วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 16 เจ้ามิรู้อันใดเกี่ยวกับความมั่งคั่งของเศรษฐินีเสียแล้ว
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 16 เจ้ามิรู้อันใดเกี่ยวกับความมั่งคั่งของเศรษฐินีเสียแล้ว
บทที่ 16 เจ้ามิรู้อันใดเกี่ยวกับความมั่งคั่งของเศรษฐินีเสียแล้ว
เมิ่งฝานเหลือบมองหลิวเยียนผิงพลางเผยรอยยิ้มขมขื่น “แม่นาง… วันนี้ข้ามิได้ไปหมอบซุ่มอยู่เบื้องหลังท่านแล้วนะ”
เขายอมรับว่าเริ่มรู้สึก ‘เข็ดขยาด’ กับการถูกกล่าวหาเกินจริงไปบ้างแล้ว
ด้วยเรื่องพรรค์นี้ ต่อให้มีปากสิบปากก็ยากจะอธิบายให้กระจ่างแจ้งได้!
หากนางปักใจเชื่อว่าเขา ‘แอบมอง’ เขาก็สิ้นท่าจะโต้แย้ง เพราะในความเป็นจริงเขาก็จับจ้องนางอยู่จริง ๆ เพียงแต่เป้าหมายของสายตานั้นอยู่ที่ ‘วิถีกระบี่’ มิใช่ ‘เรือนร่าง’ ของนาง ทว่าในสายตาคนนอก... เจ้าจะเอาเหตุผลกลใดมาจำแนกแยกแยะระหว่างการมองกระบี่กับการมองคนเล่า?
อธิบายไปก็มีแต่จะเข้าตัวเสียเปล่า ๆ!
ถึงแม้เมื่อวานเขาจะแสดงปาฏิหาริย์ด้วยการร่ายรำกระบี่วารีคลั่งให้ดูจนนางอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่นั่นก็เป็นเพียงการยอมรับในเชิงฝีมือ ส่วนในส่วนลึกของหัวใจ หลิวเยียนผิงย่อมยังเชื่อฝังหัวว่าเมิ่งฝานแอบลอบมองนางมานานนับปี เพียงแต่นางเลือกที่จะไม่ขุดคุ้ยให้เสียเวลาเท่านั้น
ต้องยอมรับจริง ๆ ว่า ยามที่บุรุษอยู่ภายนอกบ้าน จำต้องรู้จักปกป้องตนเองให้ดีเสียหน่อย…
เพราะบ่อยครั้งยามที่ถูกสตรีใส่ร้ายป้ายสี มักจะมิค่อยมีใครแยแสฟังคำอธิบายของเจ้าเลยแม้แต่น้อย เรียกได้ว่าเสียเปรียบมาตั้งแต่ต้นโดยธรรมชาติ!
หลิวเยียนผิงมองท่าทีระแวดระวังของเมิ่งฝานแล้วเอ่ยอย่างอ่อนใจ “วางใจเถอะ ข้ามิได้มาหาเรื่องเจ้า”
แม้จะได้รับการยืนยันเช่นนั้น ทว่าสำหรับเมิ่งฝานแล้ว… สตรีผู้นี้ก็ยังเป็นนิยามของคำว่า ‘ปัญหา’ อยู่ดี
“ดีแล้ว…” เมิ่งฝานยิ้มตอบอย่างแกน ๆ
ในใจเขาไม่มีความคิดจะเสวนากับหลิวเยียนผิงต่อแม้แต่น้อย ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมรามือ นางชิงเอ่ยขึ้นก่อนว่า “เมื่อวานนี้ หลังจากได้ฟังคำชี้แนะของเจ้าเรื่องกระบี่วารีคลั่ง พอกลับไปข้าก็บรรลุแจ้งในบางจุดขึ้นมาจริง ๆ”
“อ้อ… ยินดีด้วย” เมิ่งฝานตอบกลับอย่างขอไปที พลางภาวนาให้นางรีบไปเสียที
“ถึงข้าจะนึกไม่ออกว่าศิษย์รับใช้อย่างเจ้าไปแอบรู้จักกระบี่วารีคลั่งมาจากที่ใด แต่ต้องยอมรับว่าเจ้ามีความรู้ลึกซึ้งในวิชานี้มิเบา… สนใจจะลองประลองกับข้าสักตั้งไหมเล่า?”
เมิ่งฝานมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความฉงน
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่านางจะมาหาเขาเพื่อ ‘ขอประลอง’
นี่มันสถานการณ์ประเภท ‘มิปะทะมิรู้จัก’ หรืออย่างไร? หรือว่านางจะเกิดติดใจอะไรในตัวเขาขึ้นมาเสียแล้ว?
เป็นถึงดรุณีน้อยนางหนึ่ง เหตุใดจึงมิจักรักนวลสงวนตัวเอาเสียเลย?
เมิ่งฝานได้แต่ทอดถอนใจอย่างจนปัญญา เดิมทีเขาปรารถนาเพียงการเร้นกายอยู่อย่างสงบเงียบมิให้ผู้ใด ‘จับตามอง’ แท้ ๆ ทว่าสุดท้ายเขาก็พบสัจธรรมอันน่าลำบากใจว่า… เมื่อคนเรามันเก่งกาจเกินไป ต่อให้พยายามซ่อนตัวในเงามืดเพียงใด แสงแห่งอัจฉริยะก็ยังสาดส่องออกมาให้ผู้อื่นค้นพบจนได้
ทว่าเมื่อพิจารณาดูแล้ว แม่นางหลิวเยียนผิงผู้นี้น่าจะมี ‘สายเลือดคนบ้ายุทธ์’ ไหลเวียนอยู่ไม่น้อย นางถึงขั้นยอมวางทิฐิและละทิ้งธรรมเนียมปฏิบัติจุกจิกเพื่อมุ่งหาการต่อสู้ได้ถึงเพียงนี้
เพิ่งจะพ่นคำกล่าวหาว่าเขาเป็นพวกโรคจิตแอบมองไปเมื่อวาน มาวันนี้กลับจะชวนเขาไปรำดาบหน้าตาเฉย โดยมิตะขิดตะขวงใจแม้แต่นิดเดียว!
“อันที่จริง ข้าหาได้มีความสนใจในเพลงกระบี่วารีคลั่งที่เจ้าว่ามาไม่ และมิได้คิดจะฝึกฝนด้วย…”
เมิ่งฝานยังมิทันจะเอ่ยคำปฏิเสธให้จบประโยค ก็ถูกสุ้มเสียงทรงอำนาจของหลิวเยียนผิงขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน
“มาเป็นคู่ซ้อมกระบี่ให้ข้าหนึ่งชั่วยาม… ค่าตอบแทนคือหินวิญญาณหนึ่งก้อน”
นี่มัน…!
ทันทีที่สิ้นคำพูดของหลิวเยียนผิง กำแพงแห่งการปฏิเสธในใจของเมิ่งฝานก็พังทลายลงในพริบตา
เดิมทีเขาตั้งมั่นอย่างแน่วแน่ว่าจะบอกปัด ทว่าข้อเสนอของเด็กสาวคนนี้กลับ ‘งดงาม’ เกินกว่าจะทำใจปฏิเสธได้ลงจริง ๆ
อย่าลืมว่าเบี้ยเลี้ยงทั้งเดือนของเมิ่งฝานมีเพียงหินวิญญาณสามก้อนเท่านั้น! และนั่นยังเป็น ‘อภิสิทธิ์’ พิเศษหลังจากที่เขาได้เลื่อนขั้นมาเป็นศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตราแล้วเสียด้วยซ้ำ ยามที่เขายังเป็นเพียงศิษย์งานเลี้ยงตัวจ้อย อย่าว่าแต่หินวิญญาณสามก้อนเลย ลำพังแค่เศษเสี้ยวหินวิญญาณที่สมบูรณ์เขายังมิเคยได้เห็นเป็นบุญตา!
“ตกลง!” เมิ่งฝานเอ่ยรับคำอย่างมิลังเลแม้แต่น้อย
หลิวเยียนผิงยกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ
เจ้าคิดจะปฏิเสธข้าอย่างนั้นรึ?
เจ้าจะมีปัญญาใดมาต้านทานข้าได้?
ในฐานะหลานสาวสุดที่รักของ ‘ผู้อาวุโสหลิว’ แห่งตำหนักหลอมยาสำนักซู่ซัน แม้นางจะมิได้เป็นศิษย์สายในที่เก่งกาจที่สุด แต่นางมั่นใจว่าตนเองคือศิษย์สายในที่ ‘มั่งคั่ง’ ที่สุดอย่างแน่นอน
เรียกได้ว่ารวยจนล้นฟ้า… มหาศาลจนสั่นคลอนจิตใจคนได้โดยแท้!
แม่นางหลิวเยียนผิงผู้นี้ คือ ‘เศรษฐินีน้อย’ ผู้มีชื่อเสียงขจรขจายที่สุดในหมู่ศิษย์สายในอย่างแท้จริง
อันที่จริง หากเมื่อครู่เมิ่งฝานยังคงดึงเช็งมิยอมตกลง นางก็เตรียมจะสะบัดมือหยิบหินวิญญาณสิบก้อนออกมาฟาดหัวเพื่อโน้มน้าวใจ และหากเขายังกล้าปฏิเสธอีก นางก็พร้อมจะทุ่มลงไปอีกยี่สิบก้อน…
เรียกได้ว่านางจะขว้างหินวิญญาณใส่เจ้า จนกว่าเจ้าจะยอมสยบสิโรราบลงแทบเท้านางเลยทีเดียว!
หากเมิ่งฝานล่วงรู้ถึงสิ่งที่นางตระเตรียมไว้ในใจ เขาคงจะนึกเสียใจจน ‘ลำไส้เขียว’เป็นแน่
น่าเสียดายที่เขาช่างไร้ซึ่งความอดทน… เพียงแค่หินวิญญาณก้อนเดียวก็ทำให้เขายอมศิโรราบเสียแล้ว
“ในเมื่อเจ้ายอมรับคำท้าแล้ว เช่นนั้นก็เริ่มกันเถอะ” หลิวเยียนผิงปรายตามาที่เมิ่งฝานพลางขมวดคิ้วมุ่นด้วยความฉงน “แล้วกระบี่ของเจ้าเล่า อยู่ที่ใด?”
กระบี่รึ?
เมิ่งฝานได้แต่หัวเราะขื่นในลำคอ… ข้าจะไปมีกระบี่กับเขาได้อย่างไร?
ลำพังเพียงศิษย์ฝ่ายนอกระดับหัวกะทิห้าสิบอันดับแรกเท่านั้น จึงจะมีวาสนาได้รับอนุญาตให้ไปเบิกกระบี่อาวุธจากหอศาสตรามาครอบครองได้เพียงผู้ละเล่ม!
ในยามนี้ สถานะของเมิ่งฝานหาใช่ศิษย์งานเลี้ยงจิปาถะ และก็มิใช่ศิษย์ฝ่ายนอกทั่วไป ทว่าเขาคือ ‘ศิษย์เฝ้ากระบี่’ แห่งหอศาสตรา
เขาสะดุดใจขึ้นมาได้ว่า ตำแหน่งศิษย์เฝ้ากระบี่นี้มีศักดิ์ฐานะเทียบเท่าศิษย์ฝ่ายนอก เพียงแต่ไม่มีรายชื่อปรากฏอยู่ในการจัดอันดับฝีมือของสำนัก แล้วเช่นนี้… ตัวเขาจะมีสิทธิ์เบิกกระบี่อาวุธจากหอศาสตรามาไว้ในครอบครองบ้างหรือไม่หนอ?
‘เย็นนี้คงต้องลองเลียบเคียงถามศิษย์พี่หลัวดูเสียหน่อย อย่างไรเสียก็เป็นคนกันเองในหอศาสตราแท้ ๆ การจะขอยืมกระบี่มาใช้งานสักเล่มคงมิใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรงกระมัง?’
เมิ่งฝานละความสนใจจากความคิดนั้น ก่อนจะเดินตรงไปยังชั้นวางอาวุธด้านข้างแล้วหยิบเพียง ‘กระบี่ไม้’ เล่มหนึ่งขึ้นมาถือไว้
หลิวเยียนผิงเห็นดังนั้นก็ส่ายหน้าด้วยความระอาใจ นางมิอยากเอาเปรียบผู้ที่ไร้อาวุธ จึงตัดสินใจเก็บกระบี่จริงข้างกายแล้วคว้ากระบี่ไม้ขึ้นมาถือไว้แทน
ในเมื่อเป็นการประลองเพื่อแลกเปลี่ยนฝีมือ มิใช่การห้ำหั่นเอาชีวิต ย่อมมิมีความจำเป็นที่นางจะต้องอาศัยความเหนือชั้นของศาสตรามาข่มเหงผู้อื่น
หากนี่เป็นการต่อสู้จริงบนเส้นทางแห่งความเป็นตาย นางคงมิเนิ่นช้าที่จะใช้ความคมกล้าของกระบี่วิเศษกดขี่ศัตรูให้ดิ้นเร่าและจบชีวิตลงอย่างอัปอาย ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่นางคิดว่าสะใจยิ่งนัก ทว่าในยามนี้ เมิ่งฝานหาใช่ศัตรูคู่แค้นของนางไม่… สถานการณ์จึงแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง!
“ข้าล่ะจนใจจริง ๆ … เด็กน้อยในขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่งที่แม้แต่กระบี่คู่กายสักเล่มยังมิมีครอบครองเช่นเจ้า เหตุใดจึงบรรลุเพลงกระบี่วารีคลั่งได้ถึงระดับนั้นกันหนอ?” หลิวเยียนผิงพึมพำกับตนเองอย่างไม่เข้าใจ
เพราะทักษะกระบี่ที่เมิ่งฝานสำแดงออกมาเมื่อวานนี้ มันก้าวล้ำเกินกว่าขีดจำกัดของผู้เริ่มต้นเดินบนมรรคาแห่งยุทธ์ไปไกลโขนัก
“ธูปดับไปกึ่งดอกแล้วนะ… ซึ่งนับรวมอยู่ในเวลาหนึ่งชั่วยามที่เจ้าจ้างข้าด้วย” เมิ่งฝานเอ่ยเตือนหลิวเยียนผิงด้วยสีหน้าจริงจังยิ่งยวด
เมื่อได้ยินประโยคนั้น หลิวเยียนผิงก็ถึงกับหลุดขำออกมาอย่างอดมิได้
คนผู้นี้… ช่างมิรู้อันใดเกี่ยวกับความมั่งคั่งของเศรษฐินีเสียเลย!
“เจ้าศิษย์น้องเอ๋ย… อย่าว่าแต่จะจ้างเจ้าเพียงหนึ่งชั่วยามเลย ต่อให้ต้องจ้างทั้งวัน ทั้งเดือน หรือแม้แต่เหมาจ้างทั้งปี ข้าก็มีปัญญาจ่ายให้เจ้าได้มิตกหล่นแม้แต่นิดเดียว!” หลิวเยียนผิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ทว่าดวงตากลับฉายชัดถึงความเย่อหยิ่งทระนงในฐานะอันมั่งคั่งที่ซ่อนไว้มิมิด
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่น พลันบังเกิดลางสังหรณ์ประหลาดจู่โจมเข้ามาในจิตใจอย่างคลุมเครือ
ตั้งแต่เมื่อวานที่สตรีผู้นี้เริ่มหาเรื่องเขา สายตาที่นางใช้มองเขาก็ดูจะ ‘ผิดเพี้ยน’ ไปจากเดิมพิกล
หรือว่า… นางคิดจะ ‘ชุบเลี้ยง’ ข้ากันแน่?
พอย้อนกลับมาพิจารณาดูแล้ว ความเป็นไปได้นี้ช่างสูงล้ำยิ่งนัก!
ด้วยรูปลักษณ์ของเมิ่งฝานหลังการข้ามมิติมานั้น หล่อเหลาเอาการจนหาตัวจับยาก หากจะเปรียบเปรยถึงเครื่องหน้าและราศี เขามีความคล้ายคลึงกับเทพบุตรในตำนานอย่าง เหยียนกั่ว หรือ ติงเผิง ในหน้าจอโทรทัศน์ถึงเจ็ดส่วน… ส่วนอีกสามส่วนที่เหลือนั้น หากจะกล่าวว่าล้ำเลิศกว่าก็คงมิใช่การคุยโวเกินจริง!
หากวัดกันที่ระดับบำเพ็ญเพียร เมิ่งฝานย่อมรั้งท้ายและจมดิ่งอยู่ในจุดที่ต่ำต้อยที่สุดของสำนักกระบี่ซู่ซัน
ทว่าหากเปลี่ยนหัวข้อมาเป็นเรื่อง ‘รูปร่างหน้าตา’ แล้วละก็… เช่นเดียวกับพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ของเขา เมิ่งฝานมั่นใจว่าในทั่วทั้งสำนักซู่ซันแห่งนี้ หามีผู้ใดหาญกล้ามาประชันกับเขาได้แม้เพียงคนเดียว!
ด้วยเหตุนี้ คำประกาศกร้าวเรื่องการ ‘เหมาจ้าง’ ของหลิวเยียนผิงเมื่อครู่ จึงทำให้เมิ่งฝานมีเหตุผลอันสมควรที่จะปักใจเชื่อว่า… นางกำลังคิดจะ ‘อุปถัมภ์’ และมีใจปฏิพัทธ์ในตัวเขาเข้าเสียแล้ว!
“คุณหนู… โปรดสำรวมกิริยาด้วย!” เมิ่งฝานเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง
หลิวเยียนผิงถึงกับชะงักงันไปชั่วครู่ นางนิ่งอึ้งพลางทวนคำในใจด้วยความฉงนสงสัย
ทว่าเพียงไม่กี่อึดใจต่อมา ใบหน้าจิ้มลิ้มของนางก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู เมื่อเริ่มตระหนักได้ว่าเมิ่งฝานกำลัง ‘เข้าใจผิด’ ไปไกลกู่ไม่กลับเพียงใด
นางระเบิดโทสะออกมาทันควัน “สำรวมบ้านเจ้าน่ะสิ! รับกระบี่!”
สิ้นเสียงตวาด นางก็วาดกระบี่ไม้ในมือ พุ่งเข้าจู่โจมเมิ่งฝานด้วยโทสะทันที
เมิ่งฝานส่ายหน้าอย่างระอาใจ… นี่นางถึงขั้นโกรธจนอับอายขายหน้าไปแล้วรึ?
เขาขยับข้อมือยกกระบี่ไม้ขึ้นรับ ก่อนจะปัดเบี่ยงวิถีกระบี่ของหลิวเยียนผิงออกไปอย่างนุ่มนวล
ในการประลองครั้งนี้ ทั้งเมิ่งฝานและหลิวเยียนผิงต่างมิได้ผนึกปราณแท้เข้าสู่ศาสตรา โดยเฉพาะในมุมมองของหญิงสาว เมิ่งฝานเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่งซึ่งห่างชั้นกับนางราวฟ้ากับดิน หากนางยังขืนใช้ปราณเข้าข่ม ย่อมมิต่างจากการรังแกผู้อ่อนแอจนเกินงาม
ดังนั้น การประลองระหว่างทั้งคู่จึงกลายเป็นการห้ำหั่นด้วย ‘เชิงกระบี่’ ล้วน ๆ
และหากเป็นการดวลกันด้วยชั้นเชิงวิชากระบี่เพียว ๆ แล้วละก็… ในใต้หล้านี้ เมิ่งฝานย่อมมิมีสิ่งใดต้องหวาดเกรง!