ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 95 พลังแห่งมฤตยูเร้นลับ
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน
เยี่ยม! เสียงตวาดดังก้องของผู้อาวุโสหลงทำลายความเงียบงัน ฝ่ามือหนาตบลงบนโต๊ะฉาดใหญ่ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความปีติยินดีสุดขีด
ต้องเป็นเจ้านี่แหละ! ในที่สุดข้าก็หามันจนเจอ! นี่ต่างหากคือทักษะการต่อสู้ที่แท้จริง! เขาลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น ก้าวเดินไปมาภายในห้องหนังสือ
คลื่นลูกใหม่ไล่หลังคลื่นลูกเก่า ช่างน่าเกรงขามนัก!
นี่เป็นสัตว์อสูรของใครกัน ระดับ D… สัตว์อสูรตัวนี้มีพลังเพียงระดับ Dเท่านั้น!
แต่กลับถูกบ่มเพาะจนแข็งแกร่งถึงขั้นนี้ได้เชียวหรือ!
เสี่ยวหวางรีบประสานมือตอบคำถามตามที่หวางหงเฉียงผู้เป็นอาได้กำชับไว้
เรียนผู้อาวุโสหลง เจ้าของสัตว์อสูรตัวนี้มีนามว่าโม่หยิงเฉินครับ
เขาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น แห่งมณฑลเทียนไห่ และเป็นลูกศิษย์ของคุณอาของผมเองครับ
ดี! ดีมาก! ยอดเยี่ยมมากโม่หยิงเฉิน!
ผู้อาวุโสหลงหันขวับกลับมา นัยน์ตาทอประกายเจิดจ้าจ้องมองไปยังเฉินจื้อหมิง รอยยิ้มบนใบหน้าไม่อาจปิดบังไว้ได้อีกต่อไป
เสี่ยวเฉิน เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร
ลูกกระเดือกของเฉินจื้อหมิงขยับขึ้นลง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความขุ่นเคืองใจเรื่องการละเมิดกฎระเบียบเมื่อครู่นี้ ถูกคมดาบอันน่าตื่นตะลึงในวิดีโอฟาดฟันจนมลายหายไปสิ้นแล้ว
มีหรือที่เขาจะไม่เข้าใจเจตนารมณ์ของผู้อาวุโสหลง
ผู้อาวุโสหลงครับ นี่มันไม่ใช่แค่คำว่าดีแล้วครับ น้ำเสียงของเฉินจื้อหมิงแฝงความตื่นเต้นสั่นพร่าโดยที่เจ้าตัวก็ไม่ทันสังเกต
สิ่งนี้… ราวกับถูกสร้างมาเพื่อแผนการในครั้งนี้ของท่านโดยเฉพาะ!
ไม่สิ… ต้องบอกว่ามันเหนือล้ำกว่าความคาดหมายอันสูงสุดของเราไปไกลลิบลับเลยต่างหาก!
เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ชี้ไปยังภาพที่ถูกหยุดนิ่งไว้บนหน้าจอ
ท่านดูสิครับ ไม่ว่าจะเป็นการต่อสู้ในรอบแรกๆ ท่วงท่าการลงมืออันหมดจดงดงามของจอมดาบมรณะตัวนั้น
การปัดป้องทุกครั้งแม่นยำดั่งจับวาง การสวนกลับทุกดาบล้วนพุ่งเป้าไปที่จุดตาย
เพียงแค่นี้ก็ถือเป็นการแสดงทักษะการต่อสู้ระดับสูงสุดแล้ว
แถมยังมีช่วงกลาง ที่ต้องเผชิญหน้ากับวงล้อมของหุ่นเชิดทั้งยี่สิบตัว
แม้อยู่ท่ามกลางพายุฝนแห่งการโจมตีที่โหมกระหน่ำ แต่กลับสามารถพริ้วไหวไร้รอยขีดข่วนได้อย่างสง่างามและไร้กังวล
ความมั่นใจและความเยือกเย็นที่แผ่ซ่านออกมานั้น มากพอที่จะทำให้ผู้คนยอมสยบ!
ผู้อาวุโสหลงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม เป็นเชิงบอกให้เขาพูดต่อ
แต่จุดที่สำคัญที่สุด คือตอนที่หุ่นเชิดสี่สิบหกตัวสุดท้ายถูกกระตุ้นการทำงานพร้อมกัน!
เฉินจื้อหมิงสูดลมหายใจเข้าลึก ราวกับต้องการระบายความตระหนกทั้งหมดในอกออกมา
การใช้ร่างกายของตนเองเป็นเหยื่อล่อ ชักนำเครื่องจักรสังหารที่ไร้สติปัญญาทั้งสี่สิบหกตัวให้มารวมกันเป็นกระจุก!
ก่อนจะใช้ความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญ กวาดล้างทั้งหมดด้วยดาบเดียว
ความคิดทางยุทธวิธีและขีดความสามารถในการลงมือทำเช่นนี้… มันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงไหนกัน
เสี่ยวหวางที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างถึงกับเลือดลมสูบฉีดด้วยความฮึกเหิม ดูเหมือนว่าของที่คุณอาส่งมาในครั้งนี้ จะสร้างแรงสั่นสะเทือนทะลุฟ้าเสียแล้ว
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้อาวุโสหลงยิ่งมายิ่งเจิดจ้า
พูดได้ดี! เขาตบโต๊ะอีกครั้ง น้ำเสียงกังวานก้อง
ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือการต่อสู้ข้ามระดับ จากระดับ Dท้าทายระดับ C!
ใช้ความอ่อนแอสยบความแข็งแกร่ง ใช้กำลังน้อยนิดสยบศัตรูหมู่มาก!
จะมีสิ่งใดอีก ที่สามารถสื่อสารให้เด็กพวกนั้น… ให้พวกลูกหลานตระกูลใหญ่ที่ชอบทำตัวเย่อหยิ่งจองหองได้รับรู้และประจักษ์แก่สายตา ว่าการต่อสู้นั้น ไม่ใช่แค่การทุ่มเททรัพยากรหรือสะสมระดับพลังไปวันๆ ก็เพียงพอ!
เฉินจื้อหมิงพยักหน้าอย่างหนักแน่น ถูกต้องที่สุดครับ!
อีกทั้งจอมดาบมรณะยังเป็นสัตว์อสูรรูปแบบมนุษย์ ทุกท่วงท่า ทุกเทคนิคการส่งแรงของมัน ล้วนมีคุณค่าให้ศึกษาและนำไปลอกเลียนแบบได้มากกว่าสัตว์อสูรรูปแบบสัตว์เป็นไหนๆ
หากวิดีโอนี้ถูกเผยแพร่ออกไป ผลกระทบที่ตามมาย่อมประเมินค่ามิได้อย่างแน่นอน!
เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลองหยั่งเชิงถาม
ถ้าอย่างนั้น ผู้อาวุโสหลงครับ แล้ววิดีโอพยัคฆ์คลั่งเกราะเหล็กที่ตระกูลเซี่ยส่งมาก่อนหน้านี้…
ผู้อาวุโสหลงโบกมือปัด
อันนั้นน่ะหรือ เก็บไว้เถอะ
เฉินจื้อหมิงอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะได้ยินผู้อาวุโสหลงกล่าวต่ออย่างเนิบนาบ
เก็บไว้ใช้เป็นกรณีศึกษาด้านลบในวันข้างหน้าก็แล้วกัน
เอาไว้สอนเด็กๆ ให้เข้าใจ… ว่าไอ้การมีแต่พละกำลัง แต่ไร้สมองใช้วิธีต่อสู้แบบวัวถึกชนดะมันน่าสมเพชแค่ไหน
พรืด—
เสี่ยวหวางกลั้นไม่อยู่แทบจะหลุดขำออกมา ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากแน่น ส่วนเฉินจื้อหมิงก็มีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เรื่องนี้ชักช้าไม่ได้ ผมจะรีบกลับไปจัดการเดี๋ยวนี้
ผมจะนำทีมด้วยตัวเอง และใช้อำนาจสูงสุดในการโปรโมทวิดีโอนี้ให้ขจรขจายไปทั่วจักรวรรดิหลงเซี่ย!
สองวันต่อมา
ภายในโถงใต้ดินอันกว้างใหญ่ เหลือเพียงคนสนิทของตระกูลกู้และตระกูลหลิงไม่กี่คนที่นั่งเฝ้าเวรยามด้วยความเบื่อหน่าย
โม่หยิงเฉินที่นั่งขัดสมาธิหลับตาทำสมาธิมาตลอด จู่ๆ ก็เบิกตากว้างขึ้น
เขาสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง ภายในห้วงจิตวิญญาณ สายใยที่เชื่อมต่อระหว่างเขากับจอมดาบมรณะ กำลังสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง
เบื้องหน้า สระสืบทอดพลังที่เคยสงบนิ่ง พลันสาดแสงสีแดงฉานออกมาโดยไร้สัญญาณเตือน
น้ำสีเงินในสระเดือดพล่านราวกับถูกต้มด้วยไฟนรก ฟองอากาศปุดๆ ผุดพรายขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
เกิดอะไรขึ้น! ยามรักษาการณ์คนหนึ่งตกใจจนสะดุ้งโหยง
ในบันทึกของตระกูลบอกไว้ว่า กระบวนการสืบทอดพลังจะดำเนินไปอย่างเงียบสงบ พอเสร็จสิ้น สัตว์อสูรก็จะเดินขึ้นมาเองไม่ใช่หรือไง!
นั่นสิ แล้วนี่ทำไมมันถึงเดือดปุดๆ เหมือนน้ำเดือดแบบนี้ เอะอะโวยวายเกินไปแล้ว!
อย่ามัวแต่เดาเลย! ต้องเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นแน่ๆ เร็วเข้า รีบไปแจ้งท่านผู้นำตระกูลเดี๋ยวนี้!
ที่นี่คือรากฐานสำคัญของทั้งตระกูลกู้และตระกูลหลิง หากเกิดข้อผิดพลาดขึ้น พวกเราไม่มีปัญญารับผิดชอบไหวหรอกนะ!
เหล่ายามรักษาการณ์ต่างลุกลี้ลุกลนวุ่นวายไปหมด ทว่าโม่หยิงเฉินกลับยังคงนั่งนิ่ง สีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด
เขาไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าสระสืบทอดพลังบัดซบนี่จะเกิดปัญหาอะไรขึ้น
สิ่งเดียวที่เขาห่วงคือจอมดาบมรณะของเขา การสืบทอดพลังงี่เง่าอะไรนี่… ขออย่าได้มีเรื่องตุกติกจนส่งผลกระทบต่อสัตว์อสูรของเขาเด็ดขาด
หากเป็นเช่นนั้น เขาจะพังทั้งสระบ้าๆ นี่ รวมไปถึงถอนรากถอนโคนตระกูลกู้และตระกูลหลิงให้สิ้นซากเลยคอยดู!
ขณะที่สายตาของเขาจดจ้องอย่างไม่ลดละ
ภายใต้แสงสีแดงแสบตาที่สาดส่องออกมาจากสระ ของเหลวสีเงินที่กำลังเดือดพล่านกลับเริ่มระเหยหายไปอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ในท้ายที่สุด ของเหลวสีเงินยวงที่เคยเต็มเปี่ยมทั้งสระ กลับถูกบีบอัดจนหมดสิ้น ก่อตัวเป็นหยดน้ำสีเลือดที่โปร่งแสงและเปล่งประกายราวกับมีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่ภายในเพียงหยดเดียว
ฟุ่บ!
หยดน้ำสีเลือดนั้นพุ่งทะยานกลายเป็นเส้นแสงสีแดง พุ่งทะลวงเข้าสู่กลางหน้าผากของจอมดาบมรณะในชั่วพริบตา
วินาทีที่หยดน้ำนั้นซึมซาบเข้าไป จอมดาบมรณะก็ขยับตัว
โม่หยิงเฉินรู้สึกเพียงแค่ตาพร่ามัวไปชั่วขณะ เงาร่างที่ยืนตระหง่านอยู่กลางสระสืบทอดพลังก็อันตรธานหายไปในอากาศธาตุ
พริบตาต่อมา เงาเลือนรางที่แทบจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าวาบผ่านขึ้น
จอมดาบมรณะก็ได้มาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้าเขาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี
เทเลพอร์ตงั้นหรือ
ความคิดนี้แล่นผ่านเข้ามาในหัวของโม่หยิงเฉิน ก่อนจะถูกเขาปฏิเสธปัดตกลงไปทันที
ไม่สิ ไม่ใช่เทเลพอร์ต
เทเลพอร์ตคือพลังมิติ มันจะไม่หลงเหลือร่องรอยหรือเงาตกค้าง เสี้ยววินาทีเมื่อครู่นี้ สายตาของเขาสามารถจับภาพเงาที่จางมากๆ ไว้ได้ชัดเจน
หากเทียบกับเทเลพอร์ตแล้ว สิ่งนี้ดูเหมือนกับ…
ก้าวพริบตา!
หัวใจของโม่หยิงเฉินกระตุกวูบ ไม่อาจรักษาความเยือกเย็นไว้ได้อีกต่อไป เขารีบเปิดหน้าต่างสถานะของจอมดาบมรณะขึ้นมาในใจทันที
[เผ่าพันธุ์: จอมดาบมรณะ]
[ระดับ: D ขั้น 2 – วัยเยาว์]
[พรสวรรค์เฉพาะตัว: มฤตยู]
[เคล็ดวิชาต่อสู้เฉพาะตัว: เพลงดาบมฤตยู]
[อุปกรณ์สวมใส่: ดาบอัคคีหลั่งไหล]
[ธาตุ: โลหะ]
[พละกำลัง: 290]
[ความว่องไว: 315]
[สติปัญญา: 275]
[ความอึด: 200]
[ทักษะ: วิถีดาบทะลวงสวรรค์, วิชาชักดาบ, คมดาบสะท้านฟ้า]
[ชะตากำเนิด: 6]
[มฤตยู: พรสวรรค์พิเศษเฉพาะสัตว์อสูร ได้รับพลังแห่งการควบคุมมฤตยูและสามารถประยุกต์ใช้พลังงานมฤตยู ทักษะพิเศษ กายามายามฤตยู]
[กายามายามฤตยู: กระตุ้นพลังงานมฤตยู ทำให้ร่างกายเข้าสู่สภาวะโปร่งแสงไร้ตัวตน ป้องกันการโจมตีทางกายภาพอย่างสมบูรณ์]
[เพลงดาบมฤตยู: เคล็ดวิชาต่อสู้เฉพาะตัวของสัตว์อสูรตนนี้]
[เอฟเฟกต์พิเศษ: ทุกครั้งที่โจมตี จะทำการอัดฉีดพลังงานมฤตยูเข้าสู่ร่างของเป้าหมาย ผู้โจมตีสามารถเลือกจุดระเบิดพลังงานทั้งหมดที่อัดฉีดเข้าไปได้ทุกเมื่อตามต้องการ]