ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 270 เคล็ดวิชาคืนชีพจิ้งจอกขาวเก้าหาง
โอสถสร้างสรรพ์ที่ซูเฉินหลอมขึ้น เป็นโอสถระดับเจ็ดซึ่งสามารถชุบชีวิตคนตายได้ หลังจากเฉินเชียนซุนรับประทานเข้าไป พลังชีวิตอันแข็งแกร่งแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนาง รักษาบาดแผลอย่างต่อเนื่อง
แต่พลังของศรยิงตะวันนั้นร้ายกาจเกินต้าน ทรงอานุภาพทำลายล้างไม่หยุดยั้ง แม้แต่พลังของโอสถสร้างสรรพ์ก็ยังไม่สามารถยับยั้งได้
หากพลังชีวิตในร่างของเฉินเชียนซุนถูกตัดขาด นางจะต้องตายอย่างแน่นอน!
และคำพูดของเฉินเชียนซุนทำให้ร่างของซูเฉินสั่นสะท้านไปทั้งตัว
แม้เขาจะได้เริ่มชีวิตใหม่ แต่ในชาตินี้เขาเพิ่งพบเฉินเชียนซุนเพียงครั้งเดียว ทว่านางกลับกล่าวว่ารู้สึกคุ้นเคยกับเขายิ่งนัก ราวกับเคยรู้จักกันมาก่อน
เมื่อคิดถึงร่างพิเศษของเฉินเชียนซุนแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกตกตะลึง
“เจ้ามันโง่จริงๆ ลูกศรนั้นฆ่าข้าไม่ได้อยู่แล้ว ทำไมเจ้าถึงต้องรีบเข้ามาขวางมันด้วย?”
ดวงตาของซูเฉินแดงก่ำ พูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ
แม้ศรยิงตะวันจะทรงอานุภาพยิ่งใหญ่ แต่ร่างของซูเฉินนั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน อีกทั้งยังมีไพ่ตายมากมาย ต่อให้รับการโจมตีของศรยิงตะวันโดยตรง ก็ไม่ถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอด
ทว่าเฉินเชียนซุนนั้นแตกต่าง นางยังอ่อนแอเกินไป
ปัง!
ซูเฉินยังคงส่งพลังลมปราณเข้าสู่ร่างของเฉินเชียนซุนไม่หยุด แต่ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งพลังชีวิตของนางที่ค่อยๆ จางหายไปได้
ความหวาดหวั่นยิ่งใหญ่ก่อตัวขึ้นในใจของซูเฉิน หรือว่าเฉินเชียนซุนจะต้องตายที่นี่จริงๆ?
“อย่า…เสียพลังเปล่าเลย ซูเฉิน ข้าอาจจะ…ต้องตายจริงๆ เจ้าเป็นอัจฉริยะ นิกายเทียนเต๋าจะต้องพึ่งเจ้าในอนาคต…”
แววตาของเฉินเชียนซุนเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เสียงของนางอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด
“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าพูดแบบนั้น! เจ้าจะตายไม่ได้เด็ดขาด!!!”
ซูเฉินคำราม ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าเปียกโชก
“ซุนฉีหยาง เจ้าน่ะสมควรตาย!!!”
ขณะนั้นเอง ลั่วเสวียนที่ลอยอยู่กลางเวหาได้บรรลุขอบเขตนักบุญยุทธ์อย่างสมบูรณ์ บาดแผลทั้งหมดของนางฟื้นฟูหมดสิ้น ร่างของนางแผ่พลังกระบี่มหาศาลออกมา
นางหันขวับไปยังซุนฉีหยาง แววตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
ฉับพลัน แสงกระบี่เจิดจ้าเปล่งออกมา แฝงกลิ่นอายทำลายล้างทุกสิ่ง ฉีกผ่านอากาศพุ่งไปยังซุนฉีหยาง
นั่นคือการโจมตีที่เปี่ยมไปด้วยความแค้นของลั่วเสวียน ทรงพลังเกินพรรณนา แสงกระบี่ราวกับจะแบ่งฟ้าแยกดินในพริบตาเดียว
สีหน้าของซุนฉีหยางเปลี่ยนทันที ลั่วเสวียนสมกับเป็นนักบุญกระบี่ นางเพิ่งบรรลุขั้นนักบุญยุทธ์กลับมีพลังต่อสู้น่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามรุนแรง
“หึ! ลั่วเสวียน วันนี้เจ้าชนะไปก็เท่านั้น พวกเรายังมีเวลาอีกยาวไกล!”
แววตาของซุนฉีหยางลึกซึ้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความอัปลักษณ์ เขามองลั่วเสวียนโดยไม่รับมือกับกระบี่นั้นโดยตรง แต่กลับหันหลังบินหนีไป
ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่ต่อ
ลั่วเสวียนผ่านพ้นทัณฑ์สวรรค์และเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์ เขาไม่อาจสังหารนางได้ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงซูเฉิน อีกทั้งยังสูญเสียจักรพรรดิเล่ยตงไปอีก
เขารู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่ง อยากรีบออกจากแดนลับโบราณโดยเร็วที่สุด
หากนิกายเทียนเต๋าลงมือกักเขาไว้ที่นี่ นั่นจะเป็นปัญหาใหญ่
“คิดหนีงั้นหรือ? เจ้าจะหนีไปที่ไหนได้?!”
แววตาของลั่วเสวียนเย็นเยียบแฝงด้วยเจตนาสังหาร นางเหินขึ้นฟ้าทันที ถือกระบี่ไล่ล่าซุนฉีหยาง!
ในขณะนั้นเอง ซูเฉินก็พบว่า พลังของโอสถสร้างสรรพ์กำลังอ่อนลงเรื่อยๆ พลังทำลายล้างในร่างของเฉินเชียนซุนกลับยิ่งรุนแรงขึ้น
พลังลมปราณที่เขาส่งเข้าไปในร่างของเฉินเชียนซุนไม่มีผลอีกต่อไป
ดูเหมือนว่าเฉินเชียนซุนกำลังจะตายต่อหน้าต่อตาเขา
“ไม่!!!”
เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดหลุดจากปากของซูเฉิน
“ข้าช่วยนางได้!”
ในขณะนั้น เสียงเด็กใสๆ ดังขึ้นในจิตของซูเฉิน
“เจ้า…เสี่ยวไป๋?!”
ร่างของซูเฉินสั่นสะท้านทันที
เขารู้ในบัดดลว่าเสียงนั้นคือเสี่ยวไป๋ จิ้งจอกเก้าหางราชาปีศาจที่เขาเคยช่วยไว้ ซึ่งหลับใหลอยู่ในมิติโกลาหล
ไม่คาดคิดว่าจะตื่นขึ้นในตอนนี้
ซูเฉินรีบปล่อยเสี่ยวไป๋ออกมา
“เสี่ยวไป๋ เจ้าช่วยนางได้จริงหรือ?!”
ซูเฉินถามทันที
“น่าจะได้!”
เสี่ยวไป๋กระพริบตากลมโต ตอบด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว
จากนั้น กลิ่นอายโบราณลี้ลับแผ่ออกมาจากร่างของมัน และในชั่วพริบตา พลังต้นกำเนิดลี้ลับก็ก่อตัวขึ้นในความว่างเปล่ารอบข้าง
ร่างของจิ้งจอกน้อยเริ่มเปล่งแสงเจิดจ้า และด้านหลังของมัน เงาร่างจิ้งจอกเก้าหางสูงตระหง่านหลายหมื่นจั้งปรากฏขึ้น แผ่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่
จากนั้น หางฟูๆ ของจิ้งจอกน้อยสะบัดไปยังร่างของเฉินเชียนซุน
ดูเหมือนว่าภายในหางของมันจะมีพลังลี้ลับบางอย่าง ทำให้พลังทำลายล้างในร่างของเฉินเชียนซุนจางลงอย่างต่อเนื่อง และในขณะเดียวกันก็หลั่งพลังชีวิตเข้าสู่ร่างของนาง
เช่นนั้นเอง การทำลายล้างและพลังชีวิตจึงดำรงอยู่ร่วมกันในร่างของเฉินเชียนซุน และค่อยๆ สร้างสมดุลประหลาด จนกระทั่งสุดท้าย กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างหายไปสิ้น
พลังชีวิตอันแข็งแกร่งยังคงฟื้นฟูร่างของเฉินเชียนซุน เชื่อมหัวใจและเส้นชีพจรของนาง ทำให้หัวใจเริ่มเต้นอีกครั้ง!
เฉินเชียนซุนได้รับการช่วยเหลือ!
“นางรอดแล้ว!”
เสี่ยวไป๋กล่าวเสียงอ่อนแรง ดวงตากลมโตพลันหม่นแสงลงเล็กน้อย
เงาของจิ้งจอกเก้าหางเบื้องหลังมันค่อยๆ สลายไป ราวกับมันบาดเจ็บอย่างหนัก มันล้มลงในอ้อมแขนของซูเฉินและเริ่มหลับใหลอีกครั้ง
“ขอบใจมากนะ เสี่ยวไป๋!”
ซูเฉินลูบขนฟูนุ่มของเสี่ยวไป๋ กล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ