วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 25 การประลองใหญ่ประจำสำนัก โอกาสแห่งการชมกระบี่
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 25 การประลองใหญ่ประจำสำนัก โอกาสแห่งการชมกระบี่
บทที่ 25 การประลองใหญ่ประจำสำนัก โอกาสแห่งการชมกระบี่
เมิ่งฝานกลอกตาขึ้นมองฟ้าในทันที
ปรนนิบัติบนเตียงงั้นหรือ? เจ้าเป็นเพียงวิญญาณกระบี่ จะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาปรนนิบัติข้า?
นี่คงคิดจะหลอกล่อเพื่อสูบกลืนปราณหยางของข้าไปเสียมากกว่ากระมัง!
“รีบไสหัวกลับเข้าไปในกระบี่ของเจ้าเสียเถอะ” เมิ่งฝานเอ่ยไล่อย่างไม่สบอารมณ์นัก
“ข้ามิเลิศเลอพอในสายตาเจ้าหรืออย่างไร?” หงชี่ยังไม่ยอมเลิกรา นางลอยละล่องเข้ามาประชิดเบื้องหน้าเมิ่งฝาน ใบหน้าจิ้มลิ้มพริ้มเพรานั้นอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่ถึงนิ้ว ลมหายใจแผ่วเบาแทบจะสัมผัสถึงกันได้
ไม่ต้องสงสัยเลยว่า นี่คือการยั่วยุและปั่นประสาทเขาอย่างชัดเจน!
เมิ่งฝานตัดสินใจตัดปัญหาด้วยการหลับตาลงเสีย แล้วเริ่มเข้าสู่สภาวะทำสมาธิฝึกฝนต่อทันที ในเมื่อมองไม่เห็นเสียอย่าง ใจย่อมสงบไร้กังวล
“ช่างเป็นบุรุษที่จืดชืดน่าเบื่อหน่ายนัก!” หงชี่พึมพำอย่างขัดใจ ก่อนจะม้วนร่างเป็นแสงสีแดงสายหนึ่ง พุ่งกลับคืนสู่ตัวกระบี่หงชี่ไปในที่สุด
ไม่นานนัก แสงแรกแห่งรุ่งอรุณก็สาดส่อง
เมิ่งฝานก้าวออกมาจากห้องพัก หลังจากล้างหน้าล้างตาจนสดชื่น เขาก็เริ่มภารกิจประจำวันด้วยการเช็ดทำความสะอาดเหล่าศาสตรา
ทว่าในบรรดาศาสตราวุธทั้งสี่สิบเล่มที่เขาเช็ดผ่านมือ มีเพียงเล่มเดียวเท่านั้นที่แฝงไว้ด้วย ‘เจตจำนงสังหาร’ เข้มข้น
เมิ่งฝานอาศัยช่วงเวลานั้นฝึกปรือพลังสังหาร และหยิบยืมความทรงจำที่ตกค้างอยู่ในดาบเล่มนั้นเพื่อเรียนรู้วิชาสายหนึ่ง
‘วิชาดาบเหลิงอวิ๋น’
มันเป็นเพียงวิชาดาบขั้นพื้นฐานที่ดูเรียบง่าย ไม่มีจุดเด่นที่ชวนให้สะดุดตา
ความจริงแล้ว เมิ่งฝานเคยผ่านตาถ้อยความของวิชานี้มาบ้างยามที่เข้าไปชมกระบี่ ณ หอตรัสรู้กระบี่
แม้เขาจะไม่ได้ให้ความสำคัญกับวิชาพื้นฐานนี้มากนัก ทว่าการเรียนรู้มันไว้ก็ถือเป็นการเติมเต็มและเสริมสร้างความสมบูรณ์ให้กับเคล็ดวิชา [หมื่นกระบี่คืนสำนัก] ของเขาให้ไร้เทียมทานยิ่งขึ้น
“เมิ่งฝานเจ้าหนู… วันนี้ข้าไม่ออกไปข้างนอกแล้ว หากเจ้าอยากจะไปที่หอตรัสรู้กระบี่ก็ไปเสียเถอะ”
เมื่อใกล้ถึงยามเที่ยง ศิษย์พี่หลัวถึงเพิ่งจะลุกจากเตียงอย่างเกียจคร้านเช่นปกติที่เคยเป็น
เมื่อวานนี้เขาออกไปกว้านซื้อสุรามาตุนไว้ไม่น้อย เพียงพอที่จะให้เขาดื่มด่ำจนลืมวันลืมคืนไปได้อีกหลายวัน
เมิ่งฝานเมื่อได้รับอนุญาตก็ไม่ได้ปฏิเสธตามมารยาทให้เสียเวลา เขาเอ่ยปากขอบคุณศิษย์พี่หลัวสั้น ๆ ก่อนจะก้าวเดินออกจากหอศาสตราไปทันที
อย่างไรเสียวันนี้เขาก็จัดการขัดเงาศาสตราจนเสร็จสิ้นแล้ว การรั้งอยู่ที่หอศาสตราต่อไปก็หามีธุระอันใดไม่
ศิษย์พี่หลัวทอดสายตามองแผ่นหลังของเมิ่งฝานที่ค่อย ๆ ลับสายตาไป พลันปรากฏร่องรอยแห่งความประหลาดใจพาดผ่านใบหน้า
“เจ้าหนุ่มคนนี้… ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ ดูเหมือนครานี้หอศาสตราจะบังเอิญคว้าเอา ‘ขุมทรัพย์ล้ำค่า’ มาไว้ในมือเข้าเสียแล้ว”
ในวันที่เมิ่งฝานก้าวเข้ามายังหอศาสตราวันแรก เขายังเป็นเพียงศิษย์รับใช้ตัวเล็ก ๆ ที่นอกจากจะยังไม่บรรลุขอบเขตฝึกปรือแล้ว ในร่างกายน่าจะยังไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของปราณแท้เสียด้วยซ้ำ
ทว่าเวลาล่วงเลยไปเพียงไม่นาน…
เขากลับทะลวงเข้าสู่ระดับฝึกปรือขั้นที่สองได้แล้วเชียวหรือ?
หากพูดกันตามตรง เรื่องอัศจรรย์เช่นนี้มันออกจะเหลือเชื่อเกินไปหน่อย
“หอศาสตราแห่งนี้… จะเป็นที่ที่คับแคบเกินไปสำหรับคนมีพรสวรรค์เช่นเขาหรือไม่นะ?” ศิษย์พี่หลัวอดไม่ได้ที่จะมีความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจ
แต่เพียงครู่เดียว เขาก็ส่ายหน้าแล้วพึมพำกับตนเองใหม่ “ไม่สิ… ไม่ถูกต้อง สำหรับคนที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ การได้เร้นกายบ่มเพาะอยู่ในหอศาสตราต่างหาก ถึงจะมีอนาคตที่ไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง!”
สำหรับคนธรรมดา ตำแหน่งศิษย์เฝ้ากระบี่ในหอศาสตราอาจเปรียบได้กับทางตันที่ไร้ซึ่งอนาคตและยากจะจบลงด้วยดี
ทว่าสำหรับอัจฉริยะที่แท้จริง… ที่แห่งนี้กลับเป็นดั่งแท่นส่งตัวให้พุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดได้ง่ายดายยิ่งกว่าที่ใด!
เพราะอันตรายมักจะมาคู่กับวาสนาอันน่าตื่นตะลึงเสมอ เพียงแต่คนทั่วไปย่อมไร้สิ้นวาสนาและตบะบารมีพอที่จะก้าวข้ามภยันตรายเพื่อคว้าโอกาสนั้นมาครอง
“ดูท่าข้าควรหาจังหวะพาเขาขึ้นไปพบ ‘ท่านผู้เฒ่าหลิน’ ที่ชั้นบนเสียหน่อยแล้ว” ศิษย์พี่หลัวพึมพำกับตนเองเบา ๆ
อย่างไรก็ตาม แม้ที่ผ่านมาเมิ่งฝานจะยังไม่เคยพบพานท่านผู้เฒ่าหลิน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ายอดคนเบื้องบนจะไม่เคยสังเกตเห็นเขา บางทีสายตาเร้นลับคู่นั้นอาจจะคอยเฝ้าจับตามองเด็กหนุ่มผู้นี้มานานแล้วก็เป็นได้
ในอดีต ตัวข้าเองยังไร้ซึ่งคุณสมบัติที่จะเป็นศิษย์สืบทอดโดยตรงของท่านผู้เฒ่า… ทว่าเมิ่งฝานผู้นี้ บางทีเขาอาจจะคว้าโอกาสนั้นมาได้!
ทางด้านเมิ่งฝาน หลังจากก้าวพ้นหอศาสตรา เขาก็มุ่งตรงไปยังหอตรัสรู้กระบี่ด้วยความเคยชิน
ทว่าเมื่อไปถึง เขากลับต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าภายในหอตรัสรู้กระบี่วันนี้ช่างเงียบเชียบ ไร้เงาเหล่าศิษย์ที่มาฝึกฝนวิชากระบี่อย่างที่ควรจะเป็น
เกิดเรื่องอันใดขึ้นกันแน่?
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน
โดยปกติแล้ว หอตรัสรู้กระบี่มักจะคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แต่การที่วันนี้รกร้างไร้ผู้คนแม้แต่คนเดียว ย่อมแสดงว่าต้องมีเหตุการณ์ผิดปกติเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
เพียงชั่วอึดใจ เมิ่งฝานก็ตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ ราวกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก
เขาลืมไปเสียสนิทว่า… วันนี้คือวันเปิดฉาก ‘งานประลองยุทธ์ครั้งใหญ่’ ของเหล่าศิษย์สำนักกระบี่ซู่ซัน
ไม่ว่าจะเป็นศิษย์รับใช้ ศิษย์ฝ่ายนอก หรือแม้แต่ศิษย์ฝ่ายใน ต่างต้องเข้าร่วมศึกชิงอันดับประจำปีเพื่อเลื่อนสถานะและประกาศเกียรติภูมิของตน
ในอดีต ยามที่เมิ่งฝานยังเป็นเพียงศิษย์รับใช้ ทุกครั้งที่เขาลงแข่งขันล้วนจบลงด้วยความพ่ายแพ้จนรั้งอันดับท้าย ๆ เสมอมา ศึกประลองใหญ่ของสำนักจึงเปรียบเสมือนฝันร้ายและ ‘เงามืด’ ที่ตราตรึงอยู่ในใจเขาตลอดมา
ทว่าในยามนี้ เมิ่งฝานมีสถานะเป็นถึงศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตรา เขาจึงได้รับเอกสิทธิ์ให้ไม่ต้องเข้าร่วมการประลองที่แสนวุ่นวายนี้อีกต่อไป
“งานประลองใหญ่เช่นนี้ แท้จริงแล้วคือโอกาสทองที่จะได้ยลยอดวิชากระบี่อันหลากหลาย ซึ่งอาจให้ผลลัพธ์ดียิ่งกว่าการหมกตัวอยู่ในหอตรัสรู้กระบี่เสียอีก” เมิ่งฝานพึมพำกับตนเอง ก่อนจะก้าวเดินออกจากหอตรัสรู้กระบี่ด้วยท่าทีผ่อนคลาย
ในเมื่อไม่ต้องลงสนามไปแก่งแย่งชิงดีกับใคร เขาย่อมมีเวลามากพอที่จะสวมบทบาทเป็นเพียงผู้ชม คอยสังเกตและซึมซับวิถีกระบี่ของผู้อื่นอย่างใจเย็น
ศิษย์ในสำนักกระบี่ซู่ซันกว่าเก้าสิบส่วนต่างถือกระบี่เป็นอาวุธคู่กายและมุ่งเน้นฝึกปรือเพลงกระบี่เป็นหลัก น้อยนักที่จะมีผู้แหวกแนวไปฝึกฝนศาสตราชนิดอื่น
ดังนั้น สำหรับเมิ่งฝานที่กระหายจะชมกระบี่เพื่อขัดเกลาตนเอง งานประลองครั้งนี้จึงเปรียบเสมือนขุมทรัพย์วิชาขนาดมหึมาที่วางอยู่ตรงหน้า
เพียงไม่นาน เมิ่งฝานก็มาถึง ‘ลานเทียนเจี้ยน’ อันเลื่องชื่อของสำนักกระบี่ซู่ซัน
ลานแห่งนี้โอ่อ่ากว้างขวางจนกินพื้นที่ไปเกือบครึ่งหนึ่งของยอดเขาซู่ซัน เรียกได้ว่าเป็นหน้าเป็นตาและเป็นสัญลักษณ์แห่งความเกรียงไกรของสำนักโดยแท้ ลานเทียนเจี้ยนสามารถรองรับผู้คนได้นับหมื่นในคราวเดียว ต่อให้ศิษย์ทุกคนในสำนักมารวมตัวกัน ณ ที่แห่งนี้ ก็ยังเหลือพื้นที่ว่างให้ยืนได้อย่างสบาย
เมิ่งฝานมาถึงล่าช้าไปเสียหน่อย บนเวทีประลองหลายจุดจึงเริ่มมีการปะทะกันอย่างดุเดือดไปบ้างแล้ว
ในยามนี้ ลานเทียนเจี้ยนถูกแบ่งออกเป็นสามเขตหลักตามลำดับชนชั้นของสำนัก
เขตศิษย์รับใช้ เขตศิษย์ฝ่ายนอก และเขตศิษย์ฝ่ายใน
แม้ว่าสถานะของเหล่าศิษย์รับใช้จะต่ำต้อยที่สุด ทว่าพื้นที่ที่พวกเขาครอบครองกลับกว้างขวางที่สุดอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นั่นเป็นเพราะจำนวนศิษย์รับใช้นั้นมีมากมายมหาศาล ยิ่งกว่าจำนวนศิษย์ฝ่ายนอกและฝ่ายในรวมกันเสียอีก!
ในเมื่อตั้งใจมาเพื่อศึกษาพึ่งพิงวิถีกระบี่ เมิ่งฝานย่อมเลือกมุ่งหน้าไปยังกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดตามสัญชาตญาณ
เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ ลัดเลาะผ่านฝูงชนจนมาถึงเขตพื้นที่ของเหล่าศิษย์ฝ่ายใน
แม้ระดับการบ่มเพาะของเขาในตอนนี้จะอยู่ที่เพียง ‘ระดับฝึกปรือขั้นที่สอง’ ซึ่งดูอ่อนด้อยจนแทบจะกลืนหายไปในหมู่ศิษย์ฝ่ายในที่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ แต่เนื่องจากวันนี้เป็นวันสำคัญยิ่งของสำนัก ทุกคนต่างสำรวมกิริยาและจดจ่ออยู่กับการประลอง จึงไม่มีผู้ใดว่างพอจะมาคอยค่อนแคะหรือขับไล่ให้เขาเสียหน้า
“เมิ่งฝาน? เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
หลังจากย่างกรายเข้าสู่เขตศิษย์ฝ่ายในได้ไม่นาน เสียงที่คุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างกาย
‘หลิวเยียนผิง’ แม่นางน้อยผู้มั่งคั่งนั่นเอง!
สำหรับ ‘เศรษฐีนี’ ผู้ใจกว้างที่เคยสมนาคุณหินวิญญาณให้เขาถึงสิบเอ็ดก้อนในคราวเดียว เมิ่งฝานย่อมจดจำนางได้แม่นยำจนขึ้นใจ
“ศิษย์พี่หลิว” เมิ่งฝานรีบประสานมือทักทายทันที
หลิวเยียนผิงก้าวเข้ามาหาเขาพลางเอ่ยถามด้วยความฉงน “เจ้าไม่ควรจะอยู่ที่ฝั่งศิษย์ฝ่ายนอกหรอกหรือ… อ้อ ข้านึกออกแล้ว ตอนนี้เจ้าสังกัดหอศาสตรานี่นา ย่อมได้รับสิทธิ์ละเว้นจากการประลองจัดอันดับ ใช่หรือไม่?”
เมิ่งฝานพยักหน้ารับคำ “เป็นเช่นนั้นครับศิษย์พี่หลิว”
“แล้วเหตุใดถึงมาปรากฏตัวที่นี่ได้? มาแอบดูคนประลองกระบี่อีกล่ะสิ?” หลิวเยียนผิงกล่าวอย่างรู้เท่าทัน นางจดจำนิสัยเสียของเมิ่งฝานได้ดีว่าเขามักจะแฝงกายตามมุมมืดเพื่อลอบดูผู้อื่นฝึกวิชา
ในงานประลองใหญ่ที่รวมยอดวิชาไว้เช่นนี้ มีหรือที่ ‘หัวขโมยวิชา’ อย่างเมิ่งฝานจะยอมพลาด
เมิ่งฝานยกยิ้มเจื่อนพลางตอบกลับอย่างจนใจ “ศิษย์พี่หลิวเล่นถามเองตอบเองเสียหมดเช่นนี้ แย่งบทพูดข้าไปจนสิ้น แล้วจะเหลือสิ่งใดให้ข้ากล่าวได้อีกเล่า?”
“ฮ่า ๆ ๆ!” หลิวเยียนผิงระเบิดหัวเราะอย่างสำราญใจ ท่าทางของนางดูเป็นอิสระและเปิดเผยอย่างยิ่ง
เมื่อเห็นเมิ่งฝานกำลังจดจ่ออยู่กับการประลองของศิษย์ฝ่ายในคู่หนึ่ง นางก็ส่ายหน้าเบา ๆ พลางเอ่ยขัด “อย่าเสียเวลาดูพวกนั้นเลย หามีอันใดน่าสนใจไม่ เจ้าตามข้ามาดูคู่นี้ดีกว่า”
พูดจบ นางก็ลากแขนเมิ่งฝานมุ่งหน้าไปยังอีกทิศทางหนึ่ง ซึ่งมีชายหญิงคู่หนึ่งกำลังปะทะกระบี่กันอย่างดุเดือด
“สองคนนั้นมีดีที่ตรงไหนหรือครับ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความข้องใจ
เขาไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลิวเยียนผิงถึงต้องเจาะจงลากเขามาดูการต่อสู้ของคนคู่นี้เป็นพิเศษ
“สตรีผู้นั้นชื่อ ‘หยางเสี่ยวฮวา’ ในการจัดอันดับศิษย์ฝ่ายในสองครั้งล่าสุด นางทำอันดับเหนือกว่าข้าไปเพียงก้าวเดียวเสมอ! ข้าขัดหูขัดตานางมานานแล้ว อยากจะหาทางเอาชนะนางให้ได้สักครั้ง” หลิวเยียนผิงกล่าวด้วยน้ำเสียงฮึดฮัดแสดงออกถึงความไม่พอใจอย่างไม่ปิดบัง
เมิ่งฝานถามอย่างแปลกใจ “แล้วเจ้าลากข้ามาที่นี่มีประโยชน์อะไร?”
หลิวเยียนผิงตอบ “ข้าเห็นว่าเจ้าเชี่ยวชาญวิชาดาบหลายแบบ นางฝึกวิชา ‘เมฆหมอกสิบสามดาบ’ เจ้าเคยเรียนมาหรือไม่?”
เมฆและหมอกสิบสามดาบ?
พูดตามตรงแล้วเมิ่งฝานเองก็ไม่รู้ว่าตนเองเคยเรียนมันมาหรือไม่
เขาเคยดูกระบี่วิชามากมายที่หอตรัสรู้กระบี่แต่กลับไม่รู้ชื่อของกระบี่วิชาเหล่านั้น