ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 97 มูลค่าหนี้บุญคุณของโม่หยิงเฉิน
กู้เป่ยหวังหายใจหอบหนัก เขาค่อยๆ หันหน้ามา สายตาจดจ้องไปยังโม่หยิงเฉินเขม็ง
น้องโม่…
น้ำเสียงของกู้เป่ยหวังหนักอึ้ง ราวกับกำลังสะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างเอาไว้อย่างสุดความสามารถ
สระสืบทอดพลังนี้ ในบันทึกของตระกูลระบุไว้ชัดเจนว่า ทุกครั้งที่เปิดใช้งาน จะสามารถรองรับสัตว์อสูรได้ถึงห้าตัวในการเข้ารับการสืบทอด
ตระกูลกู้และตระกูลหลิงของข้า ตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา เปิดใช้งานมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบครั้ง ไม่เคยเกิดข้อผิดพลาดใดๆ ขึ้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ความหมายแฝงในคำพูดนั้น ชัดเจนจนไม่ต้องเอ่ยปากอธิบาย
พวกเราใช้มาเป็นสิบๆ ครั้งไม่เคยมีปัญหา พอเจ้ามาปุ๊บ น้ำในสระก็แห้งขอดปั๊บ ปัญหามันเกิดจากใคร ยังต้องให้พูดอีกหรือ
ต้องเป็นเพราะจอมดาบมรณะของเจ้าแน่ๆ!
ส่วนจอมดาบมรณะตัวนี้มีความพิเศษอย่างไรนั้น กู้เป่ยหวังไม่รู้
และไม่จำเป็นต้องรู้
แค่รู้ว่ามัน ไม่ธรรมดา ก็พอแล้ว
จอมดาบมรณะบ้านไหนกันที่มีทักษะการต่อสู้วิปริตผิดมนุษย์มนาได้ถึงเพียงนั้น
โม่หยิงเฉินได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลูบปลายจมูกตัวเองปอยๆ
เขารู้ดีว่าเรื่องนี้คงเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ไม่ได้เสียแล้ว
แม้อีกฝ่ายจะเห็นแก่หน้าผู้อาวุโสหวางจนไม่กล้าทำอะไรเขา แต่กู้เป่ยหวังคนนี้ก็นับว่านิสัยไม่เลว ก่อนหน้านี้ถึงขั้นคิดว่าเขาจะไม่มีโอกาสได้ลงมือเสียด้วยซ้ำ ก็ยังยอมจ่ายผลึกเทียนไห่ให้ก่อนอย่างใจป้ำ
จะให้สะบัดก้นเดินหนีไปดื้อๆ ก็ดูจะไร้ความรับผิดชอบเกินไปหน่อย
แต่ถ้าจะให้เขาควักเนื้อจ่ายค่าเสียหายเอง…
โม่หยิงเฉินปรายตามองหลุมลึกที่ว่างเปล่า ก่อนจะลอบคำนวณในใจอย่างเงียบๆ
ต่อให้ขายเขาทิ้งทั้งตัวก็ยังชดใช้ไม่พอเลย!
แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ
มีอาจารย์ไว้ทำไมกัน
นอกจากเอาไว้เป็นที่พึ่งพิง เอาไว้จัดการไอ้โง่อย่างไป๋จิงชุนแล้ว ก็เอาไว้ออกหน้าเช็ดล้างความผิดเวลาที่ลูกศิษย์ไปก่อเรื่องวุ่นวายนี่แหละ!
โม่หยิงเฉินหาข้ออ้างที่ฟังดูเข้าข้างตัวเองได้อย่างหน้าตาเฉย
ท่ามกลางสายตาอาฆาตแค้นแทบจะกินเลือดกินเนื้อของกู้เป่ยหวังและหลิงเทียน
เขาเดินก้าวออกจากมิติลับ ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างใจเย็น แล้วต่อสายหาหวางหงเฉียง
สัญญาณดังขึ้นเพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับ
ฮัลโหล ว่าไงหยิงเฉิน น้ำเสียงของหวางหงเฉียงฟังดูอารมณ์ดีเบิกบานสุดขีด
จอมดาบมรณะตัวน้อยของเจ้าออกจากด่านแล้วรึ บรรลุเคล็ดวิชาต่อสู้อะไรมาบ้าง รีบเล่ามาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้!
เอ่อ… โม่หยิงเฉินถึงกับสะอึกไปชั่วขณะ
คือว่า… ท่านอาจารย์ครับ เรื่องเคล็ดวิชาเอาไว้ก่อนเถอะ
ทางนี้… เกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อยครับ
โอ้ ปัญหาอะไรล่ะ
ปลายสาย หวางหงเฉียงเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย ถามกลับด้วยความสนใจ
โม่หยิงเฉินรีบเล่าสถานการณ์ของสระสืบทอดพลังให้ฟังอย่างรวดเร็ว
ผู้อาวุโสหวางที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่ ถึงกับเผลอยืดตัวนั่งหลังตรง คิ้วขมวดเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้ตัว
สระสืบทอดพลัง แห้งขอด
แค่รับรองการตื่นรู้เคล็ดวิชาให้จอมดาบมรณะของเจ้าแค่ตัวเดียว มันก็เหือดแห้งไปหมดเลยงั้นรึ
ไม่น่าเป็นไปได้นี่นา
โม่หยิงเฉินถอนหายใจยาว
ใบหน้าแสร้งทำเป็นกลัดกลุ้มและรู้สึกผิดอย่างแนบเนียน แน่นอนว่าจงใจแสดงให้กู้เป่ยหวังที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูเป็นหลัก
ท่านอาจารย์ อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้นเลยครับ ท่านดูสิ ผมเล่นสูบสระสืบทอดพลังของพวกเขาจนแห้งเหือดแบบนี้ ท่านพอจะทำเรื่องเบิกงบจากมหาวิทยาลัยมาจ่ายค่าชดเชยให้พวกเขาหน่อยได้ไหมครับ
ไม่อย่างนั้นผมคงรู้สึกผิดจนกินไม่ได้นอนไม่หลับแน่ๆ
เสียงหัวเราะดังกังวานของหวางหงเฉียงดังแว่วมาจากปลายสาย
ไอ้เด็กแสบ ตัวเองก่อเรื่องแท้ๆ ยังจะมาให้มหาวิทยาลัยตามเช็ดตามล้างให้อีกเรอะ
แม้ปากจะว่าไปอย่างนั้น แต่น้ำเสียงกลับไร้ซึ่งความตำหนิติเตียนแม้แต่น้อย
เอาล่ะๆ เอาโทรศัพท์ไปให้กู้เป่ยหวังคุยกับข้า
โม่หยิงเฉินทำตามคำสั่ง เขายื่นโทรศัพท์ไปให้
กู้เป่ยหวังสูดลมหายใจเข้าลึก ยื่นมือที่สั่นเทาน้อยๆ มารับไป
ส่วนหลิงเทียนที่อยู่ด้านข้างก็ชะเง้อคอมอง สีหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำสลับกันไปมา
เสี่ยวกู้
ครับ ผู้อาวุโสหวาง ข้าฟังอยู่ครับ น้ำเสียงของกู้เป่ยหวังเปลี่ยนเป็นนอบน้อมถึงขีดสุดในทันที
ไม่ว่าสาเหตุจะเกิดจากอะไร แต่สระสืบทอดพลังของเจ้าก็มาพังทลายลงเพราะศิษย์ของข้า
เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวข้าจะไปคุยกับจวงเหว่ยให้
ให้มหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋นออกหน้า ชดเชยความเสียหายในครั้งนี้ให้แก่ตระกูลกู้ของเจ้า เจ้าเห็นว่าอย่างไร
ชดเชยงั้นหรือ
หัวใจของกู้เป่ยหวังกำลังหลั่งเลือด
นั่นมันคือรากฐานของมิติลับที่สืบทอดมานานนับร้อยปีเชียวนะ มันใช่สิ่งที่จะเอาเงินทองหรือทรัพยากรมาประเมินค่าทดแทนกันได้หรือไง!
แต่เขาจะกล้าเอ่ยปากปฏิเสธคำเดียวได้หรือ
เขาไม่กล้าหรอก
…ตกลง ตกลงครับ ขอบพระคุณผู้อาวุโสหวางมากครับ
กู้เป่ยหวังแทบจะกัดฟันกรอด เค้นคำพูดเหล่านั้นลอดไรฟันออกมา
เสี่ยวกู้ เจ้าก็ไม่ต้องรู้สึกไม่ยินยอมไปหรอกนะ ถือเสียว่าครั้งนี้… ไอ้หนูหยิงเฉินมันติดค้างหนี้บุญคุณเจ้าก็แล้วกัน
หนี้บุญคุณของเขา… ในอนาคตจะมีมูลค่ามหาศาลเพียงใด คงไม่ต้องให้ข้าอธิบายให้มากความหรอกใช่ไหม
กู้เป่ยหวังชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นความปีติยินดีอย่างล้นพ้น
เข้าใจแล้วครับ ผู้อาวุโสหวาง ข้าเข้าใจความหมายของท่านแล้ว ขอบพระคุณมากครับ!
กล่าวจบ เขาก็ส่งโทรศัพท์คืนให้โม่หยิงเฉินอย่างนอบน้อม
หลิงเทียนที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ได้ยินทุกถ้อยคำชัดเจนเต็มสองหู ใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ
ชดเชยให้แค่ตระกูลกู้งั้นหรือ
แล้วตระกูลหลิงของเขาล่ะ
หน้าก็แหกยับเยิน วัสดุระดับ S ก็สูญเปล่า แล้วตอนนี้… แม้แต่น้ำแกงก้นหม้อก็ไม่ได้ซดสักอึกเลยงั้นหรือ!
เขาโกรธจนตัวสั่นสะท้าน แต่กลับไร้ซึ่งความกล้าแม้แต่จะเอ่ยปากทวงถาม
ถ้างั้นก็เรียบร้อยนะครับอาจารย์ ผมวางสายล่ะ โม่หยิงเฉินรับโทรศัพท์คืนมา เตรียมจะกดวางสาย
อย่าเพิ่งรีบวาง แกน่ะรีบไสหัวกลับมาหาข้าเดี๋ยวนี้เลย
ถ้ามีเวลา ก็พาสัตว์อสูรตัวน้อยของเจ้ามาด้วย ข้าอยากจะเห็นกับตาว่ามันตื่นรู้เคล็ดวิชาต่อสู้บ้าบออะไรกัน ถึงได้สูบพลังไปมากมายมหาศาลขนาดนั้น
อ้อ… แล้วก็เอาเจ้าลิงของเจ้ามาด้วยนะ ข้าจะขอยืมตัวมาศึกษาสักหน่อย
โม่หยิงเฉินกำลังจะรับคำ
แต่จู่ๆ ในหัวก็หวนนึกถึงคำศัพท์แปลกประหลาดบนหน้าต่างสถานะของจอมดาบมรณะขึ้นมาได้
เอ๊ะ อาจารย์รอก่อนครับ
มีอะไรอีกล่ะ ผู้อาวุโสหวางถามด้วยความสงสัย
คือว่า… อาจารย์ครับ ท่านรู้จักสิ่งที่เรียกว่า พรสวรรค์เฉพาะตัว ของสัตว์อสูรไหมครับ ว่ามันคืออะไร
โม่หยิงเฉินถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับแค่เอ่ยขึ้นมาลอยๆ
อ๋อ ไอ้นั่นน่ะเรอะ มันยังอีกยาวไกลสำหรับเจ้า น้ำเสียงของผู้อาวุโสหวางผ่อนคลาย
การตื่นรู้พรสวรรค์เฉพาะตัวน่ะ มันเป็นเรื่องที่จะเกิดขึ้นตอนที่วิวัฒนาการจากระดับ C ไปเป็นระดับ B ต่างหาก...
เสียงของหวางหงเฉียงหยุดชะงักลงกลางคัน
ปลายสายทั้งสองฝั่งตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า
ไม่กี่วินาทีต่อมา…
เดี๋ยวก่อน!
เสียงแหบพร่าของหวางหงเฉียงดังขึ้น ราวกับกระดาษทรายถูกับเหล็ก แฝงไปด้วยความตื่นตระหนกจนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง
ไอ้หนู… เมื่อกี้เจ้าถามข้าว่าอะไรนะ
พรสวรรค์เฉพาะตัว ครับ
ไม่ใช่ประโยคนี้ ประโยคก่อนหน้านี้!
พรสวรรค์เฉพาะตัว ของสัตว์อสูรครับ
นี่เจ้า… อย่าบอกนะว่า… จอมดาบมรณะของเจ้า… ตื่นรู้พรสวรรค์เฉพาะตัวแล้ว
เสียงของผู้อาวุโสหวางสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
โม่หยิงเฉินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
…ครับ
สิ้นเสียงตอบรับ ปลายสายก็มีเสียงถ้วยชาหล่นแตกกระจายดังกังวาน
ตามมาด้วยเสียงตวาดลั่นปานฟ้าผ่าของหวางหงเฉียง
เจ้าจงรีบไสหัวมาหาข้าที่พักเดี๋ยวนี้! ทันที! ตอนนี้เลย!
ใช้ความเร็วสูงสุดของเจ้าวิ่งมา! ได้ยินไหม!
เงาร่างของโม่หยิงเฉินเดินจากไปไกลแล้ว
กู้เป่ยหวังและหลิงเทียนยืนอยู่คนละฝั่ง มองหน้ากันไปมา
บรรยากาศอึดอัดตึงเครียดถึงขีดสุด
ผ่านไปพักใหญ่ กู้เป่ยหวังก็ถอนหายใจยาว
เขายกมือขึ้นตบไหล่หลิงเทียนเบาๆ โดยไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาปลอบใจ
ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
เสียงฝีเท้าดังก้องสะท้อนในโถงใต้ดินอันกว้างใหญ่ ยิ่งก้าวเดิน ยิ่งเบาหวิวและเปี่ยมสุข
จนกระทั่งลับสายตาไปตรงหัวมุมทางเดิน
บัดนี้ สถานที่แห่งนี้หลงเหลือเพียงหลิงเทียนยืนอยู่ตามลำพัง
ความเมินเฉย…
การถูกเมินเฉยอย่างสมบูรณ์แบบ
นับตั้งแต่โม่หยิงเฉินล้วงโทรศัพท์ออกมา จนกระทั่งหวางหงเฉียงจัดการเรื่องราวทุกอย่างเสร็จสิ้น
ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครเอ่ยถึงคำว่า ตระกูลหลิง ออกมาเลยแม้แต่ครึ่งคำ
ราวกับว่าตัวเขา หลิงเทียน… รวมไปถึงตระกูลหลิงทั้งตระกูลที่อยู่เบื้องหลังเขา เป็นเพียงอากาศธาตุที่ไร้ค่าและไม่มีความสำคัญใดๆ เลยแม้แต่น้อย