วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 24 ปรนนิบัติท่านสักคืนจะเป็นไรไป
เมิ่งฝานไม่รู้ว่า ‘กระบี่อสูร’ คือสิ่งใด
ทว่าเพียงแค่ได้ยินนามนี้ เขาก็สัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวที่แฝงอยู่ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอานุภาพของมันย่อมเหนือล้ำกว่ากระบี่วิญญาณทั่วไปอย่างเทียบไม่ติด!
“เจ้าบอกว่าหากวันนี้เขาไม่อยู่ในหอศาสตรา เขาต้องตายแน่… แล้วการอยู่ในหอศาสตราจะช่วยให้เขารอดพ้นจากความตายได้งั้นหรือ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ
ในสายตาของเขา สถานการณ์ของตู้กูหมิงเข้าขั้นวิกฤตจนไม่อาจถอนตัว หากไม่มีปาฏิหาริย์เกิดขึ้น เจ้าหนุ่มนี่คงต้องถูก ‘กระบี่แดงอัสดง’ กัดกินจิตวิญญาณและทรมานจนสิ้นใจตายอย่างไม่ต้องสงสัย!
วินาทีต่อมา เสียงของหงชี่ก็ดังขึ้นในห้วงสำนึกของเมิ่งฝาน
“หอศาสตราแห่งนี้ไม่ได้มีเพียงเจ้าแค่คนเดียวเสียหน่อย หากเจ้าช่วยเขาไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าผู้อื่นจะทำไม่ได้”
คำเตือนของหงชี่ฉุดดึงสติของเมิ่งฝานให้ระลึกได้ว่า… ยังมีตัวตนอันยิ่งใหญ่พำนักอยู่ ณ ชั้นบนของหอศาสตราแห่งนี้!
ทว่ายอดฝีมือที่อยู่เบื้องบนนั้น เมิ่งฝานยังไม่เคยมีโอกาสได้พบพาน ศิษย์พี่หลัวไม่เคยพาเขาขึ้นไป และตัวเขาเองก็ไม่กล้าพอที่จะย่างกรายขึ้นไปโดยพลการ
ในขณะที่ตู้กูหมิงกำลังจะถูกรัศมีของกระบี่แดงอัสดงฟันร่างแยกออกเป็นสองส่วน เมิ่งฝานพลันสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ขุมหนึ่งซึ่งข่มขวัญผู้คนจนแทบหยุดหายใจ พุ่งทะยานลงมาจากเหนือศีรษะ
เขารู้สึกได้ราง ๆ ว่ามีพลังเร้นลับสายหนึ่งปรากฏขึ้นจากชั้นสองของหอศาสตรา มันเข้าโถมทับและสยบความพยศของกระบี่แดงอัสดงเอาไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ แต่พลังนั้นกล้าแกร่งถึงระดับไหน หรือเป็นพลังชนิดใด เขากลับไม่อาจหยั่งรู้ได้เลยแม้แต่น้อย
ไม่ว่าจะเป็นพลังชนิดใดก็ตาม เห็นได้ชัดว่านี่คือการลงมือของ ‘ยอดฝีมือ’ จากชั้นบนของหอศาสตราอย่างแน่นอน
ตู้กูหมิงผู้นี้ช่างดวงแข็งนัก หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นภายนอก ป่านนี้เขาคงกลายเป็นศพเฝ้าปฐพีไปนานแล้ว
ทันทีที่กระแสพลังเร้นลับนั้นปรากฏขึ้น รัศมีอันคลุ้มคลั่งของกระบี่แดงอัสดงก็สงบลงในพริบตา
มันค่อย ๆ เคลื่อนตัวกลับเข้าสู่มุมกำแพงอย่างสงบเสงี่ยม ราวกับขยาดกลัวต่ออำนาจบางอย่าง กลิ่นอายอาฆาตที่เคยคละคลุ้งจางหายไปจนสิ้นซาก
ตู้กูหมิงทรุดฮวบลงกับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความขวัญเสีย
เมื่อครู่นี้เขาเฉียดกรายผ่านประตูนรกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น ความหวาดกลัวต่อความตายที่รุมเร้าเข้ามายังคงตราตรึงอยู่ในทุกอณูความรู้สึก
“ข้า… ประเมินตนเองสูงเกินไปจริง ๆ”
หลังจากตั้งสติได้ครู่หนึ่ง เขาหยัดกายลุกขึ้นอย่างโซเซพลางถอนหายใจออกมาด้วยความเวทนาในความเขลาของตน เขาไม่ได้ดึงดันที่จะเลือกศาสตราเล่มใหม่ต่อ แต่กลับหยิบดาบเล่มเดิมของตนพร้อมกับหินวิญญาณบนโต๊ะ แล้วหมุนตัวเดินจากหอศาสตราไปอย่างเงียบเหงา
ไอ้หมอนี่… จะว่าบุ่มบ่ามก็บุ่มบ่ามเหลือทน แต่พอจะรักตัวกลัวตายขึ้นมา ก็ตัดใจได้รวดเร็วนัก!
แม้จะไม่สามารถสยบกระบี่แดงอัสดงได้ แต่ด้วยความสามารถของเขา การจะหาศาสตราที่กล้าแกร่งกว่าดาบน้ำแข็งเล่มเดิมก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย
เมิ่งฝานส่ายหน้าเบา ๆ เลิกให้ความสนใจต่อคนแซ่ตู้กูผู้นี้ในที่สุด
“เจ้าต้องระวังคนผู้นี้ให้ดี!” เสียงของหงชี่ดังขึ้นในห้วงสำนึกของเมิ่งฝานอย่างกะทันหัน
“หืม?” เมิ่งฝานขมวดคิ้วด้วยความฉงน “หมายความว่าอย่างไร?”
“แม้เขาจะไม่ได้ปริปากพูดกับเจ้าแม้แต่คำเดียว แต่ก่อนจะก้าวพ้นประตูไป เขาแอบชำเลืองมองเจ้าอย่างเงียบเชียบ แววตานั้นเปี่ยมไปด้วยความอำมหิต ทั้งยังแฝงเร้นด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบ”
คำเตือนของหงชี่ทำให้เมิ่งฝานชะงักงันทันที
เมื่อครู่นี้เขามัวแต่วุ่นอยู่กับการจัดระเบียบทะเบียนรายชื่อ จึงไม่ได้สังเกตเลยว่าตู้กูหมิงทิ้งสายตาแบบใดไว้ก่อนจากไป
“เจ้าคิดมากไปหรือไม่? ข้ากับเขาหามีความแค้นต่อกันไม่ แล้วเขาจะริอ่านอยากปลิดชีวิตข้าด้วยเหตุใด?” เมิ่งฝานคิดว่าหงชี่อาจจะหวาดระแวงเกินกว่าเหตุ
“เพราะความริษยาอย่างไรเล่า!” หงชี่แค่นเสียงเย็น “การที่ข้าห้อยติดกายเจ้าอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ย่อมไม่ต่างจากการประกาศว่าข้าคือศาสตราประจำตัวของเจ้า และตู้กูหมิงผู้นี้… เขามองข้าด้วยสายตาที่ละโมบและเร่าร้อนยิ่งนัก!”
“เขาเป็นถึงศิษย์ฝ่ายในที่เปี่ยมด้วยพรสวรรค์ ทว่ากลับยังมิอาจครอบครองกระบี่วิญญาณเป็นของตนเองได้ แต่เจ้า… ที่เป็นเพียงศิษย์เฝ้ากระบี่ชั้นต่ำระดับฝึกปรือขั้นที่หนึ่ง กลับได้ครอบครองกระบี่วิญญาณชั้นเลิศเช่นข้า มีหรือที่คนอย่างเขาจะไม่ริษยาจนคลั่ง?”
“คนผู้นี้ซ่อนเร้นความนึกคิดได้ล้ำลึกนัก ต่อหน้าผู้อื่นเขาสามารถตีหน้าเคร่งขรึมเย็นชาได้แนบเนียน ทว่าหาได้รอดพ้นประสาทสัมผัสของข้าไม่!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเมิ่งฝานพลันเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
เขารู้ดีว่าหงชี่ไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องโป้ปดมดเท็จในเรื่องคอขาดบาดตายเช่นนี้ สิ่งที่นางสัมผัสได้… ย่อมเป็นความจริงแท้แน่นอน!
“ไอ้หมอนี่… ภายนอกดูเงียบขรึมซื่อตรง ที่แท้กลับซ่อนเขี้ยวเล็บและความอำมหิตไว้ภายใต้หน้ากาก ช่างเป็นคนที่น่ากลัวจริง ๆ” เมิ่งฝานพึมพำพลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความกังวล
หาก ‘ตู้กูหมิง’ ผู้นี้เลือกที่จะเดินเข้ามาท้าทายตรง ๆ หรือสบประมาทว่าเขาไม่คู่ควรกับกระบี่วิญญาณ เมิ่งฝานอาจจะเพียงแค่รับฟังผ่านหูโดยไม่เก็บมาใส่ใจ
ทว่าอีกฝ่ายกลับแสร้งทำเป็นเมินเฉยไม่แยแส ไร้ซึ่งถ้อยคำโต้ตอบใด ๆ แต่ลับหลังกลับแผ่ซ่านไอสังหารอันเยือกเย็นออกมา
นั่นพิสูจน์ได้ว่าคนประเภทนี้คืออสรพิษที่ซ่อนเขี้ยวเล็บ เป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือที่พร้อมจะลอบกัดและแทงดาบใส่เจ้าจากข้างหลังได้ทุกเมื่อ!
“ช่วงนี้เจ้าควรลดการออกไปเพ่นพ่านข้างนอกให้น้อยลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสถานที่มีผู้คนเบาบาง มิเช่นนั้นหากถูกเขาจับตามองเข้าจริง ๆ เขาอาจจะถึงขั้นฆ่าคนชิงสมบัติเพื่อแย่งชิงข้าไป!” เสียงของหงชี่ดังเตือนขึ้นในใจ
ในสายตาของหงชี่ เมิ่งฝานในยามนี้ยังอ่อนแอนัก แม้นางจะยื่นมือเข้าช่วย แต่การจะต่อกรกับยอดฝีมือระดับวรยุทธ์แท้จริงด้วยพลังปัจจุบันย่อมเป็นเรื่องที่ฝืนกำลังเกินไป
“วางใจเถิด ข้าไม่ใช่พวกชอบหาเรื่องใส่ตัวจนต้องไปในที่เปลี่ยวคนหรอก” เมิ่งฝานตอบกลับทันควัน
เขาไม่ได้ดึงดันโต้แย้งคำเตือนของนาง แม้ลึก ๆ จะไม่ได้หวาดเกรงตู้กูหมิงจนตัวสั่น แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะไม่ทำตัวรั้นโดยไม่จำเป็น
จริงอยู่ที่ตู้กูหมิงเป็นถึงศิษย์ฝ่ายในขอบเขตวรยุทธ์แท้จริง…
แต่เมิ่งฝานยังมีไม้ตายก้นหีบอย่าง ‘เมล็ดพันธุ์กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’ หากต้องประลองกันจนถึงขั้นชี้เป็นชี้ตาย ใครกันแน่ที่จะต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ก็ยังยากจะคาดเดา!
ไม่สิ… ต้องกล่าวว่ามีความเป็นไปได้สูงยิ่งที่คนตายจะเป็นตู้กูหมิง!
แม้เมล็ดพันธุ์เจตจำนงกระบี่จะเป็นของวิเศษที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว ทว่ายามที่อานุภาพของมันระเบิดออกมา ย่อมเทียบเท่ากับรังสีกระบี่ไท่ซั่งไร้รักที่ทรงพลังหนึ่งสาย
การต้องใช้ของวิเศษระดับนี้เพื่อสังหารนักยุทธ์ระดับวรยุทธ์แท้จริงเพียงคนเดียว สำหรับเมิ่งฝานแล้ว มันออกจะดูเป็น ‘การนำกระบี่ฆ่ามังกรมาเชือดไก่’ ที่สิ้นเปลืองไปเสียหน่อย!
“อย่างไรเสีย เจ้าควรจะเร้นกายลงสักหน่อย หากภายหน้ามีผู้อื่นปรากฏตัว อย่าได้เที่ยวแผ่ซ่านกลิ่นอายกระบี่วิญญาณออกมาเช่นนี้อีก” เมิ่งฝานกำชับหงชี่
ด้วยธรรมชาติตัวตนของกระบี่วิญญาณนั้นมีจิตสำนึกเป็นของตนเอง หากมันตั้งใจซ่อนเร้นอำนาจและออร่าไว้ภายใน คนทั่วไปย่อมไม่อาจมองออกว่าศาสตราเล่มนี้คือกระบี่วิญญาณอันล้ำค่า
แน่นอนว่า… ยกเว้นเหล่า ‘ยอดฝีมือ’ ผู้รวบรวมจิตวิญญาณกระบี่จนบรรลุขอบเขตเหนือชั้น คนเหล่านั้นย่อมไม่ถูกนับรวมอยู่ในนิยามของคนทั่วไป
“ตกลง ข้าจะระวังให้มากกว่านี้” หงชี่กล่าวตอบอย่างให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
ไม่นานนัก ศิษย์พี่หลัวก็กลับมาถึง
เมิ่งฝานเลือกที่จะปิดปากเงียบสนิทเกี่ยวกับเรื่องของตู้กูหมิง เขาไม่มีความจำเป็นต้องนำความกังวลหรือข้อสงสัยที่ยังไม่เกิดขึ้นจริงไปป่าวประกาศให้ศิษย์พี่หลัวฟัง เพราะนอกจากอีกฝ่ายจะช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ยังจะทำให้เขากลายเป็นคนขี้ขลาดตาขาวในสายตาผู้อื่นเสียเปล่า ๆ
เมื่อรัตติกาลมาเยือน เมิ่งฝานก็เข้าสู่สภาวะบำเพ็ญตบะอย่างเงียบเชียบ
ด้วยแรงหนุนจากฤทธิ์ยา ‘รวมปราณ’ และ ‘ชำระกาย’ ผสานกับการชี้นำจาก ‘ต้นกำเนิดกระบี่’ ภายในร่าง ส่งผลให้ความเร็วในการบ่มเพาะพลังของเมิ่งฝานรุดหน้าไปราวกับติดปีกบิน!
จากการบอกเล่าของหงชี่ เมิ่งฝานจึงได้รู้ว่าสิ่งที่เขาเรียกว่าเจตจำนงธาตุกระบี่เจี้ยนหยวนมาตลอดนั้น แท้จริงแล้วควรเรียกว่า ‘ต้นกำเนิดกระบี่’ จึงจะถูกต้องที่สุด
ในช่วงกลางดึกที่เงียบสงัด พลังปราณในกายของเมิ่งฝานพลันพุ่งทะยานขึ้นอย่างดุดันและรวดเร็ว
“ระดับฝึกปรือขั้นที่สอง”
หลังจากตรากตรำฝึกฝนอย่างหนักหน่วงในช่วงที่ผ่านมา ในที่สุดเขาก็สามารถทลายพันธนาการ ก้าวข้ามเข้าสู่ระดับฝึกปรือขั้นที่สองได้สำเร็จ
“ขอแสดงความยินดีด้วย เจ้าก้าวเข้าสู่ระดับฝึกปรือขั้นที่สองแล้ว” ร่างเงาของหงชี่ล่องลอยออกมาจากตัวกระบี่ นางเอ่ยแสดงความยินดีกับเมิ่งฝานด้วยรอยยิ้ม
เมิ่งฝานยกยิ้มมุมปากอย่างสงบพลางตอบว่า “ก็แค่ระดับฝึกปรือขั้นที่สองเท่านั้น มิเห็นมีสิ่งใดน่ายกย่องชื่นชมเลย”
หงชี่มองเขาด้วยสายตาทึ่ง ๆ ก่อนจะกล่าวว่า “แม้จะเป็นเพียงระดับฝึกปรือขั้นที่สอง ทว่าเจ้ากลับดูดซับต้นกำเนิดกระบี่จากศัสตราวุธทุกวัน การมีสิ่งล้ำค่าเช่นนี้คอยเกื้อหนุนการบำเพ็ญ ทำให้ความเร็วของเจ้าแทบจะทัดเทียมกับผู้ที่มี ‘รากปราณระดับสุดยอด’ อยู่แล้ว… เจ้านี่มันปีศาจชัด ๆ!”
นางนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “หากวันใดที่เจ้าฝึกฝนจนบรรลุถึง ‘กายกระบี่ขั้นก่อนฟ้า’ และยังคงดูดซับต้นกำเนิดกระบี่อย่างไม่ขาดสายเช่นนี้ ต่อให้ต้องเทียบเคียงกับ ‘รากแก่นแห่งสวรรค์’ ก็คงมิใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้กระมัง?”
‘รากแก่นแห่งสวรรค์’ นั้นถือเป็นขีดสุดที่โลกหล้าแห่งนี้จะถือกำเนิดขึ้นได้
ส่วน ‘รากฐานวิญญาณเทพ’ ที่อยู่เหนือกว่านั้น เป็นเพียงตัวตนในตำนานที่มีอยู่แค่ในทฤษฎีเท่านั้น ไม่เคยมีผู้ใดได้ครอบครองมันอย่างแท้จริง และแม้แต่ในบันทึกประวัติศาสตร์อันเก่าแก่ที่สุด ก็ยังไร้ซึ่งร่องรอยของบุคคลในระดับนี้!
“ข้าดูคนไม่ผิดจริง ๆ การติดตามเจ้าเพื่อทวงแค้นช่างดูมีความหวังเหลือเกิน”
หงชี่เต็มไปด้วยความปิติยินดี ยามเห็นเมิ่งฝานบรรลุขั้น ดูเหมือนนางจะตื่นเต้นเสียยิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก
ใบหน้าดั่งดรุณีของนางพลันขึ้นสีแดงระเรื่อขณะลอยเข้ามาประชิดเบื้องหน้าเมิ่งฝาน นางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มพลางกล่าวหยอกเย้าเสียงนุ่ม
“ท่านเจ้านาย เพื่อเป็นการเฉลิมฉลองที่ท่านทะลวงขั้น… คืนนี้ให้ข้าน้อยปรนนิบัติท่านบนเตียงสักคืนดีหรือไม่เจ้าคะ?”