วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 117 บัญญัติกระบี่ใหม่ และวิถีบ่มเพาะพลัง
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 117 บัญญัติกระบี่ใหม่ และวิถีบ่มเพาะพลัง
บทที่ 117 บัญญัติกระบี่ใหม่ และวิถีบ่มเพาะพลัง
เมิ่งฝานลอบถอดถอนใจด้วยความลำบากใจมิน้อย มิใช่ว่าเขาคิดหวงวิชาหรือใจแคบมิยอมถ่ายทอดท่วงท่านี้ให้แก่ศิษย์พี่หลัว ทว่าวิชา ‘กระบี่มา’ นั้นหาใช่สิ่งที่ผู้ใดจะลอกเลียนได้โดยง่าย การจะฝึกปรือวิชานี้ให้สำเร็จ อันดับแรกจำต้องมีระดับการบ่มเพาะและปัญญาญาณในวิถีกระบี่ที่สูงล้ำจนเข้าขั้นพิสดารเหนือโลก
ยามที่เมิ่งฝานรังสรรค์วิชานี้จนสมบูรณ์ เขาอาศัยเงื่อนไขพิเศษสองประการที่ยากจะหาผู้ใดเปรียบติด
หนึ่ง คือการตรากตรำศึกษาคัมภีร์กระบี่นับหมื่นแสนเล่ม จนสั่งสมรากฐานแห่งวิถีกระบี่ไว้หนาแน่นมั่นคงดุจพสุธา
สอง คือพรสวรรค์วิถีกระบี่เข้าถึงเทพอันเป็นเอกหนึ่งเดียว
ศิษย์พี่หลัวมิอาจตอบสนองต่อเงื่อนไขใดได้เลยแม้แต่เพียงข้อเดียว อย่าว่าแต่จะบรรลุวิชาเลย เพียงแค่จะมองหา ‘ธรณีประตู’ แห่งกระบี่ท่านี้ก็ยังนับว่าเป็นเรื่องเพ้อฝันยามตื่น
หากเป็นท่านผู้เฒ่าหลิน บางทีอาจพอจะมีหวังอยู่บ้าง แต่สำหรับศิษย์พี่หลัว หนทางช่างมืดมนไร้แสงสว่างโดยแท้
ทว่าเมื่อเห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังและเลื่อมใสของศิษย์พี่ เมิ่งฝานก็มิอาจทำใจปฏิเสธได้ลงคอ ตลอดเวลาที่เขาพำนักอยู่ในหอศาสตรา ศิษย์พี่ผู้นี้คอยดูแลเอาใจใส่เขาด้วยความจริงใจมาโดยตลอด ซึ่งบุญคุณเล็กน้อยเหล่านี้เมิ่งฝานล้วนสลักลึกไว้ในใจมิเคยลืมเลือน
เขาคือบุรุษที่แยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจนดุจขุนเขาและสายน้ำ!
ในที่สุดเมิ่งฝานจึงตัดสินใจ ‘ลดทอน’ ความซับซ้อนของวิชา ‘กระบี่มา’ ลง แล้วรังสรรค์วิชาฉบับใหม่ที่เรียบง่ายกว่าเดิมขึ้นมาแทน
หากจะกล่าวให้ถูก มันคือการ ‘ยกระดับ’ วิทยายุทธ์ขับกระบี่พื้นฐานให้ทรงอานุภาพยิ่งขึ้น แม้จะมิอาจเทียบชั้นกับ ‘กระบี่มา’ ของจริงได้ แต่ก็นับเป็นวิถีกระบี่ที่มีหลักการชัดเจนพอที่ปุถุชนจะสามารถฝึกฝนตามได้จนถึงแก่น
เมิ่งฝานได้ผสานวิทยายุทธ์ขับกระบี่เข้ากับกระบวนกระบี่อีกสี่ชนิดที่ส่งเสริมล้อรับกัน จนก่อเกิดเป็นวิชาใหม่ที่เข้มแข็งดุดัน และที่สำคัญที่สุด ท่วงท่าของมันยังคงความสง่างาม สูงส่ง และดูทรงพลังอย่างยิ่งยวด!
ทันทีที่ได้รับเคล็ดวิชาใหม่ ศิษย์พี่หลัวก็ยิ้มแก้มปริพลางจากไปอย่างเบิกบานใจ คาดว่าคงรีบกลับไปกบดานฝึกฝนอย่างบ้าคลั่งโดยมิยอมเสียเวลาแม้แต่เค่อเดียว
เมื่อจัดการธุระเรียบร้อย เมิ่งฝานก็กลับเข้าสู่ห้องพักของตนและเข้าสู่ห้วงแห่งการบ่มเพาะพลังอย่างเงียบเชียบ
เขากระตุ้นเจตจำนงแห่งมรรคและโคจรพลังตามคัมภีร์ที่สั่งสมมาอย่างเป็นระบบ
‘เคล็ดวิชาลมหวนลี้ลับ’
คัมภีร์ ‘ตะวันผลาญอสนี’
คัมภีร์ ‘โลหิตสัจจะ’
การตรากตรำฝึกปรือมรรคาทั้งสามวิถีไปพร้อมกัน ส่งผลให้ปราณแท้สามสายหมุนวนสอดประสาน สั่งสมจนเมิ่งฝานสัมผัสได้ถึงความอิ่มเอมแห่งพลังที่เปี่ยมล้นอยู่ในทุกอณูรูขุมขน
บัดนี้ เมิ่งฝานย่อมประจักษ์แจ้งถึงขีดจำกัดแห่งอานุภาพของตนอย่างถ่องแท้
ยามที่ ‘กระบี่มา’ ถูกสำแดงออก ย่อมปลิดชีพผู้บรรลุขอบเขตเทียนหยวนระดับสี่ได้ในพริบตา
หากผสานเข้ากับสิบทิศดับสูญต่อให้เผชิญหน้ากับยอดฝีมือเทียนหยวนระดับห้า ข้าก็ยังมีโอกาสสังหารได้มิน้อย
และหากวันใดที่ข้าสามารถรังสรรค์กระบี่เล่มที่สามแห่ง ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ ขึ้นมาได้สำเร็จ แม้จะเป็นยอดฝีมือเทียนหยวนระดับหก ข้าก็หาได้มีความเกรงกลัวไม่!
ยิ่งไปกว่านั้น ในภายภาคหน้าเมื่อคัมภีร์โลหิตสัจจะบรรลุถึงขั้นสมบูรณ์ กลิ่นอายมารในกายย่อมเข้มขลังขึ้น เมื่อนั้นเขาย่อมสามารถขับขาน ‘กระบี่มารเจ็ดสิ้นสูญ’ และ ‘วิชากระบี่ราตรีนิรันดร์’ ได้อย่างคล่องแคล่วดั่งใจนึก
พลังรบในยามนั้นคงจะพุ่งทะยานขึ้นสู่ระดับที่ยากจะจินตนาการ!
สำหรับเมิ่งฝานแล้ว เส้นทางสู่จุดสูงสุดของขอบเขตเทียนหยวนนั้นราบเรียบไร้อุปสรรคดุจกระแสธารที่ไหลริน
เขามั่นใจว่าอีกไม่นานเกินรอ เป้าหมายในการประลองของเขาจะต้องถูกยกระดับไปถึงขอบเขตหนิงตันอย่างแน่นอน
วันรุ่งขึ้น ข่าวการเสด็จจากไปของเจ้าหญิงอวี้ฉีแห่งแคว้นต้าอวี่ก็แพร่สะพัดไปทั่วสำนักกระบี่ซู่ซัน
เหล่าศิษย์ซู่ซันจำนวนมากต่างทอดถอนใจด้วยความเสียดายที่พลาดโอกาสประลองฝีมือกับนาง แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความรู้สึกอัปยศที่สลักลึกอยู่ในใจ เพราะตลอดเวลาที่เจ้าหญิงอวี้ฉีพำนักอยู่ นางกลับสามารถท้าประลองไปทั่วทั้งสำนักโดยไร้ผู้ต่อกรในระดับเจิ้นอู่ บัดนี้นางจากไปแล้ว โอกาสที่จะกอบกู้เกียรติยศคืนมาจึงมลายหายไปสิ้น
ทว่า ข่าวคราวที่เมิ่งฝานสยบเจ้าหญิงอวี้ฉีและสังหารองค์ชายหวังจื่อกู่นั้น กลับมิได้รั่วไหลออกไปแม้แต่ครึ่งคำ
นอกจากคณะผู้ติดตามของเจ้าหญิงแล้ว ผู้ที่ล่วงรู้ความลับนี้มีเพียงท่านผู้เฒ่าหลินและศิษย์พี่หลัวเท่านั้น ซึ่งทั้งสองต่างเข้าใจในนิสัยรักความสงบและถ่อมตนของเมิ่งฝานเป็นอย่างดี จึงช่วยกันปิดบังเรื่องราวนี้ไว้อย่างมิดชิดโดยมิได้นัดหมาย
อันที่จริง แม้เมิ่งฝานจะชมชอบความสมถะ แต่เขาก็มิเคยจงใจซ่อนเร้นระดับพลังของตนจนดูฝืนธรรมชาติ
เมื่อถึงคราต้องลงมือ เขามิเคยลังเลแม้เพียงเสี้ยววินาที!
หลังจากการจากไปของเจ้าหญิงอวี้ฉี สำนักกระบี่ซู่ซันก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง
เพียงชั่วพริบตา เวลาสิบวันก็ล่วงเลยผ่านไป
ในช่วงเวลาดังกล่าว เมิ่งฝานได้ปัดกวาดอ่านคัมภีร์กระบี่ทั้งหมดในชั้นที่สี่ของหอคัมภีร์จนครบถ้วน สั่งสมรากฐานแห่งวิถีกระบี่ไว้หนาแน่นดุจมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง
ในยามนี้ เมิ่งฝานเปรียบเสมือน ‘หอคัมภีร์เคลื่อนที่’ โดยแท้
เมื่อศึกษาจนสิ้นสงสัยในชั้นที่สี่ เมิ่งฝานจึงตัดสินใจไปพบผู้อาวุโสหวัง ผู้ดูแลหอคัมภีร์ เพื่อหยั่งเชิงสอบถามถึงความเป็นไปได้ในการเข้าสู่ชั้นที่ห้า
ทว่าคำตอบที่ได้รับจากผู้อาวุโสหวังนั้นช่างราบเรียบแต่เด็ดขาด ชั้นที่ห้าของหอคัมภีร์ มิใช่สถานที่ที่เขาจะเข้าไปได้ในยามนี้
แม้ผู้อาวุโสหวังจะพึงใจในตัวเมิ่งฝานและเสียดายพรสวรรค์ของเขาเพียงใด ทว่าหอคัมภีร์ย่อมมีกฎระเบียบที่เคร่งครัด การที่ผู้อาวุโสหวังยอมเปิด ‘ประตูหลัง’ ให้เขาได้ศึกษาถึงเพียงนี้ ก็นับว่าเป็นการผ่อนปรนอย่างที่สุดแล้ว
การจะย่างกรายเข้าสู่ชั้นที่ห้าเพื่อจดจารคัมภีร์ลับ นอกจากจะต้องสร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงแก่สำนักกระบี่ซู่ซันแล้ว ยังต้องได้รับความเห็นชอบจากเจ้าสำนักเสียก่อน จึงจะมีวาสนาได้เข้าสัมผัส
ณ เวลานี้ เมิ่งฝานย่อมรู้ตัวดีว่าคุณสมบัติของตนยังมิเพียงพอ
เขามิได้ดื้อดึงหรือฝืนโชคชะตา ยิ่งไปกว่านั้น การฝืนบีบคั้นในสิ่งที่ยังมิถึงเวลาก็รังแต่จะไร้ผล การเดินทางเพื่อแสวงหาความรู้ในหอคัมภีร์ของเขาจึงยุติลงเพียงเท่านี้
ทว่าผลลัพธ์ที่ได้รับในช่วงเวลาที่ผ่านมานั้น กลับมากล้นจนเกินกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้แต่แรกเสียอีก
“น่าพึงพอใจยิ่งนัก!”
เดิมทีเมิ่งฝานตั้งใจว่าเมื่ออ่านคัมภีร์กระบี่จนครบถ้วน จะไปชำระจิตสัมผัสแผ่นหินเทพกระบี่ต่อเพื่อขัดเกลาวิถีกระบี่ของตนให้ถึงขั้นสมบูรณ์ ทว่าหลังจากหยั่งรู้คัมภีร์จนจบสิ้น เขากลับเปลี่ยนใจ
ลึก ๆ ในใจเขาสัมผัสได้ว่า หากรอให้ตนบรรลุถึงขอบเขตเทียนหยวนเสียก่อน แล้วจึงค่อยไปสื่อใจกับแผ่นหินเทพกระบี่ ผลลัพธ์ที่ได้ย่อมจะวิเศษแท้และล้ำลึกกว่าตอนนี้หลายเท่าตัว!
ซึ่งระยะห่างระหว่างเขากับขอบเขตเทียนหยวนนั้น… ก็หดสั้นลงจนแทบจะเอื้อมมือถึงแล้ว
วันที่สองหลังจากก้าวออกจากหอคัมภีร์ เมิ่งฝานตัดสินใจกลืนกินกลีบดอกบัวกลีบที่สามลงไป
ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาคาดการณ์ พลังโอสถในครั้งนี้มิได้ส่งให้เขาบรรลุ {ขอบเขตเจิ้นอู่} ระดับเก้าในทันที แต่จำต้องใช้เวลาหลอมรวมและดูดซับพลังเร้นลับที่หลงเหลืออยู่ในกลีบดอกบัวให้สิ้นซากเสียก่อน
ระยะเวลานี้คงราวสิบวันถึงครึ่งเดือน เมิ่งฝานหาได้รีบร้อนไม่
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือ แม้จะจดจำคัมภีร์ในชั้นที่สี่จนขึ้นใจ แต่เขาก็ยังมิอาจรังสรรค์กระบี่ท่าที่สามแห่งหมื่นกระบี่คืนสำนักให้ปรากฏขึ้นมาได้
เรื่องนี้ต่อให้มีจิตปฏิพัทธ์เพียงใด ก็มิอาจเร่งเร้าได้ตามใจปรารถนา
ในนิยามของเมิ่งฝาน ‘หมื่นกระบี่คืนสำนัก’ คือกระบวนท่าที่อยู่เหนือล้ำยิ่งกว่าวิชากระบี่ทั้งปวงในสำนักซู่ซัน ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงรอคอยให้มัน ‘สุกงอม’ และถือกำเนิดขึ้นตามธรรมชาติ
หากเพียงเพราะความใจร้อนจนทำให้กระบวนท่านี้มีรอยตำหนิแม้เพียงเศษเสี้ยว นั่นย่อมเป็นสิ่งที่เมิ่งฝานมิอาจยอมรับได้โดยเด็ดขาด
เขาวางแผนไว้ว่า เมื่อบรรลุขั้นเทียนหยวนแล้วค่อยไปสื่อจิตกับแผ่นหินเทพกระบี่ ด้วยรากฐานวิถีกระบี่ที่สั่งสมมา ผสานกับพลังหนุนเสริมจากแผ่นหินและมหาวิถีกระบี่หยวนซื่อ ยามนั้นการจะรังสรรค์กระบี่ท่าที่สามย่อมง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ
เมื่อคิดได้เช่นนี้ ใจของเมิ่งฝานก็สงบนิ่งไร้ความวู่วาม เพราะภาพมายาแห่งอนาคตที่ทอดตัวอยู่เบื้องหน้านั้น ช่างราบเรียบและรุ่งโรจน์โชติช่วงยิ่งนัก
“ความรู้สึกที่ทุกอย่างอยู่ในกำมือเช่นนี้… ช่างวิเศษแท้!”
ครึ่งเดือนผ่านไปราวปาฏิหาริย์ เมิ่งฝานดูดซับพลังจากกลีบดอกบัวจนหยดสุดท้าย ในที่สุดระดับพลังบ่มเพาะของเขาก็พุ่งทะยานสู่ขอบเขตเจิ้นอู่ ระดับเก้าอย่างราบรื่นดั่งน้ำหลากลงสู่ลำคลอง
ห่างจากขอบเขตเทียนหยวนเพียงก้าวเดียวเท่านั้น…
มิใช่สิ หากจะกล่าวให้ถูก ต้องบอกว่าห่างเพียง ‘ครึ่งก้าว’ เท่านั้น
สำหรับนักดาบทั่วไปที่บรรลุระดับเก้า เพียงแค่หยั่งรู้เจตจำนงกระบี่ได้สำเร็จ ก็จะสามารถก้าวข้ามสู่ขอบเขตเทียนหยวนได้อย่างเป็นธรรมชาติ
เจตจำนงกระบี่ คือกำแพงสูงตระหง่านที่คั่นกลางระหว่างปุถุชนและยอดฝีมือ
ทว่าสำหรับเมิ่งฝาน กำแพงที่ผู้อื่นหวาดเกรงกลับเป็นเพียงของเล่นเด็กเล่นเท่านั้น
เขาไม่เพียงแต่บรรลุเจตจำนงกระบี่มาเนิ่นนานแล้ว แม้แต่สภาวะคุกคามแห่งมรรคา เขาก็ยังเชี่ยวชาญถึงหลายแขนง
ขอเพียงเมิ่งฝานใช้เวลาขัดเกลาพลังในระดับเก้านี้อีกเพียงไม่กี่วัน การจะก้าวเข้าสู่ {ขอบเขตเทียนหยวน} ย่อมไร้ซึ่งอุปสรรคขวากหนามใด ๆ มาพัวพัน!
——
เมื่อเร็ว ๆ นี้มีคนแสดงความเห็นว่าตอนสั้นบ้าง น้ำบ้าง และบางคนถึงขั้นขู่จะเก็บหนังสือรอสะสมก่อนค่อยอ่าน
ฮ่าฮ่า!
ขู่งั้นเหรอ?
จริง ๆ แล้วข้าก็ไม่กลัวหรอกที่ว่าจะ… ก็กลัวจริง ๆ นั่นแหละ!
เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้จะเพิ่มจำนวนตอนให้