ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 235 เซียนเจิ้นผู้แข็งแกร่ง
เมื่อสัมผัสถึงพลังระเบิดในร่าง เซียนเจิ้นรู้สึกราวกับตนอยู่ในโลกอีกใบ
เมื่อครู่ เขายังเป็นเพียงคนไร้ค่า ผู้ถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกัดกิน พลังบ่มเพาะถดถอยอย่างต่อเนื่อง ไร้ซึ่งความหวังใดๆ
แต่บัดนี้ ไม่เพียงเขาสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ วิญญาณยุทธ์ของเขายังกลายเป็นวิญญาณเพลิงสุริยันโดยสมบูรณ์ อีกทั้งยังปลุกพลังหมีป่าทมิฬทองคำได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ระดับพลังของเขาถูกทำลายและฟื้นฟูใหม่ทั้งหมด จนทะลวงถึงจุดสูงสุดของระดับราชายุทธ์ขั้นเก้า!
ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะซูเฉิน
การคารวะของเซียนเจิ้นนั้นมาจากใจอย่างแท้จริง
เพราะซูเฉินมอบชีวิตใหม่ให้แก่เขา
“พี่เซียนเจิ้น ไม่ต้องมากพิธี ข้ายินดีด้วยอย่างยิ่งที่เจ้าฟื้นฟูพลังได้สำเร็จ จากนี้ไป เจ้าสามารถโบยบินในฟ้ากว้าง ท่องไปในทะเลใหญ่ ไม่ต้องติดอยู่ในนครเทียนไห่อีกต่อไป!”
ซูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ
แม้เขาจะถอนพิษให้เซียนเจิ้น เพื่อแลกกับหัวใจวิญญาณอสูร
แต่เมื่อเขาได้เห็นเซียนเจิ้น ก็ทำให้เขานึกถึงตัวเอง
เขาเคยถูกทำลายตันเถียนและทะเลลมปราณ กลายเป็นคนไร้พลัง ประสบกับน้ำใจที่ผันแปรของผู้คน จนเกือบสิ้นหวัง ชะตากรรมของเขาไม่ต่างจากเซียนเจิ้นในอดีต
เมื่อเขาช่วยเซียนเจิ้น ก็เหมือนได้เตือนตัวเองว่า
อย่ายอมรับชะตากรรม
อย่าเชื่อว่าชะตาฟ้าลิขิต
ข้าเป็นผู้ควบคุมชะตาชีวิตของตนเอง!
“คุณชายซู นี่คือหัวใจวิญญาณอสูรทั้งสามลูก เชิญรับไว้เถิด! อีกทั้ง ข้ายังติดหนี้ท่านเรื่องศิลาวิญญาณมากมาย ข้ายังไม่มีเงินคืนให้ตอนนี้ แต่ข้าจะชดใช้ให้แน่นอนในอนาคต!”
เซียนเจิ้นยื่นขวดหยกบรรจุหัวใจวิญญาณอสูรสามลูกให้ซูเฉิน แล้วประสานมือคำนับ
ซูเฉินถอนพิษให้เขาแล้ว ก็ไม่มีพันธะต้องช่วยเหลือด้วยศิลาวิญญาณใดๆ หากไร้ศิลาวิญญาณของซูเฉิน โอกาสรู้แจ้งหนึ่งเดียวนี้คงสูญเปล่า
เพราะเหตุนี้ เซียนเจิ้นจึงสำนึกในบุญคุณของซูเฉินอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ไม่เป็นไร แค่ศิลาวิญญาณเล็กน้อย ข้าได้หัวใจวิญญาณอสูรสามลูก ถือว่าคุ้มค่ามาก! การได้รู้จักพี่เซียนเจิ้น ศิลาวิญญาณเล็กน้อยเทียบไม่ได้เลย!”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
ในใจเขาลอบถอนหายใจ เขาไม่เคยได้ยินชื่อเซียนเจิ้นในชาติก่อนเลย
บางทีเซียนเจิ้นอาจถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรทรมานจนตายไปอย่างเงียบ ๆ ไม่มีผู้ใดจดจำ
แต่บัดนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเซียนเจิ้น เขาสามารถเทียบเคียงกับอัจฉริยะเจิดจรัสที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่าง “หลี่ซินเจวี๋ย” ได้เลย!
“ฮ่า ๆ ๆ… พี่ซูเฉิน ท่านกล่าวได้ดี! ข้าติดหนี้ชีวิตท่าน หากมีคำสั่งใดในภายภาคหน้า ข้าจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด!”
เซียนเจิ้นหัวเราะเสียงดัง
เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและองอาจ
เมื่อพลังฟื้นคืน ความหม่นหมองในตัวเขาก็จางหายไป เหลือเพียงความมั่นใจและใจกล้า
“พี่เซียนเจิ้น จากนี้ไป ท่านมีแผนจะทำสิ่งใด?”
ซูเฉินถาม
“ข้าจะกลับนิกายปราบอสูร! มีบางเรื่องที่ต้องสะสาง และบางคนที่ต้องสะสาง! หลังจากข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าจะมาดื่มกับพี่ซูอีกครั้ง!”
แววตาเซียนเจิ้นเปล่งแสง แววตาแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“ดี!”
ซูเฉินพยักหน้า
ทั้งสองออกจากภัตตาคารกวานไห่พร้อมกัน
ด้านนอกภัตตาคาร มีผู้บ่มเพาะมากมายรวมตัวอยู่ แต่ละคนล้วนมีแววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้และตื่นเต้น
พวกเขาล้วนอยากรู้ว่าใครกันที่ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดแห่งฟ้าดินเช่นนั้น
ภัตตาคารกวานไห่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า หรือว่ามีอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ถือกำเนิดในนิกายเทียนเต๋า?
ขณะนั้นเอง หลี่เป่า เจ้าจวนปราบอสูรในชุดม่วง สีหน้าเคร่งขรึม ก็มาถึงหน้าภัตตาคารกวานไห่ และบังเอิญเห็นเซียนเจิ้นเดินออกมากับซูเฉินพอดี
“เซียนเจิ้น? ระดับพลังของเจ้าฟื้นฟูแล้วหรือ?!”
สีหน้าหลี่เป่าเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาเห็นได้ชัดว่า ระดับพลังของเซียนเจิ้นบัดนี้ ทะลุถึงระดับราชายุทธ์ขั้นเก้าขั้นสูงสุดแล้ว และเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์
โดยเฉพาะกลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเซียนเจิ้น ทำให้เขาหวาดหวั่นโดยไร้เหตุผล
เพียงไม่นานเท่านั้น?
สายตาหลี่เป่าพลันหันไปยังซูเฉิน
“เจ้าเป็นใคร? เจ้าคือคนที่รักษาบาดแผลในจิตวิญญาณของเขาหรือ?”
หลี่เป่าจ้องซูเฉินถาม
“ใช่ ข้าเอง!”
ซูเฉินสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้า
เมื่อได้ยินซูเฉินยอมรับ หัวใจหลี่เป่าก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
แผนทุกอย่างที่เขาวางไว้ บัดนี้กลับพังทลาย
เขาไม่เคยคาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะฟื้นฟูพลังได้จริง
จะทำอย่างไรดี?
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมไม่ปล่อยตนไว้แน่นอน!
แววตาหลี่เป่าแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ก่อนกลายเป็นเจตนาฆ่าฟังชัดเจน
“อะไรนะ? ผู้เฒ่าหลี่เป่าคิดจะฆ่าปิดปากข้าหรือ?”
เซียนเจิ้นกล่าวพลางยิ้ม
แม้จะดูยิ้ม แต่แววตาของเขากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาถูกหลี่เป่าดูถูกเหยียดหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บัดนี้พลังของเขาฟื้นคืน จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร?
หลี่เป่าคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเด็ดขาดทันที เขาจ้องเซียนเจิ้นพลางกล่าวเสียงเย็นว่า “เซียนเจิ้น เจ้ากล้าขโมยสมบัติของนิกายมาใช้รักษาตน เจ้าสมควรตาย! เจ้าจะยอมสยบแต่โดยดี หรือให้ข้าลงมือจัดการเจ้าด้วยตนเอง?!”
เขากล่าวหาว่าเซียนเจิ้นเป็นกบฏของนิกายโดยตรง
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเคยทั้งตีและด่าเซียนเจิ้น เขารู้ดีว่าเซียนเจิ้นเกลียดเขาถึงขีดสุด ไม่มีทางหันหน้าคืนดีกันอีก
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมถึงจุดจบแน่
ในเมื่อฉีกหน้ากันแล้ว ก็ไม่ต้องปิดบังอีก
ต่อให้เซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้แล้ว จะอย่างไร?
ตราบใดที่เขาสามารถจัดการเซียนเจิ้น ทำลายพลังของเขาได้ ที่จวนปราบอสูรนี้ เขาย่อมเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดแต่ผู้เดียว!
ไม่มีทางที่นิกายจะลงโทษผู้อาวุโสเพียงเพราะคนไร้ค่าเพียงคนเดียว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… หลี่เป่า เจ้าคงสิ้นหนทางแล้วล่ะสิ!”
เซียนเจิ้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน แววตาพลันแหลมคมดั่งมีด
เมื่อสัมผัสถึงพลังระเบิดในร่าง เซียนเจิ้นรู้สึกราวกับตนอยู่ในโลกอีกใบ
เมื่อครู่ เขายังเป็นเพียงคนไร้ค่า ผู้ถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกัดกิน พลังบ่มเพาะถดถอยอย่างต่อเนื่อง ไร้ซึ่งความหวังใดๆ
แต่บัดนี้ ไม่เพียงเขาสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ วิญญาณยุทธ์ของเขายังกลายเป็นวิญญาณเพลิงสุริยันโดยสมบูรณ์ อีกทั้งยังปลุกพลังหมีป่าทมิฬทองคำได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ระดับพลังของเขาถูกทำลายและฟื้นฟูใหม่ทั้งหมด จนทะลวงถึงจุดสูงสุดของระดับราชายุทธ์ขั้นเก้า!
ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะซูเฉิน
การคารวะของเซียนเจิ้นนั้นมาจากใจอย่างแท้จริง
เพราะซูเฉินมอบชีวิตใหม่ให้แก่เขา
“พี่เซียนเจิ้น ไม่ต้องมากพิธี ข้ายินดีด้วยอย่างยิ่งที่เจ้าฟื้นฟูพลังได้สำเร็จ จากนี้ไป เจ้าสามารถโบยบินในฟ้ากว้าง ท่องไปในทะเลใหญ่ ไม่ต้องติดอยู่ในนครเทียนไห่อีกต่อไป!”
ซูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ
แม้เขาจะถอนพิษให้เซียนเจิ้น เพื่อแลกกับหัวใจวิญญาณอสูร
แต่เมื่อเขาได้เห็นเซียนเจิ้น ก็ทำให้เขานึกถึงตัวเอง
เขาเคยถูกทำลายตันเถียนและทะเลลมปราณ กลายเป็นคนไร้พลัง ประสบกับน้ำใจที่ผันแปรของผู้คน จนเกือบสิ้นหวัง ชะตากรรมของเขาไม่ต่างจากเซียนเจิ้นในอดีต
เมื่อเขาช่วยเซียนเจิ้น ก็เหมือนได้เตือนตัวเองว่า
อย่ายอมรับชะตากรรม
อย่าเชื่อว่าชะตาฟ้าลิขิต
ข้าเป็นผู้ควบคุมชะตาชีวิตของตนเอง!
“คุณชายซู นี่คือหัวใจวิญญาณอสูรทั้งสามลูก เชิญรับไว้เถิด! อีกทั้ง ข้ายังติดหนี้ท่านเรื่องศิลาวิญญาณมากมาย ข้ายังไม่มีเงินคืนให้ตอนนี้ แต่ข้าจะชดใช้ให้แน่นอนในอนาคต!”
เซียนเจิ้นยื่นขวดหยกบรรจุหัวใจวิญญาณอสูรสามลูกให้ซูเฉิน แล้วประสานมือคำนับ
ซูเฉินถอนพิษให้เขาแล้ว ก็ไม่มีพันธะต้องช่วยเหลือด้วยศิลาวิญญาณใดๆ หากไร้ศิลาวิญญาณของซูเฉิน โอกาสรู้แจ้งหนึ่งเดียวนี้คงสูญเปล่า
เพราะเหตุนี้ เซียนเจิ้นจึงสำนึกในบุญคุณของซูเฉินอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ไม่เป็นไร แค่ศิลาวิญญาณเล็กน้อย ข้าได้หัวใจวิญญาณอสูรสามลูก ถือว่าคุ้มค่ามาก! การได้รู้จักพี่เซียนเจิ้น ศิลาวิญญาณเล็กน้อยเทียบไม่ได้เลย!”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
ในใจเขาลอบถอนหายใจ เขาไม่เคยได้ยินชื่อเซียนเจิ้นในชาติก่อนเลย
บางทีเซียนเจิ้นอาจถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรทรมานจนตายไปอย่างเงียบ ๆ ไม่มีผู้ใดจดจำ
แต่บัดนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเซียนเจิ้น เขาสามารถเทียบเคียงกับอัจฉริยะเจิดจรัสที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่าง “หลี่ซินเจวี๋ย” ได้เลย!
“ฮ่า ๆ ๆ… พี่ซูเฉิน ท่านกล่าวได้ดี! ข้าติดหนี้ชีวิตท่าน หากมีคำสั่งใดในภายภาคหน้า ข้าจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด!”
เซียนเจิ้นหัวเราะเสียงดัง
เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและองอาจ
เมื่อพลังฟื้นคืน ความหม่นหมองในตัวเขาก็จางหายไป เหลือเพียงความมั่นใจและใจกล้า
“พี่เซียนเจิ้น จากนี้ไป ท่านมีแผนจะทำสิ่งใด?”
ซูเฉินถาม
“ข้าจะกลับนิกายปราบอสูร! มีบางเรื่องที่ต้องสะสาง และบางคนที่ต้องสะสาง! หลังจากข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าจะมาดื่มกับพี่ซูอีกครั้ง!”
แววตาเซียนเจิ้นเปล่งแสง แววตาแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“ดี!”
ซูเฉินพยักหน้า
ทั้งสองออกจากภัตตาคารกวานไห่พร้อมกัน
ด้านนอกภัตตาคาร มีผู้บ่มเพาะมากมายรวมตัวอยู่ แต่ละคนล้วนมีแววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้และตื่นเต้น
พวกเขาล้วนอยากรู้ว่าใครกันที่ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดแห่งฟ้าดินเช่นนั้น
ภัตตาคารกวานไห่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า หรือว่ามีอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ถือกำเนิดในนิกายเทียนเต๋า?
ขณะนั้นเอง หลี่เป่า เจ้าจวนปราบอสูรในชุดม่วง สีหน้าเคร่งขรึม ก็มาถึงหน้าภัตตาคารกวานไห่ และบังเอิญเห็นเซียนเจิ้นเดินออกมากับซูเฉินพอดี
“เซียนเจิ้น? ระดับพลังของเจ้าฟื้นฟูแล้วหรือ?!”
สีหน้าหลี่เป่าเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาเห็นได้ชัดว่า ระดับพลังของเซียนเจิ้นบัดนี้ ทะลุถึงระดับราชายุทธ์ขั้นเก้าขั้นสูงสุดแล้ว และเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์
โดยเฉพาะกลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเซียนเจิ้น ทำให้เขาหวาดหวั่นโดยไร้เหตุผล
เพียงไม่นานเท่านั้น?
สายตาหลี่เป่าพลันหันไปยังซูเฉิน
“เจ้าเป็นใคร? เจ้าคือคนที่รักษาบาดแผลในจิตวิญญาณของเขาหรือ?”
หลี่เป่าจ้องซูเฉินถาม
“ใช่ ข้าเอง!”
ซูเฉินสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้า
เมื่อได้ยินซูเฉินยอมรับ หัวใจหลี่เป่าก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
แผนทุกอย่างที่เขาวางไว้ บัดนี้กลับพังทลาย
เขาไม่เคยคาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะฟื้นฟูพลังได้จริง
จะทำอย่างไรดี?
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมไม่ปล่อยตนไว้แน่นอน!
แววตาหลี่เป่าแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ก่อนกลายเป็นเจตนาฆ่าฟังชัดเจน
“อะไรนะ? ผู้เฒ่าหลี่เป่าคิดจะฆ่าปิดปากข้าหรือ?”
เซียนเจิ้นกล่าวพลางยิ้ม
แม้จะดูยิ้ม แต่แววตาของเขากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาถูกหลี่เป่าดูถูกเหยียดหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บัดนี้พลังของเขาฟื้นคืน จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร?
หลี่เป่าคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเด็ดขาดทันที เขาจ้องเซียนเจิ้นพลางกล่าวเสียงเย็นว่า “เซียนเจิ้น เจ้ากล้าขโมยสมบัติของนิกายมาใช้รักษาตน เจ้าสมควรตาย! เจ้าจะยอมสยบแต่โดยดี หรือให้ข้าลงมือจัดการเจ้าด้วยตนเอง?!”
เขากล่าวหาว่าเซียนเจิ้นเป็นกบฏของนิกายโดยตรง
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเคยทั้งตีและด่าเซียนเจิ้น เขารู้ดีว่าเซียนเจิ้นเกลียดเขาถึงขีดสุด ไม่มีทางหันหน้าคืนดีกันอีก
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมถึงจุดจบแน่
ในเมื่อฉีกหน้ากันแล้ว ก็ไม่ต้องปิดบังอีก
ต่อให้เซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้แล้ว จะอย่างไร?
ตราบใดที่เขาสามารถจัดการเซียนเจิ้น ทำลายพลังของเขาได้ ที่จวนปราบอสูรนี้ เขาย่อมเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดแต่ผู้เดียว!
ไม่มีทางที่นิกายจะลงโทษผู้อาวุโสเพียงเพราะคนไร้ค่าเพียงคนเดียว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… หลี่เป่า เจ้าคงสิ้นหนทางแล้วล่ะสิ!”
เซียนเจิ้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน แววตาพลันแหลมคมดั่งมีด
เมื่อสัมผัสถึงพลังระเบิดในร่าง เซียนเจิ้นรู้สึกราวกับตนอยู่ในโลกอีกใบ
เมื่อครู่ เขายังเป็นเพียงคนไร้ค่า ผู้ถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกัดกิน พลังบ่มเพาะถดถอยอย่างต่อเนื่อง ไร้ซึ่งความหวังใดๆ
แต่บัดนี้ ไม่เพียงเขาสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ วิญญาณยุทธ์ของเขายังกลายเป็นวิญญาณเพลิงสุริยันโดยสมบูรณ์ อีกทั้งยังปลุกพลังหมีป่าทมิฬทองคำได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ระดับพลังของเขาถูกทำลายและฟื้นฟูใหม่ทั้งหมด จนทะลวงถึงจุดสูงสุดของระดับราชายุทธ์ขั้นเก้า!
ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะซูเฉิน
การคารวะของเซียนเจิ้นนั้นมาจากใจอย่างแท้จริง
เพราะซูเฉินมอบชีวิตใหม่ให้แก่เขา
“พี่เซียนเจิ้น ไม่ต้องมากพิธี ข้ายินดีด้วยอย่างยิ่งที่เจ้าฟื้นฟูพลังได้สำเร็จ จากนี้ไป เจ้าสามารถโบยบินในฟ้ากว้าง ท่องไปในทะเลใหญ่ ไม่ต้องติดอยู่ในนครเทียนไห่อีกต่อไป!”
ซูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ
แม้เขาจะถอนพิษให้เซียนเจิ้น เพื่อแลกกับหัวใจวิญญาณอสูร
แต่เมื่อเขาได้เห็นเซียนเจิ้น ก็ทำให้เขานึกถึงตัวเอง
เขาเคยถูกทำลายตันเถียนและทะเลลมปราณ กลายเป็นคนไร้พลัง ประสบกับน้ำใจที่ผันแปรของผู้คน จนเกือบสิ้นหวัง ชะตากรรมของเขาไม่ต่างจากเซียนเจิ้นในอดีต
เมื่อเขาช่วยเซียนเจิ้น ก็เหมือนได้เตือนตัวเองว่า
อย่ายอมรับชะตากรรม
อย่าเชื่อว่าชะตาฟ้าลิขิต
ข้าเป็นผู้ควบคุมชะตาชีวิตของตนเอง!
“คุณชายซู นี่คือหัวใจวิญญาณอสูรทั้งสามลูก เชิญรับไว้เถิด! อีกทั้ง ข้ายังติดหนี้ท่านเรื่องศิลาวิญญาณมากมาย ข้ายังไม่มีเงินคืนให้ตอนนี้ แต่ข้าจะชดใช้ให้แน่นอนในอนาคต!”
เซียนเจิ้นยื่นขวดหยกบรรจุหัวใจวิญญาณอสูรสามลูกให้ซูเฉิน แล้วประสานมือคำนับ
ซูเฉินถอนพิษให้เขาแล้ว ก็ไม่มีพันธะต้องช่วยเหลือด้วยศิลาวิญญาณใดๆ หากไร้ศิลาวิญญาณของซูเฉิน โอกาสรู้แจ้งหนึ่งเดียวนี้คงสูญเปล่า
เพราะเหตุนี้ เซียนเจิ้นจึงสำนึกในบุญคุณของซูเฉินอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ไม่เป็นไร แค่ศิลาวิญญาณเล็กน้อย ข้าได้หัวใจวิญญาณอสูรสามลูก ถือว่าคุ้มค่ามาก! การได้รู้จักพี่เซียนเจิ้น ศิลาวิญญาณเล็กน้อยเทียบไม่ได้เลย!”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
ในใจเขาลอบถอนหายใจ เขาไม่เคยได้ยินชื่อเซียนเจิ้นในชาติก่อนเลย
บางทีเซียนเจิ้นอาจถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรทรมานจนตายไปอย่างเงียบ ๆ ไม่มีผู้ใดจดจำ
แต่บัดนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเซียนเจิ้น เขาสามารถเทียบเคียงกับอัจฉริยะเจิดจรัสที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่าง “หลี่ซินเจวี๋ย” ได้เลย!
“ฮ่า ๆ ๆ… พี่ซูเฉิน ท่านกล่าวได้ดี! ข้าติดหนี้ชีวิตท่าน หากมีคำสั่งใดในภายภาคหน้า ข้าจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด!”
เซียนเจิ้นหัวเราะเสียงดัง
เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและองอาจ
เมื่อพลังฟื้นคืน ความหม่นหมองในตัวเขาก็จางหายไป เหลือเพียงความมั่นใจและใจกล้า
“พี่เซียนเจิ้น จากนี้ไป ท่านมีแผนจะทำสิ่งใด?”
ซูเฉินถาม
“ข้าจะกลับนิกายปราบอสูร! มีบางเรื่องที่ต้องสะสาง และบางคนที่ต้องสะสาง! หลังจากข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าจะมาดื่มกับพี่ซูอีกครั้ง!”
แววตาเซียนเจิ้นเปล่งแสง แววตาแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“ดี!”
ซูเฉินพยักหน้า
ทั้งสองออกจากภัตตาคารกวานไห่พร้อมกัน
ด้านนอกภัตตาคาร มีผู้บ่มเพาะมากมายรวมตัวอยู่ แต่ละคนล้วนมีแววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้และตื่นเต้น
พวกเขาล้วนอยากรู้ว่าใครกันที่ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดแห่งฟ้าดินเช่นนั้น
ภัตตาคารกวานไห่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า หรือว่ามีอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ถือกำเนิดในนิกายเทียนเต๋า?
ขณะนั้นเอง หลี่เป่า เจ้าจวนปราบอสูรในชุดม่วง สีหน้าเคร่งขรึม ก็มาถึงหน้าภัตตาคารกวานไห่ และบังเอิญเห็นเซียนเจิ้นเดินออกมากับซูเฉินพอดี
“เซียนเจิ้น? ระดับพลังของเจ้าฟื้นฟูแล้วหรือ?!”
สีหน้าหลี่เป่าเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาเห็นได้ชัดว่า ระดับพลังของเซียนเจิ้นบัดนี้ ทะลุถึงระดับราชายุทธ์ขั้นเก้าขั้นสูงสุดแล้ว และเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์
โดยเฉพาะกลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเซียนเจิ้น ทำให้เขาหวาดหวั่นโดยไร้เหตุผล
เพียงไม่นานเท่านั้น?
สายตาหลี่เป่าพลันหันไปยังซูเฉิน
“เจ้าเป็นใคร? เจ้าคือคนที่รักษาบาดแผลในจิตวิญญาณของเขาหรือ?”
หลี่เป่าจ้องซูเฉินถาม
“ใช่ ข้าเอง!”
ซูเฉินสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้า
เมื่อได้ยินซูเฉินยอมรับ หัวใจหลี่เป่าก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
แผนทุกอย่างที่เขาวางไว้ บัดนี้กลับพังทลาย
เขาไม่เคยคาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะฟื้นฟูพลังได้จริง
จะทำอย่างไรดี?
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมไม่ปล่อยตนไว้แน่นอน!
แววตาหลี่เป่าแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ก่อนกลายเป็นเจตนาฆ่าฟังชัดเจน
“อะไรนะ? ผู้เฒ่าหลี่เป่าคิดจะฆ่าปิดปากข้าหรือ?”
เซียนเจิ้นกล่าวพลางยิ้ม
แม้จะดูยิ้ม แต่แววตาของเขากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาถูกหลี่เป่าดูถูกเหยียดหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บัดนี้พลังของเขาฟื้นคืน จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร?
หลี่เป่าคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเด็ดขาดทันที เขาจ้องเซียนเจิ้นพลางกล่าวเสียงเย็นว่า “เซียนเจิ้น เจ้ากล้าขโมยสมบัติของนิกายมาใช้รักษาตน เจ้าสมควรตาย! เจ้าจะยอมสยบแต่โดยดี หรือให้ข้าลงมือจัดการเจ้าด้วยตนเอง?!”
เขากล่าวหาว่าเซียนเจิ้นเป็นกบฏของนิกายโดยตรง
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเคยทั้งตีและด่าเซียนเจิ้น เขารู้ดีว่าเซียนเจิ้นเกลียดเขาถึงขีดสุด ไม่มีทางหันหน้าคืนดีกันอีก
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมถึงจุดจบแน่
ในเมื่อฉีกหน้ากันแล้ว ก็ไม่ต้องปิดบังอีก
ต่อให้เซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้แล้ว จะอย่างไร?
ตราบใดที่เขาสามารถจัดการเซียนเจิ้น ทำลายพลังของเขาได้ ที่จวนปราบอสูรนี้ เขาย่อมเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดแต่ผู้เดียว!
ไม่มีทางที่นิกายจะลงโทษผู้อาวุโสเพียงเพราะคนไร้ค่าเพียงคนเดียว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… หลี่เป่า เจ้าคงสิ้นหนทางแล้วล่ะสิ!”
เซียนเจิ้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน แววตาพลันแหลมคมดั่งมีด
เมื่อสัมผัสถึงพลังระเบิดในร่าง เซียนเจิ้นรู้สึกราวกับตนอยู่ในโลกอีกใบ
เมื่อครู่ เขายังเป็นเพียงคนไร้ค่า ผู้ถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกัดกิน พลังบ่มเพาะถดถอยอย่างต่อเนื่อง ไร้ซึ่งความหวังใดๆ
แต่บัดนี้ ไม่เพียงเขาสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ วิญญาณยุทธ์ของเขายังกลายเป็นวิญญาณเพลิงสุริยันโดยสมบูรณ์ อีกทั้งยังปลุกพลังหมีป่าทมิฬทองคำได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ระดับพลังของเขาถูกทำลายและฟื้นฟูใหม่ทั้งหมด จนทะลวงถึงจุดสูงสุดของระดับราชายุทธ์ขั้นเก้า!
ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะซูเฉิน
การคารวะของเซียนเจิ้นนั้นมาจากใจอย่างแท้จริง
เพราะซูเฉินมอบชีวิตใหม่ให้แก่เขา
“พี่เซียนเจิ้น ไม่ต้องมากพิธี ข้ายินดีด้วยอย่างยิ่งที่เจ้าฟื้นฟูพลังได้สำเร็จ จากนี้ไป เจ้าสามารถโบยบินในฟ้ากว้าง ท่องไปในทะเลใหญ่ ไม่ต้องติดอยู่ในนครเทียนไห่อีกต่อไป!”
ซูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ
แม้เขาจะถอนพิษให้เซียนเจิ้น เพื่อแลกกับหัวใจวิญญาณอสูร
แต่เมื่อเขาได้เห็นเซียนเจิ้น ก็ทำให้เขานึกถึงตัวเอง
เขาเคยถูกทำลายตันเถียนและทะเลลมปราณ กลายเป็นคนไร้พลัง ประสบกับน้ำใจที่ผันแปรของผู้คน จนเกือบสิ้นหวัง ชะตากรรมของเขาไม่ต่างจากเซียนเจิ้นในอดีต
เมื่อเขาช่วยเซียนเจิ้น ก็เหมือนได้เตือนตัวเองว่า
อย่ายอมรับชะตากรรม
อย่าเชื่อว่าชะตาฟ้าลิขิต
ข้าเป็นผู้ควบคุมชะตาชีวิตของตนเอง!
“คุณชายซู นี่คือหัวใจวิญญาณอสูรทั้งสามลูก เชิญรับไว้เถิด! อีกทั้ง ข้ายังติดหนี้ท่านเรื่องศิลาวิญญาณมากมาย ข้ายังไม่มีเงินคืนให้ตอนนี้ แต่ข้าจะชดใช้ให้แน่นอนในอนาคต!”
เซียนเจิ้นยื่นขวดหยกบรรจุหัวใจวิญญาณอสูรสามลูกให้ซูเฉิน แล้วประสานมือคำนับ
ซูเฉินถอนพิษให้เขาแล้ว ก็ไม่มีพันธะต้องช่วยเหลือด้วยศิลาวิญญาณใดๆ หากไร้ศิลาวิญญาณของซูเฉิน โอกาสรู้แจ้งหนึ่งเดียวนี้คงสูญเปล่า
เพราะเหตุนี้ เซียนเจิ้นจึงสำนึกในบุญคุณของซูเฉินอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ไม่เป็นไร แค่ศิลาวิญญาณเล็กน้อย ข้าได้หัวใจวิญญาณอสูรสามลูก ถือว่าคุ้มค่ามาก! การได้รู้จักพี่เซียนเจิ้น ศิลาวิญญาณเล็กน้อยเทียบไม่ได้เลย!”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
ในใจเขาลอบถอนหายใจ เขาไม่เคยได้ยินชื่อเซียนเจิ้นในชาติก่อนเลย
บางทีเซียนเจิ้นอาจถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรทรมานจนตายไปอย่างเงียบ ๆ ไม่มีผู้ใดจดจำ
แต่บัดนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเซียนเจิ้น เขาสามารถเทียบเคียงกับอัจฉริยะเจิดจรัสที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่าง “หลี่ซินเจวี๋ย” ได้เลย!
“ฮ่า ๆ ๆ… พี่ซูเฉิน ท่านกล่าวได้ดี! ข้าติดหนี้ชีวิตท่าน หากมีคำสั่งใดในภายภาคหน้า ข้าจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด!”
เซียนเจิ้นหัวเราะเสียงดัง
เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและองอาจ
เมื่อพลังฟื้นคืน ความหม่นหมองในตัวเขาก็จางหายไป เหลือเพียงความมั่นใจและใจกล้า
“พี่เซียนเจิ้น จากนี้ไป ท่านมีแผนจะทำสิ่งใด?”
ซูเฉินถาม
“ข้าจะกลับนิกายปราบอสูร! มีบางเรื่องที่ต้องสะสาง และบางคนที่ต้องสะสาง! หลังจากข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าจะมาดื่มกับพี่ซูอีกครั้ง!”
แววตาเซียนเจิ้นเปล่งแสง แววตาแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“ดี!”
ซูเฉินพยักหน้า
ทั้งสองออกจากภัตตาคารกวานไห่พร้อมกัน
ด้านนอกภัตตาคาร มีผู้บ่มเพาะมากมายรวมตัวอยู่ แต่ละคนล้วนมีแววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้และตื่นเต้น
พวกเขาล้วนอยากรู้ว่าใครกันที่ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดแห่งฟ้าดินเช่นนั้น
ภัตตาคารกวานไห่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า หรือว่ามีอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ถือกำเนิดในนิกายเทียนเต๋า?
ขณะนั้นเอง หลี่เป่า เจ้าจวนปราบอสูรในชุดม่วง สีหน้าเคร่งขรึม ก็มาถึงหน้าภัตตาคารกวานไห่ และบังเอิญเห็นเซียนเจิ้นเดินออกมากับซูเฉินพอดี
“เซียนเจิ้น? ระดับพลังของเจ้าฟื้นฟูแล้วหรือ?!”
สีหน้าหลี่เป่าเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาเห็นได้ชัดว่า ระดับพลังของเซียนเจิ้นบัดนี้ ทะลุถึงระดับราชายุทธ์ขั้นเก้าขั้นสูงสุดแล้ว และเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์
โดยเฉพาะกลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเซียนเจิ้น ทำให้เขาหวาดหวั่นโดยไร้เหตุผล
เพียงไม่นานเท่านั้น?
สายตาหลี่เป่าพลันหันไปยังซูเฉิน
“เจ้าเป็นใคร? เจ้าคือคนที่รักษาบาดแผลในจิตวิญญาณของเขาหรือ?”
หลี่เป่าจ้องซูเฉินถาม
“ใช่ ข้าเอง!”
ซูเฉินสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้า
เมื่อได้ยินซูเฉินยอมรับ หัวใจหลี่เป่าก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
แผนทุกอย่างที่เขาวางไว้ บัดนี้กลับพังทลาย
เขาไม่เคยคาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะฟื้นฟูพลังได้จริง
จะทำอย่างไรดี?
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมไม่ปล่อยตนไว้แน่นอน!
แววตาหลี่เป่าแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ก่อนกลายเป็นเจตนาฆ่าฟังชัดเจน
“อะไรนะ? ผู้เฒ่าหลี่เป่าคิดจะฆ่าปิดปากข้าหรือ?”
เซียนเจิ้นกล่าวพลางยิ้ม
แม้จะดูยิ้ม แต่แววตาของเขากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาถูกหลี่เป่าดูถูกเหยียดหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บัดนี้พลังของเขาฟื้นคืน จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร?
หลี่เป่าคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเด็ดขาดทันที เขาจ้องเซียนเจิ้นพลางกล่าวเสียงเย็นว่า “เซียนเจิ้น เจ้ากล้าขโมยสมบัติของนิกายมาใช้รักษาตน เจ้าสมควรตาย! เจ้าจะยอมสยบแต่โดยดี หรือให้ข้าลงมือจัดการเจ้าด้วยตนเอง?!”
เขากล่าวหาว่าเซียนเจิ้นเป็นกบฏของนิกายโดยตรง
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเคยทั้งตีและด่าเซียนเจิ้น เขารู้ดีว่าเซียนเจิ้นเกลียดเขาถึงขีดสุด ไม่มีทางหันหน้าคืนดีกันอีก
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมถึงจุดจบแน่
ในเมื่อฉีกหน้ากันแล้ว ก็ไม่ต้องปิดบังอีก
ต่อให้เซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้แล้ว จะอย่างไร?
ตราบใดที่เขาสามารถจัดการเซียนเจิ้น ทำลายพลังของเขาได้ ที่จวนปราบอสูรนี้ เขาย่อมเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดแต่ผู้เดียว!
ไม่มีทางที่นิกายจะลงโทษผู้อาวุโสเพียงเพราะคนไร้ค่าเพียงคนเดียว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… หลี่เป่า เจ้าคงสิ้นหนทางแล้วล่ะสิ!”
เซียนเจิ้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน แววตาพลันแหลมคมดั่งมีด
เมื่อสัมผัสถึงพลังระเบิดในร่าง เซียนเจิ้นรู้สึกราวกับตนอยู่ในโลกอีกใบ
เมื่อครู่ เขายังเป็นเพียงคนไร้ค่า ผู้ถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกัดกิน พลังบ่มเพาะถดถอยอย่างต่อเนื่อง ไร้ซึ่งความหวังใดๆ
แต่บัดนี้ ไม่เพียงเขาสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ วิญญาณยุทธ์ของเขายังกลายเป็นวิญญาณเพลิงสุริยันโดยสมบูรณ์ อีกทั้งยังปลุกพลังหมีป่าทมิฬทองคำได้อย่างสมบูรณ์แบบ
ระดับพลังของเขาถูกทำลายและฟื้นฟูใหม่ทั้งหมด จนทะลวงถึงจุดสูงสุดของระดับราชายุทธ์ขั้นเก้า!
ทั้งหมดนี้ ล้วนเป็นเพราะซูเฉิน
การคารวะของเซียนเจิ้นนั้นมาจากใจอย่างแท้จริง
เพราะซูเฉินมอบชีวิตใหม่ให้แก่เขา
“พี่เซียนเจิ้น ไม่ต้องมากพิธี ข้ายินดีด้วยอย่างยิ่งที่เจ้าฟื้นฟูพลังได้สำเร็จ จากนี้ไป เจ้าสามารถโบยบินในฟ้ากว้าง ท่องไปในทะเลใหญ่ ไม่ต้องติดอยู่ในนครเทียนไห่อีกต่อไป!”
ซูเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงใจ
แม้เขาจะถอนพิษให้เซียนเจิ้น เพื่อแลกกับหัวใจวิญญาณอสูร
แต่เมื่อเขาได้เห็นเซียนเจิ้น ก็ทำให้เขานึกถึงตัวเอง
เขาเคยถูกทำลายตันเถียนและทะเลลมปราณ กลายเป็นคนไร้พลัง ประสบกับน้ำใจที่ผันแปรของผู้คน จนเกือบสิ้นหวัง ชะตากรรมของเขาไม่ต่างจากเซียนเจิ้นในอดีต
เมื่อเขาช่วยเซียนเจิ้น ก็เหมือนได้เตือนตัวเองว่า
อย่ายอมรับชะตากรรม
อย่าเชื่อว่าชะตาฟ้าลิขิต
ข้าเป็นผู้ควบคุมชะตาชีวิตของตนเอง!
“คุณชายซู นี่คือหัวใจวิญญาณอสูรทั้งสามลูก เชิญรับไว้เถิด! อีกทั้ง ข้ายังติดหนี้ท่านเรื่องศิลาวิญญาณมากมาย ข้ายังไม่มีเงินคืนให้ตอนนี้ แต่ข้าจะชดใช้ให้แน่นอนในอนาคต!”
เซียนเจิ้นยื่นขวดหยกบรรจุหัวใจวิญญาณอสูรสามลูกให้ซูเฉิน แล้วประสานมือคำนับ
ซูเฉินถอนพิษให้เขาแล้ว ก็ไม่มีพันธะต้องช่วยเหลือด้วยศิลาวิญญาณใดๆ หากไร้ศิลาวิญญาณของซูเฉิน โอกาสรู้แจ้งหนึ่งเดียวนี้คงสูญเปล่า
เพราะเหตุนี้ เซียนเจิ้นจึงสำนึกในบุญคุณของซูเฉินอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ไม่เป็นไร แค่ศิลาวิญญาณเล็กน้อย ข้าได้หัวใจวิญญาณอสูรสามลูก ถือว่าคุ้มค่ามาก! การได้รู้จักพี่เซียนเจิ้น ศิลาวิญญาณเล็กน้อยเทียบไม่ได้เลย!”
ซูเฉินยิ้มบาง ๆ
ในใจเขาลอบถอนหายใจ เขาไม่เคยได้ยินชื่อเซียนเจิ้นในชาติก่อนเลย
บางทีเซียนเจิ้นอาจถูกพิษเยือกเย็นร้อยอสูรทรมานจนตายไปอย่างเงียบ ๆ ไม่มีผู้ใดจดจำ
แต่บัดนี้ ด้วยพรสวรรค์ของเซียนเจิ้น เขาสามารถเทียบเคียงกับอัจฉริยะเจิดจรัสที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่าง “หลี่ซินเจวี๋ย” ได้เลย!
“ฮ่า ๆ ๆ… พี่ซูเฉิน ท่านกล่าวได้ดี! ข้าติดหนี้ชีวิตท่าน หากมีคำสั่งใดในภายภาคหน้า ข้าจะไม่ปฏิเสธเด็ดขาด!”
เซียนเจิ้นหัวเราะเสียงดัง
เสียงหัวเราะของเขาเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและองอาจ
เมื่อพลังฟื้นคืน ความหม่นหมองในตัวเขาก็จางหายไป เหลือเพียงความมั่นใจและใจกล้า
“พี่เซียนเจิ้น จากนี้ไป ท่านมีแผนจะทำสิ่งใด?”
ซูเฉินถาม
“ข้าจะกลับนิกายปราบอสูร! มีบางเรื่องที่ต้องสะสาง และบางคนที่ต้องสะสาง! หลังจากข้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าจะมาดื่มกับพี่ซูอีกครั้ง!”
แววตาเซียนเจิ้นเปล่งแสง แววตาแน่วแน่ไม่หวั่นไหว
“ดี!”
ซูเฉินพยักหน้า
ทั้งสองออกจากภัตตาคารกวานไห่พร้อมกัน
ด้านนอกภัตตาคาร มีผู้บ่มเพาะมากมายรวมตัวอยู่ แต่ละคนล้วนมีแววตาเต็มไปด้วยความอยากรู้และตื่นเต้น
พวกเขาล้วนอยากรู้ว่าใครกันที่ก่อให้เกิดปรากฏการณ์ประหลาดแห่งฟ้าดินเช่นนั้น
ภัตตาคารกวานไห่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า หรือว่ามีอัจฉริยะผู้ยิ่งใหญ่ถือกำเนิดในนิกายเทียนเต๋า?
ขณะนั้นเอง หลี่เป่า เจ้าจวนปราบอสูรในชุดม่วง สีหน้าเคร่งขรึม ก็มาถึงหน้าภัตตาคารกวานไห่ และบังเอิญเห็นเซียนเจิ้นเดินออกมากับซูเฉินพอดี
“เซียนเจิ้น? ระดับพลังของเจ้าฟื้นฟูแล้วหรือ?!”
สีหน้าหลี่เป่าเปลี่ยนไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
เขาเห็นได้ชัดว่า ระดับพลังของเซียนเจิ้นบัดนี้ ทะลุถึงระดับราชายุทธ์ขั้นเก้าขั้นสูงสุดแล้ว และเหลือเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ระดับจักรพรรดิยุทธ์
โดยเฉพาะกลิ่นอายโบราณอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวเซียนเจิ้น ทำให้เขาหวาดหวั่นโดยไร้เหตุผล
เพียงไม่นานเท่านั้น?
สายตาหลี่เป่าพลันหันไปยังซูเฉิน
“เจ้าเป็นใคร? เจ้าคือคนที่รักษาบาดแผลในจิตวิญญาณของเขาหรือ?”
หลี่เป่าจ้องซูเฉินถาม
“ใช่ ข้าเอง!”
ซูเฉินสีหน้าเรียบเฉย พยักหน้า
เมื่อได้ยินซูเฉินยอมรับ หัวใจหลี่เป่าก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
แผนทุกอย่างที่เขาวางไว้ บัดนี้กลับพังทลาย
เขาไม่เคยคาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะฟื้นฟูพลังได้จริง
จะทำอย่างไรดี?
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมไม่ปล่อยตนไว้แน่นอน!
แววตาหลี่เป่าแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ ก่อนกลายเป็นเจตนาฆ่าฟังชัดเจน
“อะไรนะ? ผู้เฒ่าหลี่เป่าคิดจะฆ่าปิดปากข้าหรือ?”
เซียนเจิ้นกล่าวพลางยิ้ม
แม้จะดูยิ้ม แต่แววตาของเขากลับเย็นชาและเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาถูกหลี่เป่าดูถูกเหยียดหยามซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บัดนี้พลังของเขาฟื้นคืน จะปล่อยผ่านไปได้อย่างไร?
หลี่เป่าคิดครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเด็ดขาดทันที เขาจ้องเซียนเจิ้นพลางกล่าวเสียงเย็นว่า “เซียนเจิ้น เจ้ากล้าขโมยสมบัติของนิกายมาใช้รักษาตน เจ้าสมควรตาย! เจ้าจะยอมสยบแต่โดยดี หรือให้ข้าลงมือจัดการเจ้าด้วยตนเอง?!”
เขากล่าวหาว่าเซียนเจิ้นเป็นกบฏของนิกายโดยตรง
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาเคยทั้งตีและด่าเซียนเจิ้น เขารู้ดีว่าเซียนเจิ้นเกลียดเขาถึงขีดสุด ไม่มีทางหันหน้าคืนดีกันอีก
หากเซียนเจิ้นกลับสู่นิกายปราบอสูร เขาย่อมถึงจุดจบแน่
ในเมื่อฉีกหน้ากันแล้ว ก็ไม่ต้องปิดบังอีก
ต่อให้เซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้แล้ว จะอย่างไร?
ตราบใดที่เขาสามารถจัดการเซียนเจิ้น ทำลายพลังของเขาได้ ที่จวนปราบอสูรนี้ เขาย่อมเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดแต่ผู้เดียว!
ไม่มีทางที่นิกายจะลงโทษผู้อาวุโสเพียงเพราะคนไร้ค่าเพียงคนเดียว
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… หลี่เป่า เจ้าคงสิ้นหนทางแล้วล่ะสิ!”
เซียนเจิ้นหัวเราะลั่น เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน แววตาพลันแหลมคมดั่งมีด