ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 94 ใช้เส้นสายงั้นหรือ ลองดูก่อนเถอะ
หนูบอกแล้ว! พ่อคะ หนูบอกไปตั้งแต่แรกแล้ว! หลิงเสี่ยวเสี่ยวตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ หนูบอกว่าเพื่อนร่วมชั้นโม่เก่งกาจมากแค่ไหน แต่พวกพ่อกับแม่ก็ไม่เชื่อ! หาว่าเด็กอย่างหนูจะไปรู้อะไร!
ตอนที่พ่อออกไป หนูยังย้ำกับแม่อีกครั้งว่า โม่หยิงเฉินขอแค่ผลึกเทียนไห่หนึ่งร้อยก้อนเขาก็ยอมช่วยแล้ว…
แต่แม่กลับด่าว่าหนูอ่อนหัด โดนไอ้เด็กยากจนหลอกเอา…
ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องรับแขกในฉับพลัน
พายุอารมณ์คลุ้มคลั่งของหลิงเทียนหยุดชะงักลงกลางอากาศ
เท่าไหร่นะ มันเรียกเท่าไหร่นะ
หลิงเสี่ยวเสี่ยวตกใจกลัวจนตัวสั่น เผลอตอบทวนซ้ำไปโดยสัญชาตญาณ หนึ่ง… หนึ่งร้อยก้อน ผลึกเทียนไห่หนึ่งร้อยก้อนค่ะ
หนึ่งร้อยก้อน... หลิงเทียนพึมพำตัวเลขนี้ซ้ำไปซ้ำมาราวกับคนเสียสติ
เขาค่อยๆ หันหน้าไปช้าๆ
สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่มุมห้อง… ตรงซากกล่องเปล่าของ หัวใจนิรันดร์ ที่ถูกเขาปาจนแหลกละเอียด
วัสดุวิวัฒนาการระดับ S…
เทียบกับผลึกเทียนไห่แค่หนึ่งร้อยก้อน...
มูลค่าของมันห่างชั้นกันราวกับฟ้ากับเหว!
ฮะ… ฮ่าๆๆๆๆ!
จู่ๆ หลิงเทียนก็ระเบิดเสียงหัวเราะแหบพร่าและบ้าคลั่งออกมา เขายกมือชี้หน้าไป๋เชี่ยนหรู หัวเราะจนน้ำตาแทบจะไหลริน
เจ้าได้ยินไหม ไป๋เชี่ยนหรู! ร้อยก้อน! แค่ผลึกเทียนไห่หนึ่งร้อยก้อน!
นังโง่ผลาญสมบัติ! วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!
เอาสิ! หลิงเทียน คิดว่าข้ากลัวท่านหรือไง! ไป๋เชี่ยนหรูเองก็ไม่ยอมแพ้ ตะเบ็งเสียงสู้
เข้ามาเลย! ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าผู้นำตระกูลสวะๆ ที่เก่งแต่เอาอารมณ์มาลงกับเมียอย่างท่าน จะทำอะไรข้าได้!
คฤหาสน์ตระกูลหลิง… บัดนี้ได้พังพินาศจนกลายเป็นขุมนรกขนาดย่อมไปเสียแล้ว
ในขณะที่ตระกูลหลิงกำลังลุกเป็นไฟด้วยความวุ่นวาย
ณ อีกฟากฝั่งหนึ่งของแผ่นดิน ข้อมูลภาพบันทึกระดับลับสุดยอดไฟล์หนึ่ง ได้ถูกส่งข้ามระยะทางหลายพันลี้ มุ่งตรงสู่ใจกลางอำนาจของจักรวรรดิหลงเซี่ย
นครจิงตู ภายในเรือนสี่ประสานอันเงียบสงบและตัดขาดจากโลกภายนอก
ชายชราในชุดทรงซุนยัดเซ็นกำลังยืนเคียงข้างชายชราผมดอกเลาอีกคนหนึ่ง ทั้งสองกำลังทอดสายตามองภาพฉายโฮโลแกรมเบื้องหน้า
ในภาพนั้น ปรากฏร่างของสัตว์อสูรสายพันธุ์พยัคฆ์อันน่าเกรงขาม กำลังพุ่งทะยานฝ่าวงล้อมสังหารศัตรูนับร้อยด้วยตัวคนเดียว ทุกท่วงท่าการโจมตีล้วนหนักหน่วงรุนแรง ก่อเกิดพายุหมุนพัดกระหน่ำ
ผู้อาวุโสหลง นี่คือภาพบันทึกที่ส่งมาจากตระกูลเซี่ยครับ ชายชราผมดอกเลาเอ่ยทำลายความเงียบ
พยัคฆ์คลั่งเกราะเหล็กระดับ C เผชิญหน้ากับศัตรูในระดับเดียวกันที่อยู่ในขั้นสูงสุดทั้งหมด
กระบวนการต่อสู้เฉียบขาดดุดัน และมีความสวยงามน่าชมมาก
สำหรับตอนนี้ หากจะใช้เพื่อโปรโมทแนวคิดทักษะการต่อสู้ของสัตว์อสูรรูปแบบใหม่ วิดีโอนี้ถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้วครับ
ท่านคิดว่า… เราจะเลือกวิดีโอนี้ดีหรือไม่ครับ
ชายชราผู้เอ่ยถามมีนามว่า เฉินจื้อหมิง
ผู้บัญชาการสูงสุดฝ่ายบริหารแห่งนครจิงตู
โดยปกติแล้ว เรื่องเล็กน้อยอย่างการคัดเลือกวิดีโอโปรโมท ไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องลงมาจัดการด้วยตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ทว่าบุคคลที่ยืนอยู่เคียงข้างเขานี้ คือ หลงอู๋จี้… ผู้อาวุโสหลง!
แม้ฉากหน้าผู้อาวุโสหลงจะรับผิดชอบเพียงระบบการศึกษาของจักรวรรดิหลงเซี่ย
แต่ตัวเขาและสัตว์อสูรคู่กายของเขา คือเสาหลักศักดิ์สิทธิ์ที่ค้ำยันเสถียรภาพของจักรวรรดิแห่งนี้!
และแคมเปญระดับชาติในการเผยแพร่ความสำคัญของ ทักษะการต่อสู้ ในครั้งนี้
ก็เป็นนโยบายที่ผู้อาวุโสหลงเป็นผู้เสนอและผลักดันด้วยตนเอง
เฉินจื้อหมิงย่อมไม่กล้าละเลยแม้แต่เศษเสี้ยว
ผู้อาวุโสหลงมองดูพยัคฆ์คลั่งเกราะเหล็กที่อาละวาดอย่างบ้าคลั่งในภาพฉาย ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ
มีดีแค่นี้เองหรือ
เฉินจื้อหมิงรีบอธิบาย ผู้อาวุโสหลงครับ นี่คือภาพบันทึกที่ดีที่สุดเท่าที่เรารวบรวมมาได้ในขณะนี้แล้วครับ
พยัคฆ์คลั่งเกราะเหล็กระดับ C ขั้นสูงสุด เผชิญหน้ากับหมาป่าหลังเหล็กระดับเดียวกันถึงหนึ่งร้อยตัวตามลำพัง และสามารถกดดันศัตรูได้ตลอดทั้งการต่อสู้
จังหวะการต่อสู้ไม่มีความยืดยาดแม้แต่น้อย สร้างแรงกระแทกทางสายตาได้อย่างยอดเยี่ยม
เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเสริมต่อ หากนำไปใช้โปรโมทให้ประชาชนทั่วไปและผู้ฝึกสัตว์ระดับต้นดู ผลลัพธ์น่าจะออกมาดีที่สุดครับ
ความหมายแฝงก็คือ… วิดีโอนี้มันดูง่าย ตรงไปตรงมา และมีความอลังการพอที่จะตบตาคนทั่วไปได้
ผู้อาวุโสหลงไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เขาเพียงยกถ้วยชาขึ้นมาเป่าฟองเบาๆ
ความสวยงามน่ะพอใช้ได้ แต่ทักษะล่ะ
มีแต่พละกำลังอันป่าเถื่อน สิ้นเปลืองพละกำลังไปกับท่วงท่าที่ไร้ประโยชน์ถึงสามส่วนเป็นอย่างน้อย
รอยความลำบากใจพาดผ่านใบหน้าของเฉินจื้อหมิง
เขารู้ดีว่าสายตาของผู้อาวุโสหลงนั้นเฉียบแหลมและเข้มงวดเพียงใด แต่นี่คือวิดีโอที่ดีที่สุดที่ส่งมาจากทั่วประเทศแล้วจริงๆ
ถ้าอย่างนั้น… เรากำหนดใช้วิดีโอนี้ไปก่อนชั่วคราวดีไหมครับ เขาลองหยั่งเชิงถาม
ขณะที่ผู้อาวุโสหลงกำลังจะพยักหน้า ประตูห้องหนังสือก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงจากด้านนอก
ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทะมัดทะแมงวิ่งหอบแฮ่กเข้ามา
ในมือชูแผ่นเก็บข้อมูลขึ้นสูง
ผู้อาวุโสหลง! ท่านผู้บัญชาการเฉิน! เมืองเทียนอวิ๋นเพิ่งส่งภาพบันทึกด่วนพิเศษมา ท่านต้องดูให้ได้นะครับ!
คิ้วของเฉินจื้อหมิงขมวดเข้าหากันทันที
ข้อมูลทั้งหมดที่ส่งมารายงานเบื้องบน จะต้องผ่านการคัดกรอง จัดระดับโดยหน่วยงานใต้บังคับบัญชาของเขาก่อน จึงจะนำเสนอขึ้นมาได้
การกระทำที่ข้ามขั้นตอนทั้งหมดและส่งตรงถึงหน้าผู้อาวุโสหลงเช่นนี้ ถือเป็นการละเมิดกฎอย่างร้ายแรง!
ขณะที่เขากำลังจะอ้าปากตำหนิ หลงอู๋จี้กลับหัวเราะขึ้นมาก่อน
เสี่ยวหวาง เจ้ากำลังใช้เส้นสายผ่านข้าอย่างโจ่งแจ้งเลยนะเนี่ย
เขาปรายตามองเฉินจื้อหมิงที่มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะเอ่ยแซว
ใครกันที่มีหน้ามีตาถึงขนาดทำให้เจ้าทิ้งกฎระเบียบ ส่งของตรงมาถึงมือข้าได้
ดูสิ ท่านผู้บัญชาการเฉินของเราโกรธจนหน้าดำหน้าแดงไปหมดแล้ว
คำพูดของหลงอู๋จี้ จงใจออกรับแทนเจ้าหน้าที่สื่อสารของตนอย่างชัดเจน
มีหรือที่เฉินจื้อหมิงจะฟังไม่ออก
เขาจึงหัวเราะฮ่าๆ ออกมากลบเกลื่อน
ไม่เป็นไรครับ นิสัยของผู้อาวุโสหลง ผมย่อมรู้ดี ท่านตงฉินยุติธรรมเสมอ
แหล่งที่มาของวิดีโอไม่สำคัญหรอกครับ ขอเพียงแค่มันตอบโจทย์ความต้องการของผู้อาวุโสหลงและสร้างประโยชน์ให้จักรวรรดิหลงเซี่ยของเราได้ มันก็คือเรื่องดีทั้งนั้น!
กล่าวจบ เขาก็หันไปมองผู้อาวุโสหลงด้วยท่าทีนอบน้อมขอคำชี้แนะ
ถ้าอย่างนั้น… ผู้อาวุโสหลง เรามาดูวิดีโอนี้ด้วยกันดีไหมครับ
เอาสิ เปิดเลย!
เจ้าหน้าที่สื่อสารที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวหวาง เพิ่งจะรู้ตัวว่าตนเองบุ่มบ่ามเกินไป จึงรู้สึกประหม่าขึ้นมาเล็กน้อย
เขาเชื่อมต่อวิดีโอเข้ากับหน้าจอโฮโลแกรมเบื้องหน้าคนทั้งสองทันที
หน้าจอสว่างวาบขึ้น
คิ้วของผู้อาวุโสหลงและเฉินจื้อหมิงขมวดเข้าหากันโดยไม่ได้นัดหมาย
ในวิดีโอ อุปกรณ์บันทึกภาพดูเหมือนจะถูกวางทิ้งไว้บนพื้นอย่างลวกๆ
มุมกล้องเอียงกะเท่เร่ ราวกับไม่มีความตั้งใจจะถ่ายทำให้ออกมาดีเลยแม้แต่น้อย
วิดีโอคุณภาพต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนี้ ส่งขึ้นมาทำไมกัน
หัวใจของเสี่ยวหวางกระตุกวูบ รีบอธิบายลนลาน
ผู้อาวุโสหลงครับ วิดีโอนี้ คุณอาหวางหงเฉียงเป็นคนส่งมาครับ
ท่านกำชับนักกำชับหนา ว่าต้องส่งถึงมือท่านโดยตรง ผมก็เลยร้อนใจไปหน่อย…
ที่แท้ก็ตาเฒ่าหวางหงเฉียงนี่เอง ผู้อาวุโสหลงยกมือขึ้นปราม ตาแก่นี่ก็จริงๆ เลย ส่งตรงมาหาข้าก็สิ้นเรื่อง ทำไมต้องลำบากให้เจ้าวิ่งเอามาให้ด้วย
ทว่าสิ้นคำพูดของเขา ภาพในวิดีโอก็ปรากฏร่างของจอมดาบมรณะก้าวเข้าสู่สนามรบ
กริ๊ก กริ๊ก กริ๊ก…
เสียงแผ่วเบาสามครั้ง หุ่นเชิดสามตัวร่วงหล่นลงกับพื้น
มือที่ถือถ้วยชาของผู้อาวุโสหลงหยุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศ
จากนั้นคือ ห้าตัว สิบตัว สิบห้าตัว…
เงาร่างของจอมดาบมรณะตัวนั้น
เคลื่อนไหวท่ามกลางฝูงหุ่นเชิด ราวกับนักเต้นรำผู้บรรลุศิลปะขั้นสูงสุด
การวาดดาบแต่ละครั้งเรียบง่าย ทรงประสิทธิภาพ และไร้ซึ่งท่วงท่าสูญเปล่าแม้แต่น้อย
ผู้อาวุโสหลงค่อยๆ วางถ้วยชาลงบนโต๊ะ
เมื่อหุ่นเชิดทั้งยี่สิบตัวถูกจอมดาบมรณะรื้อถอนชิ้นส่วนราวกับของเล่นทีละตัวจนล้มกลิ้ง
รอยยิ้มปั้นแต่งบนใบหน้าของเฉินจื้อหมิงก็ปลาสนาการไปจนสิ้น
ถูกแทนที่ด้วยความเคร่งขรึมและหนักอึ้ง
และในท้ายที่สุด เมื่อหุ่นเชิดทั้งสี่สิบหกตัวกระตุ้นการทำงานพร้อมกัน
เมื่อพวกเขาเห็นจอมดาบมรณะเก็บดาบเข้าฝัก อาศัยเพียงการก้าวเท้าเดินอย่างลีลาศฝ่าพายุเหล็กกล้า
แม้แต่จังหวะการหายใจของผู้อาวุโสหลงก็ยังหยุดชะงักไปชั่วขณะ
ลมพายุยังไม่ทันตั้งเค้า จักจั่นก็หยั่งรู้ภัยล่วงหน้า… เขาพึมพำออกมาโดยสัญชาตญาณ
จากนั้น… ก็คือวิชาชักดาบอันเจิดจรัสสะท้านฟ้า
เพียงดาบเดียว กวาดล้างทั้งลานประลอง!
ภาพหยุดนิ่งอยู่ที่แผ่นหลังอันโดดเดี่ยวของจอมดาบมรณะที่หันหลังเดินจากไป
ภายในห้องหนังสือ… หลงเหลือเพียงความเงียบงันราวกับไร้สรรพสิ่ง