วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา - บทที่ 110 อวดภูมิในรังมังกร และความซวยที่มาเยือนถึงที่
- Home
- วิถีกระบี่บรรลุเทพ ตำนานยอดเซียนแห่งหอศาสตรา
- บทที่ 110 อวดภูมิในรังมังกร และความซวยที่มาเยือนถึงที่
บทที่ 110 อวดภูมิในรังมังกร และความซวยที่มาเยือนถึงที่
ศิษย์พี่หลัวแสดงความกระตือรือร้นในการต้อนรับเจ้าหญิงอวี่ฉีอย่างออกหน้าออกตา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มประจบเอาใจ หากเขาล่วงรู้ถึง ‘บัญชีแค้น’ ระหว่างท่านผู้เฒ่าหลินกับพระบิดาของเจ้าหญิงนางนี้ เขาคงไม่กล้าแสดงท่าทีรื่นเริงถึงเพียงนี้แน่
ทว่าเมิ่งฝานกลับมองเห็นลึกซึ้งกว่านั้น บัญชีแค้นที่ว่าอาจเป็นเพียงเปลือกนอก แท้จริงแล้วท่านผู้เฒ่าหลินกับจักรพรรดิแห่งต้าหลงน่าจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งเกินหยั่งถึง
มันคือมิตรภาพประเภทร่วมเป็นร่วมตาย หรือไม่ก็ร่วมกันก่อเรื่องงามหน้ามาตั้งแต่เยาว์วัย!
ในชีวิตคนเรามักมีผู้คนผ่านเข้ามานับไม่ถ้วน แต่สหายที่เคยร่วมหัวจมท้ายกันมาตั้งแต่วัยเยาว์มักเป็นมิตรแท้ที่ตัดกันไม่ขาด ดังนั้นแม้เมิ่งฝานจะเตรียมตัวสั่งสอนเจ้าหญิงอวี่ฉีตามคำสั่ง แต่นั่นก็เป็นเพียงทัศนคติของการ ‘หยอกล้อลูกหลานสหาย’ เสียมากกว่า เขาเชื่อมั่นว่าหากเขายั้งมือไม่เป็นจนทำร้ายนางบาดเจ็บสาหัสจริง ๆ ท่านผู้เฒ่าหลินนั่นแหละที่จะเป็นคนแรกที่กระโจนออกมาขวางเขา
“ศิษย์น้องเมิ่ง! เจ้ามาได้จังหวะพอดี นางผู้นี้คือเจ้าหญิงอวี่ฉีแห่งราชวงศ์ต้าหลง” ศิษย์พี่หลัวรีบแนะนำทันทีที่เห็นเมิ่งฝาน
เมิ่งฝานพยักหน้าเล็กน้อยก่อนเอ่ยตามมารยาท “เมิ่งฝานแห่งสำนักกระบี่ซู่ซัน ถวายบังคมเจ้าหญิง”
เจ้าหญิงอวี่ฉีชะงักไปครู่หนึ่ง นางจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาสำรวจก่อนจะเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าคือเมิ่งฝานอย่างนั้นหรือ?”
เมิ่งฝานเลิกคิ้วขึ้น “เจ้าหญิงทรงเคยได้ยินนามของศิษย์ผู้น้อยด้วยหรือขอรับ?”
เขาเก็บตัวเงียบเชียบอยู่ในหอศาสตราตลอดมา ชื่อเสียงเรียงนามแทบมิเคยหลุดรอดออกไปนอกประตูสำนัก แม้แต่ศิษย์ในซู่ซันเองก็รู้จักเขานับนิ้วได้ แล้วขัตติยนารีผู้มาไกลจากเมืองหลวงผู้นี้จะมารู้จักเขาได้อย่างไร?
เจ้าหญิงอวี่ฉียกยิ้มพลางเอ่ย “สองวันก่อนข้าไปเยือนหอตรัสรู้กระบี่ ได้ร่วมประลองกับศิษย์ซู่ซันมากหน้าหลายตา แต่น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดโค่นข้าลงได้เลย ทว่ามีศิษย์หญิงนางหนึ่ง หลังจากปราชัยให้นางกลับประกาศกร้าวว่านางมีศิษย์พี่นามว่าเมิ่งฝาน ซึ่งสามารถเอาชนะข้าได้อย่างง่ายดาย”
นางเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ “ข้าเฝ้ารอด้วยความหวังว่ายอดฝีมือที่นางอ้างถึงจะปรากฏกายเสียที แต่รอแล้วรอเล่าก็ไร้ร่องรอย ไม่นึกเลยว่าผู้ที่นางกล่าวอ้าง จะมาพบเจอที่นี่ในสภาพเช่นนี้!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เมิ่งฝานก็ได้แต่ยิ้มขื่นในใจ
วาจาใสซื่อแต่ซ่อนคมเช่นนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องเป็นฝีมือของแม่สาวน้อยหลิวเยียนผิงแน่ ๆ!
มิน่าเล่า วันก่อนนางถึงได้ดุ่ม ๆ มาหาเขาที่หอศาสตราแล้วรบเร้าให้เขาออกโรง ที่แท้นางก็ไป ‘วางเดิมพัน’ โดยใช้ชื่อเขาไปป่าวประกาศไว้ก่อนแล้วนี่เอง
เมิ่งฝานยกยิ้มบางพลางเอ่ยกลั้วหัวเราะ “ดูท่าข้าคงต้องทำให้เจ้าหญิงผิดหวังเสียแล้ว บุคคลที่ท่านเฝ้ารอด้วยความหวัง เป็นเพียงศิษย์ระดับเจินอู่ชั้นที่แปดผู้หนึ่ง ระดับพลังฝึกปรือยังมิอาจเทียบเคียงเจ้าหญิงได้ด้วยซ้ำ”
เจ้าหญิงอวี่ฉีส่ายพักตร์ช้า ๆ ก่อนจะโต้กลับอย่างเย็นชา
“ข้าผิดหวังจริงดังว่า ทว่ามิใช่เพราะระดับพลังของเจ้า สิ่งที่ทำให้ข้าผิดหวังคือความขลาดเขลาของเจ้าต่างหาก แม้แต่ความกล้าที่จะปรากฏกายออกมาประชันกับข้า เจ้าก็ยังหามีไม่!”
วาจานี้ช่างบาดลึกและเปี่ยมไปด้วยทิฐิอันแรงกล้า
ศิษย์พี่หลัวที่ยืนสดับฟังอยู่ข้าง ๆ พลันบังเกิดริ้วโทสะขึ้นบนใบหน้า เมิ่งฝานคือศิษย์สายตรงเพียงหนึ่งเดียวของท่านผู้เฒ่าหลิน การที่เจ้าหญิงอวี่ฉีสบประมาทเมิ่งฝานเช่นนี้ มิต่างจากการหมิ่นเกียรติของท่านผู้เฒ่าหลินโดยนัยหรอกหรือ?
เขาจ้องมองขัตติยนารีด้วยสายตาไม่พอใจพลางแย้งด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง “เจ้าหญิงอวี่ฉี การที่เมิ่งศิษย์น้องของข้ามิได้ไปปรากฏตัว ณ หอตรัสรู้กระบี่ มิใช่เพราะเขาเกรงกลัวท่าน ทว่าเป้าหมายในการฝึกปรือของเขามิใช่เพื่อการเข่นฆ่าหรือเอาชนะผู้ใดต่างหาก!”
เจ้าหญิงอวี่ฉีเพียงแต่แย้มสรวลเล็กน้อย มิได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดตอบกลับ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแฝงนัยเย้ยหยันอย่างชัดแจ้ง เพราะคำกล่าวอ้างของศิษย์พี่หลัวนั้นช่างฟังดูเป็นข้ออ้างที่ ‘เบาหวิว’ และไร้น้ำหนัก แม้แต่ตัวเมิ่งฝานเองยังรู้สึกขัดเขินกับคำแก้ต่างนี้ นับประสาอะไรกับสตรีผู้เจนจัดในวิถีการต่อสู้อย่างนาง
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น…” เจ้าหญิงอวี่ฉีเอ่ยพลางปรายตามองอย่างดูแคลน “ศิษย์พี่เมิ่งฝานท่านนี้ จะพอสละเวลามาแลกเปลี่ยนกระบวนท่ากับข้าสักสองสามท่าได้หรือไม่เล่า?”
แม้คำเรียกขานจะฟังดูให้เกียรติ ทว่าคำว่า ‘ศิษย์พี่’ ที่หลุดจากปากนาง กลับเต็มไปด้วยกระแสเสียงของการถากถาง
เมิ่งฝานผู้รับปากอาจารย์ไว้เป็นมั่นเหมาะว่าจะ ‘สั่งสอน’ นางให้หลาบจำ เมื่ออีกฝ่ายรนหาที่ถึงถิ่น เขาจึงมิมีเหตุผลใดให้ต้องปฏิเสธ
“ไม่ทราบว่าเจ้าหญิงทรงจัดเตรียม ‘โอสถมังกรพิสุทธิ์’ ไว้พร้อมแล้วหรือยังขอรับ?” เมิ่งฝานเอ่ยยิ้ม ๆ
คำถามที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนเรื่องกะทันหันนี้ แท้จริงแล้วคือการประกาศชัยชนะล่วงหน้าของเมิ่งฝาน เพราะเขาเป็นผู้บำเพ็ญระดับเจินอู่ที่ยังมิถึงขั้นเทียนหยวน ย่อมมีสิทธิ์ครอบครองรางวัลตามที่นางเคยประกาศไว้หากเขาสามารถสยบนางลงได้
เจ้าหญิงอวี่ฉีแค่นหัวเราะเย็น “โอสถเพียงเม็ดเดียวข้ามิเคยนึกเสียดาย ทว่าการที่เจ้าฝันเฟื่องว่าจะเอาชนะข้าได้นั้น ช่างเป็นเรื่องเพ้อฝันยามกลางวันเสียจริง!”
ยอดคนผู้ซ่อนคม มักมิสำแดงเดชให้โลกเห็นโดยง่าย
เมิ่งฝานเก็บงำประกายแสงไว้อย่างมิดชิด จนเจ้าหญิงอวี่ฉีมองข้ามหัวเขาไปอย่างสิ้นเชิง ทว่าในอีกมิกี่อึดใจข้างหน้า นางจะต้องเสียใจอย่างสุดซึ้งที่เอ่ยคำว่า “เพ้อฝัน” ออกมา
“เมื่อเป็นเช่นนั้น… ขอเชิญเจ้าหญิงชักกระบี่!” เมิ่งฝานปรายตามองไปยังนางกำนัลข้างกายเจ้าหญิงที่กำลังประคองกระบี่ล้ำค่าด้วยสองมือ เตรียมพร้อมสำหรับการประลองที่กำลังจะปะทุขึ้น
การที่คนนอกบังอาจควงกระบี่ในสำนักซู่ซันนั้น มิต่างจากการนำขวานไปอวดหน้าช่างไม้ผู้เชี่ยวชาญ ทว่าดรุณีน้อยนางนี้กลับ ‘พังประตูบ้าน’ ของเหล่าช่างไม้จนย่อยยับไปจริง ๆ เพราะในสำนักกระบี่อันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ กลับไม่มีศิษย์ในระดับเดียวกันแม้แต่คนเดียวที่สยบนางลงได้
ต้องยอมรับว่าราชวงศ์ต้าหลงนั้นมิได้มีดีแค่ชื่อ แต่กลับซุ่มฝึกฝนองค์หญิงของตนจนแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ นี่นับเป็นรอยด่างพร้อยแห่งศักดิ์ศรีของซู่ซันอย่างไม่อาจปฏิเสธได้
แม้เมิ่งฝานจะไม่เคยเห็นเจ้าหญิงอวี่ฉีประลองกับใครมาก่อน แต่นั่นมิใช่อุปสรรค ต่อให้นางจะมีกระบวนท่าลึกลับเพียงใด เขาก็ยังมั่นใจว่าจะสามารถบดขยี้สตรีผู้นี้ได้อย่างง่ายดายดุจพลิกฝ่ามือ! เพราะเป้าหมายที่แท้จริงในยามนี้ของเมิ่งฝาน คือยอดฝีมือในระดับ เทียนหยวน ขึ้นไปแล้ว
“ช่างสามหาวนัก! เจ้าบังอาจถึงขั้นยอมให้ข้าเป็นฝ่ายลงมือก่อนเชียวหรือ?” เจ้าหญิงอวี่ฉีจ้องมองเมิ่งฝานด้วยสายตาเย็นเยียบ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความดูแคลนอย่างสุดซึ้ง
ทว่าเมิ่งฝานยังคงมีสีหน้าที่สงบนิ่งประดุจบ่อน้ำโบราณ เขาปรายตามองนางเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“หากข้าเป็นฝ่ายลงมือก่อน เจ้าก็คงมิวายหาข้ออ้างว่ายังมิได้ทันตั้งตัว แล้วดิ้นรนจะขอประลองใหม่ไม่จบสิ้น เช่นนั้นมันจะยุ่งยากเกินไปสำหรับข้า”
เขารู้ดีว่าหากตนเป็นฝ่ายเปิดฉาก ย่อมจะบดขยี้เจ้าหญิงผู้นี้จนหมดรูปในพริบตา และเมื่อนั้น นางที่ยังมิได้แม้แต่จะชักกระบี่ออกมาสำแดงเดช ย่อมต้องเกิดความคับแค้นใจจนรบเร้าไม่เลิกราเป็นแน่
“โอหัง!” เจ้าหญิงอวี่ฉีสะบัดมือชักกระบี่ออกจากฝักที่นางสนมประคองไว้ทันที
นางล่วงรู้ได้ด้วยสัญชาตญาณว่าน้ำเสียงราบเรียบนั้นคือการดูถูกอย่างรุนแรงที่สุด นางผู้ไร้เทียมทานในระดับเดียวกันกลับถูกคนผู้นี้มองข้ามดุจธาตุอากาศ! เจ้าหญิงอวี่ฉีผู้ฝึกปรือวิชามาตั้งแต่จำความได้ มิใช่สตรีที่มีความอดทนสูงนัก วาจาของเมิ่งฝานได้จุดเพลิงโทสะของนางให้ลุกโชนขึ้นมาสำเร็จ
นางมิคิดออมมืออีกต่อไป กระบี่ยาวในมือตวัดหมุนเป็นวงประหนึ่งผกาเบ่งบาน ก่อนจะกลายเป็นเงากระบี่ที่ว่องไวดุจสายฟ้าฟาด พุ่งทะยานเข้าหาเมิ่งฝานด้วยท่วงท่าอันดุดัน!
‘เพลงกระบี่ไล่มังกร’
กระบวนท่าที่หนึ่ง… ‘มังกรคำราม’
นี่คือสุดยอดวิชากระบี่แห่งราชวงศ์ต้าหลงที่สงวนไว้ให้เพียงผู้มีเชื้อสายขัตติยาเท่านั้น เมื่อผสานเข้ากับคัมภีร์ลับ ‘มหาคัมภีร์แปรรูปมังกรแท้เก้าจำแลง’ จึงส่งให้นางก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดที่ยากจะหาผู้ใดเปรียบได้ในระดับพลังเดียวกัน
ช่างน่าเสียดายนัก… คำว่า ‘ไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน’ สำหรับผู้อื่นอาจดูยิ่งใหญ่ ทว่าในสายตาของเมิ่งฝาน มันกลับมิได้สลักสำคัญอะไรเลยแม้แต่น้อย