ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 233 พิษเยือกเย็นร้อยอสูร
ภายในห้องอันเงียบสงบ
เซียนเจิ้นนั่งขัดสมาธิ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พิษในวิญญาณของเขาคือ “พิษเยือกเย็นร้อยอสูร” แม้แต่นักบุญยุทธ์ยังต้องแลกด้วยราคาสูงลิ่วเพื่อถอนพิษนี้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับเลือกที่จะเชื่อซูเฉิน
พูดอีกอย่างคือ เขาไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
เขาต้องลองดูสักตั้ง ซูเฉินอาจมีวิธีพิเศษที่สามารถถอนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ มิเช่นนั้น เขาคงต้องตายภายใต้พิษนี้
“จิตต้องสงบ วิญญาณยุทธ์ต้องบริสุทธิ์ ที่เหลือ… ปล่อยให้ข้าจัดการ!”
ซูเฉินกล่าวช้าๆ
เซียนเจิ้นสูดลมหายใจลึก แล้วค่อยๆ หลับตาลง
ตูม!
ทั่วร่างของซูเฉินแผ่พลังภายในออกมา เปลวเพลิงลึกลับลุกโชนขึ้นจากปลายนิ้ว เป็นสีดำแซมทอง ดูลี้ลับนัก ราวกับกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้
นี่คือ “เพลิงกลืนสรรพสิ่ง” หลังกลืนกิน “เพลิงนิพพานทองคำ”!
ซูเฉินเคยพบกับพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในชาติก่อน พิษนี้คือพลังหยินที่หนาวเหน็บอย่างยิ่ง มีแต่พลังหยางที่รุนแรงเท่านั้นจึงจะควบคุมได้
เพลิงกลืนสรรพสิ่ง คือตัวตายตัวแทนของพิษแห่งหยินทั้งปวง
นั่นคือเหตุผลที่ซูเฉินมั่นใจว่าเขาจะสามารถถอนพิษให้เซียนเจิ้นได้
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่ง ส่งเข้าสู่ทะเลจิตระหว่างคิ้วของเซียนเจิ้น
…
“เซียนเจิ้นไปที่ใดกันแน่?”
ในจวนปราบอสูร หลี่เป่าถามด้วยเสียงเย็นและสายตาเยียบเย็น
“นายท่าน เซียนเจิ้นออกจากจวน และติดตามชายหนุ่มในชุดศิษย์นิกายเทียนเต๋าไปยังภัตตาคารกวานไห่ครับ!”
เบื้องล่าง นักยุทธ์วัยกลางคนในขอบเขตราชายุทธ์รายงาน
“นิกายเทียนเต๋า? เซียนเจิ้นคิดจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋าเพื่อกลับเข้านิกายหรือไม่?”
สีหน้าหลี่เป่าหม่นหมองอย่างยิ่ง
เซียนเจิ้นมีฐานะพิเศษ
แม้วิญญาณของเขาจะบาดเจ็บ ถูกเนรเทศมานานสิบปี แต่ในนิกายปราบอสูรก็ยังมีผู้ที่ต้องการช่วยเขา
การให้เซียนเจิ้นอยู่ที่จวนปราบอสูรนั้น เป็นความคิดของหลี่เป่า
เขาไม่ต้องการให้เซียนเจิ้นกลับนิกาย หากเซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้จริง เขาอาจกลายเป็นภัยต่อบุคคลผู้นั้น
หากไม่ติดว่าฐานะของเซียนเจิ้นพิเศษเกินไป หลี่เป่าคงสังหารเขาไปนานแล้ว
บัดนี้ เซียนเจิ้นกลับมีความเกี่ยวข้องกับศิษย์ของนิกายเทียนเต๋า เรื่องเริ่มควบคุมไม่ได้
“คงไม่ใช่! หากเขาคิดจะออกจากนครเทียนไห่ ควรไปที่จวนเจ้าเมือง หากจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋า ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องได้รับอนุญาตจากผู้นำทั้งเก้ายอดเขาเสียก่อน!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนตอบ
“เจ้าพูดถูก เฝ้าเซียนเจิ้นให้แน่นหนา! หากเขาออกจากภัตตาคารกวานไห่เมื่อใด จงนำตัวกลับมาหาข้าทันที!”
หลี่เป่าสั่งเสียงเย็น
“รับคำสั่ง!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนโค้งรับคำ แล้วจากไปทันที
…
ภัตตาคารกวานไห่
ในห้องเงียบสงบ
ตูม!
ทั่วร่างของเซียนเจิ้นถูกห่อหุ้มด้วยไอหมอกขาวอ่อน บริเวณระหว่างคิ้วมีแสงดำแปลกประหลาดกระเพื่อมอยู่ สีหน้าเขาแสดงความเจ็บปวดสุดขีด
แต่เขาไม่เปล่งเสียงแม้แต่น้อย
ตลอดสิบปี พิษเยือกเย็นร้อยอสูรกับวิญญาณยุทธ์ของเขาแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว
แม้เพลิงกลืนสรรพสิ่งของซูเฉินจะสามารถกลืนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ แต่ย่อมสร้างความเจ็บปวดแก่จิตวิญญาณของเซียนเจิ้นดั่งถูกไฟเผา
เซียนเจิ้นอดทนไว้ด้วยพลังใจอันแน่วแน่ ไม่เปล่งเสียงใดออกมา
สายตาซูเฉินเต็มไปด้วยความชื่นชม
แม้พลังของเซียนเจิ้นจะไม่ก้าวหน้าตลอดสิบปีที่ผ่านมา แต่ความอดทนและจิตใจของเขานั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก สำหรับซูเฉิน สิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าพรสวรรค์เสียอีก
หากสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ เซียนเจิ้นจะสามารถระเบิดศักยภาพอันน่าอัศจรรย์ในอนาคตได้อย่างแน่นอน!
“เหลืออีกเพียงนิดเดียว!”
ซูเฉินคิดในใจ
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่งกลืนกินพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในทะเลจิตของเซียนเจิ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งก็เป็นภาระหนักไม่น้อยเช่นกัน
แต่พิษส่วนใหญ่ถูกกลืนไปแล้ว เหลือเพียงส่วนแก่นแท้ที่สุด
“กลืนกินมันซะ!”
แววตาซูเฉินวาบคม เพลิงกลืนสรรพสิ่งพลันปะทุดั่งตาข่ายเพลิง ห่อหุ้มกลุ่มพิษเยือกเย็นร้อยอสูรสุดท้ายไว้
พร้อมทั้งห่อหุ้มวิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นด้วย!
“นี่คือขั้นสุดท้าย อดทนไว้!”
เสียงซูเฉินดังขึ้นในจิตของเซียนเจิ้น
ตูม!
เพลิงกลืนสรรพสิ่งระเบิดพลังอย่างเต็มที่ กลิ่นอายกลืนกินทุกสิ่งทำให้เซียนเจิ้นหวาดหวั่นราวกับจิตวิญญาณจะมลายสิ้น
และพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกลุ่มสุดท้าย ทนทานพลังเพลิงกลืนสรรพสิ่งไม่ไหว ถูกกลืนหายไปอย่างสิ้นเชิง
วิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นถูกชำระในเปลวเพลิง หมอกดำลอยคลุ้งออกมา แม้ว่าวิญญาณจะดูอ่อนแอ แต่กลับใสกระจ่างประหนึ่งผลึก
พลังหยางลึกลับสายหนึ่งแผ่ออกมา
“นั่นมัน…วิญญาณเพลิงสุริยัน?!”
หัวใจซูเฉินสะท้าน เผยสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะมี “วิญญาณเพลิงสุริยัน” จริง ๆ!
วิญญาณเพลิงสุริยัน เป็นระดับของวิญญาณยุทธ์ที่นักบุญยุทธ์เท่านั้นจึงจะบรรลุได้ หากมีวิญญาณเพลิงสุริยัน จะสามารถเข้าใจพลังฟ้าดิน และกฎสูงสุดได้
แต่ก็มีบางคนที่มีพรสวรรค์พิเศษ แม้ยังไม่ถึงขั้นนักบุญยุทธ์ ก็ถือกำเนิดพร้อมกับวิญญาณเพลิงสุริยัน พวกเขาล้วนเป็นอัจฉริยะหายาก
โดยเฉพาะสำหรับนิกายปราบอสูร ผู้ซึ่งต้องควบคุมวิญญาณอสูรและอสูรปีศาจต่าง ๆ พวกเขาต้องการวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ
หากวิญญาณเพลิงสุริยันของเซียนเจิ้นถูกเปิดเผย เขาคงได้รับการฝึกฝนให้เป็นศิษย์แกนกลางที่สำคัญที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่างไม่ต้องสงสัย!
ซูเฉินไม่เคยคิดมาก่อนว่า เซียนเจิ้นจะมีพรสวรรค์อันน่าทึ่งเช่นนี้!
ภายในห้องอันเงียบสงบ
เซียนเจิ้นนั่งขัดสมาธิ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พิษในวิญญาณของเขาคือ “พิษเยือกเย็นร้อยอสูร” แม้แต่นักบุญยุทธ์ยังต้องแลกด้วยราคาสูงลิ่วเพื่อถอนพิษนี้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับเลือกที่จะเชื่อซูเฉิน
พูดอีกอย่างคือ เขาไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
เขาต้องลองดูสักตั้ง ซูเฉินอาจมีวิธีพิเศษที่สามารถถอนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ มิเช่นนั้น เขาคงต้องตายภายใต้พิษนี้
“จิตต้องสงบ วิญญาณยุทธ์ต้องบริสุทธิ์ ที่เหลือ… ปล่อยให้ข้าจัดการ!”
ซูเฉินกล่าวช้าๆ
เซียนเจิ้นสูดลมหายใจลึก แล้วค่อยๆ หลับตาลง
ตูม!
ทั่วร่างของซูเฉินแผ่พลังภายในออกมา เปลวเพลิงลึกลับลุกโชนขึ้นจากปลายนิ้ว เป็นสีดำแซมทอง ดูลี้ลับนัก ราวกับกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้
นี่คือ “เพลิงกลืนสรรพสิ่ง” หลังกลืนกิน “เพลิงนิพพานทองคำ”!
ซูเฉินเคยพบกับพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในชาติก่อน พิษนี้คือพลังหยินที่หนาวเหน็บอย่างยิ่ง มีแต่พลังหยางที่รุนแรงเท่านั้นจึงจะควบคุมได้
เพลิงกลืนสรรพสิ่ง คือตัวตายตัวแทนของพิษแห่งหยินทั้งปวง
นั่นคือเหตุผลที่ซูเฉินมั่นใจว่าเขาจะสามารถถอนพิษให้เซียนเจิ้นได้
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่ง ส่งเข้าสู่ทะเลจิตระหว่างคิ้วของเซียนเจิ้น
…
“เซียนเจิ้นไปที่ใดกันแน่?”
ในจวนปราบอสูร หลี่เป่าถามด้วยเสียงเย็นและสายตาเยียบเย็น
“นายท่าน เซียนเจิ้นออกจากจวน และติดตามชายหนุ่มในชุดศิษย์นิกายเทียนเต๋าไปยังภัตตาคารกวานไห่ครับ!”
เบื้องล่าง นักยุทธ์วัยกลางคนในขอบเขตราชายุทธ์รายงาน
“นิกายเทียนเต๋า? เซียนเจิ้นคิดจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋าเพื่อกลับเข้านิกายหรือไม่?”
สีหน้าหลี่เป่าหม่นหมองอย่างยิ่ง
เซียนเจิ้นมีฐานะพิเศษ
แม้วิญญาณของเขาจะบาดเจ็บ ถูกเนรเทศมานานสิบปี แต่ในนิกายปราบอสูรก็ยังมีผู้ที่ต้องการช่วยเขา
การให้เซียนเจิ้นอยู่ที่จวนปราบอสูรนั้น เป็นความคิดของหลี่เป่า
เขาไม่ต้องการให้เซียนเจิ้นกลับนิกาย หากเซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้จริง เขาอาจกลายเป็นภัยต่อบุคคลผู้นั้น
หากไม่ติดว่าฐานะของเซียนเจิ้นพิเศษเกินไป หลี่เป่าคงสังหารเขาไปนานแล้ว
บัดนี้ เซียนเจิ้นกลับมีความเกี่ยวข้องกับศิษย์ของนิกายเทียนเต๋า เรื่องเริ่มควบคุมไม่ได้
“คงไม่ใช่! หากเขาคิดจะออกจากนครเทียนไห่ ควรไปที่จวนเจ้าเมือง หากจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋า ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องได้รับอนุญาตจากผู้นำทั้งเก้ายอดเขาเสียก่อน!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนตอบ
“เจ้าพูดถูก เฝ้าเซียนเจิ้นให้แน่นหนา! หากเขาออกจากภัตตาคารกวานไห่เมื่อใด จงนำตัวกลับมาหาข้าทันที!”
หลี่เป่าสั่งเสียงเย็น
“รับคำสั่ง!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนโค้งรับคำ แล้วจากไปทันที
…
ภัตตาคารกวานไห่
ในห้องเงียบสงบ
ตูม!
ทั่วร่างของเซียนเจิ้นถูกห่อหุ้มด้วยไอหมอกขาวอ่อน บริเวณระหว่างคิ้วมีแสงดำแปลกประหลาดกระเพื่อมอยู่ สีหน้าเขาแสดงความเจ็บปวดสุดขีด
แต่เขาไม่เปล่งเสียงแม้แต่น้อย
ตลอดสิบปี พิษเยือกเย็นร้อยอสูรกับวิญญาณยุทธ์ของเขาแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว
แม้เพลิงกลืนสรรพสิ่งของซูเฉินจะสามารถกลืนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ แต่ย่อมสร้างความเจ็บปวดแก่จิตวิญญาณของเซียนเจิ้นดั่งถูกไฟเผา
เซียนเจิ้นอดทนไว้ด้วยพลังใจอันแน่วแน่ ไม่เปล่งเสียงใดออกมา
สายตาซูเฉินเต็มไปด้วยความชื่นชม
แม้พลังของเซียนเจิ้นจะไม่ก้าวหน้าตลอดสิบปีที่ผ่านมา แต่ความอดทนและจิตใจของเขานั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก สำหรับซูเฉิน สิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าพรสวรรค์เสียอีก
หากสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ เซียนเจิ้นจะสามารถระเบิดศักยภาพอันน่าอัศจรรย์ในอนาคตได้อย่างแน่นอน!
“เหลืออีกเพียงนิดเดียว!”
ซูเฉินคิดในใจ
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่งกลืนกินพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในทะเลจิตของเซียนเจิ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งก็เป็นภาระหนักไม่น้อยเช่นกัน
แต่พิษส่วนใหญ่ถูกกลืนไปแล้ว เหลือเพียงส่วนแก่นแท้ที่สุด
“กลืนกินมันซะ!”
แววตาซูเฉินวาบคม เพลิงกลืนสรรพสิ่งพลันปะทุดั่งตาข่ายเพลิง ห่อหุ้มกลุ่มพิษเยือกเย็นร้อยอสูรสุดท้ายไว้
พร้อมทั้งห่อหุ้มวิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นด้วย!
“นี่คือขั้นสุดท้าย อดทนไว้!”
เสียงซูเฉินดังขึ้นในจิตของเซียนเจิ้น
ตูม!
เพลิงกลืนสรรพสิ่งระเบิดพลังอย่างเต็มที่ กลิ่นอายกลืนกินทุกสิ่งทำให้เซียนเจิ้นหวาดหวั่นราวกับจิตวิญญาณจะมลายสิ้น
และพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกลุ่มสุดท้าย ทนทานพลังเพลิงกลืนสรรพสิ่งไม่ไหว ถูกกลืนหายไปอย่างสิ้นเชิง
วิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นถูกชำระในเปลวเพลิง หมอกดำลอยคลุ้งออกมา แม้ว่าวิญญาณจะดูอ่อนแอ แต่กลับใสกระจ่างประหนึ่งผลึก
พลังหยางลึกลับสายหนึ่งแผ่ออกมา
“นั่นมัน…วิญญาณเพลิงสุริยัน?!”
หัวใจซูเฉินสะท้าน เผยสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะมี “วิญญาณเพลิงสุริยัน” จริง ๆ!
วิญญาณเพลิงสุริยัน เป็นระดับของวิญญาณยุทธ์ที่นักบุญยุทธ์เท่านั้นจึงจะบรรลุได้ หากมีวิญญาณเพลิงสุริยัน จะสามารถเข้าใจพลังฟ้าดิน และกฎสูงสุดได้
แต่ก็มีบางคนที่มีพรสวรรค์พิเศษ แม้ยังไม่ถึงขั้นนักบุญยุทธ์ ก็ถือกำเนิดพร้อมกับวิญญาณเพลิงสุริยัน พวกเขาล้วนเป็นอัจฉริยะหายาก
โดยเฉพาะสำหรับนิกายปราบอสูร ผู้ซึ่งต้องควบคุมวิญญาณอสูรและอสูรปีศาจต่าง ๆ พวกเขาต้องการวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ
หากวิญญาณเพลิงสุริยันของเซียนเจิ้นถูกเปิดเผย เขาคงได้รับการฝึกฝนให้เป็นศิษย์แกนกลางที่สำคัญที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่างไม่ต้องสงสัย!
ซูเฉินไม่เคยคิดมาก่อนว่า เซียนเจิ้นจะมีพรสวรรค์อันน่าทึ่งเช่นนี้!
ภายในห้องอันเงียบสงบ
เซียนเจิ้นนั่งขัดสมาธิ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พิษในวิญญาณของเขาคือ “พิษเยือกเย็นร้อยอสูร” แม้แต่นักบุญยุทธ์ยังต้องแลกด้วยราคาสูงลิ่วเพื่อถอนพิษนี้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับเลือกที่จะเชื่อซูเฉิน
พูดอีกอย่างคือ เขาไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
เขาต้องลองดูสักตั้ง ซูเฉินอาจมีวิธีพิเศษที่สามารถถอนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ มิเช่นนั้น เขาคงต้องตายภายใต้พิษนี้
“จิตต้องสงบ วิญญาณยุทธ์ต้องบริสุทธิ์ ที่เหลือ… ปล่อยให้ข้าจัดการ!”
ซูเฉินกล่าวช้าๆ
เซียนเจิ้นสูดลมหายใจลึก แล้วค่อยๆ หลับตาลง
ตูม!
ทั่วร่างของซูเฉินแผ่พลังภายในออกมา เปลวเพลิงลึกลับลุกโชนขึ้นจากปลายนิ้ว เป็นสีดำแซมทอง ดูลี้ลับนัก ราวกับกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้
นี่คือ “เพลิงกลืนสรรพสิ่ง” หลังกลืนกิน “เพลิงนิพพานทองคำ”!
ซูเฉินเคยพบกับพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในชาติก่อน พิษนี้คือพลังหยินที่หนาวเหน็บอย่างยิ่ง มีแต่พลังหยางที่รุนแรงเท่านั้นจึงจะควบคุมได้
เพลิงกลืนสรรพสิ่ง คือตัวตายตัวแทนของพิษแห่งหยินทั้งปวง
นั่นคือเหตุผลที่ซูเฉินมั่นใจว่าเขาจะสามารถถอนพิษให้เซียนเจิ้นได้
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่ง ส่งเข้าสู่ทะเลจิตระหว่างคิ้วของเซียนเจิ้น
…
“เซียนเจิ้นไปที่ใดกันแน่?”
ในจวนปราบอสูร หลี่เป่าถามด้วยเสียงเย็นและสายตาเยียบเย็น
“นายท่าน เซียนเจิ้นออกจากจวน และติดตามชายหนุ่มในชุดศิษย์นิกายเทียนเต๋าไปยังภัตตาคารกวานไห่ครับ!”
เบื้องล่าง นักยุทธ์วัยกลางคนในขอบเขตราชายุทธ์รายงาน
“นิกายเทียนเต๋า? เซียนเจิ้นคิดจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋าเพื่อกลับเข้านิกายหรือไม่?”
สีหน้าหลี่เป่าหม่นหมองอย่างยิ่ง
เซียนเจิ้นมีฐานะพิเศษ
แม้วิญญาณของเขาจะบาดเจ็บ ถูกเนรเทศมานานสิบปี แต่ในนิกายปราบอสูรก็ยังมีผู้ที่ต้องการช่วยเขา
การให้เซียนเจิ้นอยู่ที่จวนปราบอสูรนั้น เป็นความคิดของหลี่เป่า
เขาไม่ต้องการให้เซียนเจิ้นกลับนิกาย หากเซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้จริง เขาอาจกลายเป็นภัยต่อบุคคลผู้นั้น
หากไม่ติดว่าฐานะของเซียนเจิ้นพิเศษเกินไป หลี่เป่าคงสังหารเขาไปนานแล้ว
บัดนี้ เซียนเจิ้นกลับมีความเกี่ยวข้องกับศิษย์ของนิกายเทียนเต๋า เรื่องเริ่มควบคุมไม่ได้
“คงไม่ใช่! หากเขาคิดจะออกจากนครเทียนไห่ ควรไปที่จวนเจ้าเมือง หากจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋า ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องได้รับอนุญาตจากผู้นำทั้งเก้ายอดเขาเสียก่อน!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนตอบ
“เจ้าพูดถูก เฝ้าเซียนเจิ้นให้แน่นหนา! หากเขาออกจากภัตตาคารกวานไห่เมื่อใด จงนำตัวกลับมาหาข้าทันที!”
หลี่เป่าสั่งเสียงเย็น
“รับคำสั่ง!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนโค้งรับคำ แล้วจากไปทันที
…
ภัตตาคารกวานไห่
ในห้องเงียบสงบ
ตูม!
ทั่วร่างของเซียนเจิ้นถูกห่อหุ้มด้วยไอหมอกขาวอ่อน บริเวณระหว่างคิ้วมีแสงดำแปลกประหลาดกระเพื่อมอยู่ สีหน้าเขาแสดงความเจ็บปวดสุดขีด
แต่เขาไม่เปล่งเสียงแม้แต่น้อย
ตลอดสิบปี พิษเยือกเย็นร้อยอสูรกับวิญญาณยุทธ์ของเขาแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว
แม้เพลิงกลืนสรรพสิ่งของซูเฉินจะสามารถกลืนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ แต่ย่อมสร้างความเจ็บปวดแก่จิตวิญญาณของเซียนเจิ้นดั่งถูกไฟเผา
เซียนเจิ้นอดทนไว้ด้วยพลังใจอันแน่วแน่ ไม่เปล่งเสียงใดออกมา
สายตาซูเฉินเต็มไปด้วยความชื่นชม
แม้พลังของเซียนเจิ้นจะไม่ก้าวหน้าตลอดสิบปีที่ผ่านมา แต่ความอดทนและจิตใจของเขานั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก สำหรับซูเฉิน สิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าพรสวรรค์เสียอีก
หากสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ เซียนเจิ้นจะสามารถระเบิดศักยภาพอันน่าอัศจรรย์ในอนาคตได้อย่างแน่นอน!
“เหลืออีกเพียงนิดเดียว!”
ซูเฉินคิดในใจ
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่งกลืนกินพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในทะเลจิตของเซียนเจิ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งก็เป็นภาระหนักไม่น้อยเช่นกัน
แต่พิษส่วนใหญ่ถูกกลืนไปแล้ว เหลือเพียงส่วนแก่นแท้ที่สุด
“กลืนกินมันซะ!”
แววตาซูเฉินวาบคม เพลิงกลืนสรรพสิ่งพลันปะทุดั่งตาข่ายเพลิง ห่อหุ้มกลุ่มพิษเยือกเย็นร้อยอสูรสุดท้ายไว้
พร้อมทั้งห่อหุ้มวิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นด้วย!
“นี่คือขั้นสุดท้าย อดทนไว้!”
เสียงซูเฉินดังขึ้นในจิตของเซียนเจิ้น
ตูม!
เพลิงกลืนสรรพสิ่งระเบิดพลังอย่างเต็มที่ กลิ่นอายกลืนกินทุกสิ่งทำให้เซียนเจิ้นหวาดหวั่นราวกับจิตวิญญาณจะมลายสิ้น
และพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกลุ่มสุดท้าย ทนทานพลังเพลิงกลืนสรรพสิ่งไม่ไหว ถูกกลืนหายไปอย่างสิ้นเชิง
วิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นถูกชำระในเปลวเพลิง หมอกดำลอยคลุ้งออกมา แม้ว่าวิญญาณจะดูอ่อนแอ แต่กลับใสกระจ่างประหนึ่งผลึก
พลังหยางลึกลับสายหนึ่งแผ่ออกมา
“นั่นมัน…วิญญาณเพลิงสุริยัน?!”
หัวใจซูเฉินสะท้าน เผยสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะมี “วิญญาณเพลิงสุริยัน” จริง ๆ!
วิญญาณเพลิงสุริยัน เป็นระดับของวิญญาณยุทธ์ที่นักบุญยุทธ์เท่านั้นจึงจะบรรลุได้ หากมีวิญญาณเพลิงสุริยัน จะสามารถเข้าใจพลังฟ้าดิน และกฎสูงสุดได้
แต่ก็มีบางคนที่มีพรสวรรค์พิเศษ แม้ยังไม่ถึงขั้นนักบุญยุทธ์ ก็ถือกำเนิดพร้อมกับวิญญาณเพลิงสุริยัน พวกเขาล้วนเป็นอัจฉริยะหายาก
โดยเฉพาะสำหรับนิกายปราบอสูร ผู้ซึ่งต้องควบคุมวิญญาณอสูรและอสูรปีศาจต่าง ๆ พวกเขาต้องการวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ
หากวิญญาณเพลิงสุริยันของเซียนเจิ้นถูกเปิดเผย เขาคงได้รับการฝึกฝนให้เป็นศิษย์แกนกลางที่สำคัญที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่างไม่ต้องสงสัย!
ซูเฉินไม่เคยคิดมาก่อนว่า เซียนเจิ้นจะมีพรสวรรค์อันน่าทึ่งเช่นนี้!
ภายในห้องอันเงียบสงบ
เซียนเจิ้นนั่งขัดสมาธิ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พิษในวิญญาณของเขาคือ “พิษเยือกเย็นร้อยอสูร” แม้แต่นักบุญยุทธ์ยังต้องแลกด้วยราคาสูงลิ่วเพื่อถอนพิษนี้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับเลือกที่จะเชื่อซูเฉิน
พูดอีกอย่างคือ เขาไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
เขาต้องลองดูสักตั้ง ซูเฉินอาจมีวิธีพิเศษที่สามารถถอนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ มิเช่นนั้น เขาคงต้องตายภายใต้พิษนี้
“จิตต้องสงบ วิญญาณยุทธ์ต้องบริสุทธิ์ ที่เหลือ… ปล่อยให้ข้าจัดการ!”
ซูเฉินกล่าวช้าๆ
เซียนเจิ้นสูดลมหายใจลึก แล้วค่อยๆ หลับตาลง
ตูม!
ทั่วร่างของซูเฉินแผ่พลังภายในออกมา เปลวเพลิงลึกลับลุกโชนขึ้นจากปลายนิ้ว เป็นสีดำแซมทอง ดูลี้ลับนัก ราวกับกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้
นี่คือ “เพลิงกลืนสรรพสิ่ง” หลังกลืนกิน “เพลิงนิพพานทองคำ”!
ซูเฉินเคยพบกับพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในชาติก่อน พิษนี้คือพลังหยินที่หนาวเหน็บอย่างยิ่ง มีแต่พลังหยางที่รุนแรงเท่านั้นจึงจะควบคุมได้
เพลิงกลืนสรรพสิ่ง คือตัวตายตัวแทนของพิษแห่งหยินทั้งปวง
นั่นคือเหตุผลที่ซูเฉินมั่นใจว่าเขาจะสามารถถอนพิษให้เซียนเจิ้นได้
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่ง ส่งเข้าสู่ทะเลจิตระหว่างคิ้วของเซียนเจิ้น
…
“เซียนเจิ้นไปที่ใดกันแน่?”
ในจวนปราบอสูร หลี่เป่าถามด้วยเสียงเย็นและสายตาเยียบเย็น
“นายท่าน เซียนเจิ้นออกจากจวน และติดตามชายหนุ่มในชุดศิษย์นิกายเทียนเต๋าไปยังภัตตาคารกวานไห่ครับ!”
เบื้องล่าง นักยุทธ์วัยกลางคนในขอบเขตราชายุทธ์รายงาน
“นิกายเทียนเต๋า? เซียนเจิ้นคิดจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋าเพื่อกลับเข้านิกายหรือไม่?”
สีหน้าหลี่เป่าหม่นหมองอย่างยิ่ง
เซียนเจิ้นมีฐานะพิเศษ
แม้วิญญาณของเขาจะบาดเจ็บ ถูกเนรเทศมานานสิบปี แต่ในนิกายปราบอสูรก็ยังมีผู้ที่ต้องการช่วยเขา
การให้เซียนเจิ้นอยู่ที่จวนปราบอสูรนั้น เป็นความคิดของหลี่เป่า
เขาไม่ต้องการให้เซียนเจิ้นกลับนิกาย หากเซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้จริง เขาอาจกลายเป็นภัยต่อบุคคลผู้นั้น
หากไม่ติดว่าฐานะของเซียนเจิ้นพิเศษเกินไป หลี่เป่าคงสังหารเขาไปนานแล้ว
บัดนี้ เซียนเจิ้นกลับมีความเกี่ยวข้องกับศิษย์ของนิกายเทียนเต๋า เรื่องเริ่มควบคุมไม่ได้
“คงไม่ใช่! หากเขาคิดจะออกจากนครเทียนไห่ ควรไปที่จวนเจ้าเมือง หากจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋า ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องได้รับอนุญาตจากผู้นำทั้งเก้ายอดเขาเสียก่อน!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนตอบ
“เจ้าพูดถูก เฝ้าเซียนเจิ้นให้แน่นหนา! หากเขาออกจากภัตตาคารกวานไห่เมื่อใด จงนำตัวกลับมาหาข้าทันที!”
หลี่เป่าสั่งเสียงเย็น
“รับคำสั่ง!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนโค้งรับคำ แล้วจากไปทันที
…
ภัตตาคารกวานไห่
ในห้องเงียบสงบ
ตูม!
ทั่วร่างของเซียนเจิ้นถูกห่อหุ้มด้วยไอหมอกขาวอ่อน บริเวณระหว่างคิ้วมีแสงดำแปลกประหลาดกระเพื่อมอยู่ สีหน้าเขาแสดงความเจ็บปวดสุดขีด
แต่เขาไม่เปล่งเสียงแม้แต่น้อย
ตลอดสิบปี พิษเยือกเย็นร้อยอสูรกับวิญญาณยุทธ์ของเขาแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว
แม้เพลิงกลืนสรรพสิ่งของซูเฉินจะสามารถกลืนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ แต่ย่อมสร้างความเจ็บปวดแก่จิตวิญญาณของเซียนเจิ้นดั่งถูกไฟเผา
เซียนเจิ้นอดทนไว้ด้วยพลังใจอันแน่วแน่ ไม่เปล่งเสียงใดออกมา
สายตาซูเฉินเต็มไปด้วยความชื่นชม
แม้พลังของเซียนเจิ้นจะไม่ก้าวหน้าตลอดสิบปีที่ผ่านมา แต่ความอดทนและจิตใจของเขานั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก สำหรับซูเฉิน สิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าพรสวรรค์เสียอีก
หากสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ เซียนเจิ้นจะสามารถระเบิดศักยภาพอันน่าอัศจรรย์ในอนาคตได้อย่างแน่นอน!
“เหลืออีกเพียงนิดเดียว!”
ซูเฉินคิดในใจ
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่งกลืนกินพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในทะเลจิตของเซียนเจิ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งก็เป็นภาระหนักไม่น้อยเช่นกัน
แต่พิษส่วนใหญ่ถูกกลืนไปแล้ว เหลือเพียงส่วนแก่นแท้ที่สุด
“กลืนกินมันซะ!”
แววตาซูเฉินวาบคม เพลิงกลืนสรรพสิ่งพลันปะทุดั่งตาข่ายเพลิง ห่อหุ้มกลุ่มพิษเยือกเย็นร้อยอสูรสุดท้ายไว้
พร้อมทั้งห่อหุ้มวิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นด้วย!
“นี่คือขั้นสุดท้าย อดทนไว้!”
เสียงซูเฉินดังขึ้นในจิตของเซียนเจิ้น
ตูม!
เพลิงกลืนสรรพสิ่งระเบิดพลังอย่างเต็มที่ กลิ่นอายกลืนกินทุกสิ่งทำให้เซียนเจิ้นหวาดหวั่นราวกับจิตวิญญาณจะมลายสิ้น
และพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกลุ่มสุดท้าย ทนทานพลังเพลิงกลืนสรรพสิ่งไม่ไหว ถูกกลืนหายไปอย่างสิ้นเชิง
วิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นถูกชำระในเปลวเพลิง หมอกดำลอยคลุ้งออกมา แม้ว่าวิญญาณจะดูอ่อนแอ แต่กลับใสกระจ่างประหนึ่งผลึก
พลังหยางลึกลับสายหนึ่งแผ่ออกมา
“นั่นมัน…วิญญาณเพลิงสุริยัน?!”
หัวใจซูเฉินสะท้าน เผยสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะมี “วิญญาณเพลิงสุริยัน” จริง ๆ!
วิญญาณเพลิงสุริยัน เป็นระดับของวิญญาณยุทธ์ที่นักบุญยุทธ์เท่านั้นจึงจะบรรลุได้ หากมีวิญญาณเพลิงสุริยัน จะสามารถเข้าใจพลังฟ้าดิน และกฎสูงสุดได้
แต่ก็มีบางคนที่มีพรสวรรค์พิเศษ แม้ยังไม่ถึงขั้นนักบุญยุทธ์ ก็ถือกำเนิดพร้อมกับวิญญาณเพลิงสุริยัน พวกเขาล้วนเป็นอัจฉริยะหายาก
โดยเฉพาะสำหรับนิกายปราบอสูร ผู้ซึ่งต้องควบคุมวิญญาณอสูรและอสูรปีศาจต่าง ๆ พวกเขาต้องการวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ
หากวิญญาณเพลิงสุริยันของเซียนเจิ้นถูกเปิดเผย เขาคงได้รับการฝึกฝนให้เป็นศิษย์แกนกลางที่สำคัญที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่างไม่ต้องสงสัย!
ซูเฉินไม่เคยคิดมาก่อนว่า เซียนเจิ้นจะมีพรสวรรค์อันน่าทึ่งเช่นนี้!
ภายในห้องอันเงียบสงบ
เซียนเจิ้นนั่งขัดสมาธิ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
พิษในวิญญาณของเขาคือ “พิษเยือกเย็นร้อยอสูร” แม้แต่นักบุญยุทธ์ยังต้องแลกด้วยราคาสูงลิ่วเพื่อถอนพิษนี้
แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับเลือกที่จะเชื่อซูเฉิน
พูดอีกอย่างคือ เขาไม่มีทางเลือกอีกแล้ว
เขาต้องลองดูสักตั้ง ซูเฉินอาจมีวิธีพิเศษที่สามารถถอนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ มิเช่นนั้น เขาคงต้องตายภายใต้พิษนี้
“จิตต้องสงบ วิญญาณยุทธ์ต้องบริสุทธิ์ ที่เหลือ… ปล่อยให้ข้าจัดการ!”
ซูเฉินกล่าวช้าๆ
เซียนเจิ้นสูดลมหายใจลึก แล้วค่อยๆ หลับตาลง
ตูม!
ทั่วร่างของซูเฉินแผ่พลังภายในออกมา เปลวเพลิงลึกลับลุกโชนขึ้นจากปลายนิ้ว เป็นสีดำแซมทอง ดูลี้ลับนัก ราวกับกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้
นี่คือ “เพลิงกลืนสรรพสิ่ง” หลังกลืนกิน “เพลิงนิพพานทองคำ”!
ซูเฉินเคยพบกับพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในชาติก่อน พิษนี้คือพลังหยินที่หนาวเหน็บอย่างยิ่ง มีแต่พลังหยางที่รุนแรงเท่านั้นจึงจะควบคุมได้
เพลิงกลืนสรรพสิ่ง คือตัวตายตัวแทนของพิษแห่งหยินทั้งปวง
นั่นคือเหตุผลที่ซูเฉินมั่นใจว่าเขาจะสามารถถอนพิษให้เซียนเจิ้นได้
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่ง ส่งเข้าสู่ทะเลจิตระหว่างคิ้วของเซียนเจิ้น
…
“เซียนเจิ้นไปที่ใดกันแน่?”
ในจวนปราบอสูร หลี่เป่าถามด้วยเสียงเย็นและสายตาเยียบเย็น
“นายท่าน เซียนเจิ้นออกจากจวน และติดตามชายหนุ่มในชุดศิษย์นิกายเทียนเต๋าไปยังภัตตาคารกวานไห่ครับ!”
เบื้องล่าง นักยุทธ์วัยกลางคนในขอบเขตราชายุทธ์รายงาน
“นิกายเทียนเต๋า? เซียนเจิ้นคิดจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋าเพื่อกลับเข้านิกายหรือไม่?”
สีหน้าหลี่เป่าหม่นหมองอย่างยิ่ง
เซียนเจิ้นมีฐานะพิเศษ
แม้วิญญาณของเขาจะบาดเจ็บ ถูกเนรเทศมานานสิบปี แต่ในนิกายปราบอสูรก็ยังมีผู้ที่ต้องการช่วยเขา
การให้เซียนเจิ้นอยู่ที่จวนปราบอสูรนั้น เป็นความคิดของหลี่เป่า
เขาไม่ต้องการให้เซียนเจิ้นกลับนิกาย หากเซียนเจิ้นฟื้นฟูพลังได้จริง เขาอาจกลายเป็นภัยต่อบุคคลผู้นั้น
หากไม่ติดว่าฐานะของเซียนเจิ้นพิเศษเกินไป หลี่เป่าคงสังหารเขาไปนานแล้ว
บัดนี้ เซียนเจิ้นกลับมีความเกี่ยวข้องกับศิษย์ของนิกายเทียนเต๋า เรื่องเริ่มควบคุมไม่ได้
“คงไม่ใช่! หากเขาคิดจะออกจากนครเทียนไห่ ควรไปที่จวนเจ้าเมือง หากจะใช้ค่ายเคลื่อนย้ายของนิกายเทียนเต๋า ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องได้รับอนุญาตจากผู้นำทั้งเก้ายอดเขาเสียก่อน!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนตอบ
“เจ้าพูดถูก เฝ้าเซียนเจิ้นให้แน่นหนา! หากเขาออกจากภัตตาคารกวานไห่เมื่อใด จงนำตัวกลับมาหาข้าทันที!”
หลี่เป่าสั่งเสียงเย็น
“รับคำสั่ง!”
ผู้บ่มเพาะวัยกลางคนโค้งรับคำ แล้วจากไปทันที
…
ภัตตาคารกวานไห่
ในห้องเงียบสงบ
ตูม!
ทั่วร่างของเซียนเจิ้นถูกห่อหุ้มด้วยไอหมอกขาวอ่อน บริเวณระหว่างคิ้วมีแสงดำแปลกประหลาดกระเพื่อมอยู่ สีหน้าเขาแสดงความเจ็บปวดสุดขีด
แต่เขาไม่เปล่งเสียงแม้แต่น้อย
ตลอดสิบปี พิษเยือกเย็นร้อยอสูรกับวิญญาณยุทธ์ของเขาแทบจะรวมเป็นหนึ่งเดียว
แม้เพลิงกลืนสรรพสิ่งของซูเฉินจะสามารถกลืนพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ แต่ย่อมสร้างความเจ็บปวดแก่จิตวิญญาณของเซียนเจิ้นดั่งถูกไฟเผา
เซียนเจิ้นอดทนไว้ด้วยพลังใจอันแน่วแน่ ไม่เปล่งเสียงใดออกมา
สายตาซูเฉินเต็มไปด้วยความชื่นชม
แม้พลังของเซียนเจิ้นจะไม่ก้าวหน้าตลอดสิบปีที่ผ่านมา แต่ความอดทนและจิตใจของเขานั้นแข็งแกร่งยิ่งนัก สำหรับซูเฉิน สิ่งนี้สำคัญยิ่งกว่าพรสวรรค์เสียอีก
หากสามารถล้างพิษเยือกเย็นร้อยอสูรได้ เซียนเจิ้นจะสามารถระเบิดศักยภาพอันน่าอัศจรรย์ในอนาคตได้อย่างแน่นอน!
“เหลืออีกเพียงนิดเดียว!”
ซูเฉินคิดในใจ
เขาควบคุมเพลิงกลืนสรรพสิ่งกลืนกินพิษเยือกเย็นร้อยอสูรในทะเลจิตของเซียนเจิ้นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งก็เป็นภาระหนักไม่น้อยเช่นกัน
แต่พิษส่วนใหญ่ถูกกลืนไปแล้ว เหลือเพียงส่วนแก่นแท้ที่สุด
“กลืนกินมันซะ!”
แววตาซูเฉินวาบคม เพลิงกลืนสรรพสิ่งพลันปะทุดั่งตาข่ายเพลิง ห่อหุ้มกลุ่มพิษเยือกเย็นร้อยอสูรสุดท้ายไว้
พร้อมทั้งห่อหุ้มวิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นด้วย!
“นี่คือขั้นสุดท้าย อดทนไว้!”
เสียงซูเฉินดังขึ้นในจิตของเซียนเจิ้น
ตูม!
เพลิงกลืนสรรพสิ่งระเบิดพลังอย่างเต็มที่ กลิ่นอายกลืนกินทุกสิ่งทำให้เซียนเจิ้นหวาดหวั่นราวกับจิตวิญญาณจะมลายสิ้น
และพิษเยือกเย็นร้อยอสูรกลุ่มสุดท้าย ทนทานพลังเพลิงกลืนสรรพสิ่งไม่ไหว ถูกกลืนหายไปอย่างสิ้นเชิง
วิญญาณยุทธ์ของเซียนเจิ้นถูกชำระในเปลวเพลิง หมอกดำลอยคลุ้งออกมา แม้ว่าวิญญาณจะดูอ่อนแอ แต่กลับใสกระจ่างประหนึ่งผลึก
พลังหยางลึกลับสายหนึ่งแผ่ออกมา
“นั่นมัน…วิญญาณเพลิงสุริยัน?!”
หัวใจซูเฉินสะท้าน เผยสีหน้าตกตะลึงอย่างยิ่ง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นจะมี “วิญญาณเพลิงสุริยัน” จริง ๆ!
วิญญาณเพลิงสุริยัน เป็นระดับของวิญญาณยุทธ์ที่นักบุญยุทธ์เท่านั้นจึงจะบรรลุได้ หากมีวิญญาณเพลิงสุริยัน จะสามารถเข้าใจพลังฟ้าดิน และกฎสูงสุดได้
แต่ก็มีบางคนที่มีพรสวรรค์พิเศษ แม้ยังไม่ถึงขั้นนักบุญยุทธ์ ก็ถือกำเนิดพร้อมกับวิญญาณเพลิงสุริยัน พวกเขาล้วนเป็นอัจฉริยะหายาก
โดยเฉพาะสำหรับนิกายปราบอสูร ผู้ซึ่งต้องควบคุมวิญญาณอสูรและอสูรปีศาจต่าง ๆ พวกเขาต้องการวิญญาณยุทธ์ที่แข็งแกร่งเป็นพิเศษ
หากวิญญาณเพลิงสุริยันของเซียนเจิ้นถูกเปิดเผย เขาคงได้รับการฝึกฝนให้เป็นศิษย์แกนกลางที่สำคัญที่สุดของนิกายปราบอสูรอย่างไม่ต้องสงสัย!
ซูเฉินไม่เคยคิดมาก่อนว่า เซียนเจิ้นจะมีพรสวรรค์อันน่าทึ่งเช่นนี้!