ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 316 มุ่งตรงสู่ทะเลอเวจี
ตอนที่ 316 มุ่งตรงสู่ทะเลอเวจี
“นายท่าน เจ้าแมลงตัวเล็กนี่แม้สายเลือดจะไม่ดีนัก แต่พลังกลับไม่ธรรมดาเลย! ข้ากลืนมันเข้าไปแล้ว ต่อไปคงไม่มีผู้ใดต่ำกว่าระดับราชานักบุญของเผ่าท่านจะต้านข้าได้อีก!”
มังกรดำกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ
“นั่นมันก็แข็งแกร่งจริง ๆ!”
ซูเฉินพยักหน้า
“นายท่าน ข้าได้ข้อมูลบางอย่างจากแมลงตัวนี้ ท่านรู้หรือไม่ว่าเหล่าปีศาจนอกดินแดนพวกนี้มาจากที่ใด?”
มังกรดำกล่าวราวกับกำลังมอบสมบัติล้ำค่า
“มาจากที่ไหนกัน?”
“จากความทรงจำของแมลงตัวนี้ ปีศาจทั้งหมดล้วนมาจากเหวลึกแห่งหนึ่ง ในเหวนั้นมีรอยแยกมิติที่สามารถเปิดทางเชื่อมสู่แดนปีศาจได้!”
มังกรดำกล่าว
“เหวลึก? หรือว่าจะเป็น… ทะเลอเวจี?”
แววตาซูเฉินฉายแสงวาบ เขารู้สึกมาโดยตลอดว่าสถานที่แห่งนี้อาจเกี่ยวข้องกับทะเลอเวจี
“เหวที่แมลงตัวนี้พูดถึง อยู่ตรงปลายมหาสมุทรกว้างใหญ่นั้น เราสามารถไปถึงได้โดยผ่านรอยแยกมิติ! นายท่าน ไปดูกันดีไหม? ถ้าจับแมลงพวกนี้มาได้อีกสักสองสามตัว พลังข้าต้องเพิ่มขึ้นอย่างมากแน่!”
มังกรดำเอ่ยด้วยความกระตือรือร้น
ซูเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาเองก็อยากรู้ว่าสถานที่นี้เกี่ยวข้องกับทะเลอเวจีอย่างไร จึงพยักหน้าและพูดว่า “ตกลง ไปดูกัน!”
ฝึ่บ!
ซูเฉินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ออกจากสระหลอมปีศาจ มุ่งหน้าสู่มหาสมุทรเบื้องหน้า
หัวใจจ้าวปีศาจถูกมังกรดำกลืนกินไปแล้ว คลื่นเรียกอันประหลาดจึงหายไป แม้ยังมีปีศาจนอกดินแดนข้ามทะเลมาอยู่บ้าง แต่จำนวนกลับลดลงมาก
ซูเฉินเคลื่อนจิต ใช้เคล็ดวิชาขโมยฟ้าสลับตะวันทันที แปลงร่างเป็นปีศาจนอกดินแดนสูงกว่าสิบจ้าง เกล็ดดำปกคลุมทั่วร่าง พลังปีศาจแผ่พุ่งอย่างเข้มข้น
แน่นอนว่า ปีศาจนอกดินแดนเหล่านี้ มังกรดำเรียกพวกมันว่า “ปีศาจ”
ซูเฉินจำกัดระดับพลังไว้แค่ขั้นต้นของขอบเขตราชาปีศาจ ไม่โดดเด่นหรืออ่อนแอเกินไป ปีศาจรอบข้างสัมผัสพลังของเขาแล้วต่างมองว่าเป็นพวกเดียวกัน ไม่มีใครสงสัย และปล่อยให้เขาเดินทางลึกเข้าไปในมหาสมุทร
“ทะเลแห่งนี้ถูกพลังปีศาจกัดกร่อนอย่างหนัก เรียกว่า ‘ทะเลปีศาจ’ ก็ไม่ผิดนัก เกรงว่านักบุญยุทธ์เองยังไม่กล้าเหยียบย่างเข้ามาง่าย ๆ!”
ซูเฉินคิดในใจ
เขาในตอนนี้แปลงร่างเป็นปีศาจนอกดินแดนแล้ว ทะเลปีศาจที่เต็มไปด้วยอันตรายเดิมกลับกลายเป็นสถานที่ปลอดภัยสำหรับเขา
ซูเฉินเดินทางมาจนถึงปลายสุดของทะเลปีศาจ
แครก!
ปัง!
เบื้องหน้าให้ความรู้สึกคล้ายเป็นปลายสุดของโลก
สายฟ้าสีดำประสานไขว้กัน ความว่างบิดเบี้ยว รอยแยกมิติจำนวนมากแขวนอยู่เหนือฟากฟ้า พลังปีศาจไหลรั่วออกมาอย่างต่อเนื่อง
ซูเฉินเห็นปีศาจนอกดินแดนจำนวนมากพุ่งออกจากรอยแยกเหล่านั้น
แต่ก็มีปีศาจที่อ่อนแอจำนวนมากตายคารอยแยกมิติ
พื้นที่ตรงนั้นไม่มั่นคงอย่างยิ่ง
ซูเฉินเลือกหนึ่งในรอยแยกที่ดูมั่นคงที่สุด จากนั้นจึงฝืนพุ่งเข้าสู่ภายใน
แสงเบื้องหน้าพลันเปลี่ยน ซูเฉินปรากฏตัวในพื้นที่แปลกตา
รอบด้านเต็มไปด้วยพลังปีศาจเข้มข้นอย่างน่าตกใจ แม้ซูเฉินจะใช้เคล็ดวิชาขโมยฟ้าสลับตะวันแปลงกายเป็นปีศาจแล้ว ก็ยังรู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก
เป็นความรู้สึกขยะแขยง หวาดกลัว และถูกต่อต้านจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ
ที่นี่คือหุบเขาสีดำ ภายในมีประตูมิติและรอยแยกมากมาย ปีศาจนอกดินแดนจากทั่วสารทิศเดินทางมาที่นี่ ผ่านประตูมิติเข้าสู่หุบเขา
ใจกลางหุบเขามีแท่นบูชาสูงตระหง่าน
แท่นบูชานั้นดำสนิท สลักอักขระประหลาดเอาไว้ บนแท่นมีเงาร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิ สวมเสื้อคลุมหลวมสีดำ มองไม่เห็นใบหน้า แต่กลับแผ่พลังอันน่าสะพรึงกลัวออกมา
“นักบุญปีศาจ?!”
หัวใจซูเฉินสั่นสะท้านทันที เขารู้ในบัดดล
นี่คือนักบุญปีศาจผู้แข็งแกร่งแห่งปีศาจนอกดินแดน
“นายท่าน ให้ข้ากินมันเถอะ!”
มังกรดำแลบลิ้นเลียปาก จ้องนักบุญปีศาจเขม็ง
“อย่าเพิ่งใจร้อน! เราต้องรู้ก่อนว่าสถานที่นี้คือที่ใด และมีปีศาจนอกดินแดนมากแค่ไหน!”
ซูเฉินตอบในใจ
ภายนอกเขายังคงสงบนิ่ง เดินตามปีศาจนอกดินแดนรอบตัวออกจากหุบเขา
ภาพเบื้องนอกทำให้หนังศีรษะของซูเฉินชาไปทั้งแถบ
โครม!
พลังปีศาจมหาศาลหลั่งไหลจากทุกทิศทาง ดุจทะเลกว้างที่เต็มไปด้วยปีศาจนอกดินแดนแน่นขนัดจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
แน่นอนว่า ส่วนใหญ่เป็นปีศาจที่อ่อนแอ ระดับต่ำกว่าราชาปีศาจเกือบทั้งหมด แต่ก็มีราชาปีศาจและจ้าวปีศาจปะปนอยู่ไม่น้อย
“นายท่าน หากท่านอยากรู้ว่าสถานที่นี้คือที่ใด มันง่ายมาก! จับแมลงตัวเล็กสักตัวมาให้ข้ากิน แล้วท่านจะรู้ทุกอย่างทันที!”
“เจ้ามีความสามารถนี้ด้วย? ทำไมไม่บอกข้าก่อนหน้านี้?”
ซูเฉินถามพร้อมรอยยิ้ม
“นายท่านไม่ได้ถามนี่! นายท่านวางใจได้ ข้ามังกรดำภักดีต่อท่านยิ่งชีพ ไม่มีสองใจแน่นอน! ข้าต่างจากปีศาจตัวจ้อยพวกนี้ ข้าคือเผ่ามังกรดำอันยิ่งใหญ่…”
มังกรดำรีบพูดอธิบายด้วยน้ำเสียงน้อยใจ
“พอ ๆ ข้ารู้ว่าเจ้าภักดี! แต่ที่นี่มีปีศาจมากเกินไป เราไปไกลกว่านี้อีกหน่อย แล้วค่อยหาจังหวะจัดการสักตัว!”
แววตาซูเฉินฉายแสงคมกริบ
ความสามารถพิเศษของมังกรดำนี้จะช่วยให้เขาประหยัดเวลาไปมาก