ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 317 เผ่าปีศาจกระต่าย
ตอนที่ 317 เผ่าปีศาจกระต่าย
ซูเฉินค่อย ๆ เดินออกจากหุบเขา หลังจากบินออกไปหลายพันลี้ จำนวนปีศาจนอกดินแดนก็ลดลงมาก
เมื่อหันไปมองฝูงปีศาจนอกดินแดนเบื้องหลังที่ราวกับทะเลเวิ้งว้าง แววตาของซูเฉินเต็มไปด้วยความกังวล
หากปีศาจนอกดินแดนมากมายขนาดนี้บุกเข้าสู่ถิ่นทุรกันดารตะวันออก เกรงว่าจะเป็นหายนะอันยิ่งใหญ่สำหรับทั้งสามสิบหกดินแดนของถิ่นทุรกันดารตะวันออก!
“นายท่าน อย่าได้กังวล! ปีศาจระดับต่ำแม้จะสืบพันธุ์ได้รวดเร็ว แต่ระดับสูงกลับสืบพันธุ์ได้ยาก แม้ที่นี่จะมีปีศาจมากมาย แต่ผู้แข็งแกร่งนั้นหาได้ยาก!”
มังกรดำกล่าวปลอบใจ ราวกับอ่านใจซูเฉินออก
“เจ้ามังกรดำ ข้ารู้สึกว่าเจ้าไม่มีความสำนึกของปีศาจเลยสักนิด!”
ซูเฉินหัวเราะเยาะ
มังกรดำหัวเราะแห้ง ๆ แล้วว่า “นายท่าน ข้าภักดีต่อท่านยิ่งชีพ ความเป็นความตายของพวกปีศาจเกี่ยวอะไรกับข้า? พวกเราชาวมังกรดำถือปีศาจเป็นอาหาร! ฆ่าพวกมันไม่เพียงเพิ่มพลังข้า ยังช่วยมนุษย์อีกด้วย ไม่ดีกว่าหรือ? ฆ่านกได้สองตัวด้วยหินก้อนเดียว!”
“…เจ้าพูดได้น่าฟังดีจริง ๆ!”
ซูเฉินถึงกับพูดไม่ออก
พลังปีศาจอันบริสุทธิ์เข้มข้นที่แผ่ออกจากมังกรดำ แสดงให้เห็นชัดว่ามันคือปีศาจนอกดินแดนแท้ ๆ แต่กลับบอกว่ามังกรดำกินปีศาจเป็นอาหาร
หากเผ่าประหลาดเช่นนี้ไปโผล่ในเผ่าปีศาจ ต้องถูกรุมสังหารแน่นอน ราวกับมีมนุษย์กินคนโผล่ในเผ่ามนุษย์ ยังไงก็ต้องถูกฆ่าล้างตระกูล!
“นายท่าน ดูนั่นสิ มีจ้าวปีศาจแอบซุ่มอยู่ ข้าไม่รู้ว่ามันกำลังทำอะไรดีนัก ไปดูกันไหม?”
แววตาของมังกรดำวาบขึ้นทันที ชี้ไปด้านหน้า
แสงคมวาบผ่านตาซูเฉิน เขาพบว่าภายในป่าด้านหน้า มีจ้าวปีศาจตนหนึ่งเร้นกลิ่นปราณ แอบบินเข้าไปในป่าอย่างลับ ๆ
“ไป!”
ซูเฉินขยับตัวทันทีตามไปอย่างรวดเร็ว
จ้าวปีศาจตนนั้นมีรูปร่างสูงเท่ามนุษย์ ใบหน้าคล้ายมนุษย์มาก เพียงแต่หูแหลมยาว คล้ายกระต่าย ใบหน้าดูงดงาม แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและกระหายเลือด
เป็นเพศหญิง!
“เฮ้ย! ที่แท้เป็นปีศาจกระต่าย? ข้าชอบนัก!”
ดวงตามังกรดำลุกวาวทันที
ปีศาจกระต่ายแม้ไม่แข็งแกร่งนักในหมู่ปีศาจนอกดินแดน แต่ใบหน้างดงาม มักถูกปีศาจระดับสูงเลี้ยงไว้เป็นทาสหญิง
“เช็ดน้ำลายเจ้าซะ ตอนนี้เจ้าเป็นแค่ร่างวิญญาณ ทำอะไรไม่ได้หรอก!”
ซูเฉินกล่าวอย่างรังเกียจ
“เหอะ ๆ นายท่าน หากข้าได้กลืนจ้าวปีศาจอีกสักไม่กี่ตน ข้าอาจสามารถสร้างร่างปีศาจขึ้นมาได้! สาวปีศาจกระต่ายนางนี้ดีไม่เบา เสียดายถ้าจะกลืนกินไปเฉย ๆ!”
มังกรดำหัวเราะร่วน
ซูเฉินกลอกตา ไม่ใส่ใจ
เจ้าคิดว่าจ้าวปีศาจมีเกลื่อนดั่งผักดอกหรือ?
หากไม่ใช่เพราะจ้าวปีศาจตนนั้นเพิ่งฟื้นจากหัวใจจ้าวปีศาจ วิญญาณยังอ่อนแอ มังกรดำคงไม่อาจกลืนกินได้ และอาจถูกฆ่าตายเสียด้วยซ้ำ
เจ้ามันเหลิงเกินไปแล้ว!
ฮึ่ม!
ปีศาจกระต่ายเดินมาถึงหน้าผาแห่งหนึ่ง มองซ้ายขวาเห็นว่าไม่มีใคร ก่อนจะร่ายมนต์เบา ๆ ผนังเขาเบื้องหน้าส่องแสงวาบ ประตูมิติหนึ่งปรากฏขึ้น
นางก้าวเข้าไปทันที
แววตาซูเฉินฉายแสง ร่างพุ่งเข้าใส่ทันที พุ่งผ่านประตูมิติก่อนมันจะปิดลง
“ใครน่ะ?!”
สีหน้าปีศาจกระต่ายเปลี่ยนไป นางไม่คาดว่าจะมีผู้ติดตามมา
ปัง!
แต่สิ่งที่รอรับนางอยู่ คือหมัดทรงพลังที่ซัดเข้าที่ศีรษะโดยตรง ทำให้นางหมดสติในพริบตา
และภายในร่างของซูเฉิน มังกรดำโผล่ออกมาอ้าปากกว้าง กลืนปีศาจกระต่ายงดงามตนนั้นลงไปในคำเดียว
ซูเฉินเคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่ง ปีศาจกระต่ายหมดสติทันที แล้วถูกมังกรดำกลืนหายไป
ร่างของซูเฉินสั่นเล็กน้อย พลันแปลงร่างเป็นปีศาจกระต่ายทันที
ทั้งรูปลักษณ์และพลังล้วนเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน
หากไม่มีใครเห็นเหตุการณ์นี้กับตา ต้องคิดว่ากำลังตาฝาดแน่นอน
“เป็นอย่างไร?”
ซูเฉินถามเสียงต่ำ พลางเดินไปข้างหน้า
สถานที่เบื้องหน้าเป็นอุโมงค์ยาวมืดมิด ปลายทางมีแสงสลัวเรืองรอง
ซูเฉินเดินไปอย่างใจเย็น ขณะสอบถามมังกรดำไปด้วย
ครู่หนึ่ง เสียงมังกรดำตอบด้วยน้ำเสียงพึงพอใจว่า “นายท่าน ข้ารู้แล้ว! ที่นี่คือทะเลอเวจี เจ้านางปีศาจกระต่ายนี้มีนายเป็นนักบุญปีศาจผู้แข็งแกร่ง เขาส่งนางมาเพื่อพบกับมนุษย์ผู้หนึ่งเพื่อส่งสาร…”
คำพูดของมังกรดำทำให้ใบหน้าซูเฉินเย็นชา
นี่คือทะเลอเวจีจริง ๆ
ปีศาจนอกดินแดนทั้งหมดถูกผนึกไว้ที่นี่
แต่ผ่านกาลเวลานับไม่ถ้วน การแพร่พันธุ์ของพวกมันทำให้จำนวนปีศาจในทะเลอเวจีเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีมนุษย์บางส่วนที่สมคบคิดกับปีศาจนอกดินแดนในทะเลอเวจีด้วย!
นายของปีศาจกระต่ายนางนี้ คือนักบุญปีศาจผู้ลึกล้ำแห่งทะเลอเวจี และเป็นผู้แข็งแกร่งจากเผ่าเสือปีศาจ มีสถานะสำคัญอย่างยิ่งในหมู่ปีศาจทั้งหมด!
“ไป! ไปพบผู้ส่งสารจากเผ่ามนุษย์ ข้าอยากรู้ว่าเขาเป็นใครกันแน่!”
แววตาซูเฉินเปล่งแสงเย็นเยียบ พลางก้าวเดินสู่ปลายทางของอุโมงค์