ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 98 ระดับ B ถึงจะตื่นรู้พรสวรรค์ได้
หน้าอกของหลิงเทียนกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เลือดลมตีกลับพุ่งพล่านขึ้นสมองจนหน้ามืดตาลาย
ด้วยเหตุใดกัน!
มิติลับแห่งนี้ เป็นรากฐานที่ตระกูลหลิงและตระกูลกู้มีร่วมกัน!
แล้วโควตาสืบทอดพลังของตระกูลหลิงข้า มันไม่ใช่โควตาหรืออย่างไร!
ชดเชย ให้แค่ตระกูลกู้
หนี้บุญคุณ ก็เป็นของตระกูลกู้อีก
หลิงเทียนขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังกึกก้อง
จู่ๆ เขาก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ
ศิษย์อาจารย์อะไรกัน
มันก็แค่พวกงูเห่ากับตะกวดที่ศีลเสมอกัน!
ลูกศิษย์ก่อเรื่องวินาศสันตะโร พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินทำลายรากฐานนับร้อยปีของสองตระกูลจนป่นปี้
ส่วนคนเป็นอาจารย์รับโทรศัพท์ปุ๊บก็ออกปากว่าจัดการได้
จัดการยังไงล่ะ
ก็ให้มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นออกหน้าชดเชยความเสียหายให้ตระกูลกู้น่ะสิ
ช่างกล้านัก!
หลิงเทียนคำรามก้องอยู่ในใจอย่างบ้าคลั่ง
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นเป็นของโคตรเหง้าศักราชบ้านเจ้าหรือไง!
สถาบันฝึกสัตว์อสูรระดับแนวหน้าของจักรวรรดิหลงเซี่ย ขุมกำลังหลักของชาติ กลับถูกเอามาใช้เช็ดก้นให้ลูกศิษย์ตัวเองเนี่ยนะ
แล้วไอ้เด็กโม่หยิงเฉินนั่นอีก!
ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ไม่มีแม้แต่คำขอโทษหลุดออกจากปากสักครึ่งคำ โทรศัพท์กริ๊งเดียวก็เรียกคนหนุนหลังมาหน้าตาเฉย
ท่าทีอันสงบเยือกเย็นและข้ออ้างที่ฟังดูมีเหตุมีผลนั่น… ทำราวกับว่าตัวเองต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกรังแก
นี่มันคนประเภทไหนกันวะ!
หลิงเทียนยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ทว่าเมื่อถึงจุดเดือดสุด ขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทา ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
เขาไม่กล้า
ต่อให้ขอยืมความกล้ามาอีกร้อยเท่า เขาก็ไม่มีวันกล้าบากหน้าไปโต้เถียงกับหวางหงเฉียงแม้แต่ครึ่งคำ
ภาพของแฝดเทพมารที่เพียงแค่ยกมือขึ้น ก็เกือบจะบดขยี้เสือดาวดับสูญระดับ A
ให้กลายเป็นเถ้าธุลี…
มันราวกับฝันร้ายที่ประทับตราฝังลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเขาอย่างไม่มีวันลบเลือน
แล้วเขาจะทำอะไรได้
ก็ได้แต่ยืนโง่ๆ อยู่ตรงนี้ เก็บกดความแค้นไว้ระบายกับอากาศธาตุ
ถุย!
เขาถ่มน้ำลายลงไปในหลุมลึกที่ว่างเปล่าอย่างเคียดแค้น
ก่อนจะหันหลังกลับ ลากฝีเท้าอันหนักอึ้งเดินจากไป
วันนี้… คือวันที่หลิงเทียนรู้สึกอัปยศอดสูและน่าสมเพชที่สุดในชีวิต
ไม่มีวันไหนยิ่งไปกว่านี้อีกแล้ว
มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น ณ บ้านพักของผู้อาวุโสหวาง
ภายในห้องรับแขก หวางหงเฉียงกำลังเดินวนเวียนไปมารอบตัวจอมดาบมรณะในชุดผ้าหยาบ
ปากก็พึมพำงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ นัยน์ตาทั้งสองข้างสาดประกายความตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง
ท่าทีคลั่งไคล้ราวกับคนเสียสตินี้ ทำเอาแม้แต่จอมดาบมรณะที่ปกติมักจะสงบนิ่งดุจบ่อน้ำลึก ยังเริ่มทนไม่ไหว
ตอนที่เพิ่งถูกเรียกตัวออกมา มันยืนอยู่ตรงกลางห้องรับแขก
แต่ตอนนี้… มันค่อยๆ ถอยร่นไปจนชิดกำแพงมุมห้องแล้ว
ฝ่ามือของมันเลื่อนไปแตะด้ามดาบโดยสัญชาตญาณ
คลื่นความรู้สึกสายหนึ่งถูกส่งผ่านสายใยจิตวิญญาณตรงเข้าสู่หัวของโม่หยิงเฉิน แฝงไว้ด้วยความร้อนรนอย่างถึงที่สุด — บอกให้ตาแก่นี่ถอยออกไปห่างๆ ซะ
โม่หยิงเฉินนวดขมับตัวเอง ในที่สุดก็ทนไม่ไหวต้องเอ่ยปาก
ท่านอาจารย์ครับ ท่านจ้องมันจนตาแทบจะถลนเป็นลูกไฟอยู่แล้ว ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ท่านรีบพูดมาเถอะครับ
ถ้าท่านยังขืนจ้องมันแบบนี้ต่อไป ผมกลัวว่ามันจะอดใจไม่ไหวชักดาบฟันท่านเข้าจริงๆ นะ
หวางหงเฉียงเพิ่งจะสะดุ้งตื่นจากภวังค์
เขาละสายตาจากจอมดาบมรณะอย่างแสนเสียดาย
ทว่าความตื่นเต้นบนใบหน้ากลับไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อย
ชักดาบเรอะ มันกล้าก็ลองดูสิ!
เขาถลึงตาใส่ ก่อนจะหัวเราะแหะๆ ออกมา
ไอ้หนู คราวนี้… เจ้าทำให้ข้าหูตาสว่างขึ้นเยอะเลยจริงๆ!
เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ยกถ้วยชาขึ้นจิบอึกใหญ่
การวิวัฒนาการของสัตว์อสูร… การก้าวเข้าสู่ระดับ B ถือเป็นจุดหักเหที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
สาเหตุก็เพราะว่า ในช่วงวินาทีที่สัตว์อสูรวิวัฒนาการทะลวงขีดจำกัดจากระดับ C ขึ้นสู่ระดับ B นั้น พวกมันจะตื่นรู้ พรสวรรค์เฉพาะตัว ของมันเอง
เหมือนกับพรสวรรค์ของผู้ฝึกสัตว์อย่างพวกเรานั่นแหละ มีร้อยแปดพันเก้า ความสามารถแบบไหนก็มีสิทธิ์ปรากฏขึ้นได้ทั้งนั้น
เขาชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว
ยกตัวอย่างเช่น แฝดเทพมารของข้า พรสวรรค์ที่ตื่นรู้ขึ้นมามีชื่อว่า ผสานรากเหง้า
มันสามารถทำให้ร่างเทพและร่างมารที่ปกติทำได้เพียงแค่ประสานการโจมตี หลอมรวมกลายเป็นหนึ่งเดียวกันได้ พลังรบจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างมหาศาล และนั่นก็คือสิ่งที่ทำให้ข้ามีสถานะอย่างทุกวันนี้
หรืออย่างเจ้าเด็กจวงเหว่ย สัตว์อสูรตัวหลักของเขาก็มีพรสวรรค์ ช่วงชิงทักษะ
ในระหว่างการต่อสู้ มันสามารถขโมยทักษะสกิลของศัตรูมาใช้เองได้ชั่วคราว เป็นความสามารถที่ร้ายกาจและเจ้าเล่ห์สุดๆ
หวางหงเฉียงกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงก็เปลี่ยนไป ความตื่นเต้นบนใบหน้าค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความสับสนมึนงงที่ลึกล้ำจนไม่อาจคลี่คลาย
แต่ทว่า… มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้สิ…
การตื่นรู้พรสวรรค์เฉพาะตัว เป็นกฎเหล็กที่บรรพชนนับไม่ถ้วนใช้เลือดเนื้อและกาลเวลาสรุปออกมา
ชัดเจนและไม่มีทางบิดเบือน... มันจะเกิดขึ้นเฉพาะเสี้ยววินาทีที่ทะลวงจากระดับ C ไปเป็นระดับ B เท่านั้น
เขาเงยหน้าขึ้น จ้องมองโม่หยิงเฉินเขม็ง
จอมดาบมรณะของเจ้า… เป็นแค่สัตว์อสูรระดับ D เท่านั้น เป็นไปได้อย่างไร… มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่มันจะตื่นรู้พรสวรรค์ได้
โม่หยิงเฉินรับฟังคำอธิบายของผู้อาวุโสหวาง เปลือกตาของเขาหลุบต่ำลงเล็กน้อย
ภาพประกายแสงสีแดงเข้มที่วาบผ่านในเสี้ยววินาทีที่การสืบทอดเริ่มต้น…
รวมไปถึงภาพสุดท้าย ที่น้ำสีเงินในสระถูกต้มจนเดือดพล่าน สูบพลังงานทั้งหมดจนแห้งขอด และบีบอัดกลายเป็นหยดเลือดเพียงหยดเดียวนั้น ผุดขึ้นมาในหัว
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง
เขาลอบคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ
อย่างไรก็ตาม เพียงครู่เดียวเขาก็ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ
ก็แค่ตื่นรู้ก่อนกำหนด จะไปแปลกอะไร
สำหรับคนที่มีระบบสุดโกงอย่างเขา ต่อให้สัตว์อสูรจะเกิดความผิดปกติหลุดโลกแค่ไหน เขาก็รับได้ทั้งนั้น
เมื่อผู้อาวุโสหวางเห็นท่าทีเฉยเมยของเขา ก็ทำหน้าเหมือนอยากจะทุบหัวศิษย์โง่คนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด
เจ้าลิงของเจ้าที่วิวัฒนาการก่อนกำหนด ในหน้าประวัติศาสตร์ยังพอจะหาตัวอย่างสักสามสี่รายมาอ้างอิงได้
แต่การตื่นรู้พรสวรรค์เฉพาะตัวตั้งแต่ระดับ D… อย่าว่าแต่เคยเห็นเลย ข้าไม่เคยแม้แต่จะก้าวล่วงไปได้ยินด้วยซ้ำ!
เขายื่นนิ้วออกไปแทบจะทิ่มจมูกโม่หยิงเฉิน
นี่มันคือพรมแดนใหม่! เป็นพื้นที่ที่ยังไม่มีใครเคยค้นพบและไร้ซึ่งข้อมูลใดๆ ทั้งสิ้น! เจ้าเข้าใจความหมายของมันไหม!
โม่หยิงเฉินลูบจมูกตัวเอง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดๆ
ไม่เข้าใจครับ
เจ้า!
หวางหงเฉียงโกรธจนหนวดกระตุก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ทว่าสุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจยาว
เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาราวกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม
สภาพของเขาในยามนี้ ไม่เหลือเค้าโครงของยอดปรมาจารย์ผู้เปี่ยมด้วยบารมีอีกต่อไป กลับดูเหมือนนักปราชญ์ที่กำลังจะเป็นบ้าเพราะแก้ปริศนาระดับโลกไม่ได้มากกว่า
ข้าถามเจ้าหน่อย หวางหงเฉียงเงยหน้าขึ้น
การที่มันตื่นรู้พรสวรรค์ก่อนกำหนด จะส่งผลกระทบต่อเส้นทางการวิวัฒนาการในอนาคตหรือไม่
มันจะเป็นผลดี หรือผลเสีย
แล้วตอนที่มันวิวัฒนาการจากระดับ C ขึ้นสู่ระดับ B… มันจะยังสามารถตื่นรู้พรสวรรค์ได้อีกหรือไม่
หรือว่า… โควตาของมันถูกดึงมาใช้ล่วงหน้าไปแล้ว
ทั้งหมดนี้… ล้วนเป็นตัวแปรที่ไม่มีใครล่วงรู้!
คำถามที่พรั่งพรูออกมาเป็นชุด ทำให้บรรยากาศในห้องรับแขกหนักอึ้งขึ้นมาถนัดตา
น้ำเสียงของผู้อาวุโสหวางยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น
ในที่สุด เขาก็ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ ความสับสนในแววตามลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความบ้าคลั่งที่ไม่อาจควบคุมได้
ไม่ได้การ! ข้ารอไม่ไหวแล้ว!
ไอ้หนู ตอนนี้เจ้าจงไปเพิ่มเลเวลซะ!
ใช้ความเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ บ่มเพาะจอมดาบมรณะตัวนี้ให้วิวัฒนาการขึ้นไปถึงระดับ Cขั้นสูงสุดเดี๋ยวนี้!
ตาแก่อย่างข้า… อดใจรอที่จะเห็นผลลัพธ์ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว!
สายลมยามค่ำคืนพัดพาดผ่านให้ความรู้สึกเย็นสบาย
โม่หยิงเฉินเดินทอดน่องกลับหอพักด้วยอารมณ์ที่เบิกบานอย่างบอกไม่ถูก
เบื้องหลังของเขา แสงไฟจากบ้านพักสองชั้นของผู้อาวุโสหวางยังคงสว่างไสวเจิดจ้าดุจเวลากลางวัน
เขาแทบจะจินตนาการภาพออกเลยว่า…
ป่านนี้ผู้อาวุโสหวางคงกำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ ค้นหาข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง อดหลับอดนอนเพื่อทำการวิจัย
ปากก็คงพึมพำคำว่า ผิดหลักวิทยาศาสตร์ ซ้ำไปซ้ำมา
ตาแก่นี่… ดูจะเอาจริงเอาจังยิ่งกว่าตัวเขาที่เป็นเจ้าของสัตว์อสูรเสียอีก
โม่หยิงเฉินส่ายหน้าพลางหัวเราะเบาๆ
การรับปากช่วยเหลือกู้เป่ยหวังผ่านด่านมิติลับในครั้งนี้… คุ้มค่ามหาศาลจริงๆ!
ตอนแรกคิดว่าจะได้แค่เคล็ดวิชาต่อสู้ของสัตว์อสูรกลับมาเท่านั้น
ใครจะไปคิด… ว่าสุดท้ายแล้วจะได้ของแถมชิ้นใหญ่เหนือความคาดหมายมาด้วย
พรสวรรค์เฉพาะตัว… มฤตยู