วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 17 นั่งสมาธิอยู่ดี ๆ ก็ถูกลูกหลง
บทที่ 17 นั่งสมาธิอยู่ดี ๆ ก็ถูกลูกหลง
แม้เมิ่งฝานจะเพิ่งได้ทัศนาเพลงกระบี่วารีคลั่งจากหลิวเยียนผิงเพียงไม่กี่คราเมื่อวานนี้ ทว่ายามนี้เขากลับบรรลุแจ้งและซึมซับแก่นแท้ของมันได้อย่างละเอียดลึกซึ้งมิต่างจากผู้ฝึกปรือมานับปี
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่เขากลับไปยังหอศาสตราเพื่อเริ่มวางรากฐาน ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ เขาได้ทำการวิเคราะห์และสกัดจุดเด่นของกระบวนท่าต่าง ๆ อย่างไม่รู้จบ ซึ่งรวมถึงการ ‘ยกระดับ’ เพลงกระบี่วารีคลั่งนี้ให้ก้าวล้ำขึ้นไปอีกขั้นในห้วงความคิดของเขาเอง
หลิวเยียนผิงวาดกระบี่จู่โจมสามท่วงท่าติดต่อกันอย่างรวดเร็ว
กระบี่แรก... ถูกเมิ่งฝานสกัดไว้อย่างสงบนิ่ง
กระบี่ที่สอง… เมิ่งฝานเบี่ยงกายหลบเลี่ยงไปได้อย่างหวุดหวิดแต่ดูพริ้วไหว
กระบี่ที่สาม… นางถูกเมิ่งฝานแทงกระบี่สวนกลับเข้าที่กลางตัวดาบอย่างแม่นยำจนเสียจังหวะ
เหตุการณ์นี้ทำให้เพลิงโทสะในใจของหลิวเยียนผิงลุกโชน ความรู้สึกอยากเอาชนะพุ่งพล่านจนถึงขีดสุด!
นางโหมกระหน่ำกระบี่ที่สี่ ห้า และหกเข้าใส่… แต่ละท่วงท่าล้วนดุดันและทรงพลังยิ่งกว่าเดิม นี่คือผลลัพธ์จากการที่นางนำคำชี้แนะของเมิ่งฝานเมื่อวานกลับไปปรับปรุงแก้ไขจนเพลงกระบี่แกร่งกล้าขึ้น
ทว่า… หลังจากผ่านพ้นสามกระบวนท่าแรกไป เมิ่งฝานกลับรับมือทุกการโจมตีได้อย่างง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ เขามองเห็นทิศทางกระบี่ของนางล่วงหน้าและตั้งรับได้อย่างไร้ช่องโหว่
หลิวเยียนผิงมินึกถอดใจ นางกัดฟันสำแดงท่าที่เจ็ดและแปดออกมาอย่างต่อเนื่อง
เพลงกระบี่วารีคลั่งนั้นมีทั้งหมดแปดกระบวนท่า
ในท่าที่เจ็ด… ปลายกระบี่ของนางถูกปลายกระบี่ของเมิ่งฝานเข้าปะทะต้านทานไว้ได้อย่างประจวบเหมาะมิตกหล่นแม้แต่ชี่เดียว
และในขณะที่ท่าที่แปดของนางยังมิทันได้ร่ายรำจนสุดกระบวน… กระบี่ไม้ในมือเมิ่งฝานก็ฟาดลงบนข้อมือของนางอย่างฉับพลัน!
แกรก…
กระบี่ไม้ในมือของหลิวเยียนผิงหลุดร่วงลงกระแทกพื้นส่งเสียงกังวานบาดหู
พ่ายแพ้ย่อยยับ… หมดรูปถึงเพียงนี้!
นางจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่อ จิตใจของนางถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรงจนเริ่มสับสนในตัวตนของตัวเอง
หลังจากกลับไปเมื่อวาน นางมั่นใจว่าตนได้ขัดเกลาเพลงกระบี่วารีคลั่งจนเฉียบคมขึ้น ท่วงท่าและวิทยายุทธ์ก้าวหน้าไปกว่าเดิมหลายขุม ทว่าผลลัพธ์ที่ปรากฏตรงหน้าคือในการประลองเชิงกระบี่ล้วน ๆ นางกลับถูกเมิ่งฝานต้อนจนมุมและบดขยี้อย่างสิ้นสภาพ!
นางเป็นถึงศิษย์สายในผู้สูงส่ง กลับถูกศิษย์ฝ่ายนอกหน้าใหม่กดดันจนเสียขวัญเช่นนี้ จะมิให้นางกังขาในชีวิตได้อย่างไร?
แม้จะมิได้รู้จักมักจี้กับเมิ่งฝานเป็นการส่วนตัว แต่นางก็ดูออกอย่างชัดแจ้งว่าตบะของเขานั้นอยู่เพียงขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่ง… ซึ่งแน่นอนว่าเป็นระดับของผู้ที่เพิ่งจะเลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นศิษย์ฝ่ายนอกได้มินานนัก
“แม่นาง…”
“แม่นางอันใดกัน! เรียกข้าว่าศิษย์พี่หญิงหลิว!” หลิวเยียนผิงแผดเสียงขึ้นด้วยความโมโหฉุนเฉียว
เมื่อพ่ายแพ้ในเชิงกระบี่อย่างราบคาบ สัญชาตญาณความอยากเอาชนะก็ผลักดันให้นางหาทางกดข่มเขาในด้านอื่นแทนทันที ในเมื่อนางเป็นศิษย์สายใน ส่วนเขาเป็นเพียงศิษย์ฝ่ายนอก การเรียกขานนางว่าศิษย์พี่หญิงย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้องมิใช่หรือ?
“เอ่อ… ศิษย์พี่หญิงหลิว” เมิ่งฝานเอ่ยเรียกอย่างจนใจ
เขาไม่มีทางเลือก หากว่ากันตามลำดับอาวุโสและสถานะ อีกฝ่ายก็ถือเป็นศิษย์พี่ของเขาจริง ๆ
“ศิษย์พี่หญิงหลิว… เพลงกระบี่ของท่านในครานี้ แม้จะมีความรุดหน้ากว่าเมื่อวานและได้รับการแก้ไขจุดบกพร่องไปบ้างแล้ว ทว่าในสายตาข้า… มันก็ยังห่างไกลจากคำว่าสมบูรณ์นัก”
“ยกตัวอย่างเช่นกระบวนท่านี้ จังหวะการสืบเท้าของท่านควรจะชะลอให้ช้าลงอีกนิด ทว่าในขณะเดียวกัน ประกายกระบี่ในมือกลับต้องเร่งเร้าให้รวดเร็วยิ่งขึ้น…”
“ส่วนท่าที่สองนั้น…”
ในเมื่ออีกฝ่ายยอมควักหินวิญญาณออกมาจ่าย เมิ่งฝานจึงรู้สึกว่าตนควรทำหน้าที่ให้สมกับค่าตอบแทน อย่างน้อยก็ต้องทำให้แม่นางผู้นี้รู้สึกว่าหินวิญญาณที่เสียไปนั้นคุ้มค่าทุกเม็ดทุกหน่วย
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเริ่มชี้จุดบกพร่องในเพลงกระบี่ของหลิวเยียนผิงอย่างจริงจัง พร้อมทั้งถ่ายทอดเคล็ดลับการปรับปรุงให้พิสดารยิ่งขึ้นกว่าเดิม
ในตอนแรก หลิวเยียนผิงยังมีท่าทีขัดขืนมิใคร่จะยอมรับ ทว่ายิ่งฟังนางกลับยิ่งรู้สึกว่าถ้อยคำของเมิ่งฝานนั้นเปี่ยมด้วยเหตุผลและลึกซึ้งเกินพรรณนา
นางเริ่มจมดิ่งสู่คำชี้แนะนั้นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งฟังก็ยิ่งเคลิบเคลิ้มตั้งใจ ถึงขนาดที่บางจุดซึ่งยังติดค้างในใจ นางก็เผลอหลุดปากเอ่ยถามออกไปอย่างลืมตัวประหนึ่งศิษย์ตัวน้อยที่กำลังขอคำชี้แนะจากปรมาจารย์
ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลางหอตรัสรู้กระบี่นี้ สร้างความแตกตื่นสงสัยให้แก่ผู้คนที่พบเห็นเป็นอย่างมาก
พวกเขาหาได้ล่วงรู้ไม่ว่าชายหนุ่มผู้นี้เป็นใคร เห็นเพียงว่าเขาเป็นแค่ศิษย์หน้าใหม่ในขอบเขตรวบรวมลมปราณขั้นที่หนึ่งเท่านั้น แต่สำหรับหลิวเยียนผิง… หามีใครในที่นี้มิรู้จักนางไม่!
นางคือเศรษฐินีน้อยผู้โด่งดังในหมู่ศิษย์สายใน ทั้งยังเป็นหลานสาวสุดรักสุดหวงของผู้อาวุโสหลิวแห่งตำหนักหลอมยา และที่สำคัญที่สุด… หลิวเยียนผิงผู้นี้มีตบะสูงล้ำถึงรวบรวมลมปราณขั้นที่เก้า เพียงก้าวเดียวก็สามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตลมปราณแท้จริงได้แล้ว!
ยอดฝีมือขั้นที่เก้า กลับยืนก้มหน้าตั้งตาฟังคำสั่งสอนจากเจ้าเด็กเมื่อวานซืนที่อยู่เพียงขั้นที่หนึ่งอย่างนอบน้อม…
นี่พวกเราตาฝาดไป หรือว่าโลกใบนี้มันวิปริตไปเสียแล้ว?
“ศิษย์พี่หญิงหลิว ท่านเป็นอันใดไป? ท่านกำลังถูกเจ้าหนุ่มนี่ปั่นหัวอยู่ใช่หรือไม่!” ในระหว่างนั้นเอง ศิษย์หนุ่มผู้หนึ่งได้ก้าวเดินเข้ามาพร้อมเสียงทักท้วง
เขาสวมชุดคลุมของศิษย์สายในอย่างเต็มยศ บ่งบอกถึงสถานะอันสูงส่งได้เป็นอย่างดี
เมิ่งฝานทำเพียงลอบกลอกตาเบา ๆ ทว่ามิได้เอ่ยโต้แย้งสิ่งใดออกไป
สำหรับเขาแล้ว หากมิมีความจำเป็นต้องสร้างศัตรูระดับศิษย์สายใน เขาย่อมหลีกเลี่ยงที่จะทำ… จริงอยู่ที่หากอยู่ในเขตหอศาสตรา เขามีศิษย์พี่หลัวและเบื้องหลังที่มั่นคงจนมิเกรงกลัวผู้ใด ทว่ายามอยู่ภายนอกเช่นนี้ การรักษาความสงบเสงี่ยมไว้ถือเป็นวิถีแห่งความปลอดภัยที่ดีที่สุด
หากว่ากันตามเนื้อผ้า ในยามนี้เขายังมิใช่คู่ต่อสู้ที่คู่ควรของเหล่ายอดฝีมือสายในเลยแม้แต่น้อย
เว้นเสียแต่ว่า… เขาจะตัดใจปลดปล่อยพลังจาก [เมล็ดพันธุ์แห่งกระบี่ไท่ซั่งไร้รัก] ออกมา ทว่านั่นคือไพ่ตายที่ใช้ได้เพียงครั้งเดียว เมิ่งฝานย่อมมิยอมสูญเสียมันไปกับเรื่องไร้สาระเช่นนี้อย่างแน่นอน!
“เย่เฟิง? เจ้าเห็นข้าหลิวเยียนผิงเป็นคนโง่เง่าที่ยอมให้ศิษย์ฝ่ายนอกขั้นที่หนึ่งมาหลอกลวงได้ง่าย ๆ เช่นนั้นรึ?” หลิวเยียนผิงปรายตาไปทางเย่เฟิงพลางแค่นยิ้มเย็น
เย่เฟิง ศิษย์สายในผู้มาใหม่ถึงกับชะงักงันและรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันควัน
เขาเพียงก้าวเข้ามาเตือนด้วยความปรารถนาดี ทว่าหลิวเยียนผิงกลับแสดงท่าทีดุดันและไร้ไมตรีต่อเขาอย่างเห็นได้ชัด
“ศิษย์พี่หญิงหลิว… ข้าก็เพียงแต่เป็นห่วงท่าน เหตุใดท่านต้องตั้งแง่รังเกียจข้าถึงเพียงนี้ด้วย?” เย่เฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงละเหี่ยใจ
หลิวเยียนผิงปรายตามองเย่เฟิงด้วยสายตาเย็นชาดุจน้ำแข็ง
“เหตุใดข้าถึงปฏิบัติต่อเจ้าเช่นนี้ ในใจเจ้ามิแจ้งแก่ใจดีอยู่แล้วรึ?”
“ข้าเคยนับถือเจ้าเป็นน้องชายร่วมสำนักที่ดีที่สุดคนหนึ่ง ทั้งร่วมร่ำสุราและฝึกปรือกระบี่ด้วยกันมา ทว่าท้ายที่สุด… เจ้ากลับกล้ามาสารภาพรักกับข้า!”
“เจ้าก็รู้อยู่เต็มอกว่าข้ามีใจปฏิพัทธ์ต่อศิษย์พี่เนี๊ยะเพียงผู้เดียว ทว่าเจ้ากลับมาประกาศความในใจต่อหน้าสาธารณชนเช่นนั้น หากศิษย์พี่เนี๊ยะเกิดความเข้าใจผิดขึ้นมา เจ้าจะรับผิดชอบไหวรึ?”
“ข้าบอกเจ้าไปชัดเจนแล้วว่าข้ามิได้มีใจรักใคร่เจ้าเลยแม้แต่น้อย ต่อจากนี้ข้าหวังว่าเจ้าจะรู้จัก ‘รักษาระยะห่าง’ ระหว่างเราไว้ให้ดี!”
เมื่อได้ยินบทสนทนาอันเผ็ดร้อน เมิ่งฝานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็อดมิได้ที่จะเบิกตากว้างพลางมองคนทั้งสองด้วยความตะลึงลาน
โอ้โฮ… ข้อมูลชุดนี้ช่างน่าสนใจยิ่งนัก!
ในสายตาของเมิ่งฝานยามนี้ ภาพที่ปรากฏตรงหน้ามิต่างจากละครน้ำเน่าที่เขาเคยดู ทั้ง ‘ยัยแก้วชาเขียว’ กับ ‘ชายอะไหล่’
“หากมิอาจเป็นคู่ครอง… แม้แต่ฐานะมิตรสหายก็ยังเป็นให้กันมิได้เชียวรึ?” เย่เฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ท่าทางของเขาดูต่ำต้อยและน่าเวทนายิ่งนัก
“การเป็นเพื่อนกับเจ้า มีแต่จะทำให้ศิษย์พี่เนี๊ยะขุ่นข้องหมองใจเปล่า ๆ!” คำพูดของหลิวเยียนผิงนั้นเย็นชาและเชือดเฉือนอย่างไร้เยื่อใยเป็นที่สุด
เมิ่งฝานที่ยืนดูอยู่ใกล้ ๆ อดมิได้ที่จะส่งสายตาเห็นอกเห็นใจไปให้เย่เฟิง
คราแรกที่เย่เฟิงปรากฏตัวพร้อมตราหน้าว่าเขาเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ เมิ่งฝานย่อมมิพึงใจและมองว่าอีกฝ่ายหาเรื่องใส่ตัว ทว่ายามนี้ ความรู้สึกชิงชังกลับมลายหายไป สิ้นสลายกลายเป็นความสงสารจับใจเข้ามาแทนที่ในชั่วพริบตา
เย่เฟิงจ้องมองหลิวเยียนผิงด้วยแววตาโศกเศร้าพลางเอ่ยตัดพ้ออย่างดิ้นรน “แต่ศิษย์พี่เนี๊ยะมิได้มีใจปฏิพัทธ์ต่อเจ้าเลยสักนิด! เหตุใดเจ้าต้องสละสิ้นมิตรภาพระหว่างเรา เพื่อชายที่มิได้เห็นค่าในตัวเจ้าด้วยเล่า?”
หลิวเยียนผิงถอนหายใจยาวพลางกล่าวตัดบทอย่างหมดความอดทน “เย่เฟิง… เจ้ายังมิเข้าใจอีกรึ? ต่อให้โลกนี้มิมียอดบุรุษนามว่าเนี๊ยะ ข้าก็มิอาจร่วมทางรักกับเจ้าได้อยู่ดี”
เมิ่งฝานลอบพยักหน้าเบา ๆ อยู่ด้านข้าง การปฏิเสธอย่างชัดถ้อยชัดคำและเด็ดขาดเช่นนี้ ทำให้เขาต้องปรับเปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อแม่นางผู้นี้เสียใหม่
ดูท่า… ข้าจะมองนางผิดไปเสียแล้ว!
การจะใช้คำว่า ‘ยัยแก้วชาเขียว’ หรือหญิงแพศยามานิยามหลิวเยียนผิงผู้นี้ เห็นทีจะเป็นการไม่ยุติธรรมต่อนางจนเกินไป เพราะหญิงหลอกลวงที่แท้จริงนั้น มักจะประเภท ‘มิยอมตกลง แต่ก็มิยอมปฏิเสธ’ คอยเลี้ยงไข้ปล่อยให้บุรุษโง่งมรอคอยอย่างไร้จุดหมาย ทว่าหลิวเยียนผิงกลับเลือกที่จะสับฟืนตัดขาดสายสัมพันธ์อย่างตรงไปตรงมา!
“เฮ้อ…” เย่เฟิงทอดถอนใจอย่างอับจนหนทาง “ตกลง… ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
ทว่าในขณะที่เขาเพิ่งจะหมุนกายเดินจากไปเพียงไม่กี่ก้าว เสียงของหลิวเยียนผิงก็รั้งเขาไว้เสียก่อน
“ช้าก่อน!”
เย่เฟิงหันกลับมาด้วยท่าทางตื่นเต้นระคนคาดหวัง แววตาที่จ้องมองหลิวเยียนผิงนั้นเปี่ยมด้วยประกายแห่งความหวัง… นางเรียกข้าไว้ หรือว่านางจะเปลี่ยนใจแล้ว?
“ขอโทษซะ!” หลิวเยียนผิงจ้องมองเย่เฟิงด้วยสายตาเรียบเฉย
“หา?” เย่เฟิงชะงักงันทำหน้าฉงนสงสัย
หลิวเยียนผิงชี้นิ้วไปยังเมิ่งฝานพลางสำทับ “ขอโทษเขาเสีย! ที่เจ้าไปกล่าวหาพาลใส่เขาเมื่อครู่”
เมิ่งฝานที่ยืนอยู่ด้านข้างถึงกับสะดุ้งประหลาดใจที่อยู่ ๆ สปอตไลต์ก็ส่องมาที่ตนเอง เขาคิดในใจอย่างว้าวุ่นว่า… นี่มันเกินความจำเป็นไปแล้วกระมัง?
เขารู้สึกเหมือนตนเองกำลังนั่งล้อมวงดูงิ้วเรื่องวุ่นวายอย่างเพลิดเพลิน แต่จู่ ๆ กลับถูกกระชากขึ้นไปบนเวทีให้กลายเป็นตัวละครเอกเสียอย่างนั้น!
การบีบคั้นให้เย่เฟิงที่ใจสลายอยู่แล้วต้องมากล่าวคำขอโทษในยามนี้ มิตระหนี่ถี่เหนียวความรู้สึกกันเกินไปหน่อยหรือ? แม้แต่เมิ่งฝานที่เป็นผู้ถูกใส่ร้ายเอง ยังอดมิได้ที่จะรู้สึกเวทนาในชะตากรรมของเย่เฟิงอยู่ลึก ๆ
“มิต้อง… มิต้องหรอก เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ข้ามิติดใจ” เมิ่งฝานรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน
ทว่าสำหรับเย่เฟิงที่เคยคิดว่าแสงแห่งความหวังกำลังจะสาดส่อง ยามนี้ความหวังนั้นกลับพังทลายลงมิต่างจากเศษแก้วที่ถูกบดละเอียด หัวใจของเขาดิ่งวูบลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวังอย่างแท้จริง
ขอโทษรึ?
ในวินาทีที่หัวใจแหลกสลายเช่นนี้ เขาจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปกล่าวคำขอโทษ?
ข้าทำสิ่งใดผิดไป…
ข้าทำผิดที่ตรงไหนกันแน่!
เหตุใดสวรรค์เบื้องบนถึงรังแกข้าได้ลงคอถึงเพียงนี้?
“เมื่อครู่ที่ข้าเอ่ยปาก... ก็เพราะเป็นห่วงเจ้า ข้ากลัวว่าเจ้าจะถูกคนชั่วล่อลวง…” เย่เฟิงเค้นเสียงตอบพลางจ้องมองหลิวเยียนผิงด้วยดวงตาแดงก่ำ แม้แต่ลมหายใจก็ยังติดขัดสะท้อนถึงความเจ็บปวดที่จุกอก
“เจ้าปรักปรำผู้อื่นจนทำให้เขาเสียหาย เจ้าก็สมควรขอโทษเขา!” หลิวเยียนผิงยังคงกล่าวอย่างมิยอมลดละ แม้นางจะมีเหตุผลรองรับ ทว่าท่าทีนั้นกลับไร้เยื่อใยจนน่าใจหาย
เมิ่งฝานเริ่มรู้สึกว่าหลิวเยียนผิงกดดันอีกฝ่ายหนักเกินไปเสียแล้ว เขาจึงรีบเอ่ยเกลี้ยกล่อมหวังจะคลายสถานการณ์ “ศิษย์พี่หญิงหลิว… ข้ามิเป็นไรจริง ๆ ท่านอย่าได้บีบคั้นพี่ชายท่านนี้ต่อไปเลย”
ทว่าพอพูดจบ เมิ่งฝานกลับชะงักไปครู่หนึ่ง… เหตุใดคำพูดของข้า ถึงได้ฟังดูคล้ายพวก ‘ดอกไม้ขาวผู้แสนดี’ ที่จงใจเติมเชื้อไฟใส่ผู้อื่นเช่นนี้เล่า?
เขาลอบยิ้มขื่นพลางสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่านวุ่นวายออกไป
ในขณะนั้นเอง เย่เฟิงค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากหลิวเยียนผิงมาหยุดลงที่เมิ่งฝาน
ยามที่เขามองหลิวเยียนผิง แววตานั้นเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ อาวรณ์ และความเจ็บปวดร้าวรานที่มิอาจขัดขืน
ทว่ายามที่สายตาคู่นั้นตกลงมาที่เมิ่งฝาน... มันกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังและเพลิงแค้นอันคุกรุ่น!
เมิ่งฝานถึงกับสะดุ้งในใจ…
นี่ข้า… ขนาดนั่งดูอยู่เฉย ๆ ก็ยังถูกลูกหลงจนได้รึเนี่ย?