วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 26 ไม่ได้หรอก... ต้องเพิ่มเงิน!
บทที่ 26 ไม่ได้หรอก... ต้องเพิ่มเงิน!
เมิ่งฝานเริ่มทอดสายตาสังเกตท่วงท่ากระบี่ของหยางเสี่ยวฮวาอย่างตั้งใจ
เพียงไม่กี่อึดใจ เขาก็เริ่มจับจังหวะได้ วิชาชุดนี้เขาเคยเห็นศิษย์คนอื่นฝึกฝนมาก่อน ณ หอตรัสรู้กระบี่
“นี่คือสิบสามกระบี่เมฆหมอกใช่หรือไม่? ข้าพอจะมีความรู้ในวิชาชุดนี้อยู่บ้าง… เล็กน้อย” เมิ่งฝานเอ่ยกับหลิวเยียนผิงด้วยท่าทีสมถะ
รู้เพียงเล็กน้อย?
ทันทีที่ได้ยินประโยคนี้ หลิวเยียนผิงกลับรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด
เพราะนางยังจำได้ดีว่าคราวก่อนเมิ่งฝานก็เคยบอกว่า ‘รู้เพียงผิวเผิน’ เกี่ยวกับวิชากระบี่วารีคลั่ง แต่สุดท้ายเขากลับแสดงความแตกฉานจนถึงขั้นสูงสุด ดังนั้นในพจนานุกรมของนาง คำว่า ‘รู้เล็กน้อย’ จากปากเมิ่งฝาน ย่อมหมายความว่า ‘เชี่ยวชาญอย่างยิ่งยวด’!
หลิวเยียนผิงไม่รอช้า รีบกระซิบข้อเสนอทันที “น้องเมิ่ง ขอเพียงเจ้าบอกจุดอ่อนในเพลงกระบี่ของหยางเสี่ยวฮวาให้ข้ารู้ จนข้าสามารถสยบนางได้… ข้ายินดีมอบหินวิญญาณสิบก้อนให้เป็นค่าตอบแทน!”
นางรู้ดีว่าสิ่งเดียวที่สั่นคลอนใจชายหนุ่มผู้นี้ได้คือทรัพยากรการฝึกฝน จึงจงใจใช้หินวิญญาณเข้าล่อ
“ไม่ได้!” เมิ่งฝานส่ายหน้าปฏิเสธทันควัน
หลิวเยียนผิงนึกว่าเขาเกรงกลัวกฎระเบียบ จึงรีบชี้แจง “เจ้าวางใจเถิด กฎการประลองมิได้มีข้อห้ามในเรื่องนี้ การที่เจ้าให้คำชี้แนะแก่ข้าถือเป็นเรื่องของไหวพริบและปัญญา หาใช่การคดโกงไม่ เจ้าไม่ต้องกังวลว่าจะผิดกฎสำนักหรอก”
นางพยายามโน้มน้าวเพื่อขจัดความกังวลให้เขา
ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น การแลกเปลี่ยนวิชากระบี่นับเป็นเรื่องสามัญที่ยอมรับได้ ทว่าสิ่งที่น่าตลกคือ… ศิษย์ฝ่ายในระดับฝึกปรือขั้นที่เก้า ผู้ซึ่งเหลือเพียงก้าวเดียวจะบรรลุขอบเขตวรยุทธ์แท้จริง กลับมองว่าการขอคำชี้แนะจากศิษย์ระดับฝึกปรือขั้นที่สองเป็นเรื่องที่ ‘ชอบธรรม’
แม่นางหลิวเยียนผิงผู้นี้ ช่างเป็นคนไร้ยางอาย จนน่าเลื่อมใสจริง ๆ!
เมิ่งฝานส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ “นี่ไม่ใช่ปัญหาเรื่องกฎเกณฑ์ของสำนักหรอกครับ”
หลิวเยียนผิงรีบถามซ้ำด้วยความร้อนรน “อ้าว! แล้วมันเป็นปัญหาที่ตรงไหนกันเล่า?”
เมิ่งฝานถอนหายใจเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “มันเป็นปัญหาที่… ท่านต้องเพิ่มเงิน!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิวเยียนผิงถึงกับสำลักคำพูดพลางกลอกตาใส่เขาอย่างแรงหนึ่งวงจัง ๆ
ปัญหาที่แก้ได้ด้วยเงิน สำหรับนางแล้วยังจะเรียกว่าปัญหาได้อีกหรือ?
เจ้าเด็กเหลือขอคนนี้ กล้าดีอย่างไรมาดูถูก ‘เศรษฐินีอันดับหนึ่ง’ แห่งศิษย์ฝ่ายในอย่างข้า!
หลิวเยียนผิงแสร้งทำเป็นหงุดหงิดพลางแค่นเสียง “ตกลง! ขอเพียงเจ้าทำให้ข้าบดขยี้หยางเสี่ยวฮวาผู้นั้นได้ ข้าจะเพิ่มให้เป็นสองเท่า… หินวิญญาณยี่สิบก้อน!”
เมิ่งฝานยังคงส่ายหน้าพลางชูนิ้วขึ้น “ต้องสามสิบก้อน!”
“นี่เจ้าคิดจะปล้นข้าหรืออย่างไร!” หลิวเยียนผิงอุทาน
“หยางเสี่ยวฮวาผู้นี้ฝีมือเหนือกว่าเย่เฟิงอยู่หลายขุมนัก ค่าตัวนางย่อมต้องสูงเป็นธรรมดา!” เมิ่งฝานร่ายเหตุผลหน้าตาเฉย “อีกอย่าง หากภายหลังนางรู้ว่าข้าเป็นคนชี้ช่องโหว่ให้ท่าน นางย่อมต้องโกรธแค้นข้าเป็นแน่ ข้าต้องแบกรับความเสี่ยงมหาศาลเช่นนี้ หินวิญญาณสามสิบก้อนถือว่าย่อมเยามากแล้ว”
เมิ่งฝานร่ายยาวด้วยความกะล่อนอย่างมีหลักการ ใบหน้าของเขาดูจริงจังราวกับกำลังสนทนาธรรมขั้นสูง
หลิวเยียนผิงนิ่งคิดตามอยู่ครู่หนึ่งพลางรู้สึกว่า… สิ่งที่เขาพูดมาก็ดูมีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
อันที่จริงนางแทบไม่มีมโนภาพเกี่ยวกับมูลค่าของหินวิญญาณสามสิบก้อนเลยแม้แต่นิด ในสายตาของนาง หินวิญญาณสามสิบก้อนกับสามก้อนมันก็ดูไม่ต่างกันเท่าใดนัก
หากเป็นสักสามร้อยก้อน นางก็อาจจะเริ่มรู้สึกเสียดายขึ้นมาบ้างล่ะนะ
เมื่อเห็นนางพยักหน้าตกลงอย่างง่ายดาย หลิวเยียนผิงก็เอ่ยย้ำ “ตกลง! ขอเพียงเจ้าช่วยให้ข้าคว้าชัยเหนือหยางเสี่ยวฮวาได้ หินวิญญาณสามสิบก้อนนี้ย่อมเป็นของเจ้า!”
ทันทีที่ได้ยินคำยืนยัน เมิ่งฝานก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันตาเห็น เขาหันไปจดจ่ออยู่กับการร่ายรำกระบี่ของหยางเสี่ยวฮวาด้วยความตั้งใจยิ่งกว่าเดิม
แม้เขาจะเคยซึมซับวิชา ‘สิบสามกระบี่เมฆหมอก’ มาจากหอตรัสรู้กระบี่ ทว่าฝีมือของคนเหล่านั้นยังห่างชั้นจากหยางเสี่ยวฮวาอยู่มาก อีกทั้งนักยุทธ์แต่ละคนย่อมมีท่วงท่าดัดแปลงและนิสัยส่วนตัวแฝงอยู่ในเพลงกระบี่ เมิ่งฝานจึงจำเป็นต้องพิเคราะห์ทุกกระบวนท่าของนางอย่างละเอียดถี่ถ้วน
ชั่วอึดใจหนึ่ง ศิษย์ชายที่ประลองอยู่กับหยางเสี่ยวฮวาก็ไม่อาจต้านทานรังสีกระบี่อันรัดกุมได้อีกต่อไปจนต้องพ่ายแพ้ไปในที่สุด หยางเสี่ยวฮวาสะบัดกระบี่เข้าฝักแล้วเดินลงจากเวทีด้วยท่าทีหยิ่งทะนง
“เป็นอย่างไรบ้าง? คู่ต่อสู้คนต่อไปของหยางเสี่ยวฮวาก็คือข้าแล้ว เจ้ามองเห็นจุดอ่อนในเพลงกระบี่ของนางบ้างหรือไม่?” หลิวเยียนผิงถามด้วยน้ำเสียงเร่งร้อน
“ยังเหลือเวลาอีกนานเท่าใดก่อนจะเริ่มการประลองรอบถัดไป?” เมิ่งฝานเอ่ยถามโดยไม่ละสายตา
“ราว ๆ ครึ่งก้านธูปเห็นจะได้” นางตอบ
“เวลาเพียงพอแล้ว ตามข้ามา!”
เมิ่งฝานนำทางหลิวเยียนผิงมายังที่รกร้างว่างเปล่าไร้ผู้คนจุดหนึ่ง เขาหยุดกะทันหันแล้วหันมากล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“จงตั้งตาดูและตั้งใจฟังให้ดี ข้าจะสำแดงและอธิบายเพียงรอบเดียวเท่านั้น หากเจ้าจดจำทุกคำที่ข้าพูดได้ การจะสยบหยางเสี่ยวฮวาก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป”
สิ้นคำ เมิ่งฝานพลันขยับกายชัก ‘กระบี่หงชี่’ ออกจากฝัก เสียงโลหะปะทะอากาศดังสะท้าน พร้อมกับออร่ากระบี่ที่เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
หลิวเยียนผิงลอบมองเมิ่งฝานด้วยความหลากใจ ครั้งล่าสุดที่พบกัน เจ้าหนุ่มผู้นี้ยังไม่มีศาสตราคู่กายเลยด้วยซ้ำ ทว่ายามนี้ข้างกายเขากลับมีกระบี่ประจำตัวเสียแล้ว
ทางด้านกระบี่หงชี่นั้นทำตามคำกำชับของเมิ่งฝานอย่างเคร่งครัด มันพยายามสะกดข่มรัศมีของกระบี่วิญญาณไว้อย่างสุดกำลังท่ามกลางสายตาผู้คน ดังนั้นในสายตาของคนทั่วไป กระบี่เล่มนี้จึงดูเรียบง่ายไม่ต่างจากกระบี่ธรรมดาสามัญเพียงเล่มหนึ่ง
เมิ่งฝานวาดกระบี่แทงออกไปเบื้องหน้า พร้อมกับเริ่มอธิบายให้หลิวเยียนผิงฟังอย่างละเอียด
“วิชาสิบสามกระบี่เมฆหมอกในท่วงท่าที่หกนั้น มีจุดโหว่ที่ชัดเจนอยู่ประการหนึ่ง และด้วยรูปร่างของหยางเสี่ยวฮวาที่ค่อนข้างเล็กกะทัดรัด ยิ่งส่งผลให้จุดอ่อนนี้ขยายกว้างขึ้นอีกหลายเท่าตัว”
“ในจังหวะที่นางรุกไล่ด้วยกระบี่ท่าที่หก เจ้าเพียงต้องสวนกลับด้วยกระบี่วารีคลั่งท่าที่สอง พร้อมกับสไลด์ร่างหลบออกไปทางขวาอย่างรวดเร็ว จากนั้นจงเงื้อกระบี่ขึ้นแทงตรงไปข้างหน้า ข้ามั่นใจถึงเก้าส่วนว่ากระบี่ของเจ้าจะไปจ่ออยู่ที่ลำคอของนางก่อนที่นางจะทันตั้งตัว”
“นี่คือวิถีแห่งชัยชนะที่ข้าวิเคราะห์แล้วว่าเหมาะกับเจ้าที่สุด ขอเพียงเจ้าไม่ประมาทจนทำพลาดเสียเอง ชัยชนะในครั้งนี้ย่อมอยู่ในกำมือเจ้าอย่างแน่นอน”
“อันดับของเจ้าตามหลังนางเพียงลำดับเดียว พลังฝึกปรือย่อมสูสีกัน การจะยื้อการต่อสู้จนนางต้องงัดกระบี่ท่าที่หกออกมาใช้ คงไม่เกินกำลังของเจ้าใช่หรือไม่?”
เมื่อได้ฟังแผนการของเมิ่งฝาน หลิวเยียนผิงก็เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพลางกล่าวอย่างทรนง “ไม่ใช่แค่ไม่เกินกำลัง แต่มันง่ายดายเสียยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก! ด้วยตบะของข้า ต่อให้ต้องยื้อไปจนถึงท่าที่สิบสามก็ยังไหว แม้นางจะเคยชนะข้าได้ก่อนหน้านี้ แต่นั่นก็เป็นเพียงการเฉือนชนะอย่างหวุดหวิดเท่านั้น!”
“อย่าเพิ่งโอ้อวดไป การมีความรู้ท่วมหัวแต่ไร้การฝึกฝนย่อมนำพาความล้มเหลวมาได้โดยง่าย เอาล่ะ… ตอนนี้ข้าจะจำลองเป็นหยางเสี่ยวฮวาและใช้กระบี่เมฆหมอกท่าที่หกเข้าจู่โจม เจ้าจงลองแก้กระบวนท่าดู”
เพื่อให้แน่ใจว่าหินวิญญาณทั้งสามสิบก้อนจะไม่หลุดมือ เมิ่งฝานจึงทุ่มเทแรงกายแรงใจชี้แนะอย่างสุดฝีมือ
ในระหว่างการซักซ้อมกระบวนท่า เมิ่งฝานถึงกับยอมลงทุนย่อเข่าลงในท่าม้าเพื่อจำลองส่วนสูงให้ใกล้เคียงกับหยางเสี่ยวฮวามากที่สุด
ช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะเขาตัวสูงเกินไป ในขณะที่คู่กรณีอย่างหยางเสี่ยวฮวานั้นตัวเล็กกะทัดรัดนัก เพื่อให้หลิวเยียนผิงได้รับ ‘บริการที่สมบูรณ์แบบ’ สมกับราคาที่จ่ายมา เขาจึงจำเป็นต้องยอมลำบากตัวเองเช่นนี้
ครู่ต่อมา เมิ่งฝานก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
ส่วนหลิวเยียนผิงนั้นพึงพอใจยิ่งกว่า รอยยิ้มของนางกว้างจนแทบจะปิดไว้ไม่อยู่ แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนตื่นเต้น นางรู้สึกว่าการประลองกับหยางเสี่ยวฮวาในครั้งนี้ ชัยชนะเก้าในสิบส่วนตกอยู่ในมือนางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
“เจ้าเด็กคนนี้… แม้ระดับตบะจะยังดูอ่อนด้อย แต่ความแตกฉานในวิถีกระบี่ของเจ้านั้น กลับทำให้ข้าต้องมองเจ้าใหม่จริง ๆ!” หลิวเยียนผิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชมจากใจจริง
เมื่อพูดถึงระดับพลัง นางถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเมิ่งฝานได้ก้าวข้ามขีดจำกัดเดิมขึ้นมาแล้ว
“ไม่เลวเลยนี่! เมื่อไม่กี่วันก่อนข้ายังเห็นเจ้าอยู่ที่ระดับฝึกปรือขั้นที่หนึ่งอยู่เลย พริบตาเดียวเจ้ากลับทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สองได้แล้วหรือ?” หลิวเยียนผิงแสดงความประหลาดใจออกมาอย่างชัดเจน
เมิ่งฝานยิ้มรับพลางกล่าวอย่างนอบน้อม “ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณศิษย์พี่หญิงหลิว หากไม่ได้หินวิญญาณที่ท่านเมตตามอบให้ในคราวนั้น ข้าคงยากที่จะบรรลุขั้นได้รวดเร็วเพียงนี้”
หลิวเยียนผิงตบไหล่เมิ่งฝานเบา ๆ พลางยืดอกกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “วาจาของเจ้าช่างน่าฟังนัก! เอาเป็นว่าหากเจ้าติดตามข้าผู้นี้ รับรองว่าเจ้าจะได้กินอิ่มนอนหลับมีเนื้อกินทุกมื้อ ข้าขอรับประกันว่าเจ้าจะก้าวเข้าสู่ขอบเขตวรยุทธ์แท้จริงได้ในเร็ววัน!”
“ขอบพระคุณศิษย์พี่หญิงมากครับ” เมิ่งฝานกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้าง สำหรับ ‘ตู้กดเงิน’ เคลื่อนที่คนนี้ เขาย่อมให้ความเคารพรักนางอย่างสุดซึ้ง
สิ้นคำ หลิวเยียนผิงก็รีบทะยานกลับไปยังลานประลองทันที การแข่งขันนัดสำคัญระหว่างนางกับหยางเสี่ยวฮวากำลังจะเปิดฉากขึ้นแล้ว
ในยามนี้เมิ่งฝานหาได้มีแก่ใจไปสนใจการประลองคู่อื่นไม่ สายตาของเขาจดจ่ออยู่ที่หลิวเยียนผิงเพียงผู้เดียว ด้วยความหวังอย่างเต็มเปี่ยมให้นางคว้าชัยชนะมาครอง ราวกับว่าเขาได้วางเงินเดิมพันก้อนโตไว้ในการพนันครั้งนี้
เพราะหากหลิวเยียนผิงเป็นฝ่ายชนะ… หินวิญญาณสามสิบก้อนก็จะปลิวเข้ากระเป๋าเขาอย่างไร้ข้อกังขา!
และผลลัพธ์ที่ออกมาก็ไม่ทำให้เมิ่งฝานต้องผิดหวัง
ด้วยคำชี้แนะอันเฉียบคมของเขา หลิวเยียนผิงสามารถสยบหยางเสี่ยวฮวาได้อย่างงดงาม ทันทีที่หยางเสี่ยวฮวาวาดกระบี่ใช้ท่าที่หกของ ‘สิบสามกระบี่เมฆหมอก’ เพียงชั่วพริบตาถัดมา นางก็ถูกเพลงกระบี่ของหลิวเยียนผิงรุกฆาตจนสิ้นท่า!
หลิวเยียนผิงหัวเราะร่าด้วยความสะใจ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและภาคภูมิใจอย่างปิดไม่มิด
ทางด้านเมิ่งฝานเองก็เผยรอยยิ้มกว้างออกมาเช่นกัน เพราะหินวิญญาณสามสิบก้อนกำลังจะมาอยู่ในกำมือเขาแล้ว เขาซึมซับนิสัยของหลิวเยียนผิงมาพอสมควร จึงมั่นใจว่านางไม่ใช่คนที่จะตระบัดสัตย์หรือเบี้ยวหนี้อย่างแน่นอน
เมื่อหลิวเยียนผิงก้าวลงจากเวที เมิ่งฝานก็รีบเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้มหยาดเยิ้มจนตาหยี “ขอแสดงความยินดีกับศิษย์พี่หญิงหลิว! ในที่สุดท่านก็บรรลุความปรารถนาเสียที ช่างน่ายินดียิ่งนัก!”
รอยยิ้มนี้ดูเจ้าเล่ห์แสนกลเสียจนใครเห็นก็ดูเจตนาออกในแวบเดียว
หลิวเยียนผิงกลอกตาใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะสะบัดมือหยิบหินวิญญาณสามสิบก้อนออกมาส่งให้เมิ่งฝานทันที
เมิ่งฝานสังเกตไม่ทันเสียด้วยซ้ำว่านางหยิบหินวิญญาณเหล่านั้นออกมาจากที่ใด แต่นั่นยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าศิษย์พี่หญิงผู้นี้ต้องมี ‘สมบัติวิเศษมิติจัดเก็บ’ ติดกายอยู่อย่างแน่นอน
ของล้ำค่าพวกนี้ราคาช่างแพงหูฉี่นัก แม้แต่ขนาดเล็กที่สุดที่มีพื้นที่เพียงหนึ่งลูกบาศก์เมตร ราคายังเริ่มต้นที่หลายพันหินวิญญาณขึ้นไป
เมิ่งฝานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกริษยาอยู่ในที!
ทว่าเรื่องบางเรื่อง ริษยาไปก็เปล่าประโยชน์ โดยเฉพาะเรื่องวาสนาในการถือกำเนิดที่แตกต่างกันเช่นนี้
เขาค่อย ๆ บรรจงเก็บหินวิญญาณทั้งสามสิบก้อนอย่างระมัดระวัง ยามต้องพกพาทรัพย์สมบัติมหาศาลเช่นนี้ติดกาย เมิ่งฝานก็พลันรู้สึกระแวดระวังไปเสียหมด ไม่ว่าจะมองใครก็ดูน่าสงสัยไปเสียทุกคน
“เมิ่งฝาน... เจ้านี่มันเห็นแก่ได้จริง ๆ!” หลิวเยียนผิงค้อนขวับพร้อมกลอกตาใส่เขาอย่างอดไม่ได้
เมิ่งฝานทำได้เพียงหัวเราะแห้ง ๆ ตอบกลับไป
หลิวเยียนผิงกลอกตาไปมาพลางกล่าวต่อ “คู่ต่อสู้รอบหน้าของข้าคือ ‘หลี่ฉางชิง’ ไอ้หมอนี่เป็นถึงนักยุทธ์ขอบเขตวรยุทธ์แท้จริง ฝีมือแข็งแกร่งกว่าข้าอยู่ไม่น้อย เจ้าลองไปพิจารณาดูอีกสักคราซิว่าวิถีกระบี่ของเขามีจุดโหว่ตรงไหนบ้าง”
เมิ่งฝานยิ้มเจื่อนพลางเอ่ยอย่างจนใจ “คู่ต่อสู้ระดับวรยุทธ์แท้จริงเชียวนะครับศิษย์พี่? ท่านเองยังไม่ก้าวข้ามธรณีประตูนั้นเลย อย่าเพิ่งโลภมากถึงเพียงนั้นเลยจะดีกว่า”
หลิวเยียนผิงกล่าวอย่างขัดใจ “ระดับวรยุทธ์แท้จริงแล้วอย่างไร? ข้าเองก็ก้าวเท้าเข้าสู่พรมแดนนั้นไปครึ่งตัวแล้ว ส่วนหลี่ฉางชิงก็แค่ระดับวรยุทธ์แท้จริงขั้นที่หนึ่งเท่านั้น หากข้าสามารถชิงความได้เปรียบด้วยชั้นเชิงกระบี่ที่เหนือกว่า ก็ย่อมพอจะมีโอกาสชนะอยู่บ้าง”
เมิ่งฝานส่ายหัวช้า ๆ ช่องว่างระหว่างระดับพลังนั้นกว้างใหญ่เกินไป
หากเป็นตัวเขาเองที่มีไพ่ตายซ่อนอยู่ย่อมพอมีหวัง ทว่าสำหรับหลิวเยียนผิงที่หวังจะล้มยอดฝีมือระดับวรยุทธ์แท้จริงด้วยคำชี้แนะเพียงชั่วประเดี๋ยวประด๋าวเช่นนี้ มันช่างยากเย็นแสนเข็ญจนแทบจะเป็นไปไม่ได้
“อย่าเพิ่งถอดใจสิ! เจ้าลองไปดูลีลากระบี่ของหลี่ฉางชิงนั่นก่อน ลองวิเคราะห์ดูสักนิด บางทีข้าอาจจะมีทางชนะก็ได้… เอาอย่างนี้ หากเจ้าเต็มใจช่วย ต่อให้ผลออกมาว่าข้าแพ้ ข้าก็จะมอบหินวิญญาณให้เจ้าสิบก้อนเป็นค่าเสียเวลา พอใจหรือยัง?”
เมื่อนางกล่าวมาถึงขั้นนี้ มีหรือที่เมิ่งฝานจะปฏิเสธลง?
คนอย่างเขา… จะกล้ามีปัญหากับหินวิญญาณได้อย่างไรกัน!
“ตกลง” เมิ่งฝานตอบตกลงอย่างเรียบเฉย
จากนั้นเขาก็ถูกหลิวเยียนผิงกึ่งลากกึ่งจูงมุ่งหน้าไปยังลานประลองของหลี่ฉางชิง
หลี่ฉางชิงยังมีกำหนดการประลองอีกสองรอบ กว่าจะถึงคิวของหลิวเยียนผิงก็เป็นรอบที่สามพอดี เมิ่งฝานจึงมีเวลาเหลือเฟือที่จะสังเกตการณ์และวิเคราะห์วิถีกระบี่ของชายผู้นี้อย่างละเอียด
ทว่าทันทีที่เห็นการร่ายรำกระบี่ของหลี่ฉางชิง เมิ่งฝานก็ต้องประหลาดใจ เพราะมันเป็นกระบวนท่าที่เขาไม่เคยเห็นศิษย์คนใดฝึกฝนมาก่อนในหอตรัสรู้กระบี่ เป็นวิถีกระบี่สายใหม่ที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนโดยสิ้นเชิง
สิ่งนี้ปลุกเร้าความอยากรู้อยากเห็นในใจของเมิ่งฝานให้ลุกโชนขึ้นมาทันที
“วิชากระบี่ที่หลี่ฉางชิงผู้นี้ฝึกฝน มีนามว่าอะไรหรือ?” เมิ่งฝานเอ่ยถามหลิวเยียนผิงด้วยสายตาเป็นประกาย
“นั่นคือ ‘เพลงกระบี่คลื่นซัดสะท้าน’ เป็นยอดวิชาที่ผู้อาวุโสหลี่บรรจงคิดค้นขึ้นด้วยตนเอง มิค่อยได้เผยแพร่ทั่วไปในสำนักกระบี่ซู่ซัน ศิษย์ที่ได้รับสืบทอดวิชานี้จึงมีจำนวนน้อยนิดนัก” หลิวเยียนผิงอธิบาย
เมื่อเห็นท่าทีของเมิ่งฝาน นางก็พอจะเดาออกว่าเขาคงไม่เคยเห็นวิชานี้มาก่อน ซึ่งนั่นทำให้นางรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง
ทว่าเรื่องนี้ก็นับว่าสมเหตุสมผลแล้ว หากเมิ่งฝานเคยเรียนรู้แม้กระทั่งวิชากระบี่ลับอย่าง ‘คลื่นซัดสะท้าน’ มาด้วย นั่นย่อมจะเป็นเรื่องที่เหนือธรรมชาติจนเกินไป!