ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 269 ศรยิงตะวัน
ครืน!
ท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม ซูเฉินยกมือทั้งสองขึ้นประคองฟ้า ร่างล้อมรอบด้วยแสงโกลาหล ดั่งเทพอมตะผู้ยิ่งใหญ่ ต้านรับทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าไว้ได้!
“นั่นมัน…ศิษย์น้องซูเฉิน?!”
ในขณะนั้นเอง ร่างหนึ่งปรากฏจากที่ห่างไกล
นางเป็นหญิงสาวในชุดแดง รูปร่างงดงามบริสุทธิ์ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
นางคือเฉินเชียนซุน!
นางและซูเฉินเร่งเดินทางมาด้วยกัน แต่ซูเฉินมีท่าทีเร่งร้อน จึงใช้วิชาลับแยกตัวมาก่อนและเดินทางได้เร็วกว่า
จนกระทั่งตอนนี้ นางจึงมาถึงภูเขาเทพโบราณได้
แต่สิ่งที่นางได้เห็นคือ ซูเฉินกำลังใช้สองมือยกทัณฑ์สวรรค์ไว้กลางอากาศ และเดินเหินท่ามกลางเวหา ทำให้ใจของนางสะท้านอย่างรุนแรง
พร้อมกันนั้น นางยังเห็นลั่วเสวียนที่บาดเจ็บสาหัส ศพของจักรพรรดิเล่ยตงที่สิ้นชีพ และซุนฉีหยางที่มีพลังเปี่ยมล้นยิ่งดั่งมหาสมุทรอยู่ไกลออกไป
ที่แท้มีการต่อสู้อันดุเดือดเกิดขึ้นที่นี่เช่นนั้นหรือ?
“อะไรนะ?!”
ซุนฉีหยางที่อยู่ไกลออกไปก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้า ถึงกับทำให้เขาขนลุกและหัวใจเต้นถี่ เขาเคยเชื่อมั่นว่าซูเฉินต้องตายอย่างแน่นอน จะต้องถูกทัณฑ์สวรรค์ฉีกเป็นชิ้นๆ ไม่มีทางรอด
แต่ตอนนี้ ซูเฉินกลับต้านทานมันไว้ได้!
“เด็กคนนี้…ปล่อยไว้ไม่ได้!”
จิตสังหารปรากฏในแววตาของซุนฉีหยาง
ฮึ่ม!
ในฝ่ามือของเขา แสงเจิดจ้าปรากฏขึ้น เงาของศรเทพสีแดงเผยตัว แกะสลักด้วยอักขระโบราณ โพลงแสงน่าเกรงขาม ราวกับสามารถฉีกสวรรค์แยกแผ่นดินได้
ศรยิงตะวัน!
นี่คือสมบัติสูงสุดของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า และเป็นศาสตราเทพที่แท้จริง
สิ่งที่ซุนฉีหยางสามารถควบคุมได้มีเพียงเศษพลังผนึกของศรยิงตะวันเท่านั้น ทว่าต่อให้เป็นเพียงพลังผนึก เศษหนึ่งส่วนหมื่น ศรนี้ก็เพียงพอจะสังหารนักบุญยุทธ์ได้
นี่คือไพ่ตายของเขา!
แต่เมื่อเห็นพลังและศักยภาพที่เหนือความคาดหมายของซูเฉิน ความหวาดกลัวของซุนฉีหยางที่มีต่อเขาก็พุ่งถึงขีดสุด
ซูเฉิน…ต้องตายวันนี้!
ฮึ่ม!
แสงศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่งจากร่างของซุนฉีหยาง ก่อรูปเป็นคันธนูยักษ์ เขาง้างสายธนูแล้วยิงศรออกไปทันที ผลักดันพลังของศรยิงตะวันถึงขีดสุด
จิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งพุ่งล็อกซูเฉินไว้ทันที
“แย่แล้ว!”
สีหน้าของลั่วเสวียนเปลี่ยนไปทันควัน
นางเองก็มองออกว่านั่นคือศรยิงตะวัน ศาสตราอันทรงพลังร้ายกาจ หากยิงออกมาแล้ว ย่อมทำลายล้างทุกสิ่ง ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้
ปัง!
ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ศรยิงตะวันดั่งแสงสว่างเจิดจ้าทะลุฟ้า ปรากฏกลางอากาศในชั่วพริบตา แล้วพุ่งตรงมาที่ซูเฉิน
“ทำลายมัน!!!”
ในขณะนั้นเอง ซูเฉินคำรามลั่น แสงโกลาหลปะทุออกจากร่าง
เขาอ้าปากออก ลมหายใจกลืนกินพลังอันน่าสะพรึงกลัว กระถางสวรรค์ภายในร่างถูกกระตุ้นขึ้นทันที ส่งเสียงครืน และในชั่วพริบตากลืนกินทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าเข้าไปทั้งก้อน!
ทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าถูกทำลาย
ปัง!
ขณะเดียวกัน ลั่วเสวียนก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ฝืนตัวเองบินขึ้นสู่ฟ้า ยกฝ่ามือต้านศรยิงตะวัน หวังจะรับการโจมตีแทนซูเฉิน
ทว่า หลังจากทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าถูกกลืนโดยซูเฉิน พลังแห่งสวรรค์อันไพศาลก็เทเข้าสู่ร่างของลั่วเสวียน
กฎสวรรค์อันลี้ลับโอบล้อมร่างของนางไว้
สายฟ้าบนฟ้าค่อยๆ จางหาย พลังต้นกำเนิดปริศนาไหลเข้าสู่ร่างนาง ทำให้การบ่มเพาะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว บาดแผลของนางเริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็วในระดับที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
ในขณะนั้น ร่างหนึ่งที่เร็วกว่าลั่วเสวียนปรากฏขึ้น ประหนึ่งเลือดลมทั้งหมดของเขากำลังเผาไหม้ เขาสละลูกแก้วส่องจันทราอันเจิดจ้า และยืนขวางหน้าซูเฉิน!
“เฉินเชียนซุน?!”
ลั่วเสวียนถึงกับตะลึง
ร่างนั้น หากไม่ใช่เฉินเชียนซุน แล้วจะเป็นใครอีกเล่า?
เฉินเชียนซุนยิ้มให้ลั่วเสวียน ทว่าในขณะนั้นเอง ศรยิงตะวันโจมตีมาถึง ด้วยคลื่นพลังที่ทำลายล้างมิอาจต้านทาน ยิงลูกแก้วส่องจันทราในมือนางกระเด็นออก
จากนั้นพลังยังคงพุ่งต่อและทะลุผ่านหน้าอกของนาง!
ผัวะ!
เลือดสาดกระเซ็น
หลังจากทะลุร่างของเฉินเชียนซุน ศรยิงตะวันกลับไม่ได้พุ่งไปยังซูเฉินต่อ แต่กลับสั่นไหวและเปล่งเสียงฮึ่มไม่หยุด
เพราะมันถูกพลังลี้ลับภายในร่างของเฉินเชียนซุนผนึกไว้!
ลั่วเสวียนตกตะลึง
ซุนฉีหยางก็ตะลึง
แม้แต่ซูเฉินเองก็เช่นกัน
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเฉินเชียนซุนจะใช้ร่างของตนเองขวางศรแทนซูเฉิน!
“ไม่นะ!!!”
เสียงคำรามคลุ้มคลั่งเปล่งจากปากของซูเฉิน น้ำตาและโลหิตไหลออกจากดวงตา
เขาพุ่งตัวไปยังเฉินเชียนซุนอย่างรวดเร็ว อุ้มร่างที่ไร้แรงของนางไว้แนบอก แล้วหยิบโอสถรักษาทุกชนิดออกมายัดใส่ปากนางอย่างบ้าคลั่ง
“เชียนซุน เชียนซุน…เจ้ามันโง่จริงๆ ทำไมถึงต้องรับศรแทนข้า?”
ซูเฉินสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ซูเฉิน เจ้า…เคยช่วยชีวิตข้าไว้…ข้าก็ควรตอบแทนเจ้า…อีกอย่าง ข้าไม่รู้ว่าทำไม…แต่ข้ารู้สึกเหมือนเรารู้จักกันมาก่อน...เจ้าต้อง…เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป…”
ใบหน้าของเฉินเชียนซุนซีดขาวราวกระดาษ นางเอื้อมมือแตะใบหน้าของซูเฉินเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน ความปรารถนา และความเสียใจปะปนกัน
นางสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังเลือนหายไปจากร่าง
ศรยิงตะวัน แม้จะเป็นเพียงพลังผนึกหนึ่งส่วนหมื่น แต่ก็ยังทรงพลังเกินต้าน มันทะลุร่างของเฉินเชียนซุน และถึงกับบดขยี้หัวใจของนาง
นางรู้สึกได้ว่าตนเอง…กำลังจะตายในไม่ช้า!
“ไม่นะ!!! เจ้าจะต้องไม่ตาย ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตาย เชียนซุน เจ้าต้องอยู่ต่อไป…”
เสียงของซูเฉินแหลมสูง น้ำตาไหลริน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโทษตัวเองและเสียใจ
เขาสั่นสะท้าน หยิบโอสถสร้างสรรพ์ออกมาให้เฉินเชียนซุนพร้อมกับส่งพลังความจริงอันทรงพลังเข้าไปในร่างของนางอย่างบ้าคลั่ง หวังจะซ่อมแซมหัวใจและเส้นชีพจรของนาง