วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 43 ตำนานแห่งการเหินกระบี่ทะยานฟ้า
บทที่ 43 ตำนานแห่งการเหินกระบี่ทะยานฟ้า
เทือกเขาเทียนซิน?
ทันทีที่ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยพจนารถทั้งสี่คำนั้นออกมา เมิ่งฝานก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งด้วยความงุนงง
นั่นเพราะเขาหาได้เคยสดับนามของสถานที่แห่งนี้มาก่อนไม่ ทว่าก็นับว่ามิใช่เรื่องแปลกอันใดนัก ด้วยตัวเขาในยามนี้เปรียบประหนึ่งกบในสระกว้างที่รู้จักโลกภายนอกเพียงน้อยนิด สถานที่ที่เขารู้จักชื่อเสียงเรียงนามนั้นย่อมมีเพียงหยิบมือเดียว
ภายใต้การนำทางของท่านผู้เฒ่าหลิน เมิ่งฝานได้ก้าวเท้าอำลาอาณาเขตของสำนักกระบี่ซู่ซันเป็นครั้งแรก
ส่วนภาระหน้าที่ในหอศาสตรานั้น ท่านผู้เฒ่าหลินได้มอบหมายให้ศิษย์พี่หลัวเป็นผู้รับผิดชอบดูแลจัดการแทนเป็นการชั่วคราว
ครั้นก้าวพ้นธรณีประตูหอศาสตรา เมิ่งฝานก็เดินตามหลังท่านผู้เฒ่าหลินไปอย่างสำรวม ทว่าในใจกลับมีเรื่องสงสัยจนมิอาจเก็บงำไว้ได้
“ท่านอาจารย์ขอรับ… ท่านสามารถ ‘เหินกระบี่ทะยานนภา’ เฉกเช่นในตำนานที่ผู้คนกล่าวขานกันได้จริงหรือไม่ขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามขึ้นด้วยแววตาเป็นประกาย
“ย่อมได้!” ท่านผู้เฒ่าหลินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลัง
เมิ่งฝานรู้สึกอิจฉาตาร้อนขึ้นมาอย่างมิอาจหักห้าม การได้เหินกระบี่ท่องไปในหมู่เมฆานับเป็นสุดยอดปรารถนาและเป็นภาพลักษณ์อันสง่างามของเหล่านักกระบี่เทพที่คนนับไม่ถ้วนต่างใฝ่ฝันถึง
“เช่นนั้น… เหตุใดท่านอาจารย์จึงต้องให้พวกเราเดินเท้าไปยังเทือกเขาเทียนซินเล่าขอรับ ในเมื่อท่านก็สามารถพาข้าข้ามขอบฟ้าไปได้ด้วยวิถีกระบี่?” เมิ่งฝานถามซ้ำด้วยความฉงน
ท่านผู้เฒ่าหลินปรายตามองเมิ่งฝานด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอ่ยกลั้นยิ้มว่า “ตัวข้าเหินกระบี่ได้ ทว่าเจ้าทำมิได้!”
เมิ่งฝานรีบแย้งขึ้นทันควัน “ทว่าท่านอาจารย์สามารถพาข้าร่วมทะยานไปด้วยได้มิใช่หรือขอรับ!”
ท่านผู้เฒ่าหลินถึงกับอดรนทนมิไหว ท่านถลึงตาใส่ศิษย์จอมยุ่งพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายระคนอ่อนใจ “ให้ข้าพาเจ้าเหินกระบี่งั้นรึ? เจ้าใช้หัวแม่เท้าส่วนไหนคิดกัน? ด้วยร่างกายที่อ่อนแอประหนึ่งกิ่งไม้แห้งเช่นนี้ หากข้าฝืนพาเจ้าบินทะยานไป เจ้ามิคิดว่าตนเองจักสิ้นใจไวเกินไปหน่อยหรือ?”
เมิ่งฝานรู้สึกจนแต้มยิ่งนัก เขารู้แจ้งว่าตนเองยังอ่อนด้อย ทว่ามินึกเลยว่าจักถึงขั้นที่แม้แต่จะขอซ้อนท้ายกระบี่ไปก็ยังมิอาจทำได้!
“ท่านอาจารย์ขอรับ ร่างกายศิษย์อาจจักดูอ่อนแอไปบ้าง ทว่าศิษย์ก็สามารถโคจรปราณแท้ขึ้นมาปกปักษ์กายได้นะขอรับ หรือหากยังมิพอ… ท่านอาจารย์ก็ช่วยแผ่พลังมาคุ้มครองศิษย์อีกแรงได้มิใช่หรือขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยคะยั้นคะยอด้วยใบหน้าหนา ๆ ของเขา
ท่านผู้เฒ่าหลินระบายยิ้มขมขื่น เด็กคนนี้ยังคงจมอยู่ในห้วงนิทราแห่งฝันหวาน โดยหารู้ไม่ถึงแก่นแท้ของวิถีแห่งความเร็ว
“มิใช่ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าที่จักให้ผู้อื่นหยิบยื่นความช่วยเหลือได้เสมอไป บางเรื่องบางครา… เจ้าจำเป็นต้องแข็งแกร่งด้วยลำแข้งของตนเองเท่านั้น”
“ต่อให้ข้าพาเจ้าเหินกระบี่ไปจริง และใช้ปราณแท้ของข้าห่อหุ้มปกป้องกายเจ้าไว้โดยตรง เจ้าก็มิวายจักต้องปางตายอยู่ดี”
“ปราณคุ้มกายนั้น แม้จักช่วยต้านทานแรงปะทะของกระแสลมได้ ทว่าแรงกระชากและแรงเหวี่ยงหนีศูนย์กลางจากการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเสียดฟ้านั้น มิใช่สิ่งที่ปราณแท้จักปกป้องเจ้าได้เสมอไป”
“ดังนั้นเจ้าอย่าได้เพ้อฝันในสิ่งที่ยังมิถึงเวลา มีเพียงการยืนหยัดบ่มเพาะพลังบนเส้นทางของตนเองให้แกร่งกล้าเท่านั้น จึงจักเป็นหนทางที่เที่ยงแท้ที่สุด!”
ท่านผู้เฒ่าหลินกล่าวอบรมเมิ่งฝานด้วยความเมตตาและจริงใจอย่างถึงที่สุด
“ทราบแล้วขอรับท่านอาจารย์ ศิษย์น้อมรับคำชี้แนะ” เมิ่งฝานเอ่ยตอบอย่างว่าง่ายและสำรวม
ตลอดเจ็ดราตรีที่ผันผ่าน ทั้งอาจารย์และศิษย์ต่างมุ่งหน้าเร่งรุดเดินทางโดยมิหยุดหย่อน จนในที่สุดเมิ่งฝานก็ได้ติดตามท่านผู้เฒ่าหลินมาถึงยังเขต ‘เทือกเขาเทียนซิน’
ยามทอดสายตามองไปยังเทือกเขาเทียนซินอันกว้างใหญ่ไพศาลที่เรียงรายสลับซับซ้อน ปกคลุมด้วยพฤกษาพรรณยักษ์ที่ชูยอดตระหง่านเสียดฟ้า เมิ่งฝานก็รู้สึกได้ถึงความยิ่งใหญ่อลังการของธรรมชาติที่แผ่ซ่านออกมาจนน่าเกรงขามยิ่งนัก
“ลูกศิษย์เอ๋ย ภายในเทือกเขาเทียนซินแห่งนี้เป็นแหล่งกบดานของเหล่าอสูรร้ายนานาชนิด ยิ่งเจ้าล้ำลึกเข้าไปสู่ส่วนใจกลางขุนเขามากเพียงใด อสูรที่เร้นกายอยู่ก็จักยิ่งแก่กล้าอาคมมากขึ้นเพียงนั้น ส่วน ‘สุกรวาตะม่วง’ ที่เป็นเพียงอสูรชั้นต่ำมักจักวนเวียนอยู่บริเวณชายขอบรอบนอกของเทือกเขาเท่านั้น ดังนั้นเจ้าจงระวังให้จงหนัก อย่าได้ย่างกรายเข้าไปในส่วนลึกของเทือกเขาเป็นอันขาด!”
เมื่อได้รับคำสั่งสำทับจากท่านผู้เฒ่าหลิน เมิ่งฝานก็พยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น
ด้วยเนื้อแท้ของเขานั้นเป็นคนรอบคอบและเน้นความมั่นคงเป็นที่ตั้ง ต่อให้มีใครเอาดาบมาจี้คอบังคับให้เขาเข้าไปในส่วนลึกของป่าอาถรรพ์ เขาก็คงจักหาหนทางหลีกเลี่ยงอย่างสุดกำลัง ยิ่งมิต้องพูดถึงการสุ่มเสี่ยงเข้าไปสำรวจด้วยความสมัครใจเลย
เพียงมินาน ท่านผู้เฒ่าหลินก็พาเมิ่งฝานลัดเลาะมาถึงบริเวณพงพฤกษ์รกชัฏแห่งหนึ่ง ณ ชายขอบเทือกเขา
ท่านชี้นิ้วไปยังร่างของสุกรป่าขนสีม่วงเข้มขนาดมหึมาที่อยู่เบื้องหน้า แล้วเอ่ยกับเมิ่งฝานว่า “นั่นแหละคือสุกรวาตะม่วง ตัวแรกนี้อาจารย์จักเป็นผู้ชี้นำให้เจ้าเอง เพื่อให้เจ้าจดจำรูปลักษณ์ของมันให้ขึ้นใจ ต่อจากนี้ไปย่อมเป็นหน้าที่ของเจ้าที่จักต้องออกล่าค้นหาพวกมันด้วยตนเอง”
“สุกรวาตะม่วงเป็นเพียงอสูรระดับต่ำ พลังวัตรมินับว่าแก่กล้านัก โดยทั่วไปศิษย์สำนักซู่ซันที่บรรลุตบะขั้นรวบรวมลมปราณระดับที่เจ็ดหรือแปด ล้วนสามารถปลิดชีพพวกมันได้มียาก”
“แม้เจ้ายามนี้จักมีตบะเพียงระดับที่สี่ ทว่าเจ้าได้บรรลุวิถีกระบี่อสนีบาตเข้าสู่ขั้นเจตจำนงแล้ว พลังทำลายล้างของเจ้าจึงมิได้ด้อยไปกว่าศิษย์ระดับที่เจ็ดหรือแปดเลยแม้แต่น้อย”
“ภารกิจของเจ้าในการมาเยือนเทือกเขาเทียนซินในครานี้ คือการสังหารสุกรวาตะม่วงให้ครบหนึ่งร้อยตัว เมื่อใดที่บรรลุเป้าหมาย… เมื่อนั้นจึงค่อยเดินทางกลับสำนักซู่ซันได้!”
เมื่อได้รับมอบหมายภารกิจ เมิ่งฝานเพียงพยักหน้ารับคำเงียบ ๆ โดยมิได้มีท่าทีตื่นตระหนกประการใด
นั่นเพราะคำกล่าวของท่านผู้เฒ่าหลินนั้นถูกต้องทุกประการ พลังฝีมือของเขาในยามนี้มิได้อ่อนด้อยกว่านักบำเพ็ญระดับที่เจ็ดหรือแปดเลยแม้แต่นิด หากวัดกันที่พลังระเบิดทำลายล้างในชั่วพริบตา เขาอาจจักเป็นฝ่ายที่เหนือกว่าเสียด้วยซ้ำ
จุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของเขาก็คือ ‘ความต่อเนื่องของปราณแท้’ ซึ่งแน่นอนว่าปริมาณปราณในกายย่อมมิจำเริญเท่าผู้ที่อยู่ระดับเจ็ดหรือแปด
ทว่าเขามิจำเป็นต้องกังวลเรื่องนั้นเลย… เพียงแค่ปลิดชีพสุกรวาตะม่วงไปทีละตัว แล้วค่อยหาที่กำบังพักฟื้นฟูพลังปราณให้กลับมาเต็มเปี่ยมก็สิ้นเรื่อง
ในเมื่อท่านอาจารย์มิได้บีบคั้นให้ข้าต้องสังหารพวกมันร้อยตัวรวดเดียวเสียหน่อยนี่!
“ศิษย์รับทราบแล้วขอรับท่านอาจารย์” เมิ่งฝานเอ่ยตอบท่านผู้เฒ่าหลินด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เช่นนั้นก็จงจัดการกับสุกรวาตะม่วงตัวนั้นด้วยตนเองเสียเถิด อาจารย์จักมิยื่นมือเข้าไปสอดแทรกเด็ดขาด ทุกสิ่งล้วนขึ้นอยู่กับเจ้า หากแม้แต่สุกรเพียงตัวเดียวเจ้ายังมิอาจรับมือได้ ก็นับว่าน่าผิดหวังเกินไปสำหรับอาจารย์แล้ว!” ท่านผู้เฒ่าหลินกล่าวสำทับด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
เมิ่งฝานวาดกระบี่หงชี่ออกจากฝัก พลันสาวเท้าตรงไปยังพุ่มไม้เบื้องหน้าอย่างมั่นคง
นี่คือการสังหารอสูรคราแรกในชีวิตของเขา!
แม้กาลก่อนเขาจักเคยประลองยุทธ์กับศิษย์ร่วมสำนักมาบ้างหลายครา ทว่าการเผชิญหน้ากับอสูรร้ายในสมรภูมิที่มีชีวิตเป็นเดิมพันเช่นนี้ ถือเป็นครั้งแรกโดยแท้จริง
อย่างไรก็ตาม การเผชิญหน้ากับอสูรกลับทำให้เขารู้สึกปลอดโปร่งกว่าการสู้กับนักบำเพ็ญอยู่มิน้อย ด้วยภาระทางจิตใจนั้นเบาบางกว่ากันมากนัก เปรียบประหนึ่งการฆ่าเป็ดฆ่าไก่ย่อมมิอาจเทียบกับการต้องเข่นฆ่ามนุษย์ด้วยกันได้ฉะนั้น!
สุกรวาตะม่วงตัวนั้นสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คืบคลานเข้ามา มันค่อย ๆ เงยศีรษะอันมหึมาขึ้นจ้องมอง
แม้อสูรกายจะมิใช่มนุษย์ ทว่าประสาทสัมผัสของพวกมันกลับเฉียบคมกว่ามนุษย์หลายเท่าตัวนัก เช่นเดียวกับยามนี้ที่มันรับรู้ถึง ‘เจตจำนงสังหาร’ ของเมิ่งฝานได้อย่างชัดเจน มันจึงแผดเสียงคำรามกึกก้องใส่ผู้บุกรุกทันที
สันดานอสูรนั้นนอกจากประสาทสัมผัสจักไวแล้ว การตัดสินใจยังเด็ดขาดมิติดขัด มิมักลังเลใจหน้าพะวงหลังเฉกเช่นมนุษย์ ครั้นรับรู้ถึงภัยคุกคาม มันก็โจนทะยานพุ่งเข้าชนเมิ่งฝานในทันทีด้วยพละกำลังมหาศาล
หมายจักปลิดชีพเมิ่งฝานให้ตกตายคาที่ในการจู่โจมเพียงคราเดียว!
เมิ่งฝานฉายแววตาจริงจัง นี่คือการต่อสู้จริงครั้งแรกเขาจึงจำต้องทุ่มเทสุดกำลัง มิอาจประมาทเลินเล่อได้แม้เพียงกึ่งเค่อ! อย่าได้ประมาทว่ามันเป็นเพียงสุกรป่า เพราะความเร็วในการพุ่งชนของมันนั้นรวดเร็วปานอสนีบาตฟาด
เมิ่งฝานโคจรวิทยายุทธ์ ‘ย่างก้าววาตะสำลีหลิว’ พลิกกายหลบหลีกการพุ่งชนอันดุดันได้อย่างหวุดหวิด
ในชั่วพริบตาที่ร่างของเขาสวนทางกับอสูรร้าย เมิ่งฝานก็ตวัดกระบี่หงชี่ฟันลงที่ลำคอของมันอย่างเฉียบพลัน!
เจตจำนงกระบี่สังหารอสูรพุ่งทะยาน!
‘เพลงกระบี่อสนีบาต — ท่ากัมปนาทกัมปนาท!’
แสงกระบี่วาววับประหนึ่งสายฟ้าแลบ ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องระเบิดกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่น!
ด้วยการหนุนเสริมจากพลัง ‘คัมภีร์ปราณบริสุทธิ์แปรสภาพอสนี’ ที่ระเบิดออกมาจากทั่วร่าง บนคมกระบี่หงชี่พลันบังเกิดกระแสไฟฟ้าสีม่วงครามวิ่งพล่านพริ้วไหวประหนึ่งมังกรตัวน้อย
ฉับ!
ในอึดใจถัดมา ศีรษะสุกรอันใหญ่โตก็หลุดกระเด็นกลิ้งหล่นลงบนพสุธา โลหิตสีม่วงเข้มสาดพุ่งกระจายไปทั่วบริเวณ
ท่านผู้เฒ่าหลินเชื่อมั่นว่าเมิ่งฝานจักสังหารมันได้ และเมิ่งฝานเองก็มั่นใจในฝีมือตน ทว่าทั้งครูและศิษย์กลับมินึกฝันเลยว่า… เมิ่งฝานจักสามารถเด็ดหัวอสูรตัวนี้ได้ด้วยการกวัดแกว่งกระบี่เพียงคราเดียว!
เมิ่งฝานกำกระบี่หงชี่ไว้มั่น จ้องมองซากอสูรตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง
การสังหารอสูร... มันง่ายดายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
ตามสัตย์จริง ก่อนหน้านี้ในใจของศิษย์ยังคงมีความตื่นตระหนกและกังวลสายหนึ่งแฝงอยู่มิคลาย
ถึงขั้นแอบหวั่นใจว่าตนเองอาจจักต้องได้รับบาดเจ็บจากการประจันหน้าคราแรกนี้เสียด้วยซ้ำ!
แม้จักมีท่านผู้เฒ่าหลินคอยพิทักษ์อยู่เบื้องหลัง จนมิอาจเกิดอันตรายถึงแก่ชีวิตได้ ทว่าเมิ่งฝานก็ดำริว่าบาดแผลเล็กน้อยบนร่างกายคงเป็นสิ่งที่ยากจักหลีกเลี่ยงได้พ้น
ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏกลับตาลปัตร… หรือว่าเจ้าสุกรวาตะม่วงตัวนี้มันจักอ่อนแอเกินไปกันแน่? เมิ่งฝานแทบมิรู้สึกเลยว่ามันจะเก่งกาจกว่าสุกรที่ชาวบ้านเลี้ยงไว้ในคอกสักเท่าใดนัก ดูประหนึ่งว่าเพียงแค่หยิบมีดสั้นมาปักฉับเดียวมันก็คงสิ้นใจลงได้มิต่างกัน
“ท่านอาจารย์ขอรับ… เจ้าสุกรวาตะม่วงผู้นี้ เหตุใดจึงดูอ่อนแอผิดจากที่ศิษย์คาดการณ์ไว้เพียงนี้เล่าขอรับ?” เมิ่งฝานหันกลับไปถามท่านผู้เฒ่าหลินด้วยสีหน้าฉงนสงสัยอย่างเห็นได้ชัด
ตามความสัตย์จริง แม้แต่ท่านผู้เฒ่าหลินเองก็แอบงุนงงอยู่ในส่วนลึกของดวงจิตเช่นกัน ทว่าท่านนั้นเคยชินเสียแล้วกับการสะกดความตื่นตะลึงไว้ในใจ แล้วตีหน้าตายแสดงสีหน้าเรียบเฉยราวกับมิมีสิ่งใดระคายผิว
ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบเยือกเย็นประหนึ่งขุนเขาว่า “ในฐานะศิษย์ของข้า หากแม้นเจ้าเผชิญหน้ากับสุกรวาตะม่วงเพียงตัวเดียวยังมิอาจกำราบได้โดยง่าย นั่นแหละถึงจักนับว่าเป็นปัญหาใหญ่ ท้ายที่สุดแล้วเจ้าสุกรนี่ก็เป็นเพียงอสูรกายระดับต่ำชั้นเลวที่สุดเท่านั้นเอง!”
หากพิจารณาตามจริง การที่เมิ่งฝานสามารถปลิดชีพสุกรวาตะม่วงได้ในกระบี่เดียวนั้น แม้จักดูเกินความคาดหมายไปบ้าง ทว่าหากมองย้อนกลับไปยังรากฐานของเขา ก็นับว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลยิ่งนัก
ประการแรก เมิ่งฝานบรรลุแจ้งใน ‘เจตจำนงกระบี่สังหารอสูร’ แล้ว!
ประการที่สอง เมิ่งฝานบรรลุถึงขั้น ‘เจตจำนงกระบี่อสนีบาต’ อีกทั้งยังเชี่ยวชาญในท่วงทำนองแห่งวิถีกระบี่นี้อย่างลึกซึ้ง!
เจตจำนงกระบี่สังหารอสูรนั้น มีอานุภาพทำลายล้างต่อเผ่าพันธุ์อสูรอย่างรุนแรงและน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก กระบวนท่ากระบี่อาจฝึกฝนได้มิกินแรง ทว่าการจะบรรลุถึงขั้น ‘เจตจำนง’ นั้นถือเป็นยอดเขาที่น้อยคนนักจะปีนป่ายถึง
ในสถานการณ์ปกติ แม้แต่ศิษย์แห่งซู่ซันที่บรรลุถึง ‘ขอบเขตวรยุทธ์แท้จริง’ แล้ว ก็ยังยากนักที่จะเข้าถึงแก่นแท้ของเจตจำนงสังหารอสูรได้ ทว่าเมิ่งฝานที่มีตบะเพียงระดับที่สี่ กลับครอบครองทั้งท่วงทำนองและเจตจำนงแห่งกระบี่คู่กัน… นี่มันมิต่างอันใดจากการเปิดใช้งาน ‘วิถีขี้โกง’ โดยแท้!
จากนั้น ท่านผู้เฒ่าหลินจึงเริ่มถ่ายทอดวิชาการดึงเอา ‘ธาตุอสนีบาต’ ออกมาจากร่างของสุกรวาตะม่วง
ซึ่งขุมพลังธาตุอสนีนั้น สถิตซ่อนเร้นอยู่ในหทัยของมันนั่นเอง
เมื่อชักนำออกมาแล้ว จักต้องรีบทำการดูดซับในทันที มิเช่นนั้นพลังธาตุอันบริสุทธิ์จักสลายหายไปในอากาศธาตุจนสิ้น
เมิ่งฝานลงมือทำตามคำสั่งของท่านผู้เฒ่าหลินทุกประการ เขาค่อย ๆ ชักนำธาตุอสนีออกจากร่างสุกรตัวนั้น แล้วดูดซับเข้าสู่ร่างกายของตนอย่างตั้งใจ
“ธาตุอสนีที่เข้าสู่ร่างกายมนุษย์นั้นก็จักค่อย ๆ สลายตัวไปได้เช่นกัน ดังนี้เมื่อเจ้าดูดซับพลังเข้าสู่กายแล้ว จงเร่งโคจรฝึกปรือ ‘คัมภีร์ปราณบริสุทธิ์แปรสภาพอสนี’ เพื่อหลอมรวมพลังในทันทีเถิด” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยกำชับหลังจากเห็นเมิ่งฝานเริ่มการดูดซับพลัง
เมิ่งฝานได้ยินคำสำทับเช่นนั้นจึงมิรอช้า ทรุดกายลงนั่งบนพื้นพสุธาทันทีพลางเริ่มโคจร ‘คัมภีร์ปราณบริสุทธิ์แปรสภาพอสนี’ อย่างตั้งมั่น
หากยามนี้เขาอยู่เพียงลำพัง ย่อมต้องเสาะหาพงชัฏอันลับตาคนเพื่อเริ่มการบ่มเพาะ ทว่าเมื่อมีท่านผู้เฒ่าหลินสถิตอยู่เคียงข้าง การที่เมิ่งฝานจักนั่งฝึกตนลงตรงนี้ย่อมมิใช่ปัญหาใหญ่ประการใด
มีผู้พิทักษ์ที่น่าเกรงขามคอยดูแลอยู่เบื้องหลัง เช่นนี้ย่อมทำสิ่งใดได้สะดวกสบายนัก!
กาลเวลาล่วงผ่านไปราวครึ่งชั่วยาม เมิ่งฝานก็หยัดกายลุกขึ้นยืน พลังธาตุอสนีบาตสายนั้นถูกเมิ่งฝานหลอมรวมจนสิ้นซาก ปราณแท้ภายในร่างกายของเขาพลันแกร่งกล้าและเปี่ยมล้นขึ้นกว่าเดิมมิน้อย
หากสามารถดูดซับธาตุอสนีได้อีกเพียงสามสาย เมิ่งฝานมั่นใจยิ่งนักว่าตนเองจักสามารถทะลวงผ่านเข้าสู่ขอบเขตการฝึกปรือระดับที่ห้าได้สำเร็จ
ท่านผู้เฒ่าหลินนั้นช่างมีวิสัยทัศน์ลุ่มลึกและประสบการณ์โชกโชนโดยแท้ สามารถชี้แนะเส้นทางการฝึกปรือที่สอดคล้องกับตัวเขาได้ในทันที
“เป็นอย่างไรบ้างเจ้าหนุ่ม รู้สึกประการใด?” ท่านผู้เฒ่าหลินเอ่ยถามขึ้น
“ท่านอาจารย์ขอรับ ศิษย์รู้สึกปลอดโปร่งยิ่งนัก หากได้ดูดซับพลังอสนีอีกราวสามสาย ศิษย์ย่อมก้าวข้ามสู่ระดับที่ห้าได้มินานเกินรอขอรับ!” เมิ่งฝานเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นระคนยินดี
“ประเสริฐ!” ท่านผู้เฒ่าหลินพยักหน้าพลางแสดงสีหน้าพึงพอใจยิ่ง
ตามสัตย์จริง นับตั้งแต่รับเมิ่งฝานมาเป็นศิษย์ เด็กหนุ่มผู้นี้มิเคยทำให้ท่านต้องขุ่นเคืองใจเลยแม้แต่คราเดียว มีเพียงความประหลาดใจและปิติยินดีที่เหนือความคาดหมายในทุก ๆ ด้าน!
“ต่อจากนี้ไป เจ้าจงออกเร้นกายเสาะหาสุกรวาตะม่วงด้วยตนเองเสียเถิด ทุกสิ่งอย่างจำต้องพึ่งพาพละกำลังของตนเองเท่านั้น” ท่านผู้เฒ่าหลินกล่าวสำทับ
และเพื่อเป็นการเคี่ยวกรำเมิ่งฝานให้ถึงที่สุด ท่านผู้เฒ่าหลินจึงได้เร้นกายหายเข้าไปในเงามืด ปิดบังกลิ่นอายและการมีอยู่ของตนจนเมิ่งฝานมิอาจสัมผัสได้ เพราะมีเพียงสถานการณ์สุ่มเสี่ยงเช่นนี้เท่านั้น จึงจะสามารถมอบบททดสอบที่เที่ยงแท้ที่สุดให้แก่ศิษย์รักได้
เมิ่งฝานย่างกรายไปตามแนวป่าในเทือกเขาเทียนซิน เพื่อออกล่าสุกรวาตะม่วงตามเป้าหมาย ทว่าในขุนเขาอันกว้างใหญ่แห่งนี้ย่อมเป็นแหล่งกบดานของเหล่าอสูรกายหลากหลายเผ่าพันธุ์ จึงมิอาจการันตีได้เลยว่าเขาจักได้พานพบกับเป้าหมายตรงตามประสงค์ทุกคราไป
และแล้ว อสูรกายตนถัดมาที่ปรากฏต่อสายตาของเมิ่งฝาน กลับหาใช่สุกรวาตะม่วงอย่างที่เขาคาดหวังไว้ไม่!
งูป่าขนาดยักษ์ตัวหนึ่ง ลำตัวของมันอวบหนาพอ ๆ กับน่องของเมิ่งฝาน เลื้อยมาขวางทางเบื้องหน้าพลางแลบลิ้นแฉกส่งเสียงขู่ฟ่อ คุกคามเมิ่งฝานด้วยท่าทีอันน่าหวาดหวั่นยิ่งนัก!