วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 15 ปฐมบทแห่งหมื่นกระบี่คืนสำนัก
บทที่ 15 ปฐมบทแห่งหมื่นกระบี่คืนสำนัก
แม้ในยามนี้เมิ่งฝานจะยังมิอาจหลอมรวมสภาวะคุกคามเข้ากับจิตวิญญาณได้โดยตรง ทว่าจากการเพ่งพินิจมโนภาพแห่งการทำลายล้างนั้น เขากลับบรรลุแจ้งจนสามารถตกผลึกออกมาเป็นเพลงกระบี่เฉพาะตัวได้สำเร็จ
เมิ่งฝานขนานนามท่ากระบี่นี้ว่า ‘ผ่าขุนเขา’
ยามที่เขาสำแดงท่า ‘ผ่าขุนเขา’ จะบังเกิดพลานุภาพที่ใช้แรงเพียงน้อยนิดแต่กลับได้ผลลัพธ์มหาศาล ด้วยการโคจรพลังในระดับเท่าเดิม ทว่าเมื่อผ่านกระบวนท่านี้ พลังทำลายล้างกลับทวีคูณขึ้นถึงสามเท่า หรืออาจถึงสี่เท่าตัว!
ช่างเป็นอานุภาพที่น่าตื่นตะลึงยิ่งนัก!
ที่สลักสำคัญไปกว่านั้นคือ เมื่อระดับการบำเพ็ญเพียรของเมิ่งฝานยกระดับสูงขึ้น พร้อมกับขอบเขตการรับรู้ที่เฉียบคมขึ้น ในอนาคตอันใกล้ เพลงกระบี่ 【ผ่าขุนเขา】 นี้ ย่อมจะวิวัฒนาการไปสู่ระดับสภาวะคุกคาม ‘ผ่าขุนเขา’ อย่างสมบูรณ์แบบได้มิต้องสงสัย
เมิ่งฝานเผยรอยยิ้มแห่งความพึงใจออกมา
สำหรับเขาแล้ว เพลงกระบี่ ‘ผ่าขุนเขา’ ที่เพิ่งถือกำเนิดขึ้นนี้มีความหมายต่อเขาอย่างมหาศาล เพราะนี่คือการเพิ่มพูนความแข็งแกร่งในเชิง ‘พลัง’ อย่างแท้จริง!
ด้วยการสะบัดกระบี่เพียงครั้งเดียว พลังโจมตีของเมิ่งฝานในยามนี้สามารถเทียบเคียงกับผู้ฝึกยุทธ์ในขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่สามได้อย่างเต็มภาคภูมิ
แม้ว่าก่อนหน้านี้ ด้วยพรสวรรค์อันเลิศเลอและความเชี่ยวชาญในเพลงกระบี่จะทำให้เมิ่งฝานสามารถต่อสู้ข้ามขั้นได้อย่างมิยากเย็น ทว่าลึก ๆ แล้วเขากลับรู้สึกว่านั่นเป็นเพียงการอาศัยเล่ห์เหลี่ยมและช่องโหว่ทางเทคนิค หาใช่พลังทำลายล้างที่มั่นคงและทรงพลังจากเนื้อแท้ไม่!
ทว่าท่า ‘ผ่าขุนเขา’ นี้ ได้เข้ามาเติมเต็มช่องว่างด้านพลังโจมตีที่เคยเป็นข้อบกพร่องของเขาจนสิ้น
หลังจากทดสอบกระบี่จนสิ้นสงสัย เมิ่งฝานที่กำลังอิ่มเอมกับความสำเร็จก็เริ่มลงมือปรนนิบัติขัดเงาศาสตราต่อ
เมื่อคืนนี้เขาเร่งรีบนำกระบี่ถงซานกลับไปวางคืนบนชั้นไม้เพราะอาการบาดเจ็บที่สมอง จนมิทันได้ทำความสะอาดให้เรียบร้อย และที่สำคัญที่สุด… เขายังมิได้ดูดซับ ‘ปราณธาตุกระบี่เจี้ยนหยวน’ จากกระบี่เล่มนั้นเลย!
สำหรับเขานั้น ปราณธาตุเหล่านี้มิต่างจาก ‘โอสถทิพย์’ ที่ช่วยเร่งรัดความเร็วในการบำเพ็ญเพียร จะให้สูญสลายไปแม้เพียงเศษเสี้ยวเดียวมิได้เป็นอันขาด!
เมิ่งฝานชักกระบี่ถงซานออกจากฝักอีกครา ทันใดนั้น เส้นสายอันลี้ลับของปราณธาตุกระบี่เจี้ยนหยวนก็ไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายของเขาในทันที
เขาเริ่มลงมือขัดเช็ดกระบี่ถงซานอย่างพิถีพิถัน และเมื่อจัดการศาสตราเล่มนั้นเสร็จสิ้น เขาก็หันไปปรนนิบัติกระบี่เล่มอื่น ๆ ต่อไปอย่างไม่หยุดมือ ในยามที่ศิษย์พี่หลัวยังมิตื่นจากนิทรา เมิ่งฝานที่มิอาจละทิ้งหน้าที่และก้าวพ้นจากหอศาสตราไปโดยพลการ จึงมิต่อเติมกิจกรรมใดให้ตนเองนอกเสียจากการจมดิ่งอยู่กับกองกระบี่เบื้องหน้า
เวลาผันผ่านไปหนึ่งชั่วยาม เมิ่งฝานก็จัดการขัดเงากระบี่ครบทั้งสี่สิบเล่มตามที่ตั้งใจไว้
มิรู้ว่าควรจะขนานนามเหตุการณ์นี้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายดี… เพราะในบรรดากระบี่ทั้งสี่สิบเล่มนี้ หามีเล่มใดแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายสังหารอันรุนแรงเหมือนกระบี่เล่มก่อน ๆ อีกเลย
ทว่าในความเป็นจริง โอกาสที่เมิ่งฝานจะได้เผชิญกับจิตอาฆาตจากกระบี่นั้นนับว่าสูงล้ำจนน่ากลัว หากเปลี่ยนเป็นศิษย์ผู้อื่นที่ต้องรองรับการโจมตีจากพลังสังหารครั้งแล้วครั้งเล่าเช่นเขา ป่านนี้คงได้ลงไปนอนหายใจรวยรินรอความตายอยู่ก้นเหวไปแล้ว
แต่เมิ่งฝานกลับยังคงดูแคล่วคล่องว่องไว พละกำลังเปี่ยมล้นราวกับมิต่างจากเดิมแม้แต่น้อย!
เมื่อเริ่มรู้สึกว่างเว้นจากงานตรงหน้า เมิ่งฝานจึงหยิบยกเอาวิถีกระบี่นับสิบแขนงที่เขาได้พานพบจากหอตรัสรู้กระบี่เมื่อวานนี้ ขึ้นมาฝึกปรือซ้ำในมโนภาพของตนอย่างตั้งใจ
วิชากระบี่เหล่านั้นช่างหลากหลายและซับซ้อน มีกระบวนท่าร้อยพันร่ายรำปนเปกันจนดูยุ่งเหยิง ถึงแม้เขามิอาจล่วงรู้ถึงขนานนามอันสูงส่งของพวกมันได้เลยแม้แต่ชื่อเดียว…
ทว่านั่นหาใช่กำแพงที่ขวางกั้นเมิ่งฝาน จากการทำความเข้าใจในแก่นแท้ของเพลงกระบี่เหล่านั้นได้ไม่
‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ พรสวรรค์ระดับตำนานนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวเกินกว่าที่ผู้ใดจะจินตนาการได้
บนเส้นทางสายกระบี่ เมิ่งฝานเปรียบเสมือนเมล็ดพันธุ์แห่งกระบี่โดยกำเนิด และถูกลิขิตมาเพื่อเป็นผู้สูงสุดในมรรคาแห่งศาสตรานี้ในภายภาคหน้า!
ด้วยเหตุนี้ เพียงแค่เขาได้เห็นผู้อื่นสำแดงเพลงกระบี่เพียงคราเดียว เขาก็สามารถซึมซับและทำความเข้าใจจนทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ได้ในทันที นับเป็นความอัจฉริยะที่สั่นสะเทือนฟ้าดินอย่างแท้จริง
“อย่างไรก็ตาม เพลงกระบี่เหล่านี้มีหลากหลายและสับสนปนเปกันเกินไป ถึงแม้ข้าจะผ่านตามามากมาย แต่ก็หามีความจำเป็นที่จะต้องฝึกปรือพวกมันไปเสียทั้งหมด” เมิ่งฝานพึมพำแผ่วเบา
เพียงวันเดียวเขากลับศึกษาวิชากระบี่ได้หลายสิบแขนง แม้การจะเคี่ยวกรำให้เชี่ยวชาญทั้งหมดนั้นจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากยิ่ง
ทว่าท่วงทำนองของวิทยายุทธ์นั้นล้วนมีหลักการเดียวกัน… หากโลภมากคิดครอบครองทุกสิ่ง ย่อมมิอาจบรรลุถึงขั้นสุดยอดได้ดั่งคำกล่าวที่ว่า ‘โลภเกินตัวมักเคี้ยวไม่ละเอียด’
จริงอยู่ที่เมิ่งฝานมีความสามารถในการเรียนรู้ที่ไร้ขีดจำกัด และพอจะฝืน ‘เคี้ยว’ พวกมันให้แหลกได้ ทว่าวิชากระบี่พื้น ๆ เหล่านี้กลับมิตอบโจทย์ในใจเขาเลยแม้แต่น้อย
หากจะพูดให้ชัดแจ้งกว่านั้น เมิ่งฝานหาได้แยแสในกระบวนท่าสำเร็จรูปเหล่านี้ไม่!
สาเหตุที่เขาเพ่งพินิจวิถีกระบี่จากหลากหลายสำนัก ล้วนเป็นเพราะเขามีความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน
เขามุ่งหวังที่จะหลอมรวมจุดเด่นของร้อยสำนัก และสกัดเอาแก่นแท้ของหมื่นกระบี่ เพื่อรังสรรค์วิถีกระบี่เอกอุที่เป็นของตนเองขึ้นมาอย่างแท้จริง!
หากผู้อื่นล่วงรู้ถึงความมหิทธิจิตเช่นนี้ คงมิพ้นถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงนิทานเพ้อฝันที่น่าขบขันสิ้นดี
เพราะเรื่องราวระดับตำนานเช่นนี้ มีเพียงปรมาจารย์ผู้เฒ่าที่เจนจบในวิถีกระบี่เท่านั้น จึงจะมีคุณสมบัติและบารมีมากพอที่จะหาญกล้าขบคิดถึงมันได้!
แม้ในยามนี้เมิ่งฝานจะยังมิใช่ปรมาจารย์ผู้เฒ่า ทว่าด้วยพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เขามีสิทธิ์อันชอบธรรมในการก้าวข้ามขีดจำกัดนั้น
ทุกคราที่ทัศนาเพลงกระบี่เพียงหนึ่งแขนง เขาสามารถซึมซับจนเชี่ยวชาญและเข้าถึงแก่นแท้ของมันได้อย่างทะลุปรุโปร่ง
“เมื่อใดที่ข้าสั่งสมวิถีกระบี่ได้มากพอ... วันนั้นข้าจะรังสรรค์วิชาเอกอุที่เป็นของตนเองขึ้นมาให้จงได้!” เมิ่งฝานพึมพำกับตนเองอย่างมุ่งมั่น
แม้กระบวนการสรรสร้างจะยังมิเริ่มนับหนึ่ง แต่ในห้วงคำนึงเขากลับขนานนามวิชานี้ไว้รอท่าแล้ว…
‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’
แม้นามของวิชากระบี่นี้จะดูคล้ายคลึงกับวิชาในตำนานเล่มอื่นอยู่บ้าง ทว่าเมิ่งฝานเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่า เมื่อใดที่เขาสามารถเนรมิตมันขึ้นมาได้จริง เขาจะไม่ทำให้สี่อักขระนี้ต้องมัวหมองหรือเสื่อมเสียเกียรติภูมิเป็นอันขาด!
ท่ามกลางปณิธานอันแรงกล้า เมิ่งฝานจึงจมดิ่งอยู่กับการขัดเกลาและวิเคราะห์เพลงกระบี่นับสิบที่ได้พานพบเมื่อวานนี้ภายในห้วงมโนภาพของตน
เขาเลือกที่จะมิฝึกฝนในโลกความเป็นจริง แต่ใช้การฝึกในห้วงนิมิตแทน ด้วยเกรงว่าหากสำแดงกระบวนท่าที่หลากหลายเกินไปต่อหน้าศิษย์พี่หลัว เขาคงยากจะหาถ้อยคำมาอธิบายให้สิ้นสงสัย
อีกทั้งต่อให้ปกปิดศิษย์พี่หลัวได้ แต่บนชั้นสูงของหอศาสตราแห่งนี้ยังอาจมีศิษย์พี่ลึกลับหรือยอดฝีมือเร้นกายที่เขาไม่รู้จักซุกซ่อนอยู่ หากเขากระทำการบุ่มบ่ามย่อมมิพ้นถูกจับสังเกตได้แน่
แม้เมิ่งฝานจะเริ่มสำแดงความสามารถให้เห็นเด่นชัดขึ้นนับแต่ก้าวเข้าสู่หอศาสตรา ทว่าความโดดเด่นนั้นยังคงอยู่ในระดับที่ผู้คนพอจะยอมรับได้ หาได้ก้าวล้ำเกินขอบเขตของ ‘คนธรรมดา’ ไปสู่คำว่าอัจฉริยะที่ผิดมนุษย์มนาไม่
ในยามที่ควรซ่อนคม… เขาย่อมเลือกที่จะซ่อนมันไว้อย่างมิดชิด!
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ศิษย์พี่หลัวก็ตื่นจากนิทราและเดินออกมาจากห้องพัก
เมื่อศิษย์พี่หลัวก้าวออกมาเห็นเมิ่งฝานนั่งขัดสมาธิอยู่กลางห้องโถง เขาก็เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจพลางเอ่ยทัก “เจ้าหนู… เหตุใดมิไปนั่งสมาธิในห้องหับให้เรียบร้อย มานั่งทำอะไรอยู่กลางห้องโถงใหญ่เช่นนี้?”
เมิ่งฝานลุกขึ้นยืนพลางประสานมือกล่าวตอบ “พอดีข้าตื่นเช้ามาจัดการขัดเงาศาสตราจนเสร็จสิ้นแล้ว เห็นว่ามิมีธุระอันใดต่อ จึงนั่งสมาธิรอรับอรุณอยู่ที่นี่เลยขอรับ”
ศิษย์พี่หลัวเผยรอยยิ้มพลางกล่าวว่า “เจ้าหนู… เมื่อคืนข้านึกว่าเจ้าจะถูกพลังอาฆาตรังแกจนสภาพดูมิได้เสียแล้ว มิคาดว่าเช้านี้จะยังดูสดชื่นกระปรี้กระเปร่าได้ถึงเพียงนี้ ดูท่าข้าจะมองคนมิผิดจริง ๆ บางทีเจ้าอาจจะเกิดมาเพื่อเป็นศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตราแห่งนี้โดยแท้!”
ความจริงแล้ว เมื่อคืนยามที่กระบี่ถงซานปะทุกลิ่นอายสังหารอันดุดันออกมา ศิษย์พี่หลัวย่อมสัมผัสถึงความผิดปกตินั้นได้
เดิมทีเขาคาดการณ์ว่าเมิ่งฝานจะต้องบอบช้ำจากพิษของพลังสังหาร จนอาจถึงขั้นล้มหมอนนอนเสื่อไปทั้งวัน ทว่าเขากลับคิดผิดที่เห็นเด็กหนุ่มตรงหน้ายังมีเรี่ยวแรงเปี่ยมล้นถึงเพียงนี้
ศิษย์ตัวน้อยที่มีตบะเพียงรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่ง แต่กลับมีความมุมานะและความอดทนอันน่าทึ่ง… ช่างเป็นเด็กที่ยอดเยี่ยมหาได้ยากนัก!
“ทว่าถึงเจ้าจะมีวาสนาในการเฝ้ากระบี่เพียงใด แต่สังขารร่างกายก็ต้องรุดหน้าให้ทันกันด้วย โดยเฉพาะวิชากำลังภายในจะละเลยมิได้เป็นอันขาด เจ้าต้องเร่งพัฒนาตบะของตนให้สูงขึ้นกว่านี้” ศิษย์พี่หลัวเอ่ยพลางจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความนัย
จากนั้นเขาก็เดินกลับเข้าห้องพักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะออกมาพร้อมกับ หินวิญญาณสามก้อน แล้วยื่นให้แก่เมิ่งฝาน
เมิ่งฝานมองดูหินวิญญาณในมือศิษย์พี่หลัวด้วยความงุนงงและประหลาดใจมิน้อย
ศิษย์พี่หลัวจึงกล่าวสำทับว่า “ตามกฎแล้ว ศิษย์เฝ้ากระบี่จะได้รับเบี้ยเลี้ยงเป็นหินวิญญาณสามก้อนในทุกเดือน ถึงแม้ตอนนี้จะยังมิถึงกำหนดวันแจกจ่าย แต่ข้าเห็นว่าทรัพยากรในการฝึกปราณของเจ้านั้นขัดสนยิ่งนัก หินวิญญาณสามก้อนนี้ถือเสียว่าข้าให้เจ้ายืมไปก่อน เมื่อถึงวันรับเบี้ยเลี้ยงอย่างเป็นทางการค่อยนำมาคืนข้าก็แล้วกัน!”
เมิ่งฝานมิคิดโอ้เอ้เกรงใจ เขาพยักหน้าพลางรับหินวิญญาณมาไว้ในมือแล้วกล่าวด้วยน้ำใสใจจริง “ขอบคุณศิษย์พี่หลัวที่เมตตา”
“มิต้องมาขอบอกขอบใจข้าหรอก การช่วยเหลือเจ้าก็มิต่างจากการช่วยเหลือตัวข้าเอง หากเจ้าหนูเช่นเจ้าเกิดเป็นอะไรไป กระบี่กองมหึมาเหล่านี้ข้ามิต้องลงแรงเช็ดเองจนหลังขดหลังแข็งรึ?” ศิษย์พี่หลัวส่ายหน้าพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงติดตลก
เมิ่งฝานก้มมองหินวิญญาณทั้งสามก้อนในมือพลางรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก
ก่อนหน้านี้ลำพังหินวิญญาณเพียงก้อนเดียวเขายังมิเคยได้สัมผัส ทว่ายามนี้กลับมีถึงสามก้อนมาวางอยู่ตรงหน้า ความรู้สึกยินดีที่ถาโถมเข้ามาอย่างกะทันหันเช่นนี้ช่างยากจะอธิบายได้หมดสิ้น
“หินวิญญาณทั้งสามก้อนนี้ เจ้าควรนำไปที่ตำหนักยาเพื่อแลกซื้อ ‘โอสถรวมปราณ’ มาบ้าง เพื่อเร่งยกระดับตบะวรยุทธ์ของเจ้าเสีย ถึงแม้ร่างกายของเจ้าจะมีความพิเศษจนต้านทานรังสีอำมหิตจากกระบี่มาได้หลายครั้งครา ทว่าระดับฝึกปรือของเจ้านั้นยังต่ำเตี้ยเกินไปนัก หากมิเร่งพัฒนาให้รุดหน้า สักวันหนึ่งเจ้าคงมิพ้นต้องเผชิญกับภัยพิบัติในหอศาสตราแห่งนี้แน่!”
“ขอบคุณศิษย์พี่หลัวที่ตักเตือน ข้าจะจดจำไว้ให้มั่นขอรับ”
เมื่อประตูใหญ่ของหอศาสตราเปิดออก เมิ่งฝานจึงเอ่ยลาศิษย์พี่หลัวแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังตำหนักยาทันที
ศิษย์พี่หลัวกล่าวได้ถูกต้องที่สุด… เขาจำเป็นต้องเสริมสร้างความแข็งแกร่งโดยเร็ว เพราะระดับวรยุทธ์ในยามนี้ของเขานั้นช่างอ่อนด้อยอย่างแท้จริง
แม้พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ จะร้ายกาจเพียงใด แต่มันก็หาใช่ยาวิเศษที่สามารถคุ้มครองเขาได้จากทุกสรรพสิ่ง หากวันใดวันหนึ่งในยามที่เขากำลังขัดเกลาศาสตราแล้วบังเอิญพบกับกระบี่ที่ภายนอกดูสามัญ ทว่าภายในกลับซุกซ่อนความน่าหวาดกลัวอันไร้ที่เปรียบไว้…
ในยามนั้น หากพลังกายและลมปราณมิแข็งแกร่งพอ เขาอาจจะสูญสิ้นทุกอย่างไปในพริบตา!
เมิ่งฝานมุ่งหน้ามาถึงตำหนักยา
สถานที่แห่งนี้คือจุดจำหน่ายโอสถทิพย์ของสำนักซู่ซัน โดยมีตำหนักหลอมยาอันเลื่องชื่อเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการปรุงยา
สำหรับผู้ฝึกยุทธ์หน้าใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นในขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่งเช่นเมิ่งฝาน ตัวยาที่เหมาะสมและคุ้มค่าที่สุดย่อมมิพ้น ‘โอสถรวมปราณ’ ด้วยราคาหินวิญญาณหนึ่งก้อนสามารถแลกโอสถรวมปราณได้สิบเม็ด เมิ่งฝานจึงตัดสินใจกวาดซื้อมาในคราวเดียวถึงยี่สิบเม็ด
ส่วนหินวิญญาณก้อนสุดท้ายที่เหลืออยู่ เขาเลือกที่จะแลกซื้อ ‘โอสถชำระกาย’ อีกสิบเม็ด
โอสถชำระกายนั้นมีสรรพคุณตามนามของมัน นั่นคือการขัดเกลาและหล่อหลอมร่างกายให้แข็งแกร่งขึ้นจากภายใน
เมิ่งฝานมีพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ คอยหนุนหลัง เรื่องของปฏิภาณไหวพริบและการเข้าถึงมรรคาจึงมิใช่สิ่งที่เขาต้องกังวล ทว่าในด้านความแข็งแกร่งของร่างกายนั้น เขากลับมิได้โดดเด่นไปกว่าผู้อื่น ทั้งยังมิเคยฝึกฝนวิชาสายบำเพ็ญกายเล่มใดเลย การเลือกซื้อโอสถชำระกายมาช่วยเสริมสร้างรากฐานของสังขารจึงเป็นเรื่องที่จำเป็นอย่างยิ่ง
ความจริงแล้ว หากเปรียบเทียบกับเพียงการใช้โอสถ เมิ่งฝานปรารถนาที่จะได้ครอบครองเคล็ดวิชาบำเพ็ญกายที่สมบูรณ์แบบสักแขนงเสียมากกว่า ทว่ายามนี้วาสนาเช่นนั้นยังมามิถึง
“ค่อยเป็นค่อยไปก็แล้วกัน!” เมิ่งฝานพึมพำปลอบใจตนเองพลางเก็บโอสถทั้งหมดลงในย่าม ก่อนจะสาวเท้าก้าวพ้นจากตำหนักยา
จุดหมายต่อไปของเขาคือสถานที่ที่จะช่วยเติมเต็มความทะเยอทะยานในวิถีกระบี่… หอตรัสรู้กระบี่
การเฝ้าสังเกตท่วงทำนองกระบี่ ณ หอตรัสรู้กระบี่แห่งนี้ คือกุญแจสำคัญที่สุดในการรังสรรค์ ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ มหาตำรากระบี่ที่เขากำลังก่อร่างสร้างขึ้นในห้วงคำนึง
เมื่อก้าวเข้าสู่หอตรัสรู้กระบี่ เมิ่งฝานยังคงรักษากิจวัตรเดิมมิต่างจากเมื่อวาน เขาเลือกมุมสงบมุมหนึ่งก่อนจะนั่งยอง ๆ ลงอย่างเรียบง่าย
เขาไม่คิดประลองยุทธ์กับผู้ใด และมิปรารถนาจะเสวนากับใครทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่เขาทำคือการเฝ้ามองเหล่าศิษย์ร่วมสำนักร่ายรำกระบี่อย่างเงียบเชียบ
ในหอตรัสรู้กระบี่แห่งนี้ ผู้ที่เอาแต่เฝ้าดูโดยมิลงมือฝึกซ้อมจริงเช่นเมิ่งฝานพอจะมีให้เห็นอยู่บ้าง ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ที่ตั้งใจมาศึกษาท่าร่างของยอดฝีมือในแขนงเดียวกับตน เพื่อนำมาขัดเกลาข้อบกพร่องและพัฒนากระบวนท่าของตนให้รุดหน้า
ทว่า… คนที่เฝ้ามองวิชากระบี่ทุกแขนงอย่างมิเกี่ยงงอน มิจำกัดสำนักหรือรูปแบบเช่นเมิ่งฝาน เห็นทีจะมีเพียงเขาผู้เดียวในใต้หล้าที่หาญกล้ากระทำเช่นนี้
“ช่างบังเอิญนัก… ได้พบเจ้าอีกแล้วหรือ”
ในขณะที่เมิ่งฝานกำลังจมดิ่งอยู่กับการวิเคราะห์เพลงกระบี่รอบกาย เสียงที่ค่อนข้างคุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นข้างกายอย่างกะทันหัน
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนจะพบกับใบหน้าที่พอจะนับได้ว่าคุ้นเคย…
หลิวเยียนผิง หญิงสาวผู้เปี่ยมด้วยความมั่นใจในเสน่ห์ของตนเองเมื่อวานนี้ และเป็นคนเดียวกับที่เคยกล่าวหาว่าเมิ่งฝานแอบดูนางฝึกยุทธ์นั่นเอง