ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 99 ไม่ต้องแข่งแล้ว ให้เป็นที่หนึ่งไปเลยดีไหม
สำหรับผู้อาวุโสหวางแล้ว เรื่องนี้ราวกับเป็นสิ่งที่มาสั่นคลอนความรู้ความเข้าใจของเขาไปจนหมดสิ้น
ทว่าสำหรับโม่หยิงเฉินเอง เขากลับไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องเหลือเชื่ออะไรนักหนา
ไม่ว่าจะเป็นผลสั่นสะเทือน หรือดาบอัคคีหลั่งไหล มีสิ่งใดบ้างที่ไม่ใช่การท้าทายกฎเกณฑ์ความเข้าใจของโลกใบนี้
ยิ่งไปกว่านั้น พลังนี้ได้มาจากการสูบสระสืบทอดพลังจนแห้งขอดทั้งสระ
หากมันไม่มีความพิเศษอะไรเลยสิ ถึงจะเรียกว่าแปลกประหลาด
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างแท้จริง…
คือความเป็นไปได้ที่ผู้อาวุโสหวางเอ่ยถึงอย่างไม่ตั้งใจต่างหาก
รอจนกว่ามันจะวิวัฒนาการจากระดับ C ขึ้นสู่ระดับ B… มันจะยังสามารถตื่นรู้พรสวรรค์ได้อีกหรือไม่
ตามกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้…
การตื่นรู้พรสวรรค์ คือผลลัพธ์ของการสั่นพ้องกับกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดินในระหว่างที่สัตว์อสูรวิวัฒนาการทะลวงขีดจำกัดจากระดับ C ขึ้นสู่ระดับ B ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางคุณภาพ
แต่พรสวรรค์ที่จอมดาบมรณะได้รับมาในตอนนี้ มีต้นกำเนิดมาจากสระสืบทอดพลัง
ถือเป็น อุบัติเหตุ ที่เกิดจาก ปัจจัยภายนอก แทรกแซง
แล้วถ้าหากมันก้าวไปถึงจุดนั้นตามครรลองที่ควรจะเป็นล่ะ
รางวัล จากกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ จะยังคงถูกประทานลงมาตามปกติหรือไม่
สัตว์อสูรเพียงหนึ่งตัว แต่กลับครอบครองพรสวรรค์เฉพาะตัวที่แตกต่างกันถึงสองรูปแบบ
แค่คิดก็ทำเอาหนังศีรษะชาหนึบแล้ว
เพียงแค่ กายามายามฤตยู อย่างเดียว ก็ยกระดับความสามารถในการเอาชีวิตรอดและคุณค่าทางยุทธวิธีของจอมดาบมรณะให้พุ่งทะยานขึ้นสู่จุดที่เหนือล้ำจินตนาการไปไกลลิบ
หากมีเพิ่มมาอีกสักอย่างล่ะก็…
ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้นจนเลือดลมสูบฉีด!
ฝีเท้าของโม่หยิงเฉินเบาหวิวขึ้นหลายส่วน
ช่างเถอะ ตอนนี้ต้องอัปเลเวล อัปเลเวลให้หมด!
วันเวลาหลังจากนี้ อย่ามาพูดเรื่องอื่นกับข้า ข้าจะฟาร์มเลเวลเท่านั้น!
ต้องรีบเพิ่มเลเวลให้ราชาวานรและจอมดาบมรณะโดยเร็วที่สุด
รีบเลื่อนขั้นเป็นผู้ฝึกสัตว์ระดับสาม แล้วผลักดันให้สัตว์อสูรทั้งสองวิวัฒนาการต่อไป นี่ต่างหากคือสิ่งที่สำคัญที่สุด!
หนึ่งเดือนต่อมา
ณ เมืองร้างแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากเมืองเทียนอวิ๋นออกไปไม่ไกลนัก
เดิมที เมืองแห่งนี้มีชื่อว่า เมืองวั่งเทียน
เมื่อหลายสิบปีก่อน เกิดคลื่นสัตว์อสูรโหมกระหน่ำจนไม่อาจต้านทานการป้องกันไว้ได้
ประชาชนทั้งเมืองต้องอพยพหลบหนีมายังเมืองเทียนอวิ๋นอย่างเร่งด่วน
เบื้องบนพิจารณาแล้วเห็นว่า ทำเลที่ตั้งของเมืองนี้ไม่ค่อยดีนักและยากต่อการตั้งรับป้องกัน
นับแต่นั้นเป็นต้นมา เมืองวั่งเทียนจึงถูกทอดทิ้ง
เหลือเพียงตึกสูงระฟ้าเรียงรายนับไม่ถ้วน ทว่ากลับไร้ซึ่งเงาของผู้คน
เมื่อกาลเวลาล่วงเลยผ่าน สัตว์อสูรก็เริ่มเข้ามาตั้งรกรากและขยายพันธุ์ในเมืองร้างแห่งนี้
ทว่าในเวลานี้ ภายในเมืองที่สมควรจะมีเพียงร่องรอยของสัตว์อสูร…
กลับคลาคล่ำไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่มารวมตัวกัน
คนเหล่านี้ ล้วนเป็นคณาจารย์จากมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นทั้งสิ้น
พวกเขากำลังสั่งการสัตว์อสูรของตน วิ่งวุ่นจัดการเตรียมงานบางอย่างกันอย่างขะมักเขม้น
การเตรียมการเช่นนี้ ดำเนินต่อเนื่องมาเกือบครึ่งเดือนแล้ว
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นได้ระดมจับสัตว์อสูรจำนวนมหาศาลจากพื้นที่รกร้างและดินแดนอันตรายต่างๆ แล้วนำมาปล่อยลงในเมืองร้างแห่งนี้
ณ ชั้นบนสุดของอาคารที่สูงที่สุดในเมือง
จวงเหว่ย ผู้เป็นอธิการบดี ยืนอยู่หน้ากระจกบานยักษ์ ทอดสายตามองลงไปยังเบื้องล่างด้วยใบหน้าพึงพอใจ
ตามท้องถนนและซอกตึก เต็มไปด้วยเงาร่างของสัตว์อสูรที่กำลังคำรามกึกก้อง
เยี่ยมมาก ใกล้จะสมบูรณ์แบบแล้ว สัตว์อสูรพวกนี้น่าจะเพียงพอสำหรับการเป็นบททดสอบในการแข่งขันลีกระดับมหาวิทยาลัยของเรา
ทว่าข้างกายเขา จางเผยฝู หัวหน้าฝ่ายวิชาการ กลับมีสีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
ท่านอธิการบดีครับ มหาวิทยาลัยของเราจัดการแข่งขันลีกภายในขึ้น ก็เพื่อคัดเลือกตัวแทนทีมไปเข้าร่วมการแข่งขันลีกระดับมณฑล
ปีก่อนๆ เราใช้วิธีจับคู่ประลองสัตว์อสูรแบบตัวต่อตัวมาตลอด แล้วปีนี้… ทำไมถึงได้เปลี่ยนรูปแบบมาจัดใหญ่จัดโตขนาดนี้ล่ะครับ
เขาชี้ไปยังแรดเกราะเหล็กระดับ D ตัวหนึ่ง ที่กำลังเอาหัวพุ่งชนป้ายรถเมล์อยู่เบื้องล่างด้วยสีหน้าปั้นยาก
นี่มัน… เท่ากับว่าเราปล่อยให้พวกนักศึกษาปีหนึ่ง ต้องไปเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์อสูร
ระดับ E จำนวนมหาศาล แถมยังมีระดับ D ปะปนอยู่อีกไม่น้อยเลยนะครับ
มันอันตรายเกินไปแล้ว พวกเขาจะรับมือไหวหรือครับ
จวงเหว่ยหัวเราะเบาๆ
เหล่าจาง นี่ยังไม่เข้าใจอีกหรือ
ศัตรูที่ผู้ฝึกสัตว์จะต้องเผชิญหน้าไปตลอดชีวิต ก็คือฝูงสัตว์อสูรที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
ในเรือนกระจกไม่อาจฟูมฟักยอดฝีมือที่แท้จริงได้หรอก การทดสอบแบบลงสนามรบจริงนี่แหละ เหมาะสมที่สุดแล้ว
ผ่านการเรียนการสอนมาระยะหนึ่งแล้ว ข้าได้ยินมาว่าระดับสัตว์อสูรของเด็กปีหนึ่งรุ่นนี้พัฒนาขึ้นเร็วมาก
สัตว์อสูรระดับ E จำนวนน้อยนิด ไม่อาจเป็นภัยคุกคามพวกเขาได้อีกต่อไป
เพราะฉะนั้น เราถึงต้องเพิ่มจำนวนให้ถึงขีดสุด
ส่วนพวกระดับ D นั้น คนของเราได้นำไปปล่อยกระจายตามจุดยุทธศาสตร์สำคัญต่างๆ แล้ว
พวกนั้นมีไว้ให้กลุ่มที่เก่งกาจหน่อยได้ท้าทาย ไม่ใช่ปัญหาใหญ่หรอก
ทว่าคิ้วของจางเผยฝูก็ยังคงขมวดมุ่น
เขาชี้ไปยังทิศทางของบังเกอร์ใต้ดินแห่งหนึ่งที่อยู่เบื้องล่าง
แล้วถ้าอย่างนั้น ท่านอธิการบดีครับ สัตว์อสูรระดับ C สิบตัวนั่น… แถมยังมีปีศาจเงาระดับ B อีกหนึ่งตัวล่ะครับ
ท่านจะอธิบายเรื่องนี้ว่ายังไง
อย่าว่าแต่นักศึกษาปีหนึ่งเลยครับ ต่อให้เป็นตัวผมเองลงไป ก็คงได้ทิ้งชีวิตไว้ตรงนั้นแน่ๆ!
สายตาของจวงเหว่ยทอดมองไปยังบังเกอร์แห่งนั้นเช่นกัน
อ้อ ไอ้พวกนั้นน่ะ มีไว้เพื่อเพิ่มแรงกดดันให้พวกลูกรักสวรรค์ผู้เย่อหยิ่งไงล่ะ
เพื่อให้พวกมันได้ตระหนักว่า ตัวเองยังห่างชั้นกับคำว่า แข็งแกร่ง อีกยาวไกลนัก!
ขืนปล่อยให้ทั้งเมืองมีแต่เป้าหมายที่พวกมันจัดการได้สบายๆ
ไอ้เด็กพวกนั้นเข้ามาถึงก็คงไล่ฆ่าล้างบางอย่างเมามัน แล้วหางคงชี้โด่ไม่เห็นหัวใครแน่ๆ
เมื่อเห็นจางเผยฝูยังมีสีหน้ากังวลไม่คลาย จวงเหว่ยก็ตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ
อีกอย่าง สัตว์อสูรระดับสูงพวกนี้ ล้วนถูกติดตั้งอุปกรณ์พันธนาการพิเศษเพื่อจำกัดพลังส่วนใหญ่เอาไว้หมดแล้ว
คนของเราจะเฝ้าจับตาดูผ่านกล้องวงจรปิดอยู่ด้านนอกตลอดเวลา เพียงแค่ป้อนคำสั่งเดียว ก็สามารถทำให้พวกมันสูญเสียพลังรบทั้งหมดไปในพริบตา
วางใจเถอะ ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่นอน
ว่าแต่ สถานการณ์การลงสมัครของนักศึกษาปีหนึ่งรุ่นนี้เป็นยังไงบ้าง มีคนลงชื่อเข้าร่วมมากน้อยแค่ไหน
พอได้ยินดังนั้น จางเผยฝูถึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก
เขาหยิบรายชื่อปึกหนาออกมาจากกระเป๋าเอกสารแล้วยื่นส่งให้
จวงเหว่ยรับไปพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะก้มหน้าเปิดดู
อืม… ซูหลี สอบเข้าได้ที่หนึ่งของมณฑลปีนี้ ยัยหนูนี่ใช้ได้เลย
มีโอกาสสูงมากที่จะได้เป็นตัวแทนไปแข่งระดับมณฑล
เซียวอู๋เต้าคนนี้ก็ไม่เลว! สัตว์อสูรคือกระบี่หุ่นเชิดงั้นหรือ
หมอนี่เดินตามรอย สั่งสมพลังเพื่อรอวันปะทุ เหมือนกับเจ้าเด็กสวี่หงหยางในตอนนั้นเลยนี่นา
เย่เฉิง! เจ้านี่ก็ดี ข้าจำเขาได้ เด็กโชคดีที่จับสลากได้ชะตากำเนิดตั้งแต่เปิดเทอม
ความสามารถของชะตากำเนิดขั้นแรกคือแก่นแท้ของพลังรบเลย อนาคตไกลแน่นอน
จวงเหว่ยเปิดอ่านไปพลาง พยักหน้าวิจารณ์ไปพลาง รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งมายิ่งเบิกบาน
เห็นได้ชัดว่า แม้เขาจะดำรงตำแหน่งอธิการบดี
แต่เขาก็ไม่เคยละเลยที่จะจับตามองบรรดานักศึกษาปีหนึ่ง ซึ่งเป็นดั่งตัวแทนอนาคตของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นเลย
แต่ดูไปดูมา รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ แข็งค้าง
นิ้วมือกรีดไล่ตามรายชื่อปึกหนา พลิกกลับไปกลับมาอยู่สองรอบ
ก่อนจะเริ่มกวาดสายตาอ่านอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบอีกครั้ง
ไม่มี
เขาเงยหน้าขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น
โม่หยิงเฉินล่ะ ทำไมเขาถึงไม่ได้ลงสมัคร
จางเผยฝูได้ยินคำถามก็ทำหน้าราวกับจะบอกว่า ยังต้องถามอีกหรือครับ
ท่านอธิการบดีกำลังพูดถึงโม่หยิงเฉินสินะครับ
ผมไปหาเขามาแล้ว ไอ้เด็กนั่นบอกว่า… ไม่มีเวลาว่างมาเล่นขายของกับพวกเด็กอมมือหรอกครับ
จางเผยฝูยักไหล่ผายมือ น้ำเสียงแฝงความเห็นด้วยอยู่นัยๆ
ท่านลองคิดดูสิครับ ถ้าหมอนั่นลงสนาม มันจะเรียกว่าการแข่งขันลีกได้ยังไง นั่นมันคือการฆ่าล้างบางอยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ
เราก็ต้องเหลือพื้นที่ให้เด็กคนอื่นๆ ได้มีประสบการณ์เล่นเกมบ้างสิครับ จริงไหม
อีกอย่าง จุดประสงค์หลักของการแข่งขันลีก ก็คือการคัดเลือกโควตาไปแข่งระดับมณฑลไม่ใช่หรือครับ
ผมก็เลยคิดว่า… เราแค่ล็อกเป้าให้สิทธิ์อันดับหนึ่งกับเขาไปเลยเป็นการภายใน ไม่ดีกว่าหรือครับ ทั้งประหยัดเวลาแถมยังประหยัดแรงอีกต่างหาก