วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 14 สภาวะคุกคาม
บทที่ 14 สภาวะคุกคาม
ทุกครั้งที่เมิ่งฝานดึงศาสตราออกจากฝัก เขาจะสามารถดูดซับ ‘ปราณธาตุกระบี่เจี้ยนหยวน’ เข้าสู่ร่างได้หนึ่งสาย และเมื่อก้าวเข้าสู่สภาวะฝึกตน ปราณธาตุเหล่านี้จะกลายเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาชั้นยอดที่ช่วยทวีความเร็วในการบำเพ็ญตบะของเขาให้รุดหน้าไปอย่างก้าวกระโดด
ด้วยเหตุนี้ ตำแหน่งศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตราที่ต้องคอยปรนนิบัติขัดเงาศาสตราวุธ จึงเป็นหน้าที่ที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติสำหรับเขาโดยแท้!
ยามนี้ เมิ่งฝานกำลังจดจ่ออยู่กับการขัดถูตัวกระบี่อย่างพิถีพิถัน เขาตั้งเป้าหมายไว้ว่าจะต้องจัดการให้ครบสี่สิบเล่มก่อนจะกลับเข้าห้องพักเพื่อเริ่มการฝึกฝน
จากการคำนวณในใจ ปราณธาตุกระบี่เจี้ยนหยวนที่สกัดได้จากกระบี่สามัญสี่สิบเล่มนั้น เพียงพอที่จะหนุนนำการฝึกปรือของเขาได้ตลอดทั้งราตรี!
ทว่านั่นหมายถึงเพียงกระบี่ธรรมดาทั่วไปเท่านั้น…
หากเป็น ‘กระบี่วิญญาณ’ ระดับสูง เพียงเล่มเดียวอาจมีอานุภาพเทียบเท่ากระบี่สามัญนับสิบ หรืออาจถึงนับร้อยเล่มเลยทีเดียว
แต่ในขณะนี้ เมิ่งฝานยังมิกล้าบุ่มบ่ามแตะต้องกระบี่วิญญาณเหล่านั้น… ภาพเหตุการณ์ที่เผชิญกับกระบี่วิญญาณ ‘หงชี่’ ยังคงตราตรึงและสร้างความหวาดหวั่นในใจเขาไม่เสื่อมคลาย!
คราวนั้นนับว่าเขายังมีวาสนาที่หงชี่มิได้มีเจตจำนงมุ่งร้ายต่อเขาอย่างจริงจัง ทว่าโชคลาภมิใช่สิ่งที่จะการันตีความปลอดภัยได้ทุกครั้งไป
มีเพียงความแข็งแกร่งที่แท้จริงเท่านั้น คือหนทางแห่งราชา
เขาตัดสินใจว่ารอให้ระดับฝึกปรือรุดหน้ากว่านี้เสียก่อน แล้วค่อยพิจารณาเรื่องการสัมผัสกระบี่วิญญาณอีกครั้ง
จวบจนเมิ่งฝานเริ่มขัดกระบี่เล่มที่ยี่สิบหก กลิ่นอายสังหารที่หายไปนานก็พลันปรากฏขึ้นอีกครา!
โดยปกติแล้ว กระบี่สามัญธรรมดามิได้มีโอกาสแฝงพลังอาฆาตได้ง่ายนัก ทว่าเมื่อเมิ่งฝานลงมือขัดคราวเดียวถึงสี่สิบเล่ม โอกาสที่จะได้พบพานกับศาสตราที่ผ่านคาวเลือดและหยั่งรากพลังสังหารย่อมสูงขึ้นเป็นธรรมดา
[นามกระบี่: ทองซาน]
…
ทันทีที่ปลายนิ้วของเมิ่งฝานสัมผัสกับตัวกระบี่ พลังอาฆาตที่อัดแน่นอยู่ภายในก็พุ่งทะยานเข้าสู่ร่างของเขาอย่างดุดัน!
ทว่าทุกอย่างยังคงอยู่ในสายตา พรสวรรค์สูงสุด ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ถูกกระตุ้นให้ทำงานในทันที พลังลึกลับเริ่มทำหน้าที่กลั่นกรองและสยบกลิ่นอายสังหารอันป่าเถื่อนนั้นให้สงบลง พร้อมกับมโนภาพหนึ่งที่ค่อย ๆ แจ่มชัดขึ้นในห้วงคำนึง
กระบี่ที่มีพลังอาฆาตแรงกล้าปานนี้ แม้จะมิใช่กระบี่วิญญาณระดับสูง ทว่ามันกลับซึมซับเอาเศษเสี้ยวแห่งจิตวิญญาณบางอย่างติดมาด้วย… เพราะกระบี่ทุกเล่ม ล้วนมี ‘ปูมหลัง’ และ ‘ความทรงจำ’ เป็นของตนเอง
ในกระแสธารแห่งความทรงจำครานี้ เมิ่งฝานได้พบพานกับเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง
เขากำลังกุมกระบี่ถงซานเล่มนี้ไว้มั่น พลางฝึกฝนกระบวนท่ากระบี่เพียงท่าเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่า… มันคือท่วงท่าการฟันดิ่งลงจากบนสู่ล่างอย่างเรียบง่ายที่สุด
ในมโนภาพนั้น เด็กหนุ่มยังคงร่ายรำกระบวนท่าเดิมซ้ำไปมามิจบสิ้น
กาลเวลาในนิมิตเปรียบเสมือนสายน้ำที่ไหลผ่านอย่างเชื่องช้านับปี ทว่าในโลกความเป็นจริง ณ หอศาสตรา เพลากลับเคลื่อนผ่านไปเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น
เมิ่งฝานเฝ้ามองภาพนั้นด้วยความทึ่ง เด็กหนุ่มผู้นั้นขยับกระบี่ฟันดิ่งลงไปนับครั้งไม่ถ้วน… จนกระทั่งความเยาว์วัยเริ่มเลือนหาย และเติบโตขึ้นเป็นชายหนุ่มเต็มตัว
ทว่าตามเข็มนาฬิกาที่เคลื่อนคล้อยไป เขากลับยังคงมุ่งมั่นขัดเกลาเพียงการฟันดิ่งท่าเดิมนั้นอยู่เสมอ มิเคยคิดจะละทิ้งหรือถอดใจเลยแม้แต่ชั่วขณะเดียว
เมิ่งฝานขมวดคิ้วมุ่นพลางนึกฉงนอยู่ในใจ
ด้วยท่าร่างที่ปรากฏเบื้องหน้านั้นเป็นเพียงการฟันดิ่งลงตรง ๆ อย่างพื้นเพที่สุด มิได้มีเล่ห์เหลี่ยมหรือความพิสดารใดแฝงเร้น หากจะกล่าวว่ามันคือ ‘เพลงกระบี่’ ก็ดูจะยกยอปอปั้นจนเกินไปเสียด้วยซ้ำ ลำพังเพียงเด็กน้อยวัยสามขวบหากหยิบกระบี่ไม้ขึ้นมา ก็ย่อมสามารถร่ายรำท่าฟันเช่นนี้ออกมาได้มิต่างกัน
ทว่าสัญชาตญาณกลับร่ำร้องบอกเมิ่งฝานว่า การเคลื่อนไหวอันเรียบง่ายนี้ย่อมมิใช่สิ่งสามัญ
ความทรงจำที่ถูกสลักลึกอยู่ในศาสตราอันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายสังหาร ย่อมต้องมีความหมายแฝงเร้นอันทรงคุณค่าและสลักสำคัญอย่างยิ่งยวด กระบวนท่าฟันตรงลงมานี้… จะต้องมีการเปลี่ยนแปรอันยิ่งใหญ่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน!
กาลเวลาในนิมิตยังคงหมุนวนไปอย่างไม่หยุดยั้ง ชายหนุ่มในความทรงจำแปรเปลี่ยนจากวัยฉกรรจ์ก้าวเข้าสู่วัยกลางคนอย่างเชื่องช้า
จนกระทั่งวันหนึ่ง… ชายวัยกลางคนผู้นั้นได้วาดกระบี่ฟันลงมาดั่งเช่นที่เคยกระทำมาตลอดชั่วชีวิต
ทว่าในครานี้ ทุกอย่างกลับมิเหมือนเดิมอีกต่อไป!
ในเสี้ยวพริบตาที่คมกระบี่กรีดผ่านอากาศ มวลอากาศที่เคยสงบกลับสั่นสะเทือนเป็นระลอกคลื่นแผ่ซ่านออกไปในความว่างเปล่า การฟันกระบี่อันธรรมดาสามัญที่เขากระทำมานับล้านครั้ง พลันบังเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันจนสั่นสะเทือนฟ้าดิน!
มันคือ ‘ปราณกระบี่’ อย่างนั้นรึ?
มิใช่…
แต่มันคือ ‘สภาวะคุกคาม’ ต่างหาก!!!
ยามที่ชายวัยกลางคนวาดกระบี่ฟันลงมาในครานั้น พลันบังเกิดพลังกดดันมหาศาลที่สอดประสานไปกับห้วงฟ้าดิน แฝงไว้ด้วยความลึกลับซับซ้อนแห่งมรรคาธรรมชาติอย่างเปี่ยมล้น
หนึ่งกระบี่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับสัจธรรม ชิงเอาอำนาจแห่งการสรรสร้างจากทวยเทพ ก่อตัวเป็นสภาวะคุกคามอันยากจะหยั่งถึง!
การทุ่มเทขัดเกลากระบวนท่าเดิมซ้ำไปมาทุกเมื่อเชื่อวันเนิ่นนานนับสิบปี ในที่สุดก็นำพาเขาไปสู่ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่เกินพรรณนา
“สภาวะคุกคาม… ผ่าขุนเขา!”
ก่อนที่นิมิตแห่งความทรงจำจะดับสูญลง เมิ่งฝานแว่วได้ยินเสียงขานนามอันแสนสลดโศกเศร้าลอยมาตามสายลมอย่างเลือนราง
‘ผ่าขุนเขา’
เมิ่งฝานลืมตาขึ้นช้า ๆ แววตาของเขาฉายชัดถึงความตื่นตะลึงอย่างที่สุด
เขามิเคยคาดคิดมาก่อนว่าจะสามารถแลเห็น ‘สภาวะคุกคาม’ ที่ทรงพลังปานนี้จากกระบี่สามัญที่แสนจะธรรมดาเล่มหนึ่ง แม้ก่อนหน้าเขาจะเคยพบพานศาสตราที่ดูเรียบง่ายทว่ากลับเป็นอาวุธคู่กายของยอดฝีมือไร้พ่ายมาบ้างแล้ว แต่ในยามนี้เขาก็ยังคงรู้สึกสั่นสะท้านไปทั้งทรวงอก
ได้แต่รำพึงกับตนเองว่า หอศาสตราแห่งสำนักซู่ซันนี้ช่างลี้ลับและยิ่งใหญ่เกินกว่าที่ใครจะจินตนาการได้ถึงเพียงนี้เชียวรึ?
เพียงโถงชั้นหนึ่งที่เล็กกระจ้อยร่อยแห่งนี้ ยังรวบรวมเอาทั้งกระบี่เลื่องชื่อ กระบี่พิสดาร และกระบี่ลึกลับไว้มากมายมหาศาล…
แล้วชั้นสอง ชั้นสาม และชั้นสี่เล่า!
ที่นั่นจะซุกซ่อนศาสตราอันน่าสะพรึงกลัวและเจตจำนงกระบี่ที่สั่นคลอนโลกหล้าไว้อีกมากเท่าใดกัน?
หากจะกล่าวตามตรง สิ่งที่เมิ่งฝานกำลังทำอยู่นี้มิต่างจากการ ‘เก็บเกี่ยววาสนา’ จากเศษซากศาสตราอย่างแท้จริง
ไม่ว่าจะเป็น [ไป๋เย่] [เหอเฟิง] หรือแม้แต่ [ถงซาน] ที่อยู่ในมือของเขา ณ ยามนี้
[ไป๋เย่] กระบี่ที่ครั้งหนึ่งเคยสถิตอยู่ข้างกาย ‘หย่งเยี่ยเสินโหว’ ผู้เกรียงไกร เมิ่งฝานได้ล่วงรู้ถึงเคล็ดวิชาชักกระบี่ขั้นสุดยอดจากมัน
[เหอเฟิง] ศาสตราคู่ใจของ ‘หลี่ชิงอวิ๋น’ เจ้าสำนักกระบี่อู๋จี๋ เมิ่งฝานก็ได้รักษามหาเมล็ดพันธุ์แห่ง ‘กระบี่ไท่ซั่งไร้รัก’ มาไว้ในครอบครอง
[ถงซาน] แม้เมิ่งฝานจะมิทราบว่าเจ้าของเดิมมีฐานันดรสูงส่งเพียงใด ทว่าผู้ที่สามารถเคี่ยวกรำตนเองจนบรรลุถึงขั้นสร้าง ‘สภาวะคุกคาม’ ได้นั้น ย่อมมิใช่สามัญชนไร้นามในยุทธภพอย่างแน่นอน!
หากกระบี่ทั้งสามเล่มนี้ตกไปอยู่ในมือผู้อื่น พวกมันก็คงเป็นเพียงเหล็กเย็นชืดที่ไร้ค่า มิมีสิ่งใดให้กล่าวขวัญถึง
ทว่าเมื่อมาอยู่ต่อหน้าเมิ่งฝานผู้มีพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ เขาสามารถกลั่นกรองพลังอาฆาตที่ซ่อนเร้น ดูดซับกระแสความทรงจำที่ตกค้าง จนได้รับสัจธรรมแห่งกระบี่อันน่าพรั่นพรึงกลับมา
ดังนั้น การที่กระบี่ทั้งสามปรากฏอยู่ที่ชั้นหนึ่งของหอศาสตราจึงมิใช่เรื่องประหลาด… เพราะแท้จริงแล้ว สิ่งที่แข็งแกร่งหาใช่ตัวศาสตราไม่ แต่เป็นตัวของเมิ่งฝาน และพรสวรรค์อันเป็นที่สุดในใต้หล้าของเขาต่างหาก!
“สภาวะคุกคาม…” เมิ่งฝานพึมพำกับตนเองแผ่วเบา
ทันใดนั้น ความเจ็บปวดอันแสนสาหัสก็โถมเข้าจู่โจมสมองของเขาอย่างกะทันหัน เมิ่งฝานกุมศีรษะแน่นพลางพาร่างที่อ่อนแรงกลับเข้าห้องพักเพื่อพักผ่อน มิอาจฝืนขัดกระบี่ต่อไปได้อีก
แม้ในวันนี้เขาจะขัดไปได้เพียงยี่สิบหกเล่ม มิครบสี่สิบตามที่ตั้งใจไว้ ทว่าพิษสงจากนิมิตความทรงจำนั้นรุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายจะรับไหว
ในยามนี้… สิ่งที่เขาปรารถนาที่สุดมีเพียงการหลับใหลเพื่อเยียวยาจิตวิญญาณเท่านั้น!
อานุภาพที่กระบี่ถงซานปลดปล่อยออกมาในครานี้ ช่างรุนแรงและน่าตื่นตะลึงยิ่งกว่าศาสตราวุธทุกเล่มที่เขาเคยประสบพบเจอมา และนั่นเป็นเหตุให้เมิ่งฝานต้องเผชิญกับอาการบาดเจ็บที่สาหัสที่สุดเท่าที่เคยมี
ทันทีที่กลับถึงห้องพัก เมิ่งฝานรีบทรุดกายลงปรับสมดุลลมปราณในทันที
กระแสความอบอุ่นลึกลับภายในร่าง หรือที่เขาขนานนามว่า ‘ปราณธาตุกระบี่เจี้ยนหยวน’ ถูกเรียกออกมาใช้งานอีกครั้งเพื่อเยียวยาจิตวิญญาณที่บอบช้ำ
ตลอดทั้งราตรีที่มิอาจข่มตาหลับได้ อาการปวดแปลบในสมองของเมิ่งฝานค่อย ๆ ทุเลาลงอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งแสงแรกแห่งรุ่งอรุณเริ่มสาดจับขอบฟ้า เป็นสัญญาณว่าหนึ่งวันคืนอันแสนทรมานได้ผ่านพ้นไปแล้ว
“กลิ่นอายอำมหิตของกระบี่ถงซานเล่มนี้… ร้ายกาจเกินคาดจริง ๆ” เมิ่งฝานพยุงกายลุกจากเตียงพลางนวดคลึงศีรษะที่ยังคงหนักอึ้ง
ทว่ายิ่งอันตรายเท่าใด ย่อมหมายถึงวาสนาอันยิ่งใหญ่ที่ซ่อนเร้นอยู่เท่านั้น
ความเจ็บปวดที่เมิ่งฝานยอมทนแบกรับมาตลอดคืน ย่อมมิมีวันสูญเปล่าเป็นอันขาด!
ในห้วงแห่งความทรงจำเมื่อคืน เขาได้ประจักษ์แจ้งถึง ‘สภาวะคุกคาม’ อันทรงพลังนามว่า ‘ผ่าขุนเขา’
ทว่าสิ่งที่เรียกว่าสภาวะคุกคามนั้น ช่างลึกล้ำสุดหยั่งถึง ต่อให้เมิ่งฝานจะมีพรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ คอยหนุนหลัง แต่มันก็แทบจะเป็นไปมิได้เลยที่จะหลอมรวมสภาวะอันยิ่งใหญ่เช่นนั้นเข้ากับตนเองได้เพียงแค่การเฝ้ามองเพียงคราเดียว
หากเขามีตบะบารมีที่สูงส่งกว่านี้ บางทีเรื่องอัศจรรย์เช่นนั้นอาจเกิดขึ้นได้… ทว่าในยามนี้ เมิ่งฝานยังคงเป็นเพียงนกกระจอกตัวน้อยที่เพิ่งเริ่มหัดบินอยู่ในขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่งเพียงเท่านั้น
สภาวะคุกคาม… ช่างเป็นสิ่งที่ห่างไกลเกินไขว่คว้าเสียจริง!
แม้ ‘สภาวะคุกคาม’ จะยังดูเป็นสิ่งที่ห่างไกลเกินไขว่คว้าสำหรับเขาในยามนี้
ทว่าผลลัพธ์จากการเคี่ยวกรำตนเองตลอดทั้งราตรีกลับมิได้สูญเปล่า… ถึงแม้เมิ่งฝานจะยังมิอาจหลอมรวมจิตวิญญาณเข้ากับสภาวะคุกคาม ‘ผ่าขุนเขา’ ได้อย่างสมบูรณ์ ทว่าเขากลับสามารถควบคุมและเข้าถึงกระบวนท่าของมันได้อย่างแจ่มชัด
เขาได้สกัดเอาหัวใจสำคัญของสภาวะนั้น มาแปรเปลี่ยนเป็นวิชากระบี่เฉพาะตัวที่พร้อมใช้งานได้ในทันที
และนี่คือความมหัศจรรย์ที่พรสวรรค์ ‘วิถีกระบี่บรรลุเทพ’ ได้มอบเป็นของขวัญให้แก่เขา
เมิ่งฝานก้าวเดินออกจากห้องพักมุ่งตรงไปยังแท่นไม้วางศาสตราด้านนอก เขาหยิบกระบี่สามัญเล่มหนึ่งขึ้นมา ชักมันออกจากฝักอย่างเยือกเย็น ก่อนจะเริ่มวาดกระบี่ฟันลงมาเบา ๆ หนึ่งครั้ง!
ท่วงท่าการเคลื่อนไหวนั้น ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับบุรุษในนิมิตความทรงจำเมื่อคืนราวกับพิมพ์เดียวกัน
บุรุษผู้นั้นฝึกปรือการฟันดิ่งที่ธรรมดาสามัญมาตลอดชั่วชีวิต เพื่อแลกกับความยิ่งใหญ่ในดาบสุดท้ายเพียงดาบเดียว ทว่าในยามนี้ กระบี่ที่เมิ่งฝานฟันลงมา แม้ภายนอกจะดูไม่ต่างกัน แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยพลานุภาพลี้ลับประการหนึ่ง…
นั่นคือสภาวะ ‘ยกเบาเหมือนหนัก’
มองดูเผิน ๆ ประหนึ่งการตวัดกระบี่ที่ไร้น้ำหนัก ทว่าแท้จริงแล้วมันกลับบรรจุพลังกดทับอันมหาศาลนับพันชั่งเอาไว้ภายในอย่างมิดชิด!
เมิ่งฝานสะบัดกระบี่เก็บเข้าฝักด้วยท่วงท่าสงบราบเรียบ
เขาวางศาสตราคืนลงบนแท่นไม้ที่เดิม ก่อนที่รอยยิ้มบาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างพึงพอใจ