วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 29 วิถีแห่งกระบี่ ‘มูลเดิม’
บทที่ 29 วิถีแห่งกระบี่ ‘มูลเดิม’
เดิมทีหลิวเยียนผิงเคยลั่นวาจาไว้ว่า ตลอดชีวิตนี้จะไม่ขอกลับมาเหยียบวิหารเทพกระบี่อันเป็นสถานที่ตอกย้ำความเจ็บปวดแห่งนี้อีก
ทว่าใครจะคาดคิด นางกลับได้พบกับ ‘ขุมทรัพย์’ ล้ำค่าที่ชื่อว่าเมิ่งฝานเข้าเสียก่อน
การจะหยั่งรู้ความนัยจากศิลาเทพกระบี่นั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือปฏิภาณ หาใช่ระดับของรากปราณไม่ ต่อให้เมิ่งฝานจะมีรากปราณระดับขยะ แต่ปฏิภาณของเขากลับเป็นสิ่งที่สูงส่งที่สุดเท่าที่หลิวเยียนผิงเคยพบพานมาในชั่วชีวิต
ผู้ที่มีปฏิภาณเหนือโลกเช่นนี้ ย่อมต้องกระชากความลับจากศิลาจารึกออกมาได้แน่นอน!
หากเมิ่งฝานสามารถถ่ายทอดความรู้แจ้งเหล่านั้นมาสู่ตนได้ หินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนที่เสียไปย่อมมิใช่การสูญเปล่า… แต่มันคือการลงทุนที่คุ้มค่าเสียยิ่งกว่าคุ้ม!
ทว่าหากผลลัพธ์มิเป็นไปตามคาด นางก็พร้อมจะตัดใจและยุติการสนับสนุนชายหนุ่มผู้นี้ทันที
ก่อนที่เมิ่งฝานจะก้าวเข้าสู่เขตอาคม หลิวเยียนผิงกำชับเสียงหนักอีกครั้ง “พยายามเข้า เจ้าต้องทุ่มเทสุดกำลังเพื่อคว้าความรู้แจ้งมาให้ได้ หากเจ้าล้มเหลวหรือผลลัพธ์นั้นจ้อยร่อยมิเป็นที่พอใจของข้า… ก็จงอย่าหวังว่าจะได้หินวิญญาณจากข้าอีกแม้แต่ก้อนเดียว!”
ถ้อยคำนั้นอาจฟังดูแล้งน้ำใจไปสักนิด
แต่เมิ่งฝานกลับมีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันที เขาประสานมือพลางกล่าวกับนางว่า “ศิษย์พี่หญิงหลิวโปรดวางใจ ข้าจะทุ่มเทจนสุดความสามารถแน่นอน!”
ในใจของเขาคิดเพียงว่า… จะทำให้ใครผิดหวังก็ได้ แต่จะทำให้ ‘เทพธิดาผู้มั่งคั่ง’ ท่านนี้ผิดหวังมิได้เด็ดขาด!
หลังจากหลิวเยียนผิงชำระค่าธรรมเนียมหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนอย่างปวดใจ เมิ่งฝานก็สาวเท้าเข้าสู่เบื้องหน้าของศิลาเทพกระบี่
ศิลามหึมาแผ่นนี้มีขนาดใหญ่โตจนดูประหนึ่งกำแพงยักษ์ที่ขวางกั้นความลับแห่งสวรรค์ วิธีการหยั่งรู้นั้นเรียบง่ายอย่างไม่น่าเชื่อ เพียงแค่ทาบฝ่ามือลงไปบนพื้นผิวศิลาก็เพียงพอแล้ว
หนึ่งร้อยก้อนหินวิญญาณต่อหนึ่งชั่วยาม… ทุกลมหายใจล้วนเป็นเงินเป็นทอง เมิ่งฝานไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่เสี้ยววินาที เขาขยับเข้าใกล้แผ่นศิลา ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิในท่าเตรียมพร้อม จากนั้นจึงค่อย ๆ วางฝ่ามือลงบนพื้นผิวที่เย็นเยียบของศิลาเทพกระบี่
วินาทีต่อมา เมิ่งฝานหลับตาลงอย่างสงบนิ่ง
ทว่าชั่วพริบตาที่ฝ่ามือสัมผัสกับพื้นผิวศิลา จิตวิญญาณของเขาก็ถูกจู่โจมด้วยกลิ่นอายกระบี่อันคมกล้าไร้เทียมทาน มันมหาศาลและกว้างใหญ่ไพศาลราวกับมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง
ท่ามกลางห้วงคำนึงนั้น เมิ่งฝานได้ประจักษ์ถึงภาพนิมิตอันน่าอัศจรรย์ใจ
สยบภูต ผลาญมาร สังหารเซียน ปลิดชีพเทพ ทลายพุทธา ทะลวงนภากาศ และฉีกกระชากปฐพี…
เพียงหนึ่งเจตจำนงกระบี่ กลับบรรจุไว้ซึ่งพลานุภาพอันไร้ขอบเขตถึงเพียงนี้!
เมิ่งฝานสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ นี่คือพลังกระบี่ประเภทใดกัน? และเป็นวิถีกระบี่ในระดับไหนกันแน่ จึงสามารถสำแดงฤทธานุภาพที่ครอบคลุมทุกสรรพสิ่งในใต้หล้าได้เช่นนี้?
นี่มิใช่เพียงเพลงกระบี่ธรรมดาสามัญอีกต่อไป แต่มันคือ ‘มหาวิถีแห่งกระบี่’ โดยแท้!
ในขณะนั้นเอง พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ในกายเมิ่งฝานพลันเริ่มสั่นไหวและทำงานอย่างบ้าคลั่ง
กระแสแห่งความลี้ลับอันวิจิตรพิสดารไหลบ่าท่วมท้นเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของเขาประหนึ่งเขื่อนพังทลาย
วิถีกระบี่ ‘ปฐมกำเนิด’
ภายในศิลาจารึกแผ่นนี้ แท้จริงแล้วแฝงไว้ซึ่งวิถีกระบี่สายหนึ่งที่เก่าแก่และเป็นรากฐานของทุกสิ่ง
นามของมันคือ ‘ปฐมกำเนิด’ …สภาวะเริ่มแรกแห่งมหาทางที่ให้กำเนิดทุกสรรพชีวิต!
เมิ่งฝานสั่นสะท้านด้วยความตื่นตะลึง เขาสัมผัสได้ว่าตนเองกำลังแตะต้องบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่เกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการได้
นับแต่อดีตกาล ศิษย์แห่งสำนักซู่ซันนับไม่ถ้วนต่างเคยมาหยั่งรู้ ณ ศิลาแผ่นนี้ หลายคนได้รับรู้วิชากระบี่อันยอดเยี่ยม บางคนเข้าถึงเจตจำนงกระบี่อันคมกล้า หรือผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่นอาจรับรู้ได้ถึงแรงกดดันอันน่าเกรงขาม
ทว่า… ผู้ที่สามารถเข้าถึงและทำความเข้าใจใน ‘วิถีกระบี่’ ได้อย่างถ่องแท้ ตั้งแต่ปฐมบทจนถึงปัจจุบัน กลับมีเพียงเมิ่งฝานแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น!
มหาวิถีแห่งกระบี่มุ่งสู่ความว่าง… ครอบคลุมสรรพสิ่งนับหมื่นแสน
เมิ่งฝานอาศัยพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ดูดซับกระแสข้อมูลของวิถีกระบี่ ‘ปฐมกำเนิด’ อย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งฟองน้ำที่กระหายน้ำกลางทะเลทราย
พลังกระบี่ เจตจำนงกระบี่ แรงกดดันทางจิต วิญญาณกระบี่ ไปจนถึงมหากระบี่วิถี… ทุกระดับชั้นของวิถีกระบี่ถูกกางแผ่ออกต่อหน้าเขาอย่างหมดเปลือก ห้วงคำนึงของเมิ่งฝานเปิดกว้างอย่างมิเคยเป็นมาก่อน
“หมื่นกระบี่ร้อยพันสาย… ท้ายที่สุดล้วนคืนสู่ปฐม!”
แม้วิถี ‘ปฐมกำเนิด’ จะเป็นเพียงหนึ่งในเส้นทางแห่งกระบี่ ทว่ามันกลับดูคล้ายเป็นรากฐานที่โอบอุ้มวิถีกระบี่ทั้งมวลเอาไว้ ไม่ว่าจะเป็นกระบวนท่าที่พิสดาร เจตจำนงที่แกร่งกล้า หรือแม้แต่ดวงจิตกระบี่ระดับสูง ตราบใดที่เขาต้องการ ก็สามารถหลอมรวมทุกสิ่งให้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีปฐมกำเนิดได้ทั้งสิ้น
มันคือหนทางแห่งกระบี่อันสูงส่ง… หนทางที่สามารถกลืนกินและบูรณาการวิถีอื่น ๆ มาเป็นพลังของตนเอง!
จิตใจของเมิ่งฝานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง สิ่งที่เขาได้รับในยามนี้มิใช่เพียงความก้าวหน้า แต่มันคือการ ‘ก้าวกระโดดสู่สรวงสวรรค์ในเพียงก้าวเดียว’
โดยสามัญสำนึกแล้ว ศิษย์ระดับฝึกปราณตัวเล็ก ๆ อย่างเขาควรจะสัมผัสได้เพียง ‘พลังกระบี่’ ขั้นพื้นฐานเท่านั้น แม้แต่ ‘เจตจำนงกระบี่’ ก็ยังเป็นสิ่งที่สูงส่งเกินไขว่คว้า ทว่ายามนี้ เขากลับมองเห็นลางเลือนไปถึง ‘จุดสิ้นสุด’ ของวิถีกระบี่ทั้งปวง
แม้จะเป็นเพียงการสัมผัสผ่านม่านหมอกอันเบาบาง แต่มันก็ได้ขัดเกลาตัวตนของเขาให้เปลี่ยนแปลงไปอย่าง ‘พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน’
ในขณะที่เมิ่งฝานกำลังดำดิ่งอยู่ในห้วงแห่งการหยั่งรู้อันไร้ที่สิ้นสุด พลันมีความรู้สึกหนึ่งสัมผัสลงที่ไหล่ของเขาอย่างแผ่วเบา
เขาลืมตาขึ้นจากภวังค์ พบเพียงชายชราในชุดสีเทายืนอยู่เบื้องหน้า
“หนึ่งชั่วยาม… ถึงเวลาของเจ้าแล้ว” ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ
“ครบกำหนดเวลาแล้วงั้นหรือ?”
เมิ่งฝานอุทานในใจด้วยสีหน้างุนงงอย่างถึงที่สุด
เขารู้สึกราวกับว่าเพิ่งวางมือสัมผัสศิลาไปเพียงไม่กี่อึดใจ ทว่าความจริงกลับล่วงเลยไปถึงหนึ่งชั่วยามเต็ม เรื่องพรรค์นี้ชายชราชุดเทาย่อมมิสบถวาจาโป้ปด อีกทั้งหลิวเยียนผิงที่ยืนเฝ้าแหนอยู่ด้านข้างก็คงมิปล่อยให้ใครมาโกงเวลาที่นางจ่ายไปด้วยหินวิญญาณอันล้ำค่าแน่
เมิ่งฝานจำต้องละฝ่ามือออกจากแผ่นศิลาด้วยความอาลัยอาวรณ์ ใจนั้นยังโหยหาความรู้แจ้งที่มิอาจเติมเต็มได้โดยง่าย
เพียงหนึ่งชั่วยาม ความเข้าใจในวิถีกระบี่ของเขากลับรุดหน้าไปไกลประหนึ่งได้เกิดใหม่ หากแม้นมีวาสนาได้นั่งหยั่งรู้อยู่ ณ ตรงนี้สักสิบวันสิบคืน เมิ่งฝานเชื่อมั่นอย่างสุดใจว่าตัวเขาจะสามารถเปลี่ยนแปลงตนเองไปสู่ระดับที่เหนือจินตนาการ
และในยามนั้น… มิใช่เรื่องคุยโวโอ้อวดเลย หากเขาจะกล่าวว่าตนเองสามารถใช้ตบะเพียง ‘ระดับฝึกปราณขั้นที่สอง’ สังหารยอดฝีมือ ‘ระดับจิงอู่ขั้นที่สอง’ ให้ดับดิ้นได้ภายในพริบตา!
สำหรับผู้อื่น การทุ่มเงินทองเพื่อแลกกับความว่างเปล่าจากศิลาแผ่นนี้อาจเป็นการสูญเปล่า ทว่าสำหรับเมิ่งฝาน... นี่คือโอกาสทองที่เขาหาญกล้าแย่งชิงมาจากเงื้อมมือสวรรค์!
โดยเฉพาะวิถีกระบี่ ‘ปฐมกำเนิด’ นี้ ช่างสอดรับกับแนวคิด ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ ที่เขาเคยร่างไว้ในใจเสียเหลือเกิน ทั้งคู่ล้วนตั้งมั่นในการรวบรวมวิถีกระบี่นับหมื่นแสนให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
ทว่า ‘ปฐมกำเนิด’ กลับเหนือชั้นกว่าหลายขุม ส่วน ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ ที่เขาเคยจินตนาการไว้นั้น ยังมีขีดจำกัดที่มองเห็นได้ชัดเจน
ตามนัยยะเดิม การผสานกระบี่หมื่นเล่มก็นับว่าถึงที่สุดแล้ว ทว่าความจริงเมิ่งฝานมิเคยคิดจะรวบรวมวิชากระบี่ให้ครบหมื่นสายจริง ๆ เขาเพียงตั้งเป้าไว้ที่ระดับร้อยสายเพื่อบัญญัติวิถีกระบี่ของตนเองขึ้นมาเท่านั้น
ส่วนนาม ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ นั้น… ก็แค่ตั้งให้มันฟังดูเกรียงไกรน่าเกรงขามก็เท่านั้นเอง!
ด้วยในใต้หล้าแห่งนี้ ใครเล่าจะมีปัญญาไปสรรหาวิชากระบี่ที่แตกต่างกันมาได้ถึงหนึ่งหมื่นวิชา?
ทว่าวิถีกระบี่ ‘ปฐมกำเนิด’ นี้ กลับทลายขอบเขตจินตนาการเดิมของเมิ่งฝานไปจนสิ้น! มิใช่เพียงหนึ่งหมื่นวิถี แต่อาจเป็นแสนหรือล้านวิถี… ตราบเท่าที่โลกใบนี้ยังมีเพลงกระบี่อุบัติขึ้น ทุกสิ่งล้วนสามารถหลอมรวมเข้าสู่ครรลองของ ‘ปฐมกำเนิด’ ได้อย่างไร้ที่สิ้นสุด
“เป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าหยั่งรู้สิ่งใดได้บ้างหรือไม่? หินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนของข้าสูญเปล่าหรือไม่!” ทันทีที่เมิ่งฝานก้าวพ้นจากเขตศิลา หลิวเยียนผิงก็รีบร้อนปรี่เข้ามาซักไซ้ด้วยความคาดหวัง
เมิ่งฝานนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบตอบนาง “หาที่ที่ลับตาคนกว่านี้ แล้วเราค่อยสนทนากัน”
ทั้งสองมุ่งหน้าออกจากวิหารเทพกระบี่ จนกระทั่งพบที่รกร้างอันเงียบสงบแห่งหนึ่งด้านนอก
“ว่ามาเร็วเข้า เจ้าเห็นสิ่งใด!” หลิวเยียนผิงถามย้ำอย่างร้อนรน
สำหรับเมิ่งฝานแล้ว การหยั่งรู้ในครั้งนี้มิใช่เพียงคำว่าคุ้มค่า แต่มันคือการเปลี่ยนโชคชะตา! แม้ศิลาเทพกระบี่จะมิได้ถ่ายทอดกระบวนท่าหรือมอบพลังปราณให้เขาโดยตรง แต่มันกลับยกระดับ ‘รากฐาน’ และ ‘วิสัยทัศน์’ ของเขาไปสู่จุดสูงสุด
ดั่งคำกล่าวที่ว่า ‘สอนตกปลา ย่อมดีกว่ามอบปลาให้กิน’
แม้ในแง่ของพลานุภาพการต่อสู้ที่จับต้องได้ เมิ่งฝานในยามนี้ก็นับว่าแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายขุม มิใช่เพราะพลังวัตรที่เพิ่มพูน แต่เป็นเพราะ ‘จิตสำนึกแห่งกระบี่’ ที่ถูกขัดเกลาจนเฉียบคม หากจะพูดให้เข้าใจง่ายขึ้น… วิถีกระบี่ของเขาในยามนี้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมไปไกลแสนไกลแล้ว
และที่สำคัญที่สุด ยามนี้เมิ่งฝานมั่นใจยิ่งนักว่าเขาสามารถ ‘ชักจูง’ ให้หลิวเยียนผิงยอมทุ่มทุนกับเขาต่อไปได้อย่างแน่นอน เขาจะทำให้นางรู้สึกว่าหินวิญญาณทุกก้อนที่เสียไปนั้น คือการลงทุนที่งดงามที่สุดในชีวิต!
เมิ่งฝานสบตานางด้วยแววตาจริงจัง “ศิษย์พี่หญิงหลิว ข้าได้รับความรู้แจ้งมหาศาลจากศิลานั้นจริง ๆ”
“ทว่าความลับบางประการ ข้ามิอาจแบ่งปันแก่ท่านได้ มิใช่เพราะข้าหวงแหน แต่มันคือสภาวะแห่งจิตที่ล้ำลึกเกินกว่าจะพรรณนาออกมาเป็นถ้อยคำได้โดยง่าย”
เขานิ่งไปอึดใจก่อนจะกล่าวเสริมด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่ยังมีบางสิ่งที่ข้าสามารถถ่ายทอดให้ท่านได้ และข้ารับรองได้เลยว่า… สิ่งที่ท่านกำลังจะได้เห็น จะทำให้ท่านรู้สึกว่าหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนนั้นคุ้มค่าอย่างที่สุด!”
เมื่อได้สดับวาจาของเมิ่งฝาน แววตาของหลิวเยียนผิงก็ส่องประกายด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
นางย่อมเข้าใจดีว่า ความลับบางประการในโลกแห่งการฝึกตนนั้นเป็นสภาวะที่ ‘รู้ได้เฉพาะตน’ ยากจะพรรณนาเป็นถ้อยคำ เหตุผลที่นางยอมทุ่มเทสนับสนุนเมิ่งฝาน ก็เพื่อหวังจะเก็บเกี่ยวเศษเสี้ยวแห่งความรู้แจ้งจากเขาก็เพียงพอแล้ว
ขอเพียงสิ่งที่ได้รับกลับมามีค่าน้ำหนักมากกว่าหินวิญญาณร้อยก้อน นางก็ถือว่าได้กำไรมหาศาล และที่สำคัญเหนือสิ่งอื่นใด… เมิ่งฝานจะต้องติดค้างน้ำใจนาง
นางมองการณ์ไกลว่าบุรุษผู้นี้มีอนาคตที่รุ่งโรจน์รออยู่ การทำให้คนเหนือโลกเช่นนี้ติดหนี้บุญคุณ ย่อมเป็นการลงทุนที่ชาญฉลาดที่สุด
นี่คือวิสัยทัศน์ของนักลงทุนชั้นยอด!
และยามนี้ดูเหมือนว่านางจะเดินหมากไม่ผิดพลาด การลงทุนครั้งนี้มั่นคงและมีแต่จะเพิ่มพูนขึ้นเรื่อย ๆ จริง ๆ
“ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็รีบถ่ายทอดสิ่งที่แบ่งปันได้มาให้ข้าเร็วเข้า! ข้าอยากเห็นนักว่ามันจะล้ำค่าคู่ควรกับหินวิญญาณหนึ่งร้อยก้อนที่ข้าเสียไปหรือไม่!” หลิวเยียนผิงเร่งรัดด้วยความกระหายใคร่รู้
เมิ่งฝานยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยอย่างใจเย็น “มิต้องรีบร้อน ขอข้าตรึกตรองสักครู่ว่าจะ ‘ชี้แนะ’ ท่านอย่างไรจึงจะเหมาะสมที่สุด”
หากเป็นผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณขั้นที่เก้าคนอื่น มาได้ยินศิษย์ระดับฝึกปราณขั้นที่สองเอ่ยวาจาสามหาวว่าจะ ‘ชี้แนะ’ ตนเองเช่นนี้ ย่อมต้องโกรธเกรี้ยวจนเลือดขึ้นหน้า ทว่าหลิวเยียนผิงกลับคุ้นชินกับความมหัศจรรย์ของเมิ่งฝานเสียแล้ว
นางมิได้มีความรู้สึกต่อต้านแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังตั้งตารออย่างใจจดใจจ่อ
จะว่าไปแล้ว แม้เมิ่งฝานจะอยู่ในระดับฝึกปราณขั้นที่สอง แต่นางกลับรู้สึกลึก ๆ ว่าตนเองมิใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย หากวันใดที่บุรุษผู้นี้ทะลวงผ่านไปถึงขั้นสี่หรือขั้นห้า… นางเกรงว่าตนเองคงถูกเขาจับ ‘แขวนคอขึ้นไปโบยตี’ ได้อย่างง่ายดาย!
เพียงชั่วครู่ เมิ่งฝานก็ค้นพบหนทางที่จะชี้แนะนางได้แล้ว
เขามองสบตาหลิวเยียนผิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและกล่าวว่า “ศิษย์พี่หญิงหลิว ท่านติดค้างอยู่ในระดับฝึกปราณขั้นที่เก้ามานานพอสมควรแล้ว ถึงเวลาที่ท่านควรจะทลายคอขวดเพื่อก้าวเข้าสู่ ‘ระดับวรยุทธ์แท้จริง’เสียที”
หลิวเยียนผิงกลอกตาพลางถอนหายใจอย่างจนใจ “นั่นมิใช่คำพูดที่ใครก็พูดได้หรอกหรือ? ข้าเองก็ฝันถึงระดับวรยุทธ์แท้จริงมานานแสนนาน แต่มันใช่สิ่งที่นึกอยากจะก้าวข้ามไปก็ทำได้ง่าย ๆ ประหนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเสียเมื่อไหร่กันเล่า?”
เมิ่งฝานยกยิ้มมุมปากพลางกล่าวอย่างราบเรียบ “หากข้าปรารถนาให้ท่านก้าวข้าม… ท่านย่อมต้องก้าวข้ามได้แน่นอน”
แม้ถ้อยคำนั้นจะฟังดูโอหังดุจผู้เหนือโลก ทว่าบนใบหน้าของหลิวเยียนผิงกลับมิได้มีความขุ่นเคืองแม้แต่น้อย ในแววตาของนางกลับสั่นไหวด้วยความตื่นเต้นและยินดี
เจ้าเด็กน้อยเมิ่งฝานผู้นี้ ถึงกับกล้าหยิบยกเรื่องการทลายคอขวดสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงมาเอ่ยอ้างในเพลานี้ หรือว่าเขามีหนทางที่ทำได้จริงกันแน่?
“เจ้ามีอุบายอันใด? เร็วเข้า บอกข้ามาเดี๋ยวนี้!” หลิวเยียนผิงเร่งเร้าด้วยนิสัยอันใจร้อน
เมิ่งฝานอธิบายต่อ “แท้จริงแล้ว การที่ยอดฝีมือระดับฝึกปราณขั้นที่เก้าจะก้าวข้ามเข้าสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงได้นั้น… ขาดเพียงแค่ ‘ลมหายใจเดียว’ เท่านั้น!”
“ลมหายใจอันใด? เจ้าอย่ามาเล่นลิ้นกับข้านะ!” หลิวเยียนผิงยิ่งทวีความร้อนรน
ก่อนหน้านี้ เมิ่งฝานย่อมมิอาจล่วงรู้เลยว่าการจะก้าวเข้าสู่ระดับวรยุทธ์แท้จริงนั้นยังขาดสิ่งใดไป ทว่าหลังจากผ่านการซักฟอกด้วยมหาวิถี ‘ปฐมกำเนิด’ เขาก็ได้รับความรู้แจ้งมหาศาล ซึ่งเป็นความรู้ที่มิได้จำกัดอยู่เพียงวิถีกระบี่ แต่ยังครอบคลุมไปถึงรากฐานแห่งการฝึกตนทั้งมวล
“ลมหายใจที่ว่านี้… ก็คือ ‘ลมแห่งกระบี่’ ” เมิ่งฝานเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง
ลมแห่งกระบี่?
หลิวเยียนผิงขมวดคิ้วด้วยความฉงน
นางลองโคจรปราณแท้เข้าสู่ตัวกระบี่ ก่อนจะสะบัดฟันออกไปอย่างรุนแรงจนเกิดมวลอากาศพุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้า
“พลังกระบี่น่ะหรือ? สิ่งนี้ข้าใช้เป็นมาตั้งนานแล้ว! เพียงแค่บรรลุระดับฝึกปราณขั้นที่สามและมีปราณแท้หนุนนำเพียงพอ ใครก็สามารถร่ายรำพลังกระบี่ออกมาได้ทั้งนั้น แล้วมันจะเกี่ยวอันใดกับการทะลวงระดับสู่ขั้นวรยุทธ์แท้จริงกันเล่า?”
หลิวเยียนผิงจ้องมองเมิ่งฝานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม