วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 111 สามกระบวนท่ากระบี่เทพ
บทที่ 111 สามกระบวนท่ากระบี่เทพ
เพราะสำหรับเมิ่งฝานแล้ว การสังหารศัตรูข้ามระดับคือสิ่งที่เขาทำจนชินตามานานแล้ว
ไร้เทียมทานในระดับเดียวกันงั้นหรือ?
ช่างเขลาเบาปัญญา!
เมื่อเผชิญกับคมดาบที่เจ้าหญิงอวี้ฉีฟาดฟันลงมา นัยน์ตาของเมิ่งฝานกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง จิตใจสงบนิ่งดั่งผิวน้ำไร้ระลอกคลื่น
ดาบนี้ไม่อาจระคายผิวเขาได้แม้เพียงกระผีกริ้น นี่คือสัจธรรมที่มิต้องสงสัย ยิ่งไปกว่านั้นแม้เมิ่งฝานจะไม่ชักกระบี่ออก ด้วยอานุภาพของกายพิชิตสูงสุด ขั้นที่ห้า เขาย่อมสามารถใช้เพียงมือเปล่าสยบคมดาบนี้ได้อย่างง่ายดาย
มือเปล่ารับคมศัสตรา
ทว่าหากทำเช่นนั้น การ ‘สั่งสอน’ เจ้าหญิงอวี้ฉีตามความต้องการของผู้อาวุโสหลินย่อมไร้ความหมาย
การสั่งสอนที่แท้จริงคืออะไร? โดยเฉพาะเมื่อต้องตอบสนองต่อเจตนารมณ์พิเศษของท่านผู้เฒ่าหลิน
เมิ่งฝานมีคำตอบในใจแล้ว
กระบี่หงชี่ถูกชักออกจากฝัก แม้จะเริ่มทีหลังแต่กลับถึงก่อน ประกายกระบี่วาบผ่านด้วยความเร็วเหนือคณา ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือกระบวนท่าที่เมิ่งฝานใช้ในครั้งนี้ เจ้าหญิงอวี้ฉีกลับคุ้นเคยเป็นอย่างดี!
วิชาดาบทลายมังกร ท่าที่หนึ่ง ‘มังกรคำราม’
เจ้าหญิงอวี้ฉีลงมือเพียงชั่วพริบตา แม้เมิ่งฝานจะมีพรสวรรค์วิถีกระบี่เข้าขั้นเทพเซียน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าถึง ‘แก่นแท้’ ของวิชาดาบนี้ได้ในพริบตาเดียว
แต่หากเป็นการเลียนแบบเพียง ‘เปลือกนอก’ หรือท่วงท่ารูปลักษณ์ สำหรับเมิ่งฝานแล้ว มันมิใช่เรื่องยากเย็นเลยแม้แต่น้อย
ในสายตาของศิษย์พี่หลัวที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านข้าง เขาถึงกับตกตะลึงจนตาค้าง เมื่อเห็นศิษย์น้องเมิ่งฝานใช้วิชาดาบที่ถอดแบบมาจากเจ้าหญิงอวี้ฉีราวกับพิมพ์เดียวกัน!
เจ้าหญิงอวี้ฉีเองก็ตระหนกจนใจสั่นสะท้าน วิชาดาบประจำราชวงศ์ต้าหลง เหตุใดบุรุษผู้นี้จึงล่วงรู้ได้
ทว่าในยามที่คมดาบอยู่กลางคัน มิอาจถอยหลังกลับ นางได้แต่ข่มความสงสัยแล้วทุ่มเทสมาธิฟันดาบนั้นออกไปให้ถึงที่สุด
เรื่องอื่นไว้ค่อยว่ากันหลังจบศึก
ต้องยอมรับว่าเจ้าหญิงอวี้ฉีผู้นี้มีสภาวะจิตใจที่แกร่งกร้าว เมื่อลงมือแล้วนางจะไม่ยอมให้สิ่งใดมาสั่นคลอนเจตจำนงได้ง่าย ๆ
ประกายดาบสองสายเบ่งบานประชันกันกลางชั้นที่หนึ่งของหอศาสตรา
ทว่าเพียงอึดใจเดียว ดาบยาวในมือของเจ้าหญิงอวี้ฉีก็กระเด็นหลุดลอยไป ส่วนกระบี่ของเมิ่งฝานกลับพาดนิ่งอยู่บนไหล่หงส์ กดแนบชิดติดลำคอระหงของนาง
นี่คือการบดขยี้อย่างสิ้นเชิง
หากนี่มิใช่การประลอง แต่เป็นการเข่นฆ่า ดาบเดียวของเมิ่งฝานย่อมสามารถปลิดศีรษะของนางให้หลุดจากบ่าได้โดยง่าย
ในขณะเดียวกัน ดาบที่หลุดจากมือนางกลับร่วงหล่นลงสู่มือซ้ายของเมิ่งฝานอย่างพอดิบพอดี
ทำลายทั้งกาย สยบทั้งใจ ไม่มีสิ่งใดจะเกินไปกว่านี้ได้อีกแล้ว
และเมื่อฝ่ามือของเมิ่งฝานสัมผัสกับตัวดาบของเจ้าหญิงอวี้ฉี ข้อมูลของศัสตราเล่มนี้ก็พลันหลั่งไหลเข้ามาในห้วงคำนึง
[นามศาตรา: ดึงเมฆา]
…
กลิ่นอายศาสตราอันลี้ลับสายหนึ่งพลันหลั่งไหลจากตัวดาบ พุ่งปราดเข้าสู่ร่างกายของเมิ่งฝานผ่านทางลำแขนอย่างรวดเร็ว
ในฉับพลันนั้น พรสวรรค์วิถีกระบี่บรรลุเทพของเมิ่งฝานเริ่มทำงาน มันเข้าหลอมรวมกลิ่นอายศาสตรานั้นอย่างลื่นไหล พร้อมกันนั้น ภาพจำลองแห่งความทรงจำที่แฝงเร้นอยู่ในเจตจำนงของดาบก็ผุดขึ้นในห้วงคำนึง
ภาพเหล่านั้นคือร่องรอยการฝึกปรือวิชาดาบของเจ้าหญิงอวี้ฉีตลอดหลายปีที่ผ่านมา
‘เพลงดาบทลายมังกร’
‘สามกระบวนท่าเทพดาบ’
เพียงชั่วพริบตา เมิ่งฝานกลับได้รับสืบทอดสุดยอดวิชาดาบถึงสองสำนักมาไว้ในครอบครอง!
วิชาดาบทั้งสองนี้มีความล้ำลึกเหนือชั้นกว่าตำราที่บันทึกไว้ในชั้นสี่ของหอพระคัมภีร์อย่างเทียบไม่ติด คาดว่าน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับวิชาชั้นสูงในชั้นที่ห้า หรืออาจจะเหนือกว่านั้น โดยเฉพาะสามกระบวนท่าเทพดาบที่ดูจะเปี่ยมด้วยอานุภาพเร้นลับจนยากจะหยั่งถึง
สามกระบวนท่าแห่งเทพดาบ นามนี้มิใช่ได้มาโดยบังเอิญ แต่มันคือวิชาที่ถูกรังสรรค์ขึ้นโดย ‘เทพดาบ’ ผู้เป็นดั่งดวงตะวันอันโชติช่วงที่สุดในวิถีแห่งศาสตรา วิชาของตัวตนระดับนั้นจะอ่อนด้อยได้อย่างไร
เห็นได้ชัดว่าในการประลองเมื่อครู่ เจ้าหญิงอวี้ฉียังมิได้ทุ่มเทสุดกำลัง นางเพียงใช้เพลงดาบทลายมังกรออกมารับมือ โดยยังมิได้งัดเอาสามกระบวนท่าเทพดาบที่แข็งแกร่งกว่าออกมาใช้
ทว่าต่อให้นางจะใช้ออกด้วยกระบวนท่าที่ร้ายกาจที่สุด ผลลัพธ์ก็คงมิอาจเปลี่ยนแปลง เมิ่งฝานยังคงเป็นกำแพงสูงชันที่นางมิอาจข้ามพ้นอยู่ดี
“เจ้าจะพาดกระบี่ไว้บนคอข้าไปอีกนานเท่าใด?”
เสียงเย็นเยียบของเจ้าหญิงอวี้ฉีดังขึ้น ปลุกเมิ่งฝานให้ตื่นจากภวังค์
แม้พรสวรรค์วิถีกระบี่บรรลุเทพจะหลอมรวมความทรงจำได้รวดเร็วเพียงใด และห้วงเวลาในจิตสำนึกจะต่างจากโลกภายนอกแค่ไหน แต่ความจริงคือเขายืนนิ่งพาดกระบี่ค้างไว้เช่นนั้นนานหลายสิบลมหายใจแล้ว
การจ่ออาวุธค้างไว้ที่คอผู้อื่นเนิ่นนานเช่นนี้ ย่อมเป็นการเสียมารยาทอย่างรุนแรง
เมิ่งฝานรีบละกระบี่หงชี่ออกจากลำคอระหงของนาง พร้อมเผยยิ้มบาง ๆ อย่างมีเลศนัย
“ขอประทานอภัยองค์หญิง หากหม่อมฉันล่วงเกินท่านไปบ้าง”
เขาส่งคืนกระบี่ดึงเมฆาให้แก่เจ้าหญิงอวี้ฉีอย่างสำรวม ทว่าในตอนนั้นเอง ‘ต้นกำเนิดกระบี่’ ภายในตัวศาสตราเล่มนั้นก็ได้ถูกสูบสัดเข้าสู่ร่างของเมิ่งฝานจนหมดสิ้นแล้ว
ต้นกำเนิดกระบี่คือสิ่งใดกันแน่? แม้แต่เมิ่งฝานในยามนี้ก็ยังมิอาจตีความความลี้ลับของมันได้กระจ่างชัด
แต่สิ่งหนึ่งที่เขามั่นใจคือ หลังจากถูกดูดซับไปแล้ว ตัวกระบี่ภายนอกกลับดูไร้รอยราคีและไม่มีผลกระทบที่เป็นรูปธรรมให้เห็น เรื่องนี้เขาเคยสอบถามหงชี่และได้รับการยืนยันแล้ว
ทว่าตามหลักการคงอยู่ของพลังงาน เมื่อมีสิ่งใดถูกช่วงชิงไป ย่อมไม่อาจคงสภาพเดิมได้อย่างสมบูรณ์
เมิ่งฝานสัมผัสได้ลึก ๆ ว่าการสูญเสียต้นกำเนิดกระบี่ไปนั้นย่อมทิ้งรอยแผลเร้นลับบางอย่างไว้กับตัวกระบี่ เพียงแต่ระดับพลังของเขาในตอนนี้ยังไม่สูงส่งพอที่จะมองเห็นร่องรอยนั้นได้
คงต้องรอจนกว่าข้าจะบรรลุขอบเขตที่สูงยิ่งขึ้น จึงจะมีโอกาสไขปริศนาอันซับซ้อนนี้ให้กระจ่าง
“เจ้าไปลักลอบฝึกปรือเพลงกระบี่ทลายมังกรมาจากที่ใด!?” เจ้าหญิงอวี้ฉีจ้องเขม็งไปที่เมิ่งฝานด้วยสายตาเย็นเยียบ สีหน้าของนางหม่นหมองถึงขีดสุด
วิชาทลายมังกรคือศาสตร์เร้นลับขั้นสูงสุดของราชวงศ์ต้าหลง ซึ่งจะถ่ายทอดให้แก่ผู้สืบสันตติวงศ์เท่านั้น คนนอกย่อมไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเคยได้ยินชื่อ แล้วบุรุษผู้นี้จะเรียนรู้มันได้อย่างไร
“มิต้องใส่ใจว่าท่านจะใช้เพลงกระบี่ชุดใด ข้าก็สามารถสยบท่านด้วยวิชาเดียวกันได้ในชั่วพริบตา หากองค์หญิงยังมิตรงใจ จะลองดูอีกสักคราก็ได้” เมิ่งฝานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ท่าทีสงบนิ่งดั่งขุนเขา
เจ้าหญิงอวี้ฉีแค่นเสียงเย็นชา ใบหน้าแข็งกร้าวขึ้น “ข้าถามเจ้าว่า เจ้าไปเรียนวิชานี้มาจากที่ใด! นี่คือความลับสวรรค์ของราชวงศ์ข้า เจ้าไปลอบเรียนมาจากสำนักใดกันแน่?”
การที่วิชาประจำราชวงศ์รั่วไหลมิใช่เรื่องเล็กน้อยสำหรับต้าหลง ในยามนี้นางมิตรงใจจะสนใจเรื่องการประลองกระบี่อีกต่อไป ความระแวงแคลงใจเข้าปกคลุมจนสิ้น
“เรียนมาจากใครน่ะหรือ? ก็เรียนมาจากท่านอย่างไรเล่า” เมิ่งฝานโพล่งออกไปอย่างไม่ใส่ใจนัก
“เจ้าพูดเหลวไหล!” เจ้าหญิงอวี้ฉีพิโรธจนตัวสั่น นางรู้สึกราวกับกำลังถูกเมิ่งฝานปั่นหัวและหยามเกียรติอย่างรุนแรง
เมิ่งฝานจ้องตอบนางด้วยสายตาเยือกเย็น กล่าววาจาตัดบทอย่างไม่แยแส
“ที่นี่คือสำนักกระบี่ซู่ซัน มิใช่พระราชวังต้าหลงของเจ้า มิใช่สถานที่ที่เจ้าจะมาวางอำนาจบาทใหญ่ได้ตามใจชอบ!”
“บังอาจ!!!”
เสียงตวาดกึกก้องดังมาจากหน้าประตูหอศาสตรา แม่ทัพนายหนึ่งในชุดเกราะหนักพุ่งทะยานเข้ามา พลางจ้องมองเมิ่งฝานด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น
ก่อนหน้านี้ ยามที่เมิ่งฝานพาดกระบี่บนลำคอของเจ้าหญิงอวี้ฉี เขาข่มใจไม่เคลื่อนไหวเพราะเป็นการประลองที่องค์หญิงสั่งห้ามสอดแทรก แต่บัดนี้เมื่อเห็นมดปลวกสามัญชนกล้าเอ่ยวาจาสามหาวดูหมิ่นเกียรติแห่งราชวงศ์ เขาจึงไม่อาจสะกดกลั้นโทสะได้อีกต่อไป!
แม่ทัพผู้นั้นถลาเข้ามายืนขวางหน้าองค์หญิง พลางกระชากดาบสงครามเล่มยักษ์ออกจากข้างเอว ชี้ตรงมาที่เมิ่งฝานอย่างคุกคาม
หากกล่าวตามสัตย์จริง นี่คือครั้งแรกที่เมิ่งฝานได้เผชิญหน้ากับผู้ใช้ดาบใหญ่ แต่เขากลับไม่มีความสนใจแม้แต่น้อย
ในชาตินี้ของเขา… หัวใจมีไว้เพื่อมอบให้แก่ ‘กระบี่’ เท่านั้น!
เคร้ง!
เสียงโลหะเสียดสีดังสนั่น กระบี่หงชี่ที่เพิ่งกลับเข้าฝักถูกชักออกมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เมิ่งฝานจ้องมองนายพลผู้นั้นด้วยแววตาเย็นชา ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งความรำคาญใจ
“องค์หญิงอวี้ฉีชักกระบี่ใส่ข้า นั่นคือการประลอง ข้าจึงยั้งมือไว้ไมตรี”
“แต่เจ้ากลับชักดาบสังหารใส่ข้า สิ่งนี้มิใช่การประลองอีกต่อไป!”
“ในเมื่อกล้าชักดาบออกมา ก็เตรียมตัวตายแล้วใช่หรือไม่?”
วาจาของเมิ่งฝานมิใช่เพียงคำขู่ให้ขวัญหนีดีฝ่อ
หากแม่ทัพผู้นี้กล้าลงมือแม้เพียงครึ่งกระบวนท่า เขาจะลงมือสังหารทิ้งอย่างไม่ลังเล ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามแสดงเจตนาเอาชีวิตอย่างชัดเจน เมิ่งฝานผู้ยึดมั่นในการตอบแทนบุญคุณและชำระแค้นอย่างสาสม ย่อมไม่มีคำว่าปรานีอยู่ในพจนานุกรมของเขา
นายพลในชุดเกราะแค่นยิ้มเย็นชาดุจน้ำแข็ง ตะโกนก้องด้วยเสียงเฉียบขาด
“ผู้ใดหมิ่นเกียรติองค์หญิง โทษทัณฑ์มีเพียงสถานเดียวคือตาย!!!”