ราชันย์เทพซูเฉิน: หวนคืนสยบสวรรค์ - ตอนที่ 232 หัวใจวิญญาณอสูรสามดวง
ภัตตาคารกวนไห่
ที่นี่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า
ซูเฉินพาเซียนเจิ้นมายังภัตตาคารกวนไห่ แล้วเดินตรงเข้าสู่ห้องเงียบสงบที่อยู่หลังร้านทันที
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าวิญญาณยุทธ์ของข้าถูกพิษ?”
เซียนเจิ้นจ้องมองซูเฉินพลางเอ่ยถาม
หลายคนรู้เพียงว่าวิญญาณของเขาบาดเจ็บ ทว่าผู้ที่รู้ว่าถูกพิษนั้นมีเพียงผู้วางพิษ และตัวเขาเองเท่านั้น
บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันรุนแรง ประหนึ่งหากคำตอบไม่พอใจก็พร้อมจะลงมือทันที
“พี่เซียน อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้ามีความรู้ด้านศาสตร์ลมหายใจและการตรวจสอบวิญญาณ สิ่งที่เป็นความลับต่อผู้อื่น สำหรับข้าแล้วกลับเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ซูเฉินยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น
เขาผายมือเชิญเซียนเจิ้นให้นั่งลง พร้อมวางถ้วยชาแห่งจิตวิญญาณลงเบื้องหน้าของอีกฝ่าย
“พี่เซียน ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าสนใจวิญญาณอสูรของเจ้าจึงมาเสนอการแลกเปลี่ยน ข้าช่วยล้างพิษในวิญญาณ เจ้ายกวิญญาณอสูรให้ข้า!”
ซูเฉินจิบชาด้วยท่าทีสงบ ดวงตาจ้องเซียนเจิ้นพลางเอ่ยอย่างชัดเจน
“วิญญาณอสูร?”
เซียนเจิ้นตกตะลึง
เขาจ้องซูเฉินแน่นิ่ง รู้สึกราวกับตนไร้ความลับใด ๆ ต่อหน้าชายหนุ่มผู้นี้
วิญญาณอสูรนั้นคือสิ่งมีชีวิตโบราณประเภทหนึ่ง เป็นอสูรวิญญาณไร้ร่างกายจริง มีเพียงจิตวิญญาณบริสุทธิ์ เป็นเพราะเขามีวิญญาณอสูรคอยหนุนเสริม จึงสามารถอดทนต่อพิษในวิญญาณได้จนถึงบัดนี้
หากไม่มีมัน วิญญาณของเขาคงถูกกัดกร่อนจนพังพินาศไปนานแล้ว
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปสิบปี วิญญาณอสูรของเขาก็ใกล้ดับสูญ หากไม่สามารถล้างพิษได้ ทันทีที่วิญญาณอสูรตาย เขาเองก็ถึงจุดจบ
“เจ้าพูดจริงหรือไม่?”
เซียนเจิ้นเอ่ยทีละคำ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้พยายามระงับเสียงให้มั่นคง แต่ก็ยังสั่นเครือเล็กน้อย
เขาถูกพิษทรมานมาสิบปีเต็ม
จากอัจฉริยะแห่งนิกายปราบอสูร ศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งผู้นำ กลับกลายเป็นผู้ไร้พลังไร้ความก้าวหน้า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาได้ลิ้มรสความเย็นชาของโลกมนุษย์
ความปรารถนาอันสูงสุดในใจเขา คือได้ล้างพิษในวิญญาณ ฟื้นฟูพลังกลับคืน
แม้วันนี้จะถูกหลี่เป่าทำร้ายจนแทบสิ้นหวัง แต่กลับได้พบซูเฉิน ณ เวลานี้
“แน่นอน ข้าสามารถรักษาบาดแผลของเจ้าก่อน หลังจากนั้น เจ้าจึงมอบวิญญาณอสูรให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
ซูเฉินยังคงสงบนิ่ง กล่าวออกมาอย่างสุขุม
“เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
แม้วิญญาณอสูรจะล้ำค่า แต่หากสามารถแลกกับโอกาสในการรักษาวิญญาณยุทธ์ เขาย่อมไม่ลังเล
“ข้าขอดูวิญญาณอสูรของเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
ซูเฉินเอ่ยถาม
“ได้!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
ทันใดนั้น แสงสลัววาบขึ้นตรงหว่างคิ้วของเขา คลื่นพลังแผ่กระจายดั่งระลอกน้ำ เผยร่างวิญญาณอสูรสีดำคล้ายแมวดำปรากฏออกมา
ทว่าร่างของมันกลับซีดจางจวนไร้ตัวตน
“มันชื่ออาลี ข้าได้มันจากซากโบราณเมื่อสิบปีก่อน หากไม่มีอาลี ข้าคงตายไปนานแล้ว”
น้ำเสียงเซียนเจิ้นแฝงความอาวรณ์ลึกซึ้ง
วิญญาณอสูรรูปร่างคล้ายแรคคูนสีดำดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเขา มันลืมตาขึ้นช้า ๆ เหยียดหางฟูของมันเบา ๆ ราวกับปลอบโยมเขา
“ซูเฉิน ข้ายินดีมอบอาลีให้เจ้า แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะดูแลมันให้ดี!”
เซียนเจิ้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องเขม็ง เอ่ยอย่างจริงจัง
สีหน้าซูเฉินฉายแววลำบากใจ
สิ่งที่เขาต้องการแท้จริงคือ “หัวใจวิญญาณอสูร” ซึ่งเป็นผลึกแห่งแก่นจิตวิญญาณของวิญญาณอสูร การนำออกจะสร้างความเสียหายต่อวิญญาณอสูรอย่างร้ายแรง
แม้หัวใจวิญญาณอสูรจะไม่ใช่อวัยวะจริง แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญยิ่งของมัน
เมื่อเห็นความผูกพันของทั้งสอง ซูเฉินก็อดรู้สึกลังเลไม่ได้
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“พี่เซียน ข้าจะไม่ปิดบังท่าน สิ่งที่ข้าต้องการคือหัวใจวิญญาณอสูร เพื่อใช้ในการปรุงโอสถ ดังนั้น…”
เขาไม่อยากฉวยโอกาสจากความทุกข์ของผู้อื่น จึงกล่าวความจริง
“เพียงหัวใจวิญญาณอสูรเท่านั้นหรือ?”
เซียนเจิ้นตกใจ รีบเอ่ยถาม
“ใช่ แต่หัวใจวิญญาณอสูรนั้นหายากยิ่ง หากจะหาให้เจอ ก็ประหนึ่งงมเข็มในมหาสมุทร หากไม่มีทางเลือก ข้าก็ไม่อยากพรากของรักจากผู้อื่น…”
ซูเฉินยิ้มเศร้าเล็กน้อย
แต่ก่อนจะกล่าวจบ เขาก็เห็นแสงหนึ่งสว่างวาบบนฝ่ามือเซียนเจิ้น ขวดหยกโปร่งใสราวแก้วเจียระไนปรากฏขึ้น
ภายในขวดนั้น มีลูกแก้วสามลูกเปล่งแสงระยิบระยับดั่งดวงดาว เปล่งประกายหลากสี
“นี่มัน…หัวใจวิญญาณอสูร?!”
ร่างซูเฉินสั่นสะท้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นไม่เพียงมีวิญญาณอสูร แต่ยังมีหัวใจวิญญาณอสูรถึงสามดวง!
“ซูเฉิน หากเป็นไปได้ ข้าขอใช้หัวใจวิญญาณอสูรสามดวงนี้ แลกกับการล้างพิษให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
เซียนเจิ้นกล่าวเสียงเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและไม่แน่ใจ
หากมีทางเลือก เขาย่อมไม่อยากมอบอาลีให้ผู้ใด
“ตกลงตามนั้น!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล
ภัตตาคารกวนไห่
ที่นี่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า
ซูเฉินพาเซียนเจิ้นมายังภัตตาคารกวนไห่ แล้วเดินตรงเข้าสู่ห้องเงียบสงบที่อยู่หลังร้านทันที
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าวิญญาณยุทธ์ของข้าถูกพิษ?”
เซียนเจิ้นจ้องมองซูเฉินพลางเอ่ยถาม
หลายคนรู้เพียงว่าวิญญาณของเขาบาดเจ็บ ทว่าผู้ที่รู้ว่าถูกพิษนั้นมีเพียงผู้วางพิษ และตัวเขาเองเท่านั้น
บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันรุนแรง ประหนึ่งหากคำตอบไม่พอใจก็พร้อมจะลงมือทันที
“พี่เซียน อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้ามีความรู้ด้านศาสตร์ลมหายใจและการตรวจสอบวิญญาณ สิ่งที่เป็นความลับต่อผู้อื่น สำหรับข้าแล้วกลับเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ซูเฉินยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น
เขาผายมือเชิญเซียนเจิ้นให้นั่งลง พร้อมวางถ้วยชาแห่งจิตวิญญาณลงเบื้องหน้าของอีกฝ่าย
“พี่เซียน ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าสนใจวิญญาณอสูรของเจ้าจึงมาเสนอการแลกเปลี่ยน ข้าช่วยล้างพิษในวิญญาณ เจ้ายกวิญญาณอสูรให้ข้า!”
ซูเฉินจิบชาด้วยท่าทีสงบ ดวงตาจ้องเซียนเจิ้นพลางเอ่ยอย่างชัดเจน
“วิญญาณอสูร?”
เซียนเจิ้นตกตะลึง
เขาจ้องซูเฉินแน่นิ่ง รู้สึกราวกับตนไร้ความลับใด ๆ ต่อหน้าชายหนุ่มผู้นี้
วิญญาณอสูรนั้นคือสิ่งมีชีวิตโบราณประเภทหนึ่ง เป็นอสูรวิญญาณไร้ร่างกายจริง มีเพียงจิตวิญญาณบริสุทธิ์ เป็นเพราะเขามีวิญญาณอสูรคอยหนุนเสริม จึงสามารถอดทนต่อพิษในวิญญาณได้จนถึงบัดนี้
หากไม่มีมัน วิญญาณของเขาคงถูกกัดกร่อนจนพังพินาศไปนานแล้ว
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปสิบปี วิญญาณอสูรของเขาก็ใกล้ดับสูญ หากไม่สามารถล้างพิษได้ ทันทีที่วิญญาณอสูรตาย เขาเองก็ถึงจุดจบ
“เจ้าพูดจริงหรือไม่?”
เซียนเจิ้นเอ่ยทีละคำ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้พยายามระงับเสียงให้มั่นคง แต่ก็ยังสั่นเครือเล็กน้อย
เขาถูกพิษทรมานมาสิบปีเต็ม
จากอัจฉริยะแห่งนิกายปราบอสูร ศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งผู้นำ กลับกลายเป็นผู้ไร้พลังไร้ความก้าวหน้า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาได้ลิ้มรสความเย็นชาของโลกมนุษย์
ความปรารถนาอันสูงสุดในใจเขา คือได้ล้างพิษในวิญญาณ ฟื้นฟูพลังกลับคืน
แม้วันนี้จะถูกหลี่เป่าทำร้ายจนแทบสิ้นหวัง แต่กลับได้พบซูเฉิน ณ เวลานี้
“แน่นอน ข้าสามารถรักษาบาดแผลของเจ้าก่อน หลังจากนั้น เจ้าจึงมอบวิญญาณอสูรให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
ซูเฉินยังคงสงบนิ่ง กล่าวออกมาอย่างสุขุม
“เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
แม้วิญญาณอสูรจะล้ำค่า แต่หากสามารถแลกกับโอกาสในการรักษาวิญญาณยุทธ์ เขาย่อมไม่ลังเล
“ข้าขอดูวิญญาณอสูรของเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
ซูเฉินเอ่ยถาม
“ได้!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
ทันใดนั้น แสงสลัววาบขึ้นตรงหว่างคิ้วของเขา คลื่นพลังแผ่กระจายดั่งระลอกน้ำ เผยร่างวิญญาณอสูรสีดำคล้ายแมวดำปรากฏออกมา
ทว่าร่างของมันกลับซีดจางจวนไร้ตัวตน
“มันชื่ออาลี ข้าได้มันจากซากโบราณเมื่อสิบปีก่อน หากไม่มีอาลี ข้าคงตายไปนานแล้ว”
น้ำเสียงเซียนเจิ้นแฝงความอาวรณ์ลึกซึ้ง
วิญญาณอสูรรูปร่างคล้ายแรคคูนสีดำดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเขา มันลืมตาขึ้นช้า ๆ เหยียดหางฟูของมันเบา ๆ ราวกับปลอบโยมเขา
“ซูเฉิน ข้ายินดีมอบอาลีให้เจ้า แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะดูแลมันให้ดี!”
เซียนเจิ้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องเขม็ง เอ่ยอย่างจริงจัง
สีหน้าซูเฉินฉายแววลำบากใจ
สิ่งที่เขาต้องการแท้จริงคือ “หัวใจวิญญาณอสูร” ซึ่งเป็นผลึกแห่งแก่นจิตวิญญาณของวิญญาณอสูร การนำออกจะสร้างความเสียหายต่อวิญญาณอสูรอย่างร้ายแรง
แม้หัวใจวิญญาณอสูรจะไม่ใช่อวัยวะจริง แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญยิ่งของมัน
เมื่อเห็นความผูกพันของทั้งสอง ซูเฉินก็อดรู้สึกลังเลไม่ได้
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“พี่เซียน ข้าจะไม่ปิดบังท่าน สิ่งที่ข้าต้องการคือหัวใจวิญญาณอสูร เพื่อใช้ในการปรุงโอสถ ดังนั้น…”
เขาไม่อยากฉวยโอกาสจากความทุกข์ของผู้อื่น จึงกล่าวความจริง
“เพียงหัวใจวิญญาณอสูรเท่านั้นหรือ?”
เซียนเจิ้นตกใจ รีบเอ่ยถาม
“ใช่ แต่หัวใจวิญญาณอสูรนั้นหายากยิ่ง หากจะหาให้เจอ ก็ประหนึ่งงมเข็มในมหาสมุทร หากไม่มีทางเลือก ข้าก็ไม่อยากพรากของรักจากผู้อื่น…”
ซูเฉินยิ้มเศร้าเล็กน้อย
แต่ก่อนจะกล่าวจบ เขาก็เห็นแสงหนึ่งสว่างวาบบนฝ่ามือเซียนเจิ้น ขวดหยกโปร่งใสราวแก้วเจียระไนปรากฏขึ้น
ภายในขวดนั้น มีลูกแก้วสามลูกเปล่งแสงระยิบระยับดั่งดวงดาว เปล่งประกายหลากสี
“นี่มัน…หัวใจวิญญาณอสูร?!”
ร่างซูเฉินสั่นสะท้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นไม่เพียงมีวิญญาณอสูร แต่ยังมีหัวใจวิญญาณอสูรถึงสามดวง!
“ซูเฉิน หากเป็นไปได้ ข้าขอใช้หัวใจวิญญาณอสูรสามดวงนี้ แลกกับการล้างพิษให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
เซียนเจิ้นกล่าวเสียงเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและไม่แน่ใจ
หากมีทางเลือก เขาย่อมไม่อยากมอบอาลีให้ผู้ใด
“ตกลงตามนั้น!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล
ภัตตาคารกวนไห่
ที่นี่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า
ซูเฉินพาเซียนเจิ้นมายังภัตตาคารกวนไห่ แล้วเดินตรงเข้าสู่ห้องเงียบสงบที่อยู่หลังร้านทันที
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าวิญญาณยุทธ์ของข้าถูกพิษ?”
เซียนเจิ้นจ้องมองซูเฉินพลางเอ่ยถาม
หลายคนรู้เพียงว่าวิญญาณของเขาบาดเจ็บ ทว่าผู้ที่รู้ว่าถูกพิษนั้นมีเพียงผู้วางพิษ และตัวเขาเองเท่านั้น
บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันรุนแรง ประหนึ่งหากคำตอบไม่พอใจก็พร้อมจะลงมือทันที
“พี่เซียน อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้ามีความรู้ด้านศาสตร์ลมหายใจและการตรวจสอบวิญญาณ สิ่งที่เป็นความลับต่อผู้อื่น สำหรับข้าแล้วกลับเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ซูเฉินยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น
เขาผายมือเชิญเซียนเจิ้นให้นั่งลง พร้อมวางถ้วยชาแห่งจิตวิญญาณลงเบื้องหน้าของอีกฝ่าย
“พี่เซียน ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าสนใจวิญญาณอสูรของเจ้าจึงมาเสนอการแลกเปลี่ยน ข้าช่วยล้างพิษในวิญญาณ เจ้ายกวิญญาณอสูรให้ข้า!”
ซูเฉินจิบชาด้วยท่าทีสงบ ดวงตาจ้องเซียนเจิ้นพลางเอ่ยอย่างชัดเจน
“วิญญาณอสูร?”
เซียนเจิ้นตกตะลึง
เขาจ้องซูเฉินแน่นิ่ง รู้สึกราวกับตนไร้ความลับใด ๆ ต่อหน้าชายหนุ่มผู้นี้
วิญญาณอสูรนั้นคือสิ่งมีชีวิตโบราณประเภทหนึ่ง เป็นอสูรวิญญาณไร้ร่างกายจริง มีเพียงจิตวิญญาณบริสุทธิ์ เป็นเพราะเขามีวิญญาณอสูรคอยหนุนเสริม จึงสามารถอดทนต่อพิษในวิญญาณได้จนถึงบัดนี้
หากไม่มีมัน วิญญาณของเขาคงถูกกัดกร่อนจนพังพินาศไปนานแล้ว
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปสิบปี วิญญาณอสูรของเขาก็ใกล้ดับสูญ หากไม่สามารถล้างพิษได้ ทันทีที่วิญญาณอสูรตาย เขาเองก็ถึงจุดจบ
“เจ้าพูดจริงหรือไม่?”
เซียนเจิ้นเอ่ยทีละคำ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้พยายามระงับเสียงให้มั่นคง แต่ก็ยังสั่นเครือเล็กน้อย
เขาถูกพิษทรมานมาสิบปีเต็ม
จากอัจฉริยะแห่งนิกายปราบอสูร ศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งผู้นำ กลับกลายเป็นผู้ไร้พลังไร้ความก้าวหน้า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาได้ลิ้มรสความเย็นชาของโลกมนุษย์
ความปรารถนาอันสูงสุดในใจเขา คือได้ล้างพิษในวิญญาณ ฟื้นฟูพลังกลับคืน
แม้วันนี้จะถูกหลี่เป่าทำร้ายจนแทบสิ้นหวัง แต่กลับได้พบซูเฉิน ณ เวลานี้
“แน่นอน ข้าสามารถรักษาบาดแผลของเจ้าก่อน หลังจากนั้น เจ้าจึงมอบวิญญาณอสูรให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
ซูเฉินยังคงสงบนิ่ง กล่าวออกมาอย่างสุขุม
“เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
แม้วิญญาณอสูรจะล้ำค่า แต่หากสามารถแลกกับโอกาสในการรักษาวิญญาณยุทธ์ เขาย่อมไม่ลังเล
“ข้าขอดูวิญญาณอสูรของเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
ซูเฉินเอ่ยถาม
“ได้!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
ทันใดนั้น แสงสลัววาบขึ้นตรงหว่างคิ้วของเขา คลื่นพลังแผ่กระจายดั่งระลอกน้ำ เผยร่างวิญญาณอสูรสีดำคล้ายแมวดำปรากฏออกมา
ทว่าร่างของมันกลับซีดจางจวนไร้ตัวตน
“มันชื่ออาลี ข้าได้มันจากซากโบราณเมื่อสิบปีก่อน หากไม่มีอาลี ข้าคงตายไปนานแล้ว”
น้ำเสียงเซียนเจิ้นแฝงความอาวรณ์ลึกซึ้ง
วิญญาณอสูรรูปร่างคล้ายแรคคูนสีดำดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเขา มันลืมตาขึ้นช้า ๆ เหยียดหางฟูของมันเบา ๆ ราวกับปลอบโยมเขา
“ซูเฉิน ข้ายินดีมอบอาลีให้เจ้า แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะดูแลมันให้ดี!”
เซียนเจิ้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องเขม็ง เอ่ยอย่างจริงจัง
สีหน้าซูเฉินฉายแววลำบากใจ
สิ่งที่เขาต้องการแท้จริงคือ “หัวใจวิญญาณอสูร” ซึ่งเป็นผลึกแห่งแก่นจิตวิญญาณของวิญญาณอสูร การนำออกจะสร้างความเสียหายต่อวิญญาณอสูรอย่างร้ายแรง
แม้หัวใจวิญญาณอสูรจะไม่ใช่อวัยวะจริง แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญยิ่งของมัน
เมื่อเห็นความผูกพันของทั้งสอง ซูเฉินก็อดรู้สึกลังเลไม่ได้
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“พี่เซียน ข้าจะไม่ปิดบังท่าน สิ่งที่ข้าต้องการคือหัวใจวิญญาณอสูร เพื่อใช้ในการปรุงโอสถ ดังนั้น…”
เขาไม่อยากฉวยโอกาสจากความทุกข์ของผู้อื่น จึงกล่าวความจริง
“เพียงหัวใจวิญญาณอสูรเท่านั้นหรือ?”
เซียนเจิ้นตกใจ รีบเอ่ยถาม
“ใช่ แต่หัวใจวิญญาณอสูรนั้นหายากยิ่ง หากจะหาให้เจอ ก็ประหนึ่งงมเข็มในมหาสมุทร หากไม่มีทางเลือก ข้าก็ไม่อยากพรากของรักจากผู้อื่น…”
ซูเฉินยิ้มเศร้าเล็กน้อย
แต่ก่อนจะกล่าวจบ เขาก็เห็นแสงหนึ่งสว่างวาบบนฝ่ามือเซียนเจิ้น ขวดหยกโปร่งใสราวแก้วเจียระไนปรากฏขึ้น
ภายในขวดนั้น มีลูกแก้วสามลูกเปล่งแสงระยิบระยับดั่งดวงดาว เปล่งประกายหลากสี
“นี่มัน…หัวใจวิญญาณอสูร?!”
ร่างซูเฉินสั่นสะท้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นไม่เพียงมีวิญญาณอสูร แต่ยังมีหัวใจวิญญาณอสูรถึงสามดวง!
“ซูเฉิน หากเป็นไปได้ ข้าขอใช้หัวใจวิญญาณอสูรสามดวงนี้ แลกกับการล้างพิษให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
เซียนเจิ้นกล่าวเสียงเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและไม่แน่ใจ
หากมีทางเลือก เขาย่อมไม่อยากมอบอาลีให้ผู้ใด
“ตกลงตามนั้น!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล
ภัตตาคารกวนไห่
ที่นี่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า
ซูเฉินพาเซียนเจิ้นมายังภัตตาคารกวนไห่ แล้วเดินตรงเข้าสู่ห้องเงียบสงบที่อยู่หลังร้านทันที
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าวิญญาณยุทธ์ของข้าถูกพิษ?”
เซียนเจิ้นจ้องมองซูเฉินพลางเอ่ยถาม
หลายคนรู้เพียงว่าวิญญาณของเขาบาดเจ็บ ทว่าผู้ที่รู้ว่าถูกพิษนั้นมีเพียงผู้วางพิษ และตัวเขาเองเท่านั้น
บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันรุนแรง ประหนึ่งหากคำตอบไม่พอใจก็พร้อมจะลงมือทันที
“พี่เซียน อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้ามีความรู้ด้านศาสตร์ลมหายใจและการตรวจสอบวิญญาณ สิ่งที่เป็นความลับต่อผู้อื่น สำหรับข้าแล้วกลับเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ซูเฉินยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น
เขาผายมือเชิญเซียนเจิ้นให้นั่งลง พร้อมวางถ้วยชาแห่งจิตวิญญาณลงเบื้องหน้าของอีกฝ่าย
“พี่เซียน ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าสนใจวิญญาณอสูรของเจ้าจึงมาเสนอการแลกเปลี่ยน ข้าช่วยล้างพิษในวิญญาณ เจ้ายกวิญญาณอสูรให้ข้า!”
ซูเฉินจิบชาด้วยท่าทีสงบ ดวงตาจ้องเซียนเจิ้นพลางเอ่ยอย่างชัดเจน
“วิญญาณอสูร?”
เซียนเจิ้นตกตะลึง
เขาจ้องซูเฉินแน่นิ่ง รู้สึกราวกับตนไร้ความลับใด ๆ ต่อหน้าชายหนุ่มผู้นี้
วิญญาณอสูรนั้นคือสิ่งมีชีวิตโบราณประเภทหนึ่ง เป็นอสูรวิญญาณไร้ร่างกายจริง มีเพียงจิตวิญญาณบริสุทธิ์ เป็นเพราะเขามีวิญญาณอสูรคอยหนุนเสริม จึงสามารถอดทนต่อพิษในวิญญาณได้จนถึงบัดนี้
หากไม่มีมัน วิญญาณของเขาคงถูกกัดกร่อนจนพังพินาศไปนานแล้ว
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปสิบปี วิญญาณอสูรของเขาก็ใกล้ดับสูญ หากไม่สามารถล้างพิษได้ ทันทีที่วิญญาณอสูรตาย เขาเองก็ถึงจุดจบ
“เจ้าพูดจริงหรือไม่?”
เซียนเจิ้นเอ่ยทีละคำ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้พยายามระงับเสียงให้มั่นคง แต่ก็ยังสั่นเครือเล็กน้อย
เขาถูกพิษทรมานมาสิบปีเต็ม
จากอัจฉริยะแห่งนิกายปราบอสูร ศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งผู้นำ กลับกลายเป็นผู้ไร้พลังไร้ความก้าวหน้า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาได้ลิ้มรสความเย็นชาของโลกมนุษย์
ความปรารถนาอันสูงสุดในใจเขา คือได้ล้างพิษในวิญญาณ ฟื้นฟูพลังกลับคืน
แม้วันนี้จะถูกหลี่เป่าทำร้ายจนแทบสิ้นหวัง แต่กลับได้พบซูเฉิน ณ เวลานี้
“แน่นอน ข้าสามารถรักษาบาดแผลของเจ้าก่อน หลังจากนั้น เจ้าจึงมอบวิญญาณอสูรให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
ซูเฉินยังคงสงบนิ่ง กล่าวออกมาอย่างสุขุม
“เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
แม้วิญญาณอสูรจะล้ำค่า แต่หากสามารถแลกกับโอกาสในการรักษาวิญญาณยุทธ์ เขาย่อมไม่ลังเล
“ข้าขอดูวิญญาณอสูรของเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
ซูเฉินเอ่ยถาม
“ได้!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
ทันใดนั้น แสงสลัววาบขึ้นตรงหว่างคิ้วของเขา คลื่นพลังแผ่กระจายดั่งระลอกน้ำ เผยร่างวิญญาณอสูรสีดำคล้ายแมวดำปรากฏออกมา
ทว่าร่างของมันกลับซีดจางจวนไร้ตัวตน
“มันชื่ออาลี ข้าได้มันจากซากโบราณเมื่อสิบปีก่อน หากไม่มีอาลี ข้าคงตายไปนานแล้ว”
น้ำเสียงเซียนเจิ้นแฝงความอาวรณ์ลึกซึ้ง
วิญญาณอสูรรูปร่างคล้ายแรคคูนสีดำดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเขา มันลืมตาขึ้นช้า ๆ เหยียดหางฟูของมันเบา ๆ ราวกับปลอบโยมเขา
“ซูเฉิน ข้ายินดีมอบอาลีให้เจ้า แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะดูแลมันให้ดี!”
เซียนเจิ้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องเขม็ง เอ่ยอย่างจริงจัง
สีหน้าซูเฉินฉายแววลำบากใจ
สิ่งที่เขาต้องการแท้จริงคือ “หัวใจวิญญาณอสูร” ซึ่งเป็นผลึกแห่งแก่นจิตวิญญาณของวิญญาณอสูร การนำออกจะสร้างความเสียหายต่อวิญญาณอสูรอย่างร้ายแรง
แม้หัวใจวิญญาณอสูรจะไม่ใช่อวัยวะจริง แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญยิ่งของมัน
เมื่อเห็นความผูกพันของทั้งสอง ซูเฉินก็อดรู้สึกลังเลไม่ได้
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“พี่เซียน ข้าจะไม่ปิดบังท่าน สิ่งที่ข้าต้องการคือหัวใจวิญญาณอสูร เพื่อใช้ในการปรุงโอสถ ดังนั้น…”
เขาไม่อยากฉวยโอกาสจากความทุกข์ของผู้อื่น จึงกล่าวความจริง
“เพียงหัวใจวิญญาณอสูรเท่านั้นหรือ?”
เซียนเจิ้นตกใจ รีบเอ่ยถาม
“ใช่ แต่หัวใจวิญญาณอสูรนั้นหายากยิ่ง หากจะหาให้เจอ ก็ประหนึ่งงมเข็มในมหาสมุทร หากไม่มีทางเลือก ข้าก็ไม่อยากพรากของรักจากผู้อื่น…”
ซูเฉินยิ้มเศร้าเล็กน้อย
แต่ก่อนจะกล่าวจบ เขาก็เห็นแสงหนึ่งสว่างวาบบนฝ่ามือเซียนเจิ้น ขวดหยกโปร่งใสราวแก้วเจียระไนปรากฏขึ้น
ภายในขวดนั้น มีลูกแก้วสามลูกเปล่งแสงระยิบระยับดั่งดวงดาว เปล่งประกายหลากสี
“นี่มัน…หัวใจวิญญาณอสูร?!”
ร่างซูเฉินสั่นสะท้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นไม่เพียงมีวิญญาณอสูร แต่ยังมีหัวใจวิญญาณอสูรถึงสามดวง!
“ซูเฉิน หากเป็นไปได้ ข้าขอใช้หัวใจวิญญาณอสูรสามดวงนี้ แลกกับการล้างพิษให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
เซียนเจิ้นกล่าวเสียงเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและไม่แน่ใจ
หากมีทางเลือก เขาย่อมไม่อยากมอบอาลีให้ผู้ใด
“ตกลงตามนั้น!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล
ภัตตาคารกวนไห่
ที่นี่เป็นทรัพย์สินของนิกายเทียนเต๋า
ซูเฉินพาเซียนเจิ้นมายังภัตตาคารกวนไห่ แล้วเดินตรงเข้าสู่ห้องเงียบสงบที่อยู่หลังร้านทันที
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าวิญญาณยุทธ์ของข้าถูกพิษ?”
เซียนเจิ้นจ้องมองซูเฉินพลางเอ่ยถาม
หลายคนรู้เพียงว่าวิญญาณของเขาบาดเจ็บ ทว่าผู้ที่รู้ว่าถูกพิษนั้นมีเพียงผู้วางพิษ และตัวเขาเองเท่านั้น
บรรยากาศรอบตัวเขาเต็มไปด้วยความกดดันรุนแรง ประหนึ่งหากคำตอบไม่พอใจก็พร้อมจะลงมือทันที
“พี่เซียน อย่าเพิ่งร้อนใจไป ข้ามีความรู้ด้านศาสตร์ลมหายใจและการตรวจสอบวิญญาณ สิ่งที่เป็นความลับต่อผู้อื่น สำหรับข้าแล้วกลับเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”
ซูเฉินยิ้มบางๆ อย่างใจเย็น
เขาผายมือเชิญเซียนเจิ้นให้นั่งลง พร้อมวางถ้วยชาแห่งจิตวิญญาณลงเบื้องหน้าของอีกฝ่าย
“พี่เซียน ข้าจะไม่อ้อมค้อม ข้าสนใจวิญญาณอสูรของเจ้าจึงมาเสนอการแลกเปลี่ยน ข้าช่วยล้างพิษในวิญญาณ เจ้ายกวิญญาณอสูรให้ข้า!”
ซูเฉินจิบชาด้วยท่าทีสงบ ดวงตาจ้องเซียนเจิ้นพลางเอ่ยอย่างชัดเจน
“วิญญาณอสูร?”
เซียนเจิ้นตกตะลึง
เขาจ้องซูเฉินแน่นิ่ง รู้สึกราวกับตนไร้ความลับใด ๆ ต่อหน้าชายหนุ่มผู้นี้
วิญญาณอสูรนั้นคือสิ่งมีชีวิตโบราณประเภทหนึ่ง เป็นอสูรวิญญาณไร้ร่างกายจริง มีเพียงจิตวิญญาณบริสุทธิ์ เป็นเพราะเขามีวิญญาณอสูรคอยหนุนเสริม จึงสามารถอดทนต่อพิษในวิญญาณได้จนถึงบัดนี้
หากไม่มีมัน วิญญาณของเขาคงถูกกัดกร่อนจนพังพินาศไปนานแล้ว
ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปสิบปี วิญญาณอสูรของเขาก็ใกล้ดับสูญ หากไม่สามารถล้างพิษได้ ทันทีที่วิญญาณอสูรตาย เขาเองก็ถึงจุดจบ
“เจ้าพูดจริงหรือไม่?”
เซียนเจิ้นเอ่ยทีละคำ ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น แม้พยายามระงับเสียงให้มั่นคง แต่ก็ยังสั่นเครือเล็กน้อย
เขาถูกพิษทรมานมาสิบปีเต็ม
จากอัจฉริยะแห่งนิกายปราบอสูร ศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีสิทธิ์สืบทอดตำแหน่งผู้นำ กลับกลายเป็นผู้ไร้พลังไร้ความก้าวหน้า
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา เขาได้ลิ้มรสความเย็นชาของโลกมนุษย์
ความปรารถนาอันสูงสุดในใจเขา คือได้ล้างพิษในวิญญาณ ฟื้นฟูพลังกลับคืน
แม้วันนี้จะถูกหลี่เป่าทำร้ายจนแทบสิ้นหวัง แต่กลับได้พบซูเฉิน ณ เวลานี้
“แน่นอน ข้าสามารถรักษาบาดแผลของเจ้าก่อน หลังจากนั้น เจ้าจึงมอบวิญญาณอสูรให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
ซูเฉินยังคงสงบนิ่ง กล่าวออกมาอย่างสุขุม
“เป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
แม้วิญญาณอสูรจะล้ำค่า แต่หากสามารถแลกกับโอกาสในการรักษาวิญญาณยุทธ์ เขาย่อมไม่ลังเล
“ข้าขอดูวิญญาณอสูรของเจ้าสักหน่อยได้หรือไม่?”
ซูเฉินเอ่ยถาม
“ได้!”
เซียนเจิ้นพยักหน้า
ทันใดนั้น แสงสลัววาบขึ้นตรงหว่างคิ้วของเขา คลื่นพลังแผ่กระจายดั่งระลอกน้ำ เผยร่างวิญญาณอสูรสีดำคล้ายแมวดำปรากฏออกมา
ทว่าร่างของมันกลับซีดจางจวนไร้ตัวตน
“มันชื่ออาลี ข้าได้มันจากซากโบราณเมื่อสิบปีก่อน หากไม่มีอาลี ข้าคงตายไปนานแล้ว”
น้ำเสียงเซียนเจิ้นแฝงความอาวรณ์ลึกซึ้ง
วิญญาณอสูรรูปร่างคล้ายแรคคูนสีดำดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเขา มันลืมตาขึ้นช้า ๆ เหยียดหางฟูของมันเบา ๆ ราวกับปลอบโยมเขา
“ซูเฉิน ข้ายินดีมอบอาลีให้เจ้า แต่เจ้าต้องสัญญาว่าจะดูแลมันให้ดี!”
เซียนเจิ้นเงยหน้าขึ้น ดวงตาจ้องเขม็ง เอ่ยอย่างจริงจัง
สีหน้าซูเฉินฉายแววลำบากใจ
สิ่งที่เขาต้องการแท้จริงคือ “หัวใจวิญญาณอสูร” ซึ่งเป็นผลึกแห่งแก่นจิตวิญญาณของวิญญาณอสูร การนำออกจะสร้างความเสียหายต่อวิญญาณอสูรอย่างร้ายแรง
แม้หัวใจวิญญาณอสูรจะไม่ใช่อวัยวะจริง แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญยิ่งของมัน
เมื่อเห็นความผูกพันของทั้งสอง ซูเฉินก็อดรู้สึกลังเลไม่ได้
เขาถอนหายใจเบา ๆ แล้วกล่าวว่า
“พี่เซียน ข้าจะไม่ปิดบังท่าน สิ่งที่ข้าต้องการคือหัวใจวิญญาณอสูร เพื่อใช้ในการปรุงโอสถ ดังนั้น…”
เขาไม่อยากฉวยโอกาสจากความทุกข์ของผู้อื่น จึงกล่าวความจริง
“เพียงหัวใจวิญญาณอสูรเท่านั้นหรือ?”
เซียนเจิ้นตกใจ รีบเอ่ยถาม
“ใช่ แต่หัวใจวิญญาณอสูรนั้นหายากยิ่ง หากจะหาให้เจอ ก็ประหนึ่งงมเข็มในมหาสมุทร หากไม่มีทางเลือก ข้าก็ไม่อยากพรากของรักจากผู้อื่น…”
ซูเฉินยิ้มเศร้าเล็กน้อย
แต่ก่อนจะกล่าวจบ เขาก็เห็นแสงหนึ่งสว่างวาบบนฝ่ามือเซียนเจิ้น ขวดหยกโปร่งใสราวแก้วเจียระไนปรากฏขึ้น
ภายในขวดนั้น มีลูกแก้วสามลูกเปล่งแสงระยิบระยับดั่งดวงดาว เปล่งประกายหลากสี
“นี่มัน…หัวใจวิญญาณอสูร?!”
ร่างซูเฉินสั่นสะท้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง
เขาไม่คาดคิดว่าเซียนเจิ้นไม่เพียงมีวิญญาณอสูร แต่ยังมีหัวใจวิญญาณอสูรถึงสามดวง!
“ซูเฉิน หากเป็นไปได้ ข้าขอใช้หัวใจวิญญาณอสูรสามดวงนี้ แลกกับการล้างพิษให้ข้า เจ้าคิดว่าเช่นไร?”
เซียนเจิ้นกล่าวเสียงเคร่งขรึม ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังและไม่แน่ใจ
หากมีทางเลือก เขาย่อมไม่อยากมอบอาลีให้ผู้ใด
“ตกลงตามนั้น!”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย ตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล