วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 42 การเดินทางครานี้ สังหารอสูร!
บทที่ 42 การเดินทางครานี้ สังหารอสูร!
เมื่อเป็นเช่นนั้น เห็นทีข้าจักต้องเพิ่มความระมัดระวังให้จงหนัก มิจำเป็นต้องยัดสิ่งของล้ำค่าทุกอย่างลงไปในคราวเดียว
เมิ่งฝานเริ่มโคจรปราณแท้อัดเข้าไปในแหวนมิติ พลันสัมผัสได้ถึงห้วงมิติภายในที่มีขนาดกว้างขวางประมาณหนึ่งลูกบาศก์เมตร
แม้มิได้ใหญ่โตโอ่อ่า ทว่าก็มิได้คับแคบจนเกินไปนัก
โดยปกติยามผู้คนออกเดินทางไกล ย่อมแบกเพียงห่อสัมภาระติดตัวเพียงใบเดียวเท่านั้น ทว่าพื้นที่ภายในแหวนมิตินี้ อย่างน้อยก็กว้างขวางกว่าห่อสัมภาระธรรมดาหลายเท่าตัวนัก ต่อให้เป็นหีบเดินทางใบใหญ่ก็มิอาจเทียบเทียมได้
ที่สำคัญคือมันมิเปลืองพื้นที่ใช้สอยแม้แต่น้อย นับเป็นสิ่งวิเศษที่จำเป็นยิ่งสำหรับการพำนักในเรือนชานและเดินทางรอนแรมในยุทธจักรอย่างแท้จริง!
เหนือสิ่งอื่นใด หากนำสมบัติชิ้นนี้ไปออกตัวขาย ย่อมสามารถแลกหินวิญญาณได้หลายร้อยก้อน ซึ่งเพียงพอจะให้เขาไปหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่ได้อีกหลายคราทีเดียว
ทว่าของจำเป็นถึงเพียงนี้ เมิ่งฝานย่อมมิมีวันตัดใจขายเป็นอันขาด
ส่วนเรื่องการหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่นั้น… เห็นทีจักต้องพึ่งพา ‘การตักตวงผลประโยชน์’ จากท่านผู้เฒ่าหลินเสียแล้ว!
ท่านผู้เฒ่าหลินเคยลั่นวาจาไว้ว่า เมื่อผ่านพ้นไปครึ่งปี หากเขาสามารถสำแดงฝีมือให้เป็นที่พึงพอใจได้ ท่านจักมอบรางวัลเป็นการหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่หนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม
และหากผ่านไปครบหนึ่งปี แล้วเขาสามารถมีชัยเหนือศิษย์พี่หลัวได้ ท่านจักมอบรางวัลใหญ่เป็นการหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่ถึงสิบวันสิบคืน!
ตราบใดที่เขาเพิ่มพูนความอุตสาหะอีกสักนิด สำแดงผลลัพธ์ที่น่าตื่นตะลึงอีกสักหน่อย ก็ใช่ว่าจักเลื่อนกำหนดการครึ่งปีนั้นให้เร็วขึ้นมิได้
ก่อนหน้านี้เขาเคยชินกับการตักตวงผลประโยชน์จากศิษย์พี่หลิว ทว่ายามนี้นางออกไปฝึกฝนภายนอกเสียแล้ว จึงจำต้องเปลี่ยนเป้าหมายมาตักตวงผลประโยชน์จากท่านผู้เฒ่าหลินแทนไปพลาง ๆ ก่อน
“เจ้าหนุ่มน้อย อย่าเพิ่งหลงระเริงจนเกินงาม เก็บแหวนมิตินั่นเข้าที่ทางเสียก่อน”
“ข้าขอถามเจ้าตามตรง... เจ้าทำได้อย่างไร ถึงสามารถบรรลุเจตจำนงแห่งกระบี่อสนีบาตได้ภายในเวลาเพียงสามวัน? เรื่องนี้มันดูเป็นไปมิได้เลยแม้แต่น้อย และก่อนหน้านี้เจ้ายังดูขัดเขินยามร่ายรำกระบวนท่าที่สามอยู่เลยมิใช่หรือ?”
“แม้ปฏิภาณของเจ้าจักล้ำเลิศจนถึงขั้นวิปริตผิดมนุษย์มนาเพียงใด ทว่าก็ควรต้องใช้เวลาขัดเกลาอีกสักระยะหนึ่ง กว่าจะบรรลุเจตจำนงกระบี่อสนีบาตได้ถึงเพียงนี้!”
ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงสงสัยยิ่งนัก ท่านรู้สึกว่ามีบางอย่างมิถูกต้องตามครรลอง
ท่านทราบดีว่าเมิ่งฝานนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด และพยายามปรับเปลี่ยนกรอบความคิดของตนให้ก้าวทันความวิปริตนั้นแล้ว โดยมองว่าศิษย์ผู้นี้คือสิ่งมหัศจรรย์ที่หาได้ยากยิ่ง ทว่ามิว่าจะมองจากมุมใด เมิ่งฝานก็มิควรจะบรรลุเจตจำนงกระบี่อสนีบาตได้ว่องไวถึงเพียงนี้ในตอนนี้!
“ท่านอาจารย์ขอรับ ตามความสัตย์จริงแล้ว ในสถานการณ์ปกติ ศิษย์ย่อมต้องใช้เวลาอีกสักพักใหญ่ กว่าจักบรรลุถึงขั้นเจตจำนงกระบี่อสนีบาตได้จริงดังที่ท่านว่าขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยตอบท่านผู้เฒ่าหลินด้วยท่าทีนอบน้อม
“แล้วเจ้าไปประสบพบพานกับสถานการณ์มิด้านประการใดมาเล่า?” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยถามพลางจ้องเขม็ง
“เดิมทีศิษย์ได้รับมอบหมายให้ชี้แนะศิษย์พี่หญิงหลิวจนนางสำเร็จเพลงกระบี่สังหารอสูรภายในสามวัน ซึ่งนางได้มอบหินวิญญาณแก่ศิษย์เป็นจำนวนหนึ่งร้อยก้อน เรื่องนี้ท่านอาจารย์ย่อมทราบดีอยู่แล้วมิใช่หรือขอรับ” เมิ่งฝานกล่าวปูทาง
“แล้วอย่างไรต่อเล่า?” ท่านผู้เฒ่าหลินขมวดคิ้วมุ่น ถามย้ำด้วยความสงสัย
“ครั้นเมื่อวานนี้ หลังจากได้รับหินวิญญาณมา ศิษย์จึงได้รุดไปยังพระวิหารเทพกระบี่ และใช้เวลาหนึ่งชั่วยามในการจมดิ่งเพื่อซึมซับความลึกซึ้งจากแผ่นศิลาเทพกระบี่ขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยความสัตย์จริง
นี่คือกลอุบายที่เขาจงใจบอกใบ้เพื่อให้ท่านผู้เฒ่าหลินเล็งเห็นว่า แผ่นศิลาเทพกระบี่นั้นทรงคุณค่าและส่งผลต่อพัฒนาการของตนเพียงใด
มีเพียงหนทางนี้เท่านั้นที่จักโน้มน้าวให้ท่านผู้เฒ่าหลินยินดีเป็นผู้อุปถัมภ์ สนับสนุนให้เขาได้มีโอกาสไปซึมซับความลึกซึ้งจากแผ่นศิลาเทพกระบี่ได้บ่อยครั้งขึ้น
“การหยั่งรู้จากแผ่นศิลาเทพกระบี่เพียงชั่วยามเดียว จักช่วยส่งเสริมเจ้าได้มหาศาลถึงเพียงนี้เชียวรึ?” ท่านผู้เฒ่าหลินรู้สึกยากจักทำใจให้เชื่อได้
นั่นเพราะตัวท่านเองก็เคยไปสัมผัสหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่มาแล้วนับครั้งมิถ้วน แม้จักได้รับความกระจ่างในวิถีกระบี่มาบ้าง ทว่าผลลัพธ์กลับมิได้รวดเร็วปานปาฏิหาริย์อย่างที่เมิ่งฝานกล่าวอ้างเลย
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อผ่านการหยั่งรู้ไปหลายคราเข้า ประสิทธิภาพที่ได้รับกลับยิ่งลดน้อยถอยลงตามลำดับ จนในที่สุดแทบมิได้ประโยชน์อันใดเพิ่มขึ้นอีกเลย
ทว่าการที่เมิ่งฝานหยั่งรู้เพียงคราเดียว กลับสามารถบรรลุถึงขั้นเจตจำนงกระบี่อสนีบาตได้โดยตรงเช่นนี้ มิใช่ว่าเป็นเรื่องที่ดูเกินจริงไปหน่อยหรือขอรับ?
ความจริงที่ท่านผู้เฒ่าหลินมิอาจล่วงรู้ได้เลยก็คือ การที่เมิ่งฝานบรรลุเจตจำนงกระบี่อสนีบาตจากการซึมซับแผ่นศิลานั้น เป็นเพียงผลพลอยได้เล็กน้อยจากการที่เขาได้สัมผัสมหามรรค ‘หยวนสือ’ เท่านั้น!
สิ่งที่เมิ่งฝานได้รับมาอย่างแท้จริงนั้น ล้ำลึกและยิ่งใหญ่กว่านี้หลายเท่าพันทวี!
ทว่าผลพลอยได้เล็กน้อยนี้กลับเป็นสิ่งที่สำแดงออกมาให้เห็นเด่นชัดที่สุด
หากให้เมิ่งฝานได้ซึมซับแผ่นศิลาเทพกระบี่ต่ออีกสักสองสามชั่วยาม เขาคงสามารถก้าวข้ามไปสู่ความลุ่มลึกของวิถีกระบี่อสนีบาตในระดับที่ยากจักคาดเดาได้โดยตรงเป็นแน่!
“ท่านอาจารย์ขอรับ การซึมซับแผ่นศิลาเทพกระบี่นั้นส่งผลดีต่อศิษย์อย่างล้นพ้นจริง ๆ นั่นจึงเป็นเหตุให้ก่อนหน้านี้ ศิษย์บังอาจเอ่ยปากว่าปรารถนาจะหยั่งรู้ ณ หน้าแผ่นศิลาเทพกระบี่เป็นเวลาสิบวันสิบคืนขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
ท่านผู้เฒ่าหลินหรี่ตาลงเล็กน้อยพลางนิ่งใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“การหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่เพียงคราเดียวกลับมอบประโยชน์แก่เจ้าได้มหาศาลถึงเพียงนี้ ผลลัพธ์ที่ได้รับย่อมล้ำค่าเกินกว่ามูลค่าของหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนไปมากนัก”
“เห็นได้ชัดว่าการที่เจ้าไปหยั่งรู้แผ่นศิลานั้น นับเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าและมิต้องพะวงเรื่องขาดทุนเลยแม้แต่น้อย!”
“เมื่อเป็นเช่นนั้น ในฐานะอาจารย์ ข้าย่อมยินดีที่จะสนับสนุนเจ้าสืบไป ทว่า…”
เมื่อได้ยินว่าท่านผู้เฒ่าหลินตอบรับที่จะสนับสนุนตน เมิ่งฝานก็พลันรู้สึกลิงโลดใจเป็นอย่างยิ่ง
ทว่าพอได้ยินคำว่า ‘ทว่า’ อันเป็นสัญญาณแห่งการหักเหกระแสความชื่นมื่น เขาก็รู้สึกใจเสียขึ้นมาเล็กน้อย
คำว่า ‘ทว่า’ หรือ ‘แต่ว่า’ เหล่านี้ ยามพุ่งออกมากลางบทสนทนา ช่างเป็นถ้อยคำที่มิเป็นมิตรเอาเสียเลยขอรับ
“ทว่าประการใดหรือขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง
เขาวิตกนักว่าท่านผู้เฒ่าหลินจะเปลี่ยนใจแล้วบอกว่าการสนับสนุนเช่นนี้มิมีความจำเป็นอีกต่อไป
“ทว่าความเชี่ยวชาญในวิถีกระบี่ของเจ้าในยามนี้ นับว่ารุดหน้าล้ำเลิศเกินหน้าผู้อื่นไปไกลโขนัก
สิ่งที่เจ้าพึงกระทำในเพลานี้ คือการมุ่งเน้นยกระดับตบะปราณแท้ มิใช่การทุ่มเทพัฒนาเพียงวิถีกระบี่แต่เพียงอย่างเดียว! การที่มีวิถีกระบี่แก่กล้าทว่ามีระดับตบะต่ำต้อยเกินไป ความมิสมดุลเช่นนี้หาใช่เรื่องดีต่อตัวเจ้าไม่
เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน… รอจนกว่าเจ้าจะบรรลุเข้าสู่ ‘ขอบเขตวรยุทธ์แท้จริง’ เมื่อใด ข้าจักมอบรางวัลให้เจ้าไปหยั่งรู้แผ่นศิลาเทพกระบี่หนึ่งวันหนึ่งคืนเต็ม!”
เมื่อได้สดับคำของท่านผู้เฒ่าหลิน เมิ่งฝานจึงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก การพลิกผันเช่นนี้นับว่าเขายังยอมรับได้
และตามสัตย์จริง คำกล่าวนี้ก็หามีข้อบกพร่องประการใดไม่ เมิ่งฝานย่อมรู้แจ้งดีว่าวิถีกระบี่ของตนนั้นล้ำหน้าตบะปราณแท้ไปมาก จึงจำเป็นต้องเร่งเสริมฐานพลังอย่างจริงจัง
โชคดีที่ก่อนหน้านี้ได้ดูดซับพลัง ‘รากฐานกระบี่’ จากกระบี่ปราบอสูรมาเป็นจำนวนมาก หากมิมีเหตุเหนือความคาดหมาย ขุมพลังเหล่านี้ย่อมเพียงพอที่จะส่งให้เขาบรรลุถึงขอบเขตวรยุทธ์แท้จริงได้อย่างแน่นอน
กาลก่อนท่านผู้เฒ่าหลินเคยบอกว่าต้องรอถึงครึ่งปี หากทำผลงานได้น่าพึงใจจึงจักได้รางวัลใหญ่ ทว่ายามนี้ดูเหมือนโอกาสทองจักมาถึงเร็วกว่าที่คาดคิดไว้มากนัก
เมิ่งฝานมั่นใจยิ่งนักว่า การจะทะยานสู่ขอบเขตวรยุทธ์แท้จริงนั้น มิจำเป็นต้องใช้เวลาถึงครึ่งปีเลย
และความมั่นใจนี้ล้วนมีรากฐานมาจากพลังรากฐานกระบี่ในกายนั่นเองขอรับ!
ทว่าท่านผู้เฒ่าหลินหามิได้ล่วงรู้ว่าเมิ่งฝานมีไพ่ตายซ่อนอยู่ในมือ ท่านจึงพยายามขวนขวายหาหนทางเพื่อช่วยยกระดับตบะให้แก่ศิษย์รัก
“ลูกศิษย์เอ๋ย หากเจ้าปรารถนาจะรุดหน้าในระดับตบะ การเอาแต่ปิดประตูบำเพ็ญเพียรเพียงอย่างเดียวนั้นช่างเชื่องช้าเกินการ อาจารย์จึงได้ดำริถึงวิธีการหนึ่งขึ้นมา” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยกับเมิ่งฝาน
เมิ่งฝานรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาในทันใด
ท่านผู้เฒ่าหลินกำลังจะยื่นมือเข้ามาช่วยเร่งความเร็วในการบำเพ็ญให้ตน แม้จะยังมิทราบว่าวิธีนั้นคือสิ่งใด ทว่าย่อมต้องเป็นประโยชน์มหาศาลเป็นแน่
“ท่านอาจารย์ขอรับ วิธีที่ท่านว่านั้นคือประการใดหรือขอรับ?”
ท่านผู้เฒ่าหลินจับจ้องไปยังเมิ่งฝานพลางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าจริงจังเพียงสั้น ๆ ว่า
“สังหารอสูร!”
เมิ่งฝานถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
สังหารอสูร?
นั่นหมายความว่าเขาต้องออกมือเข่นฆ่าพวกอสูรร้ายอย่างนั้นหรือ?
ทว่าการสังหารอสูร แม้จักช่วยขัดเกลาฝีมือได้ ทว่าย่อมเป็นเพียงการเพิ่มพูนประสบการณ์การต่อสู้และความสามารถในสมรภูมิรบจริงเท่านั้น
บางทีอาจช่วยเสริมส่งวิชากระบี่ให้แกร่งกล้าจากการใช้งานจริง
ทว่าสิ่งนี้เกี่ยวพันประการใดกับการยกระดับตบะปราณแท้ในร่างกายของเขาเล่า?
เมิ่งฝานมิอาจเข้าใจได้เลยจริง ๆ!
ท่านผู้เฒ่าหลินสังเกตเห็นริ้วรอยแห่งความสงสัยบนใบหน้าของเมิ่งฝาน จึงระบายยิ้มพลางกล่าวว่า “อสูรที่ข้าจักให้เจ้าสังหารนั้น มีนามว่า ‘สุกรวาตะม่วง’ อสูรชนิดนี้สืบสายเลือดมาจาก ‘สุกรวาตะอัมพร’ ในตำนาน พวกมันกุมพลังแห่งอสนีบาตและสายฟ้าเอาไว้ นับว่าน่าเกรงขามมิน้อยเลยทีเดียว”
เมิ่งฝานเริ่มคาดเดาเค้าความได้บ้าง จึงหันไปถามท่านผู้เฒ่าหลินว่า “การสังหาร สุกรวาตะม่วง ที่ท่านว่ามานั้น เกี่ยวพันกับการฝึกปรือคัมภีร์ปราณบริสุทธิ์แปรสภาพอสนีของศิษย์ด้วยใช่หรือไม่ขอรับ?”
ท่านผู้เฒ่าหลินระบายยิ้มพลางทอดสายตามองเมิ่งฝานด้วยความพึงใจยิ่ง
“เจ้าหนุ่มน้อยเอ๋ย นอกจากจักมีปฏิภาณวิถีกระบี่ที่เหนือล้ำแล้ว สติปัญญาของเจ้ายังเฉลียวฉลาดปราดเปรื่องนัก ถูกต้องแล้ว…”
“การสังหารสุกรวาตะม่วงย่อมเกี่ยวพันกับคัมภีร์แปรสภาพอสนีของเจ้าโดยตรง ภายในกายของพวกมันทุกตัวล้วนสถิตด้วยพลังธาตุอสนีบาตที่เข้มข้น พลังธาตุเหล่านี้เหมาะสมอย่างยิ่งจักนำมาเป็นเครื่องเกื้อหนุนในการฝึกปรือคัมภีร์แปรสภาพอสนี ซึ่งเห็นผลลัพธ์ล้ำเลิศกว่าวารีรวมวิญญาณหลายเท่าตัวนัก”
“การสังหารสุกรวาตะม่วงในครานี้ ประการแรกคือเพื่อขัดเกลาฝีมือการต่อสู้ของเจ้าให้คมกล้า ประการที่สองคือเพื่อยกระดับตบะคัมภีร์แปรสภาพอสนีให้รุดหน้า นับเป็นการยิงเกาทัณฑ์เพียงดอกเดียวแต่ได้นกถึงสองตัวโดยแท้!”
เมื่อได้สดับคำอธิบายจากปากท่านผู้เฒ่าหลิน แววตาของเมิ่งฝานก็ฉายแววความคาดหวังออกมาอย่างปิดมิได้
สังหารอสูร!
เพียงถ้อยคำสั้น ๆ สองคำนี้ กลับปลุกเร้าให้โลหิตในกายของเขาพลุ่งพล่านด้วยความตื่นเต้นยิ่งนัก
ส่วนความหวาดกลัวนั้น หาได้มีอยู่ในมโนสำนึกของเขาเลยแม้แต่น้อย
หากแม้แต่สุกรเพียงตัวเดียวเขายังขลาดกลัว แล้วจักฝึกปรือเพื่อเป็นเซียนไปเพื่อสิ่งใดกันเล่า?
“ยอดเยี่ยมยิ่งนักขอรับ! ศิษย์น้อมรับบัญชาอาจารย์ ยามนี้ศิษย์พร้อมจักออกไปปลิดชีพพวกอสูรร้ายได้ในทันทีเลยขอรับ” เมิ่งฝานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น
ท่านผู้เฒ่าหลินพยักหน้าพลางกล่าวว่า “มิจำเป็นต้องรีบร้อนถึงเพียงนั้น เจ้าจงกลับไปเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน รุ่งสางวันพรุ่งอาจารย์จักพาเจ้ามุ่งหน้าไปล่าสังหารสุกรวาตะม่วงด้วยตนเอง”
เมิ่งฝานเยื้องกรายกลับไปยังห้องพักของตน ซึ่งตามสัตย์จริงก็มิมีสิ่งใดให้ต้องตระเตรียมมากมายนัก
เขาเพียงเตรียมอาภรณ์ผลัดเปลี่ยนไว้สองสามชุด จากนั้นจึงรุดไปยังโรงครัวเพื่อหยิบฉวยเสบียงจำพวกหมั่นโถวและอาหารแห้งนานาชนิด บรรจุลงในแหวนมิติจนครบครัน
นอกจากสัมภาระเหล่านี้ ก็มีเพียง ‘กระบี่หงชี่’ คู่กายที่ต้องพกติดตัวไปให้มั่น
นี่ถือเป็นการต่อสู้จริงครั้งแรกนับตั้งแต่ที่เมิ่งฝานได้ข้ามภพมาจุติในโลกใบนี้ และยังเป็นการประเดิมสังหารอสูรครั้งแรกในชีวิตของเขาอีกด้วย
ในฐานะศิษย์แห่งสำนักกระบี่ซู่ซัน การกำจัดอสูรพิทักษ์ธรรมนับเป็นพันธกิจโดยกำเนิดที่มิอาจเลี่ยง เมิ่งฝานเคยดำริว่าวันเวลาแห่งการสังหารอสูรคราแรกคงจักอยู่อีกไกลโข มิคาดเลยว่าวาสนาจักชักพาให้มาถึงรวดเร็วเพียงนี้
ทว่าหากจักเอ่ยถึงภยันตราย เขากลับมั่นใจยิ่งนักว่ามิมีสิ่งใดน่ากังวลเลยแม้แต่น้อย
อาจกล่าวได้ว่าระดับความเสี่ยงในครานี้เท่ากับศูนย์!
นั่นเพราะผู้ที่นำทางเขาไปคือท่านผู้เฒ่าหลินผู้เกรียงไกร มีขั้วอำนาจระดับนี้คอยคุ้มกันอยู่ข้างกาย เมิ่งฝานย่อมมิมีวันเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตได้เลย
ด้วยเหตุที่ว่า… สำหรับศิษย์ที่ทรงคุณค่าเช่นเมิ่งฝานแล้ว ท่านผู้เฒ่าหลินย่อมรักถนอมและหวงแหนยิ่งกว่าสมบัติใด ๆ ในใต้หล้า!
ในราตรีนั้น เมิ่งฝานเอ่ยถามพจนารถกับกระบี่หงชี่ว่า
“หงชี่ วันพรุ่งนี้เจ้าจักได้ออกโรงเสียที นี่คือการต่อสู้ครั้งแรกที่เจ้าอยู่ในอุ้งมือข้า เจ้ามิรู้สึกตื่นเต้นบ้างหรือ?”
เงาร่างอันพร่าเลือนของหงชี่ลอยละล่องออกมาจากตัวกระบี่ มายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเมิ่งฝาน นางเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางประหนึ่งจนใจจะกล่าวว่า
“นายท่านเจ้าคะ ข้าเป็นเพียงศัสตรากระบี่เล่มหนึ่ง มีสิ่งใดให้ต้องตื่นเต้นกันเล่า ผู้ที่ควรจักกระวนกระวายใจน่าจะเป็นท่านเสียมากกว่า ตั้งแต่ที่ท่านบรรลุขอบเขตการรวบรวมลมปราณได้สำเร็จ ท่านก็เอาแต่ตรากตรำบ่มเพาะพลังอย่างบ้าคลั่งมาโดยตลอด แม้ความก้าวหน้าจักรุดหน้าปานอาชาพันลี้ ทว่าท่านกลับมิเคยผ่านสมรภูมิการต่อสู้จริงเลยแม้แต่คราเดียว!”
“มิต้องเอ่ยถึงเรื่องอื่นใด เพียงแค่ ‘กลิ่นคาวเลือด’ ท่านก็ยังมิเคยได้พานพบเลยสักครั้ง… วันพรุ่งจักต้องออกไปสังหารอสูรจริง ๆ แล้ว ท่านก็อย่าได้สำแดงท่าทีเงอะงะจนเสียเรื่องเสียราวไปนะเจ้าคะ”
เมิ่งฝานระบายยิ้มพลางส่ายศีรษะช้า ๆ
สำแดงท่าทีเงอะงะรึ?
ตราบใดที่มีกระบี่สถิตมั่นอยู่ในหัตถา เป็นไปมิได้ที่เขาจักพลาดพลั้งเสียทีให้แก่ผู้ใด!
ประจวบเหมาะกับช่วงเวลานี้ตบะของเขารุดหน้าว่องไวเกินไป ถึงเวลาเสียทีที่จักได้ใช้คมกระบี่พิสูจน์ฝีมือ
อันความรู้จากตำรานั้นมักผิวเผินนัก จำต้องลงมือปฏิบัติจริงให้ประจักษ์แจ้ง จึงจักบรรลุถึงแก่นแท้แห่งวิถีได้อย่างแท้จริง!
สำหรับการจักได้ออกไปสังหารอสูรในครานี้ เมิ่งฝานรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจเป็นอย่างยิ่ง
นี่คือจิตวิญญาณของผู้แสวงหาโมกขธรรมบนเส้นทางกระบี่ที่ยากจักหาผู้ใดเข้าใจได้
การสังหารอสูรปราบมาร นับเป็นรสชาติอันโอชะประการหนึ่ง
ส่วนการขับขี่กระบี่เหินนภากาศ ก็นับเป็นความสุนทรีอีกประการหนึ่งเช่นกัน
น่าเสียดายที่วิถีเหินเวหานั้นยังนับว่าไกลเกินเอื้อมสำหรับเมิ่งฝานในยามนี้ เขาจึงได้แต่หวังจักออกไปปลิดชีพพวกอสูรร้ายเพื่อระบายความอัดอั้นแห่งจิตวิญญาณไปพลางก่อน
…
รุ่งสางวันใหม่ เมิ่งฝานเร่งรุดมาถึงชั้นสองของหอศาสตราโดยมิรั้งรอ
ท่านผู้เฒ่าหลินที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะบำเพ็ญเพียรค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วปรายตามองมายังลูกศิษย์ปราดหนึ่ง
“เตรียมตัวพร้อมสรรพแล้วรึ?”
เมิ่งฝานรีบพยักหน้ารับคำหนักแน่น “ท่านอาจารย์ขอรับ ศิษย์เตรียมพร้อมทุกเมื่อแล้วขอรับ!”
“เช่นนั้นก็ออกเดินทางกันเถิด” ท่านผู้เฒ่าหลินหยัดกายลุกขึ้นยืน
“อ้อ… ท่านอาจารย์ขอรับ พวกเราจักมุ่งหน้าไปยังสถานที่ใดกันหรือขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ภายในอาณาเขตของสำนักกระบี่ซู่ซันดูเหมือนจักมิมีอสูรจำพวก ‘สุกรวาตะม่วง’ พำนักอาศัยอยู่ เห็นทีครานี้คงจำต้องออกไปนอกเขตเขาซู่ซันเสียแล้ว
นับตั้งแต่เมิ่งฝานได้จุติมายังโลกใบนี้ เขายังมิเคยย่างกรายออกไปนอกรั้วสำนักเลยแม้แต่คราเดียว
กาลก่อนยามที่หลิวเยียนผิงเอ่ยชวนให้ออกไปฝึกฝนภายนอก เมิ่งฝานยังมิใคร่จะรู้สึกอันใดนัก ในใจยังคงดำริว่าการบ่มเพาะพลังอย่างเงียบเชียบอยู่ภายในสำนักนั้นนับเป็นเรื่องประเสริฐที่สุดแล้ว
ทว่าพอถึงคราวที่จักได้ออกไปเปิดหูเปิดตา และปลิดชีพพวกอสูรร้ายภายนอกสำนักจริง ๆ เมิ่งฝานกลับรู้สึกว่าในทรวงอกนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวังอย่างเปี่ยมล้น
“จุดหมายของพวกเราในครานี้คือ… เทือกเขาเทียนซิน”