ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 96 สัตว์อสูรก็มีพรสวรรค์เฉพาะตัวงั้นหรือ
คิ้วของโม่หยิงเฉินขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม
หน้าต่างสถานะนี้… เขามองไม่เข้าใจเอาเสียเลย
เลเวลไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด ยังคงเป็นระดับ D ขั้นที่ 2 เท่ากับตอนที่เพิ่งเลื่อนระดับมาเมื่อคืนก่อนหน้านี้
ค่าสถานะก็ไม่ได้เพิ่มขึ้นเลยแม้แต่น้อย
ศักยภาพของจอมดาบมรณะนั้นถือว่ายอดเยี่ยมมาก การเลื่อนขึ้นหนึ่งเลเวลจะมอบแต้มสถานะให้มากถึงแปดสิบแต้ม
และเนื่องจากจอมดาบมรณะเป็นสายที่เน้นความสมดุลในทุกด้าน เขาจึงกระจายแต้มสถานะที่ได้มาอย่างเท่าเทียมกันทั้งหมด
ส่วน เคล็ดวิชาต่อสู้เฉพาะตัว นั้น เขาพอจะเข้าใจได้
จุดประสงค์หลักที่มาเยือนมิติลับแห่งนี้ ก็เพื่อสิ่งนี้นี่แหละ
ส่วนประสิทธิภาพจะทรงพลังแค่ไหนนั้น คงต้องรอให้ผ่านการทดสอบในการต่อสู้จริงเสียก่อน
เคล็ดวิชาต่อสู้นั้นแตกต่างจากทักษะสกิลตรงที่ มันครอบคลุมไปถึงกระบวนท่า เทคนิคการส่งแรง และรายละเอียดปลีกย่อยอื่นๆ ที่ไม่อาจแสดงผลออกมาเป็นตัวเลขบนหน้าต่างสถานะได้
อย่างไรก็ตาม เอฟเฟกต์พิเศษที่ระบุว่า อัดฉีดพลังงาน และสามารถจุดระเบิดได้ทุกเมื่อ นั้น กลับทำให้โม่หยิงเฉินรู้สึกประหลาดใจระคนยินดีไม่น้อย
นี่เท่ากับว่าเขามีลูกเล่นในการโจมตีเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง
ส่วนพลังทำลายล้างจากการระเบิดจะรุนแรงแค่ไหน... คงต้องหาโอกาสทดสอบดูในภายหลัง
แต่ทว่า…
ไอ้ พรสวรรค์เฉพาะตัว นี่มันคือบ้าอะไรกัน
เรื่องนี้มันทะลุขีดจำกัดความรู้ความเข้าใจของโม่หยิงเฉินไปไกลโขเลยทีเดียว
ตามความรู้เดิมที่มีในหัวของโม่หยิงเฉิน มีเพียง ผู้ฝึกสัตว์ เท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครองพรสวรรค์
แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กัน… ที่ สัตว์อสูร ก็มีพรสวรรค์กับเขาด้วย
นี่เป็นเพราะเขาหูตาคับแคบกบในกะลา หรือว่าเจ้านี่มันคือตัวตนที่ผิดแปลกแหวกแนวชนิดที่ไม่เคยมีใครพบเห็นมาก่อนกันแน่
และอีกอย่าง… ท่าทางการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วปานสายฟ้าแลบราวกับเทเลพอร์ตเมื่อครู่นี้ มันคืออะไรกัน
เขาไม่รอช้า รีบส่งคำถามผ่านสายใยจิตวิญญาณไปยังจอมดาบมรณะทันที
เพียงครู่ต่อมา สีหน้าของโม่หยิงเฉินก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความประหลาดใจ
ก่อนที่ความประหลาดใจนั้นจะค่อยๆ กลายเป็นความตื่นเต้นยินดีที่แทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่
ประการแรกเลย จอมดาบมรณะเองก็ไม่เข้าใจหรอกว่าไอ้ พรสวรรค์ ที่ว่านี่มันคืออะไร
สิ่งที่มันส่งกลับมา ไม่ใช่คำอธิบายที่เป็นเหตุเป็นผล แต่เป็นเพียงสัญชาตญาณการรับรู้อย่างบริสุทธิ์
มันรู้เพียงแค่ว่า บัดนี้ภายในร่างกายของมัน มีพลังงานขุมใหม่ที่เรียกว่า มฤตยู ถือกำเนิดขึ้นมา
พลังงานชนิดนี้ คล้ายคลึงกับ ลมปราณ ในความทรงจำจากโลกก่อนของเขา
มันสามารถเคลือบคลุมใบดาบให้คมกริบ สามารถปลดปล่อยออกไปโจมตีศัตรูในระยะไกลได้ และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น… มันสามารถใช้เพื่อ เคลื่อนที่ ได้!
การเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้… คือ ก้าวพริบตา ไม่ผิดแน่!
แท้จริงแล้ว จอมดาบมรณะได้ซึมซับวิธีใช้วิชาก้าวพริบตาผ่านการหลอมรวมมรดกสืบทอดของปู่ยามะจนทะลุปรุโปร่ง และสลักลึกเข้าไปในจิตวิญญาณตั้งนานแล้ว
ทว่าที่ผ่านมามันต้องทนทุกข์ทรมานกับการไร้ซึ่งพลังงานพิเศษที่เรียกว่า แรงดันวิญญาณ จึงไม่อาจใช้วิชานี้ออกมาได้
แต่บัดนี้ เมื่อมี พลังงานมฤตยู อยู่ในกำมือ…
จอมดาบมรณะก็ค้นพบว่า พลังขุมใหม่ที่เพิ่งได้รับมานี้ สามารถนำมาใช้ทดแทนแรงดันวิญญาณได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
เพียงแต่ว่า มันเพิ่งจะได้รับพลังงานมฤตยูมาหมาดๆ
พลังขุมนี้ยังคงอ่อนแอและบอบบางนัก จำเป็นต้องดูดซับพลังงานธาตุจากฟ้าดินมาแปรเปลี่ยน เพื่อหล่อเลี้ยงให้มันเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง
มุมปากของโม่หยิงเฉินยกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ
ถูกรางวัลที่หนึ่งเข้าให้แล้ว!
จะเรียกมันว่าพรสวรรค์หรือไม่ เขาจะเข้าใจมันหรือเปล่า หรือจะเคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนไหม ทั้งหมดนั้นไม่สำคัญเลยสักนิด
เขารู้เพียงแค่ว่า จอมดาบมรณะของเขา… แข็งแกร่งขึ้นอีกแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น มันยังแข็งแกร่งขึ้นในรูปแบบใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนอีกด้วย
แค่นี้ก็เกินพอแล้ว!
พลังโจมตีของ เพลงดาบมฤตยู ยังไม่สะดวกที่จะทดสอบในตอนนี้
แต่สำหรับ กายามายามฤตยู เขาสามารถทดสอบมันได้เดี๋ยวนี้เลย
มา… ลองใช้กายามายามฤตยูให้ดูหน่อย
เพียงแค่โม่หยิงเฉินส่งความคิดออกไป ร่างกายของจอมดาบมรณะที่ยืนอยู่เบื้องหน้าก็พลันเกิดความเปลี่ยนแปลง
จากร่างเนื้อที่จับต้องได้ กลับกลายเป็นเงาเลือนรางที่แผ่รัศมีสีเขียวหม่นออกมาบางๆ
แม้แต่อาภรณ์ผ้าหยาบที่สวมใส่และดาบยาวในมือ ก็ล้วนเข้าสู่สภาวะโปร่งแสงไร้ตัวตนไปพร้อมกัน
โม่หยิงเฉินลุกขึ้นยืนด้วยความสนใจใคร่รู้ เขายื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสหน้าอกของจอมดาบมรณะ
ท่อนแขนของเขาทะลุผ่านร่างกายของจอมดาบมรณะไปอย่างง่ายดายไร้ซึ่งแรงต้านทานใดๆ
สัมผัสได้เพียงความเย็นยะเยือกบางเบาราวกับลูบไล้ไปบนอากาศธาตุเท่านั้น
น่าสนใจดีนี่
นัยน์ตาของเขากลิ้งกลอกไปมา ก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว
แล้วเดินทะลุผ่านร่างของจอมดาบมรณะไปทั้งตัวเลยทีเดียว!
ผ่านทางสายใยจิตวิญญาณ…
เขาสัมผัสได้ว่า ภายในจิตใจอันราบเรียบดุจบ่อน้ำนิ่งของจอมดาบมรณะ คล้ายกับมีระลอกคลื่นแห่งความเหนื่อยใจแผ่ซ่านออกมาเล็กน้อย
เจ้า ลองมุดลงไปข้างล่างซิ โม่หยิงเฉินที่เล่นสนุกจนพอใจแล้ว ออกคำสั่งใหม่
จอมดาบมรณะเข้าใจความหมาย ร่างกายอันโปร่งแสงของมันค่อยๆ จมดิ่งลงสู่เบื้องล่าง
มันสามารถแทรกซึมลงไปในพื้นหินอันแข็งแกร่งใต้ฝ่าเท้าได้อย่างแนบเนียนและไร้สุ้มเสียง
ทว่าเมื่อดำดิ่งลงไปได้เพียงครึ่งเมตร ร่างนั้นก็ค่อยๆ ลอยกลับขึ้นมา
และคืนสภาพกลับเป็นร่างเนื้อดังเดิม
โม่หยิงเฉินมองดูมันด้วยความฉงน
คลื่นความรู้สึกของจอมดาบมรณะถูกส่งผ่านกลับมาทันที
โม่หยิงเฉินถึงได้กระจ่างแจ้ง ที่แท้ไม่ใช่ว่ามันดำน้ำลงไปลึกกว่านี้ไม่ได้ แต่เป็นเพราะ พลังงานมฤตยู หมดก๊อกเสียแล้วต่างหาก
ด้วยปริมาณพลังงานมฤตยูทั้งหมดที่จอมดาบมรณะเพิ่งจะได้รับมาในตอนนี้…
มันสามารถคงสภาวะกายามายามฤตยูไว้ได้เพียงสิบห้าวินาทีเท่านั้น!
แม้ระยะเวลาจะสั้นกุด แต่ประกายความตื่นเต้นในดวงตาของโม่หยิงเฉินกลับยิ่งลุกโชนเจิดจ้า
นี่มันไม่ใช่แค่การ ป้องกันการโจมตีทางกายภาพอย่างสมบูรณ์ ธรรมดาๆ แล้ว
แต่มันคือการ ละทิ้งข้อจำกัดทางกายภาพทุกชนิดอย่างสิ้นเชิง ในช่วงเวลาสั้นๆ ต่างหาก!
สิบห้าวินาที ฟังดูเหมือนจะน้อยนิด แต่นั่นคือการเปิดใช้งานอย่างต่อเนื่อง
การเปิดและปิดสภาวะกายามายามฤตยูนั้น เกิดขึ้นได้ในเสี้ยวความคิด และแทบจะไม่สูญเสียพลังงานเลย
นั่นหมายความว่า ในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีที่ไม่อาจหลบเลี่ยงได้ มันสามารถเปิดใช้สภาวะมายาในเสี้ยววินาทีนั้นได้ทันที!
อาศัยเวลาเพียงศูนย์จุดกี่วินาที ปล่อยให้การโจมตีนั้นทะลุผ่านร่างไปอย่างไร้ผล แล้วจึงปิดสภาวะมายาทันที
ลูกเล่นแบบนี้… พลิกแพลงได้เป็นร้อยเป็นพันรูปแบบ!
ภายในหัวของโม่หยิงเฉิน มีแผนการรบนับร้อยรูปแบบผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด
ประกายแสงในดวงตาของเขายิ่งมายิ่งเจิดจรัส
สิบห้าวินาที…
นั่นคือระยะเวลาหากเปิดใช้งานอย่างต่อเนื่อง
แต่หากเลือกเปิดสภาวะมายาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่การโจมตีจะปะทะร่าง เพื่อให้การโจมตีนั้นทะลุผ่านไป…
ระยะเวลาสิบห้าวินาทีนี้ จะทวีความน่ากลัวขึ้นไปอีกระดับ!
มันหมายความว่า… ก่อนที่พลังงานมฤตยูจะหมดลง
จอมดาบมรณะจะมีโอกาสหลบเลี่ยงการโจมตีที่หมายเอาชีวิตได้อย่างน้อยหลายสิบครั้ง!
เมื่อนำไปผสานรวมกับสัญชาตญาณการต่อสู้ระดับเทพสวรรค์อย่าง ลมพายุยังไม่ทันตั้งเค้า จักจั่นก็หยั่งรู้ภัยล่วงหน้า
หากหลบได้ ก็คาดเดาล่วงหน้าและหลบเลี่ยง
หากหลบไม่ได้ ก็ปล่อยให้ทะลุผ่านไปเสีย!
ยังไม่รวมถึงการลอบเร้น การซุ่มโจมตี การทะลุกำแพง…
ยุทธวิธีอันพิสดารและเหนือความคาดหมายนับไม่ถ้วน แวบผ่านเข้ามาในหัวของเขาอย่างรวดเร็ว
นี่มันไม่ใช่แค่คำว่า แข็งแกร่ง อีกต่อไป
แต่มันคือความ ไร้เทียมทาน ในระดับที่ไม่อาจหาทางรับมือได้เลยต่างหาก!
และที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านั้นก็คือ… นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
เมื่อพลังงานมฤตยูถูกบ่มเพาะจนแข็งแกร่งยิ่งขึ้นเรื่อยๆ
จากสิบห้าวินาที อาจกลายเป็นสิบห้านาที หรือแม้กระทั่งสิบห้าชั่วโมง!
เมื่อถึงเวลานั้น จอมดาบมรณะที่ป้องกันการโจมตีทางกายภาพอย่างสมบูรณ์แบบอย่างถาวร…
มุมปากของโม่หยิงเฉินยกยิ้มขึ้นสูงจนแทบจะฉีกถึงรูหูอย่างไม่อาจควบคุม
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบร้อนรนก็ดังใกล้เข้ามา
กู้เป่ยหวังและหลิงเทียนวิ่งกระหืดกระหอบตามกันเข้ามาในโถงใต้ดิน
หลังจากได้รับรายงานอย่างตื่นตระหนกฟังไม่ได้ศัพท์จากลูกน้อง ว่ารากฐานของมิติลับเกิดปัญหาใหญ่ระดับคอขาดบาดตาย ทั้งสองคนก็ร้อนรนจนแทบจะเป็นบ้า
ทว่าเมื่อมาถึง… พวกเขากลับยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่กับที่ ราวกับถูกมนตร์สะกด
นี่… นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน
สระสืบทอดพลังหายไปไหน
คนน่ะยังอยู่ครบ…
แต่สระล่ะ
สระสืบทอดพลังสีเงินยวงที่ดำรงอยู่มานานนับร้อยปี ซึ่งเป็นหนึ่งในรากฐานอันสำคัญยิ่งของทั้งสองตระกูล...
กลับ… แห้งขอดไปแล้วงั้นหรือ
เหลือทิ้งไว้เพียงหลุมลึกที่ว่างเปล่าไร้ร่องรอยใดๆ!
หลิงเทียนขยี้ตาตัวเองอย่างแรง ก่อนจะเพ่งมองอีกครั้ง สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำในพริบตา
ร่างทั้งร่างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
ที่เขาทนฝืนมาทั้งหมดเพื่ออะไรกัน
ก็เพื่อโควตาที่เหลือของสระสืบทอดพลังนี้ไม่ใช่หรือไง!
แต่สุดท้าย หน้าก็แตกยับเยิน วัสดุระดับ Sก็สูญเปล่า แล้วตอนนี้… แม้แต่น้ำแกงก้นหม้อก็ยังไม่มีเหลือให้ซดเลยงั้นหรือ
นี่มันเรื่องตลกร้ายอะไรกันวะเนี่ย!
อะแฮ่ม โม่หยิงเฉินกระแอมเบาๆ อย่างเก้อเขิน
ผู้นำตระกูลกู้ ข้อมูลของท่านนี่มัน… ไม่ค่อยตรงปกสักเท่าไหร่นะ
ท่านบอกเองไม่ใช่หรือ ว่าสระสืบทอดพลังนี้สามารถช่วยให้สัตว์อสูรห้าตัวหยั่งรากเคล็ดวิชาต่อสู้ได้
แล้วทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ…
สีหน้าของกู้เป่ยหวังดูไม่ได้ยิ่งกว่าคนอมทุกข์
โควตาสามที่ที่ควรจะได้มาอยู่ในมือ… กลับสลายกลายเป็นอากาศธาตุไปแบบนี้เนี่ยนะ
เขาอุตส่าห์ยอมจ่ายค่าตอบแทนอย่างมหาศาลเพื่อเชิญโม่หยิงเฉินมาที่นี่ เพื่ออะไรกันล่ะ
ก็เพื่อแลกกับโควตาสามที่นี้ให้กับลูกหลานในตระกูลไม่ใช่หรือไง!
รู้อย่างนี้ รู้อย่างนี้ว่าตระกูลกู้จะไม่ได้อะไรติดมือกลับไปเลยสักอย่าง…
สู้ปล่อยให้มิติลับแห่งนี้ถูกปิดตายต่อไปเสียยังจะดีกว่า!