ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 271 ภูเขาโบราณลี้ลับ
ตามตำนานกล่าวไว้ว่า จิ้งจอกเก้าหางมีชีวิตถึงเก้า
จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางคือตัวอสูรในตำนานยุคโบราณที่ทรงพลังลี้ลับ หางแต่ละหางแทนหนึ่งชีวิต
ซูเฉินไม่คาดคิดว่าเสี่ยวไป๋จะสามารถช่วยชีวิตเฉินเชียนซุนไว้ได้จริงๆ
หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความซาบซึ้ง
“ข้า…ยังไม่ตายหรือ?”
ดวงตาของเฉินเชียนซุนค่อยๆ เปิดออก ดวงตากลมโตเปล่งแสงพราวด้วยความสับสน
ชีพจรหัวใจของนางถูกทำลาย พลังชีวิตพลันสลาย แม้แต่นางเองก็รู้สึกถึงเงามรณะกำลังใกล้เข้ามา ก่อนจะหมดสติไป
แต่ไม่คาดคิดเลยว่า ตอนนี้กลับฟื้นขึ้นมาได้!
ยิ่งไปกว่านั้น พลังทำลายล้างในร่างของนางได้จางหายไปโดยสิ้นเชิง ศรยิงตะวันก็สลายหายไปเช่นกัน บาดแผลของนางกลับฟื้นฟูโดยสมบูรณ์
“แน่นอนว่าเจ้ายังไม่ตาย เสี่ยวไป๋ช่วยเจ้าไว้น่ะสิ!”
ซูเฉินยิ้มบางๆ ก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดให้เฉินเชียนซุนฟัง
“อสูรในตำนานยุคโบราณ จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง? เสี่ยวไป๋ ขอบใจเจ้ามากนะ!”
เฉินเชียนซุนหลุดออกจากอ้อมแขนของซูเฉิน ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ เมื่อเห็นเสี่ยวไป๋ในอ้อมแขนซูเฉิน นางรู้สึกสงสารจับใจ จึงอุ้มเสี่ยวไป๋ขึ้นมาแล้วพูดเสียงเบา
เสี่ยวไป๋ลืมตาขึ้นมองเฉินเชียนซุน หางนุ่มๆ สะบัดผ่านใบหน้าของนาง จากนั้นก็นอนลงในอ้อมแขนของนางอย่างสบายใจ พร้อมกับหลับใหลอีกครั้ง
“ดูเหมือนว่ามันจะชอบข้ามากเลย?”
เฉินเชียนซุนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
“อาจเกี่ยวกับร่างพิเศษของเจ้าก็ได้!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย
ร่างของเฉินเชียนซุนนั้นพิเศษยิ่งนัก แฝงกลิ่นอายลี้ลับแห่งโชคชะตา ราวกับเป็นสายเลือดของยอดคนผู้ยิ่งใหญ่ในอดีต หากพลังสายเลือดของนางตื่นขึ้นแล้วละก็ ก็จะกลายเป็นร่างเทพในตำนาน!
จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางก็เข้าใจพลังแห่งโชคชะตา มันต้องสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งโชคชะตาในตัวเฉินเชียนซุน จึงรู้สึกผูกพันกับนาง
“เชียนซุน ขอบใจเจ้ามาก! แต่เจ้าห้ามทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีก หากเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะอธิบายกับอาจารย์หลิงหลงอย่างไร?”
ซูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ข้า…ข้าไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น! เจ้าช่วยข้าไว้ก่อนหน้านี้ ครั้งนี้ข้าช่วยเจ้าคืน เราก็ถือว่าเจ๊ากันแล้ว!”
ใบหน้าของเฉินเชียนซุนแดงระเรื่อ กล่าวเสียงเบา
นางเองก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ตอนที่เห็นซุนฉีหยางกำลังจะยิงศรใส่ซูเฉิน นางจึงรีบพุ่งเข้าไปขวางอย่างไม่ลังเล
นางรู้สึกว่า ซูเฉินช่างคุ้นเคยเหลือเกิน
ราวกับรู้จักกันมานานแสนนาน
“ท่านอาจารย์! ภูเขานี่ไม่ธรรมดาเลย ข้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายแห่งพลังเทพในนั้น!”
ในตอนนั้นเอง เสียงตื่นเต้นของมังกรอสูรดังขึ้นในใจของซูเฉิน
“พลังเทพ?”
แววตาของซูเฉินฉายแสงขึ้นมาทันที
ตามตำนาน ภูเขาเทพโบราณแห่งนี้เกิดจากร่างกายงของเทพโบราณผู้สิ้นชีพเมื่อครั้งอดีตกาล แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมาไม่มีผู้ใดพบสิ่งผิดปกติ
“ใช่แล้ว! แต่เดิมภูเขาเทพโบราณนี้ดูธรรมดา ทว่าหลังจากการผ่านทัณฑ์สวรรค์เมื่อครู่ เหมือนว่าภูเขาจะปลดผนึกบางอย่างออก ทำให้มีกลิ่นอายพลังเทพรั่วไหลออกมา อาจารย์ ที่นี่ต้องมีความลับยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน!”
มังกรอสูรกล่าวด้วยความตื่นเต้นยิ่ง
“จริงรึ? เช่นนั้นข้าต้องไปดูให้เห็นกับตา!”
ใจของซูเฉินพลันสั่นสะท้าน เขาเร่งใช้เนตรเทวะหยั่งรู้มายาในทันที
ฮึ่ม!
ในดวงตาของเขา พลันแผ่รัศมีทองคำเจิดจ้า อักขระลี้ลับสลักสลวยเรียงร้อย ภูเขาเทพโบราณเบื้องหน้าก็แลดูเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย
ซูเฉินมองทะลุหินผายอดแข็งแกร่งของภูเขาเทพโบราณ เห็นถึงพลังผนึกลี้ลับซ่อนอยู่ภายใน และมีแสงทองเจิดจ้าส่องสว่างออกมารำไร
เป็นดั่งคำพูดของมังกรอสูร ลั่วเสวียนเพิ่งผ่านทัณฑ์สวรรค์ไป แรงของทัณฑ์นั้นดูเหมือนจะเปิดช่องว่างบางอย่าง ทำให้พลังเทพพลันปรากฏออกมา
“ภูเขาเทพโบราณนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ หรือว่าจะมีเทพโบราณสิ้นชีพ ณ ที่แห่งนี้จริงๆ?”
ใจของซูเฉินเต้นระรัว
แม้เขาเคยมาแดนลับโบราณนี้ในชาติก่อน แต่ก็ไม่เคยพบสิ่งผิดปกติใดๆ
ไม่คาดคิดเลยว่า หลังจากลั่วเสวียนผ่านทัณฑ์สวรรค์ ที่นี่จะเกิดความเปลี่ยนแปลงถึงเพียงนี้
เมื่อซูเฉินเล่าการเปลี่ยนแปลงของภูเขาเทพโบราณให้เฉินเชียนซุนฟัง นางก็รู้สึกตกตะลึงไปทั้งร่าง ดวงตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“พวกเราไปดูใกล้ๆ ดีไหม?”
เฉินเชียนซุนเอ่ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น
“ได้สิ!”
ซูเฉินพยักหน้า
ทั้งสองเหินร่างบินไปยังภูเขาเทพโบราณ
หลังจากตรวจสอบด้วยเคล็ดวิชาดวงเนตรเทพตัดมายา พวกเขาก็พบตำแหน่งที่พลังเทพรั่วไหลออกมาตรงบริเวณเชิงเขา
มันคือหลุมขนาดใหญ่ราวกับถูกสายฟ้าฟาดจนระเบิดลง ด้านล่างมีสายฟ้าละเอียดพาดผ่าน และอักขระลี้ลับปรากฏขึ้นจางๆ
อักขระเหล่านั้นเก่าแก่และลี้ลับ แม้จะหม่นแสงไปบ้าง แต่กลับแฝงด้วยความจริงแห่งสวรรค์และปฐพี เพียงแค่มองก็รู้สึกถึงแรงบันดาลใจ
ปัง!
ดวงตาของซูเฉินเป็นประกาย เขาชกหมัดออกไปทันที
อักขระเหล่านั้นถูกหมัดของซูเฉินกระแทกเข้าใส่ แต่กลับไม่มีแม้แต่ระลอกคลื่น ปราศจากการสั่นไหวใดๆ
“แม้แต่พลังของข้าในตอนนี้ ยังไม่อาจสั่นคลอนอักขระพวกนี้ได้เลยหรือ?”
หัวใจของซูเฉินพลันสั่นสะท้าน
นี่อาจเป็นสิ่งที่เหลือทิ้งไว้โดยเทพโบราณจริงๆ
หากเป็นความจริง เช่นนั้นพวกเขาก็พบขุมทรัพย์ล้ำค่าเข้าแล้ว!
“หืม?”
ในขณะนั้นเอง หัวใจของซูเฉินสะดุ้งเล็กน้อย
เตาหลอมฟ้าดินในร่างของเขาเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเทพที่แผ่ออกมาจากอักขระเบื้องหน้า มันเริ่มสั่นสะเทือนและแผ่แสงศักดิ์สิทธิ์เจิดจ้าออกมา!