วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 118 ความทรงจำแห่งดาบอาถรรพ์ และราชาหนุ่มในอดีต
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 118 ความทรงจำแห่งดาบอาถรรพ์ และราชาหนุ่มในอดีต
บทที่ 118 ความทรงจำแห่งดาบอาถรรพ์ และราชาหนุ่มในอดีต
สำหรับเมิ่งฝานแล้ว การก้าวข้ามเข้าสู่ขอบเขตเทียนหยวน เพื่อก่อเกิดจิตสำนึกนั้นมิใช่เรื่องยากเย็นแม้แต่น้อย
เนื่องด้วยเขาตรากตรำฝึกฝนวิชาภาวนาแห่งซีหวงมาอย่างต่อเนื่อง พลังจิตวิญญาณของเขาจึงบรรลุถึงระดับเทียนหยวนนำหน้าอาณาจักรพลังไปเนิ่นนานแล้ว หากมิใช่เพราะถูกพันธนาการด้วยระดับการบ่มเพาะที่ยังมามิถึง ป่านนี้เขาคงหลอมรวมจิตสำนึกได้สำเร็จไปนานแล้ว
ในขณะที่ผู้อื่นเมื่อบรรลุขั้นเทียนหยวน อาจต้องทุ่มเทศิลาวิญญาณมหาศาลเพื่อหาซื้อ ‘ยาเม็ดเทียนหลิง’ มาช่วยกระตุ้นการก่อตัวของจิตสำนึก แต่สำหรับเมิ่งฝาน เขาสามารถข้ามขั้นตอนอันสิ้นเปลืองนั้นไปได้โดยสิ้นเชิง
เมื่อจิตสำนึกก่อตัวขึ้นโดยสมบูรณ์ เขาย่อมสามารถก้าวไปอีกขั้นเพื่อฝึกปรือ ‘วิญญาณแห่งจิต’ ให้สำเร็จ
และยามใดที่วิญญาณแห่งจิตถือกำเนิด เมิ่งฝานย่อมสามารถยกระดับวิถีกระบี่ของตนให้ทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด กระบวนท่ากระบี่ทั้งหลายที่เขาครอบครองจะถูกยกระดับจากเพียง ‘สภาวะคุกคาม’ ขึ้นสู่ระดับ ‘กระบี่วิญญาณ’ อันทรงอานุภาพ!
เบื้องหน้าของเขาในยามนี้ คือมรรคาอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ไร้สิ้นสุด
ในช่วงเวลาต่อมา เมิ่งฝานยังคงใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ในหอศาสตราตลอดทั้งวัน
นอกเหนือจากเวลาที่ต้องทำหน้าที่เช็ดถูศาสตราตามปกติ เวลาที่เหลือทั้งหมดเขาล้วนอุทิศให้กับการฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง
ในคืนหนึ่ง ยามที่ ‘ต้นกำเนิดกระบี่’ ภายในร่างถูกใช้จนหมดสิ้น เมิ่งฝานจึงเดินออกจากห้องพักเพื่อทำหน้าที่เช็ดถูดาบยาวและเติมเต็มพลังที่ขาดหาย
การฝึกปรือคัมภีร์ตะวันผลาญอสนีและเคล็ดวิชาลมหวนลี้ลับนั้นยังสามารถพึ่งพาพลังจากกลีบดอกบัวได้ ทว่าการฝึกคัมภีร์โลหิตสัจจะเมิ่งฝานจำเป็นต้องใช้ต้นกำเนิดกระบี่เป็นเชื้อไฟหลัก
ดังนั้น ต้นกำเนิดกระบี่จึงเปรียบเสมือนลมหายใจที่เขาจะขาดเสียมิได้ เมื่อใดที่มันร่อยหรอ เขาต้องรีบเติมเต็มให้เปี่ยมล้นทันที
บางครั้งเมิ่งฝานก็อดดำริในใจมิได้ว่า หากวันหนึ่งเขาดูดซับต้นกำเนิดกระบี่จากดาบทุกเล่มในหอศาสตราจนสิ้นซาก เมื่อถึงเวลานั้นเขาควรจะมุ่งหน้าไปทิศทางใด
‘คงต้องออกจากสำนักซู่ซัน เพื่อออกตามหาศาสตราเล่มอื่นสินะ’
ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับตัวเขา ต้นกำเนิดกระบี่คือทรัพยากรที่ไม่อาจหยุดไขว่คว้าได้ตลอดชีวิต!
ทว่าในยามนี้เมิ่งฝานยังมิต้องกังวลเรื่องนั้น เพราะด้วยความเร็วในการดูดซับปัจจุบัน ดาบจำนวนมหาศาลในหอศาสตราแห่งนี้ยังมีต้นกำเนิดกระบี่เพียงพอให้เขาหยิบใช้ได้อีกหลายปีนัก
ณ ชั้นแรกของหอศาสตรา เมิ่งฝานหยิบดาบยาวเล่มหนึ่งขึ้นมาอย่างสุ่มมือ ก่อนจะเริ่มกระบวนการดูดซับต้นกำเนิดกระบี่อย่างชำนาญ
[นามศาสตรา: เหลียนซิน (ใจบัว)]
…
นี่คือกายาแห่งกระบี่วิญญาณเล่มหนึ่ง ทันทีที่เมิ่งฝานสัมผัสลงบนตัวกระบี่ ไออวลอาถรรพ์สายหนึ่งก็ไหลเร้นเข้าสู่ร่างของเขาอย่างรวดเร็ว
เมิ่งฝานหลับตาลงนิ่งสงบ ในห้วงมโนสำนึกพลันปรากฏภาพความทรงจำที่ถูกกักขังไว้ฉายชัดขึ้นมา
ภาพที่เห็นคือดรุณีนางหนึ่งอายุอานามราวสิบหกปี ในหัตถ์นางกุม ‘กระบี่เหลียนซิน’ ร่ายรำท่วงท่าด้วยลีลาแช่มช้อยงดงามปานเทพธิดา
นางกำลัง ‘เต้นรำ’ กับกระบี่ มิใช่การฝึกปรือเพลงกระบี่เพื่อประหัตประหาร
นางคือโฉมงามแห่งหอคณิกาผู้ขายเพียงศิลป์และสุนทรียะ มิยอมพลีกายแลกเศษเงิน
เหล่านางงามขายศิลป์ในสถานรื่นรมย์เหล่านี้ มักเชี่ยวชาญทั้งดีด สี ตี เป่า หมากกล อักษรศาสตร์ และจิตรกรรม แม้ส่วนใหญ่จะแตกฉานเพียงด้านใดด้านหนึ่ง แต่เพียงความสามารถอันโดดเด่นเพียงแขนงเดียวก็เพียงพอจะสร้างชื่อเสียงให้ขจรขจายไปทั่วหล้า
ดรุณีนางนี้นามว่า ‘เหลียนเอ๋อ’ นางมีพรสวรรค์ในการร่ายรำกระบี่ที่ตราตรึงใจผู้คนยิ่งนัก บรรดานักปราชญ์และบัณฑิตผู้สูงศักดิ์ต่างยอมทุ่มเงินทองเพื่อขอเพียงให้ได้ยลการร่ายรำของนางสักครั้ง
ทว่าบุรุษมักเป็นเช่นนี้ โดยเฉพาะชายที่ชอบเวียนวนอยู่ในหอโคมเขียว จะมีสักกี่ผู้ที่เป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมอย่างแท้จริง? แม้ภายนอกจะห่อหุ้มด้วยอาภรณ์สะอาดตาหรือกิริยาที่ดูมีการศึกษาเพียงใด ก็มิอาจปิดบังความกำหนัดอันโสมมในจิตใจได้มิด
ครั้งหนึ่งมีชายเมามายใช้กำลังบีบบังคับให้เหลียนเอ๋อขายทั้งศิลป์และกาย เหลียนเอ๋อขัดขืนอย่างสุดกำลัง นางยอมตายเสียดีกว่าต้องให้รอยราคีมาแปดเปื้อนพรหมจรรย์
ผลที่ตามมาคือนางมิได้มอดมัว แต่ชายผู้นั้นกลับถูกกระบี่เหลียนซินแทงทะลุร่างจนสิ้นชีพ!
แม้ในยามนั้นกระบี่เหลียนซินจะเป็นเพียง ‘กระบี่ไร้คม’ ที่ใช้สำหรับแสดงรำละคร ทว่าปลายกระบี่ที่แหลมพอประมาณ บวกกับแรงเฮือกสุดท้ายจากการระเบิดอารมณ์ของสตรีที่จนตรอก นางจึงแทงมันเข้าสู่ขั้วหัวใจของชายชั่วผู้นั้นจนทะลุหลัง สังหารเขาดับคาที่
หลังเกิดเหตุนางฉวยโอกาสปลอมแปลงกายหลบหนีออกจากหอคณิกาท่ามกลางความมืดมิด ทว่าดรุณีผู้ไร้ประสบการณ์ในการหลบหนีอย่างนาง มีหรือจะพ้นเงื้อมมือของเหล่านักล่าค่าตัวจากหอคณิกาไปได้เพียงลำพัง
เหลียนเอ๋อถูกไล่ต้อนจนมุม นางมีเพียงกระบี่ทื่อ ๆ ในมือ แม้จะมีพื้นฐานการร่ายรำแต่จะเอาชนะชายฉกรรจ์กลุ่มนั้นได้อย่างไร?
ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตาย เรื่องราวประดุจบทละครอันน้ำเน่าก็บังเกิดขึ้น วีรบุรุษรุดช่วยโฉมงาม
ผู้ที่ปรากฏกายขึ้นขวางหน้าฝูงชนนั้น บังเอิญเป็นศิษย์แห่งสำนักกระบี่ซู่ซันคนหนึ่ง
เมิ่งฝานจ้องมองภาพนั้นอย่างตั้งใจ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นด้วยความประหลาดใจ
แม้ศิษย์ซู่ซันผู้นั้นจะยังเยาว์วัยและดูหนุ่มแน่นยิ่งนัก ทว่าเค้าโครงใบหน้าและระหว่างคิ้วกลับมีความคล้ายคลึงกับ ‘ผู้อาวุโสหวัง’ แห่งหอคัมภีร์อย่างยิ่ง
แทบจะยืนยันได้ทันทีว่า นี่คือท่านผู้อาวุโสหวังในสมัยที่ยังเป็นชายหนุ่มรูปงาม!
การที่ศิษย์ซู่ซันออกไปฝึกฝนท่องเที่ยวในยุทธจักรนั้นเป็นเรื่องปกติ และแม้เรื่องวีรบุรุษช่วยโฉมงามจะฟังดูซ้ำซากจำเจ แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง โอกาสที่มันจะเกิดขึ้นกลับมีสูงยิ่ง โดยเฉพาะกับศิษย์ชายของซู่ซันที่เปี่ยมด้วยคุณธรรม และแรงผลักดันจากสาวงาม
หากผู้ที่ถูกรังแกเป็นชายร่างกำยำ พวกเขาอาจจะเดินผ่านไปอย่างเฉยเมย แต่หากเป็นสตรีผู้เลอโฉม มีหรือที่ดาบในมือจะไม่สั่นคลอนด้วยความยุติธรรม?
เรื่องราวต่อจากนั้นเป็นไปตามครรลองที่สวรรค์ลิขิต หลังจากที่เหลียนเอ๋อถูกท่านหวังในวัยหนุ่มช่วยชีวิตไว้ นางก็ตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกพบอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
มีคำกล่าวในยุทธจักรว่าอย่างไรนะ?
และเมื่อวีรบุรุษพ่ายแพ้ต่อนางงาม ท่านหวังก็จมดิ่งลงในห้วงรักอันอ่อนหวาน ไม่ได้เดินทางกลับสำนักกระบี่ซู่ซันเป็นเวลานาน และใช้ชีวิตอยู่กับเหลียนเอ๋อในโลกฆราวาส
ทั้งสองหลบซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งบนภูเขา ทำงานยามเช้าพักผ่อนยามค่ำ ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขอย่างยิ่ง
ไม่นานนัก เหลียนเอ๋อก็ตั้งครรภ์ ท่านหวังยินดีปรีดาอย่างหาที่สุดมิได้ ตัดสินใจว่าจะไม่เดินทางกลับสำนักกระบี่ซู่ซันอีกต่อไป จะอยู่ในโลกฆราวาสใช้ชีวิตธรรมดาร่วมกับเหลียนเอ๋อ
ความหล่อเหลาของท่านหวังในยามเยาว์นั้น แม้จะเทียบกับเมิ่งฝานได้เพียงหนึ่งในสิบ แต่ก็นับว่าเป็นชายหนุ่มผู้สง่างามจนน่าหลงใหล การที่เหลียนเอ๋อร์จะยินยอมมอบกายถวายหัวใจให้ ก็นับว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลและน่ายินดียิ่ง
ทว่าสวรรค์กลับไร้เมตตา…
ในยามที่เหลียนเอ๋อร์ตั้งครรภ์ได้หกเดือน ท่านหวังหนุ่มได้เข้าป่าลึกเพื่อล่าไก่ป่าหวังนำมาตุ๋นบำรุงร่างกายให้แก่นางและบุตรในครรภ์
แต่แล้วในวันนั้นเอง ฝันร้ายที่มิต่างจากนรกก็มาเยือนหมู่บ้านอันเงียบสงบ
กลุ่มชายชุดดำลึกลับบุกเข้าเข่นฆ่าสังหารชาวบ้านอย่างทารุณ ผู้คนหลายสิบชีวิตถูกปลิดชีพอย่างไร้ความปราณี และที่อำมหิตผิดมนุษย์ยิ่งกว่าคือ หัวใจของทุกคนล้วนถูกควักออกไปจนสิ้น!
แม้แต่เหลียนเอ๋อร์ที่อุ้มท้องแก่ถึงหกเดือน ก็มิได้รับการละเว้นจากคมดาบอันโฉดชั่วพวกนั้น!
ยามที่ท่านหวังกลับมาถึงและพบกับซากศพที่เกลื่อนกราดทั่วหมู่บ้าน ใบหน้าของท่านพลันซีดเผือดสลับกับความโกรธาจนสั่นสะท้าน ทว่าเมื่อย่างกรายเข้าสู่ตัวบ้านและพบร่างไร้วิญญาณของเหลียนเอ๋อร์นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น ดวงวิญญาณของท่านราวกับถูกกระชากออกจากร่างในพริบตา
ท่านโผเข้ากอดร่างที่เย็นชืดของนางพลางร่ำไห้ปานจะขาดใจ เสียงคร่ำครวญดังก้องป่าจนกระทั่งคอแห้งผากและมิอาจเปล่งเสียงใดออกมาได้อีก
วันรุ่งขึ้น ท่านหวังจัดการฝังศพชาวบ้านทุกคนรวมถึงเหลียนเอ๋อร์และบุตรที่ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลกด้วยมือที่สั่นเทา
เมิ่งฝานที่เฝ้ามองผ่านห้วงความทรงจำสัมผัสได้ถึงกระแสอารมณ์ที่พลุ่งพล่านจนยากจะระงับ เขาคิดมิถึงเลยว่าผู้อาวุโสหวังผู้ดูอ่อนโยนและเปี่ยมเมตตาในยามนี้ จะเคยผ่านอดีตที่แตกสลายและทุกข์ระทมถึงเพียงนี้มาก่อน
ภายหลังพิธีศพสิ้นสุดลง ท่านหวังพกพากระบี่เหลียนซินของคนรักติดกายจากหมู่บ้านนั้นมา พร้อมคำสัตย์สาบานอันหนักแน่นว่า จะใช้กระบี่เล่มนี้ปลิดชีพศัตรูเพื่อล้างแค้นให้เหลียนเอ๋อร์ด้วยมือของตนเอง!
ทว่าวันเวลาผันผ่าน ปีแล้วปีเล่า ความหวังของท่านก็เริ่มเลือนรางดุจควันไฟ
เพราะแม้แต่ร่องรอยของผู้ลงมือท่านก็มิอาจสืบหาได้เบาะแสใด ๆ ราวกับพวกมันอันตรธานหายไปจากยุทธจักร ยิ่งมิต้องกล่าวถึงการทวงแค้นที่ดูห่างไกลออกไปทุกที
หลายปีต่อมา ท่านหวังผู้แบกรับความสิ้นหวังและความโศกเศร้าจนพิกาลใจ ก็เดินทางกลับสู่สำนักกระบี่ซู่ซัน
กระบี่เหลียนซินที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นเพียงกระบี่รำวงธรรมดา เมื่ออยู่ในมือของท่านที่อาบไปด้วยความแค้นและการฝึกปรืออย่างเอาเป็นเอาตาย มันกลับถูกหลอมรวมด้วยเจตจำนงกระบี่จนยกระดับกลายเป็น ‘กระบี่วิญญาณ’ อันแหลมคม
จนกระทั่งวันหนึ่ง ท่านหวังตัดสินใจวางมือจากวิถีกระบี่และหันหน้าเข้าสู่โลกแห่งอักษร ท่านนำกระบี่เหลียนซินไปประดิษฐานไว้ ณ หอศาสตรา ส่วนตนเองก็ย้ายมาประจำอยู่ที่หอคัมภีร์อย่างสันโดษ
เหตุผลนั้นเรียบง่ายทว่าปวดร้าวนัก เพราะตราบใดที่เลือดของศัตรูยังมิได้หลั่งชโลมหน้าหลุมศพของเหลียนเอ๋อร์ ท่านก็รู้สึกว่าตนเองมิคู่ควรที่จะสัมผัสกระบี่เล่มนี้อีกต่อไป!