งทะยานแหวกอากาศออกจากหุบเขา
แม่น้ำด้วยความเร็วสูง
“ผู้อาวุโสเก้า… ไม่ให้พวกมันพักหรือคะ?”
เถากู่หลานเห็นเจียวมังกรสองตัวบินตัวเปล่าขนาบข้าง
ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้
นางเลือกนั่งอินทรีตัวเดียวกับเขา ก็เพราะไม่อยากให้
สัตว์อสูรต้องเหนื่อยแบกคนหลายตัว แต่นี่ทำไมถึงให้เจียว
มังกรสองตัวบินตามมาเฉยๆ โดยไม่ใช้งานล่ะ?
จางอวิ๋นยิ้มกริ่ม นัยน์ตาฉายแววเจ้าสำราญ
“กู่หลาน... เจ้าไม่คิดว่ามีพวกมันบินขนาบซ้ายขวา
แบบนี้ ดูน่าเกรงขามและมีสง่าราศีกว่าหรอกหรือ?”
“คะ?”
เถากู่หลานอ้าปากค้าง
พอมองดูเจียวมังกรสมุทรครามสองตัวที่บินขนาบข้าง
ซ้ายขวาราวกับองครักษ์พิทักษ์จักรพรรดิ…
อืม… ก็เท่จริงแหละ ดูทรงอำนาจสุดๆ ราวกับเทพเซียน
เสด็จลงมาจุติ
แต่มัน… ไม่เปลืองแรงสัตว์อสูรไปหน่อยหรือเพื่อ
ความเท่เนี่ย?
แต่เห็นจางอวิ๋นดูจะไม่ใส่ใจ นางก็เลยเลือกที่จะเงียบ
ทั้งสามคนขี่อินทรีนภาเขี้ยวพายุ โดยมีกองเกียรติยศ
เจียวมังกรสองตัวขนาบข้าง บินผ่านป่ามุ่งหน้าสู่ที่ไกลโพ้น
อย่างรวดเร็วและยิ่งใหญ่
จางอวิ๋นจงใจกวาดสายตาตรวจสอบพื้นที่ด้านล่างแวบ
หนึ่ง แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ
ส่ายหัวเบาๆ
“สงสัยเพิ่งออกมา เลยระแวงไปเอง…”
ไม่นานนัก กองทัพสัตว์อสูรขนาดย่อมก็บินผ่านป่าหาย
ลับไป จนกลายเป็นจุดดำเล็กๆ ในท้องฟ้า
……
จนกระทั่งพวกเขาไปไกลจนลับสายตา
ที่ใต้พื้นป่า ฉิงเฟิงค่อยๆ โผล่หัวที่เปื้อนดินออกมาจาก
หลุม มองดูจุดดำที่ไกลออกไปด้วยความโล่งอกจนแทบทรุด
สายตาตรวจสอบของจางอวิ๋นที่กวาดลงมาเมื่อกี้…
ทำเอาเขาเกือบหัวใจวายตายคาหลุม!
โชคดีที่เขาฉลาดพอที่จะใช้อุปกรณ์อำพรางกลิ่นอาย
คลุมหัวไว้ล่วงหน้า
“หวังว่าจะไม่เจอกันอีกนะไอ้ตัวซวย!”
ฉิงเฟิงพึมพำปาดเหงื่อ ตอนนี้เขารู้ซึ้งแล้วว่าไอ้
ความรู้สึก ‘ร้าย’ หรือ ‘ซวย’ ที่พรสวรรค์บอก มันมาจากไหน
มันไม่ได้มาจากกับดักหรือสัตว์อสูร… แต่มันมาจากไอ้
ปีศาจจางอวิ๋นนั่นเอง!
เหล่าผู้ฝึกตนป้อมจิตปฏิพัทธ์ต่างมองนายน้อยของตน
ด้วยสายตาเลื่อมใสศรัทธา
นายน้อยโคตรเทพ!
หยั่งรู้อนาคตชัดๆ!
ถ้าเมื่อกี้บุ่มบ่ามเข้าไปตามใจอยาก มีหวังได้จ๊ะเอ๋กับ
จางอวิ๋นเต็มๆ
นั่นมันตัวพ่อที่ตบเจ้าหอฝูเซียนร่วงมาแล้วนะเว้ย! ขืน
ไปขวางทางมัน มีกี่ชีวิตก็ไม่พอทิ้ง!
ฉิงเฟิงไม่สนใจสายตาบูชาเหล่านั้น เขาส่องกล้องไปที่
หุบเขาแม่น้ำ พบว่าความรู้สึก ‘ร้าย’ หายไปแล้ว แต่ก็
ไม่มีความรู้สึก ‘ดี’ หรือ ‘โชค’ เหลืออยู่เช่นกัน
เขารู้ทันทีด้วยสัญชาตญาณ… สมบัติโดนจางอวิ๋นกวาด
ไปเกลี้ยงแล้ว!
“ถุย! ซวยชะมัด!”
สบถเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้อง
“ไป! เดินฉีกไปทางนู้น ห้ามตามรอยมันเด็ดขาด!”
……
ราวสองเค่อ ต่อมา
จากปากถ้ำใต้ดินในหุบเขา ร่างสิบกว่าร่างก็ทะยาน
ออกมาด้วยสภาพสะบักสะบอม
นั่นคือพวกหลวงจีนอัคคีและคนอื่นๆ หลังจากมองหน้า
กันเลิ่กลั่กด้วยความหวาดระแวง ก็รีบแยกย้ายกัน
ไปคนละทิศละทางราวกับฝูงผึ้งแตกรัง
หลังจากพวกเขาจากไปได้ไม่นาน ที่พื้นดินใต้หุบเขา
ผู้อาวุโสใหญ่สำนักหลิงเซียนก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติ
“อูย…”
ชายชราลุกขึ้นนั่งกุมศีรษะ มองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง
“ที่นี่คือ? …ข้ามานอนทำอะไรตรงนี้?”
จำได้ลางๆ ว่าเข้าไปในหอสมบัติเซียนแล้วนี่นา… ไหง
มานอนตากลมอยู่ปากถ้ำได้?
รีบสำรวจตัวเอง พบว่าแหวนมิติและข้าวของยังอยู่
ครบถ้วน ไม่มีอะไรสูญหาย ก็ถอนหายใจโล่งอก
“หรือเมื่อกี้จะโดนค่ายกลภาพลวงตาเล่นงาน?”
ผู้อาวุโสใหญ่ครุ่นคิด ขมวดคิ้วมุ่น
สุดท้ายเมื่อหาคำตอบไม่ได้ ก็ส่ายหัวสะบัดความคิดทิ้ง
ไป ก่อนจะเหาะออกจากหุบเขา
ทว่าทันทีที่บินขึ้นมาสู่ท้องนภา…
ครืนนน!!
ที่เส้นขอบฟ้าไกลโพ้น จู่ๆ ก็มีแสงสว่างเจิดจ้าปะทุขึ้น!
แสงนั้นสาดส่องไปทั่วท้องฟ้าครึ่งหนึ่งของแดนลับเซียน
ย้อมเมฆหมอกให้กลายเป็นสีทองอร่าม งดงามและ
น่าเกรงขามจนต้องกลั้นหายใจ
“ปรากฏการณ์อีกแล้ว?”
ผู้อาวุโสใหญ่ตาโต แต่สัญชาตญาณนักล่าสมบัติก็ทำให้
เขาลืมความสงสัยเมื่อครู่ และมุ่งหน้าไปทางแสงนั้นทันที
……
อีกด้านหนึ่ง
จางอวิ๋นที่บินออกมาได้ไกลพอสมควรแล้ว เห็น
แสงสว่างวาบที่เส้นขอบฟ้าก็ชะงักฝูงสัตว์อสูร
เถากู่หลานมองแสงนั้นด้วยแววตาตื่นเต้น
“ผู้อาวุโสเก้า… เป็นไปได้ว่า ‘ตำหนักเซียน’ ปรากฏขึ้น
แล้ว!”
จางอวิ๋นแววตาเป็นประกายวาวโรจน์ มุมปากยกยิ้ม
“ในที่สุดก็โผล่มา…”
“ไป! ไปดูกัน!”
……