วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 13 ชี้แนะศิษย์สายใน
บทที่ 13 ชี้แนะศิษย์สายใน
ช่างน่าเสียดายที่นางกลับต้องมาพบกับคนอย่างเมิ่งฝาน
หลังจากนี้ไป นางจะได้ตระหนักว่าคำว่า ‘อัจฉริยะ’ ที่แท้จริงบนโลกใบนี้… มีหน้าตาเป็นเช่นไร!
“เพลงกระบี่ที่ท่านฝึกปรือเมื่อครู่ มีนามว่าอะไร?” เมิ่งฝานเอ่ยถามสตรีเบื้องหน้า
“กระบี่วารีคลั่ง” นางตอบสั้น ๆ
เมิ่งฝานพยักหน้าเล็กน้อย จดจำชื่อนั้นไว้ในใจ ก่อนหน้านี้เขาได้ลอบสังเกตวิชากระบี่นับร้อยพันในหอตรัสรู้กระบี่จนได้ข้อคิดมหาศาล ทว่าเขากลับมิทราบเลยว่าแต่ละวิชาที่ผ่านตานั้นขนานนามว่าอย่างไรบ้าง
“เพลงกระบี่ของท่าน... ภายนอกดูนุ่มนวลไร้พิษสง ทว่ากลับแฝงความไหลลื่นต่อเนื่องมิขาดสาย ดั่งสายน้ำที่ร้อยเรียงเป็นห่วงโซ่ เน้นการใช้แรงน้อยสยบแรงมาก ใช้ความอ่อนสยบความแข็ง”
“เพียงแค่นำพาคู่ต่อสู้ให้ถลำลึกเข้าสู่จังหวะกระบี่ของท่านได้ อีกฝ่ายย่อมถูกควบคุมและจมดิ่งสู่ก้นบึ้งแห่งความพ่ายแพ้อย่างช้า ๆ”
“ทว่ายามที่ท่านร่ายรำเมื่อครู่ กลับมีจุดบกพร่องและช่องโหว่อันใหญ่หลวงประการหนึ่ง… นั่นคือจังหวะของท่านยัง ‘เชื่องช้า’ เกินไป!”
“หัวใจสำคัญของกระบี่ชุดนี้ คือการจู่โจมอย่างต่อเนื่องไร้รอยตะเข็บ ต้องผสานความอ่อนช้อยเข้ากับความเร็วดุจพายุฝนกระหน่ำ เพื่อกดดันมิให้คู่ต่อสู้มีโอกาสได้ตั้งตัวแม้เพียงกะพริบตา”
เมิ่งฝานเอื้อมมือไปหยิบกระบี่ไม้เล่มหนึ่งจากแท่นวางที่มุมห้อง เขาชักมันออกจากฝักอย่างเยือกเย็น ก่อนจะวางฝักกระบี่ลงข้างกายด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“แม่นาง… กระบี่ของท่านน่ะ ช้าเกินไป!”
สิ้นคำ เมิ่งฝานก็เริ่มขยับกายร่ายรำกระบี่ในทันที
หญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้ายังคงจ้องมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม แม้ถ้อยคำวิพากษ์วิจารณ์ของเขาจะฟังดูมีหลักการเพียงใด แต่นางก็ยังปักใจเชื่อว่ามันเป็นเพียงการโอ้อวดคำโตเพื่อตบตาเท่านั้น
ลูกเจี๊ยบที่เพิ่งหัดรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่งน่ะรึ จะมองทะลุแก่นแท้ของกระบี่วารีคลั่งได้? หากเขาสามารถสั่งสอนข้าได้จริง ๆ เช่นนั้นข้าจะพากเพียรฝึกฝนไปเพื่ออันใด!
“ดูให้ดี!” เมิ่งฝานขานเรียกสติ
พริบตานั้น กระบี่ไม้ในมือเขาก็พุ่งทะยานออกไป ราวกับพญาห่านป่าที่โผบินตัดขอบฟ้าอย่างองอาจ ท่วงท่านั้นทั้งรวดเร็วและเฉียบคมจนน่าตื่นตะลึง!
‘กระบี่วารีคลั่ง’ ทั้งแปดกระบวนท่าถูกสำแดงออกมาอย่างต่อเนื่อง พลิ้วไหวราวกับเมฆาเคลื่อนคล้อยและสายน้ำไหลรินมิมีติดขัด แม้พื้นฐานท่าร่างจะมิต่างจากที่นางฝึกฝน ทว่าในรายละเอียดปลีกย่อย เมิ่งฝานกลับปรับปรุงจนไร้ที่ติ
ที่สำคัญที่สุดคือ กระบี่ของเขานั้นรวดเร็วถึงขีดสุด!
กระบี่เล่มแล้วเล่มเล่ากระหน่ำแทงออกไปอย่างต่อเนื่องไร้ช่องว่างประหนึ่งพายุคลั่ง จนผู้ที่เฝ้ามองแทบจะสับสนมึนงงในวิถีกระบี่ที่ซ้อนทับกัน
หญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายเมิ่งฝานในยามนี้ได้แต่อ้าปากค้างด้วยความโกรธขึ้งที่มลายหายไป สิ้นสติไปกับภาพเบื้องหน้า ปากของนางอ้ากว้างจนแทบจะยัดไข่เป็ดเข้าไปได้ทั้งฟอง
เพียงชั่วอึดใจ เมิ่งฝานก็สะบัดกระบี่เก็บเข้าที่ ก่อนจะหันมาจ้องมองนางด้วยความเงียบงัน
“แม่นาง… เพลงกระบี่ชุดนี้ พอจะทำให้ท่านพึงใจได้บ้างหรือไม่?”
หญิงสาวต้องใช้เวลาอึดใจใหญ่กว่าจะดึงสติที่หลุดลอยให้กลับคืนมาได้ นางจ้องมองเมิ่งฝานด้วยความสับสนมึนงง ก่อนจะละล่ำละลักถามออกไป “ท่าน… ท่านเคยฝึกปรือ ‘กระบี่วารีคลั่ง’ มาก่อนใช่หรือไม่?”
ทว่าเมิ่งฝานยังมิทันได้อ้าปากตอบ นางก็ส่ายหน้าปฏิเสธความคิดนั้นด้วยตนเองทันควัน “มิใช่สิ… คนอย่างท่านไม่มีทางที่จะมีโอกาสได้สัมผัสกับเคล็ดวิชากระบี่วารีคลั่งนี้ได้เลย!”
นางขมวดคิ้วมุ่นพลางจ้องมองเมิ่งฝานมิวางตา พูดตามตรง... ยามนี้นางเริ่มรู้สึกกังขาในสัจธรรมของชีวิตขึ้นมาเสียแล้ว
หากจะให้เชื่อว่าบุรุษผู้นี้เพียงแค่ลอบสังเกตนางฝึกซ้อมไม่กี่ครั้ง ก็สามารถเข้าถึงแก่นแท้ของกระบี่วารีคลั่งได้ถึงระดับนี้ มันเป็นเรื่องที่เหลือกำลังและแทบจะเป็นไปมิได้เลยในโลกแห่งความจริง!
“เจ้าเป็นใครกันแน่?” หญิงสาวคาดคั้นถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
ในเพลานี้ นางมิได้สนใจอีกต่อไปแล้วว่าเมิ่งฝานจะแอบมองนางด้วยเจตนาหยาบโลนหรือไม่ สิ่งที่นางใคร่รู้ยิ่งกว่าคือ เหตุใดเขาถึงสามารถสำแดงวิชากระบี่วารีคลั่งออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบเช่นนี้?
เมิ่งฝานประสานมือกล่าวตอบอย่างเรียบง่าย “ข้ามีนามว่าเมิ่งฝาน เป็นศิษย์เฝ้ากระบี่แห่งหอศาสตรา… มิทราบว่าแม่นางจะพอแจ้งนามให้ข้าทราบได้หรือไม่?”
หอศาสตราอย่างนั้นรึ?
ทันทีที่ได้ยินชื่อสถานที่อันลี้ลับแห่งนั้น หญิงสาวก็มิอาจสะกดกลั้นความประหลาดใจไว้ได้ นางกวาดสายตามองสำรวจเมิ่งฝานซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้ง
“ศิษย์สายใน… หลิวเยียนผิง” อีกฝ่ายเอ่ยนามแนะนำตนเองอย่างเสียมิได้
เมิ่งฝานเพียงพยักหน้าตอบรับเล็กน้อย ทว่ากลับมิได้มีปฏิกิริยาตื่นตระหนกหรือเลื่อมใสอันใดเพิ่มเติม ด้วยเขาแกร่งกล้าเพียงในตำราและเพลงกระบี่ นามอันโด่งดังของศิษย์สายในผู้นี้จึงมิเคยผ่านเข้าสู่โสตประสาทของเขาเลยแม้แต่น้อย
“ข้าถามเจ้าตามตรง... เจ้าเคยศึกษากระบี่วารีคลั่งมาก่อนหรือไม่?” หลิวเยียนผิงขมวดคิ้วคาดคั้น
“มิเคย”
“เช่นนั้นเจ้าล่วงรู้กระบวนท่าเหล่านี้ได้อย่างไร!”
“ก็เพียงแค่เห็นท่านร่ายรำเมื่อครู่ ข้าจึงลองจดจำและเลียนแบบดูเท่านั้นเอง” เมิ่งฝานตอบอย่างเรียบง่าย
“เหลวไหลสิ้นดี!”
หลิวเยียนผิงตวาดก้องพลางจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาคมกริบ หน้าอกของนางกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หนักหน่วงด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน
การที่ใครสักคนจะเพียงลอบมองนางฝึกซ้อมไม่กี่ครา แล้วสามารถบรรลุถึงขั้นสำแดงวิชากระบี่วารีคลั่งออกมาได้สมบูรณ์แบบเช่นนี้… ต่อให้เป็นเซียนกระบี่จากสรวงสวรรค์จุติลงมายังโลกมนุษย์ ก็คงมิอาจกระทำเรื่องที่ฝืนกฎสวรรค์ปานนี้ได้!
ทว่าเมื่อเรื่องราวมาถึงจุดนี้ นางก็มิอาจหาเหตุผลใดมาจับผิดหรือหักล้างความจริงตรงหน้าได้อีก แม้นางจะเป็นสตรีที่มีทิฐิสูงเทียมฟ้า ทว่าในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ นางย่อมกล้าทำกล้ายอมรับ
ในเมื่อเขาพิสูจน์ตนเองตามคำท้าทายได้หมดจดถึงเพียงนี้ นางก็มิควรทำตัวเป็นคนพาลหาเรื่องเขาให้เสื่อมเสียเกียรติอีกต่อไป
ทว่าเหนือสิ่งอื่นใด คำวิพากษ์วิจารณ์ที่ชายผู้นี้เอ่ยออกมาก่อนหน้า ประกอบกับกระบวนท่าที่เขาเพิ่งสำแดงไป กลับเปรียบเสมือนแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในใจนาง มันช่วยทลายกำแพงที่เคยปิดกั้นความเข้าใจสลายหายไปในพริบตา
ยามนี้นางมิเพียงมองเห็นทิศทางที่ชัดเจน แต่ยังบรรลุแจ้งในแก่นแท้ของเพลงกระบี่วารีคลั่งอย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
หลิวเยียนผิงเผยรอยยิ้มขมขื่นออกมาเล็กน้อย
หากพูดตามตรง นางสมควรต้องขอบคุณเมิ่งฝานเสียด้วยซ้ำ หากยังดันทุรังจะรุกเร้าหาเรื่องเขาต่อไป ก็ดูจะเป็นการกระทำที่ไร้เหตุผลและน่าเกลียดเกินไปเสียแล้ว!
“แม่นาง… หากมิมีธุระอันใดแล้ว ข้าขอตัวไปรับชมการฝึกกระบี่ต่อ” เมิ่งฝานกล่าวลาอย่างเรียบง่าย
เขาขยับกายไปนั่งยอง ๆ อยู่ที่มุมห้องอีกด้านหนึ่ง ซึ่งห่างไกลจากนางพอสมควร ก่อนจะเริ่มจดจ่ออยู่กับการสังเกตศิษย์คนอื่น ๆ ในหอตรัสรู้กระบี่ต่อไปอย่างเงียบเชียบ
ทว่ากลับกลายเป็นหลิวเยียนผิงเสียเองที่เริ่มลอบสังเกตเมิ่งฝานมิวางตา
ยามนี้นางเกิดความสนใจในตัวชายผู้นี้อย่างแรงกล้า ซึ่งนับว่าเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก เพราะสิ่งที่เมิ่งฝานแสดงออกมาเมื่อครู่นั้นมันช่างประหลาดล้ำ… หากจะเรียกว่าพิลึกพิลั่นเกินมนุษย์ก็มิผิดเพี้ยน!
นางยังคงมิปักใจเชื่อว่าเมิ่งฝานมิเคยสัมผัสเพลงกระบี่วารีคลั่งมาก่อน ทว่าต่อให้เคยฝึกปรือมาบ้างจริง ศิษย์ระดับล่างที่มีตบะเพียงรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่ง จะสามารถขัดเกลาวิชานี้จนเข้าถึงความสมบูรณ์แบบปานนี้ได้อย่างไร?
และอีกประเด็นที่สะกิดใจนางอย่างยิ่ง คือการที่เขาอ้างตนว่าเป็นศิษย์เฝ้ากระบี่แห่ง ‘หอศาสตรา’
หอศาสตรา… สถานที่แห่งนั้นซ่อนงำความลับอันใดไว้กันแน่?
นามของสถานที่แห่งนี้ในสำนักซู่ซัน ล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความลี้ลับ
โดยเฉพาะชั้นสามและชั้นสี่ของหอศาสตรา ซึ่งถือเป็นเขตหวงห้ามเด็ดขาดที่ยากจะมีผู้ใดล่วงกรายเข้าไปได้
ด้วยความใคร่รู้ที่ผุดขึ้นในใจ หลิวเยียนผิงจึงเริ่มลอบสังเกตพฤติกรรมของเมิ่งฝานอย่างเงียบเชียบ และนางก็พบว่าเขากำลังจดจ่ออยู่กับการจับจ้องผู้อื่นฝึกปรือกระบี่ด้วยท่าทีที่จริงจังเกินกว่าเหตุ
สิ่งนี้สร้างความฉงนให้นางมิน้อย… การจ้องมองผู้อื่นร่ายรำกระบี่นั้นจะมีประโยชน์อันใด?
หากเป็นยอดฝีมือผู้เจนจัดในมรรคาแห่งกระบี่มานั่งเพ่งพินิจ ก็อาจจะพอพรรณนาถึงกลยุทธ์หรือมองเห็นกระบวนท่าแปลกใหม่ได้บ้าง ทว่าศิษย์ระดับล่างที่มีตบะเพียงรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่ง ต่อให้จะมาจากหอศาสตราผู้ลึกลับจริง จะสามารถมองเห็นความนัยอันใดออกอย่างนั้นรึ?
ปราศจากเคล็ดวิชาหนุนนำ ไร้ซึ่งคัมภีร์ฝึกฝน มีเพียงนัยน์ตาเปล่าที่จ้องเขม็ง… หากการทำเช่นนี้จะสามารถบรรลุวิชากระบี่ได้ เช่นนั้นตำราล้ำค่าและคัมภีร์ลับทั้งหลายที่สืบทอดกันมา จะยังมีค่าสำคัญอันใดอยู่อีก?
หลิวเยียนผิงส่ายหน้าช้า ๆ พลางนึกในใจว่าบุรุษผู้นี้คงจะมีสติฟั่นเฟือนไปบ้างกระมัง
เมื่อเห็นจนแน่ใจว่าเมิ่งฝานเพียงแค่นั่งดูผู้อื่นไปเรื่อย ๆ โดยไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวที่ส่อถึงการฝึกยุทธ์นางก็เริ่มหมดความสนใจที่จะสังเกตต่อ
เพราะยิ่งมองไป… นางก็ยิ่งมิอาจเข้าใจตัวตนของชายผู้นี้ได้เลยแม้แต่น้อย!
จวบจนอาทิตย์อัสดงสาดแสงสีทองสุดท้ายลงเหนือยอดเขา เมิ่งฝานจึงหยัดกายลุกขึ้นอย่างแสนเสียดาย ก่อนจะสาวเท้าก้าวพ้นจากหอตรัสรู้กระบี่ไป
เพลานี้หอศาสตราใกล้จะถึงเวลาปิดทำการแล้ว เขาจำต้องรีบเร่งกลับไปให้ทันท่วงที
เมื่อหวนกลับมาถึงหอศาสตรา ศิษย์พี่หลัวเพียงสั่งการให้เมิ่งฝานจัดการปิดประตูใหญ่ให้เรียบร้อย จากนั้นก็ปลีกตัวไปโดยมิได้ไยดีในตัวเขาอีกเลย ตั้งแต่ต้นจนจบ ศิษย์พี่หลัวมิได้เอ่ยปากถามไถ่แม้เพียงครึ่งคำว่าเขาหายไปที่ใดมา
ความเมินเฉยเช่นนี้ แท้จริงแล้วกลับเป็นการมอบอิสระอย่างเต็มที่ให้แก่เมิ่งฝานนั่นเอง
“เจ้าเด็กนี่… วันนี้ดูเหมือนจะยังมิได้ขัดกระบี่เลยแม้แต่เล่มเดียวใช่หรือไม่? อย่าได้ลืมเลือนภารกิจที่ต้องกระทำในทุกวันเสียล่ะ!”
ถึงกระนั้น ศิษย์พี่หลัวก็มิลืมที่จะเอ่ยเตือนทิ้งท้ายตามหน้าที่
เมิ่งฝานพยักหน้าตอบรับ วันนี้เขามัวแต่จดจ่ออยู่กับการสังเกตวิถีกระบี่จนมิได้ขัดศาสตราเลยจริง ๆ เขาจึงมุ่งหน้าไปยังกองกระบี่และเริ่มลงมือขัดถูทันที
วันนี้ที่ตำหนักฝึกวิชา ข้ามิรู้สึกถึงการพัฒนาอันใดเลย… มีเพียงการขัดกระบี่และดูดซับกระแสความอบอุ่นลึกลับนี้เท่านั้น จึงจะทำให้ข้าสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างแท้จริง
เมิ่งฝานมิทราบว่ากระแสความอบอุ่นที่ไหลหลากจากตัวกระบี่เข้าสู่จุดตันเถียนของเขานั้นคือพลังชนิดใด เขาจึงขนานนามมันขึ้นมาในใจอย่างเงียบเชียบว่า “ปราณธาตุกระบี่ [เจี้ยนหยวน]”