ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 93 การสืบทอดเริ่มต้น ตระกูลหลิงบ้านแตกสาแหรกขาด
วินาทีนั้นเอง ณ ใจกลางมิติลับ พลันบังเกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นอย่างกะทันหัน
ผืนดินที่เกลื่อนกลาดไปด้วยซากหุ่นเชิดโลหะส่งเสียงคำรามกึกก้อง ก่อนจะค่อยๆ ทรุดตัวจมลงไป เผยให้เห็นหลุมลึกขนาดยักษ์
พริบตาต่อมา ของเหลวสีเงินยวงที่ไม่ทราบที่มาพลันหลั่งไหลมารวมกันจนเต็มหลุม ก่อตัวเป็นสระน้ำที่มีกลิ่นอายพิศวง
กู้เป่ยหวังหันมองโม่หยิงเฉินด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงจังยิ่ง
น้องโม่ นี่คือ สระสืบทอดพลัง
จากบันทึกประสบการณ์ที่ผ่านมา ของเหลวในสระนี้สามารถช่วยให้สัตว์อสูรจำนวนห้าตัว ตื่นรู้และหยั่งรากเคล็ดวิชาการต่อสู้เฉพาะตัวของพวกมันได้
ในเมื่อเจ้าเป็นผู้ทะลวงผ่านมิติลับนี้ เจ้าก็สมควรเป็นคนแรกที่ได้ใช้มัน
เขาก้มศีรษะให้โม่หยิงเฉินอย่างให้เกียรติ
เชิญ
กล่าวจบ กู้เป่ยหวังก็หยุดชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปกล่าวกับทุกคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
กระบวนการสืบทอดพลังนี้จำเป็นต้องใช้เวลา หากเร็วก็อาจจะหลายชั่วโมง หากช้าก็อาจกินเวลาหนึ่งถึงสองวันเต็ม
ผู้อาวุโสหวาง ปรมาจารย์ไป๋ เฒ่าหลิง พวกท่านโปรดกลับไปพักผ่อนก่อนเถิด ทิ้งคนไว้รอฟังข่าวที่นี่สักสองสามคนก็พอแล้ว
เมื่อทุกคนแยกย้ายกันไป เหลือเพียงคนสนิทของตระกูลกู้ไม่กี่คนที่รั้งรออยู่ โถงใต้ดินอันกว้างใหญ่ก็พลันเงียบสงัดและว่างเปล่าลงในพริบตา
ภายใต้การพยักหน้าอนุญาตของโม่หยิงเฉิน จอมดาบมรณะก็ก้าวเดินลงไปในสระสืบทอดพลังสีเงินยวง
ของเหลวสีเงินที่เหนียวหนืดค่อยๆ เอ่อท่วมข้อเท้า หัวเข่า บั้นเอว อย่างไร้สุ้มเสียง
จนกระทั่งกลืนกินร่างของมันลงไปจนหมดสิ้น
ผิวน้ำในสระราบเรียบสนิท ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ แม้แต่น้อย มันสงบนิ่งจนดูน่าขนลุก
โม่หยิงเฉินรวบรวมสมาธิ พยายามสัมผัสถึงสถานะของจอมดาบมรณะ
ทว่าในวินาทีที่ของเหลวสีเงินมิดเหนือศีรษะของมันนั้นเอง…
สายใยจิตวิญญาณที่เชื่อมต่อผูกพันธสัญญาเลือดระหว่างเขากับมัน พลันถูกตัดขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาที!
โม่หยิงเฉินขมวดคิ้วมุ่น
ความรู้สึกนี้… แตกต่างจากการถูกตัดขาดสัมผัสอันเลือนรางในช่วงที่สัตว์อสูรกำลังวิวัฒนาการอย่างสิ้นเชิง
มันเหมือนกับว่า… ถูกกระชากตัวเข้าไปสู่อีกมิติหนึ่งที่ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสมบูรณ์
ยิ่งไปกว่านั้น ในเสี้ยววินาทีก่อนที่สายใยจิตวิญญาณจะขาดสะบั้นลง…
โม่หยิงเฉินทันเห็นว่า ภายในดาบอัคคีหลั่งไหลที่จอมดาบมรณะโอบกอดไว้แนบอกนั้น…
คล้ายกับมีประกายแสงสีแดงเข้มวาบผ่านไปอย่างรวดเร็วจนแทบสังเกตไม่เห็น
ตาฝาดไปงั้นหรือ
เขายังคงรักษาสีหน้าให้เรียบเฉย เดินไปหาขั้นบันไดหินที่ดูสะอาดตา แล้วทิ้งตัวลงนั่งอย่างไม่หยี่ระ
ณ คฤหาสน์หรูหราของตระกูลหลิงในย่านชานเมือง
เสียงข้าวของเครื่องใช้และเครื่องลายครามราคาแพงระยับถูกจับทุ่มกระแทกพื้นจนแตกกระจายดังสนั่นระงมไปทั่วคฤหาสน์ สลับกับเสียงแผดคำรามอย่างบ้าคลั่งของชายวัยกลางคนที่ไม่อาจควบคุมอารมณ์ได้อีกต่อไป
เหล่าคนรับใช้ต่างพากันไปหดตัวสั่นงันงกอยู่ตรงมุมระเบียง ปิดปากเงียบกริบ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ภายในห้องรับแขกที่เคยโอ่อ่าหรูหรา บัดนี้เต็มไปด้วยซากปรักหักพังเกลื่อนกลาด
ไป๋เชี่ยนหรูดวงตาบวมช้ำจากการร้องไห้ นั่งหดตัวคุดคู้ราวกับนกกระทาที่ตื่นตระหนกอยู่ตรงมุมโซฟา
สองมือบีบเข้าหากันแน่น
เผชิญหน้ากับโทสะอันเดือดดาลดั่งพายุสายฟ้าของผู้เป็นสามี นางไม่กล้าปริปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ
หลิงเสี่ยวเสี่ยวก็ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ตรงหน้าประตู
เธอมองดูผู้เป็นพ่อที่กำลังอาละวาดราวกับคนเสียสติ ริมฝีปากสั่นระริกพยายามจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็จำต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป
ข้าให้เจ้าไปเชิญคน! แล้วเจ้าไปขุดเอาตัวบัดซบที่ไหนมาวะ!
หลิงเทียนตวัดเท้าเตะแจกันโบราณประเมินค่ามิได้จนลอยละลิ่วกระแทกกำแพงแตกละเอียด
เขาชี้หน้าด่าไป๋เชี่ยนหรูอย่างสาดเสียเทเสีย
ปรมาจารย์ ปรมาจารย์จากนครจิงตูกระนั้นหรือ ถุย!
ใบหน้าของเขาแดงก่ำ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะหายใจที่หอบเหนื่อย
แค่ผ่านด่านมิติลับไม่ได้ ข้าก็ยังพอรับได้! ถือว่าฝีมืออ่อนด้อยกว่าข้าก็ยอมรับ!
แต่มันทำบ้าอะไรลงไป! เจ้าเห็นสภาพทุเรศทุรังของมันหรือไม่!
ผู้อาวุโสหวาง! ข้าผิดไปแล้ว! ข้ามันตาบอดสอดรู้!
เขาดัดเสียงเลียนแบบน้ำเสียงคร่ำครวญน่าสมเพชของไป๋จิงชุน
พร้อมกับตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่เพื่อประชดประชัน ก่อนจะแสร้งร้องห่มร้องไห้
ได้โปรดละเว้นข้าสักครั้งเถิด! ข้ายินดีทุ่มเทแรงกายแรงใจที่เหลืออยู่เพื่อจักรวรรดิหลงเซี่ย!
ฮ่าๆๆๆ! แรงกายแรงใจที่เหลืออยู่!
หลิงเทียนหัวเราะลั่นราวกับคนบ้า
หน้าของข้า! หน้าของตระกูลหลิง! ถูกไอ้สวะนั่นเอาไปทิ้งจนป่นปี้ไม่มีชิ้นดีไปถึงนอกเมืองเทียนอวิ๋นแล้ว!
เขากระชากกล่องเปล่าที่เคยบรรจุหัวใจนิรันดร์ขึ้นมาจากโต๊ะ
แล้วปาอัดลงแทบเท้าไป๋เชี่ยนหรูอย่างแรง
หมดสิ้นแล้ว! เพื่อเชิญมันมา วัสดุวิวัฒนาการระดับ Sที่ข้ายังตัดใจใช้เองไม่ลง ต้องมลายหายวับไปกับตา!
และสุดท้าย… ยังต้องเอาไปประเคนให้ไอ้เด็กแซ่โม่นั่นเพื่อเป็นการขอขมาอีก!
ข้าล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าไอ้สวะอย่างไป๋จิงชุน มันไปทำพันธสัญญาครอบครองสัตว์อสูรระดับ Aได้ยังไง!
เดี๋ยวนี้เกณฑ์มาตรฐานผู้ฝึกสัตว์ของจักรวรรดิหลงเซี่ยมันตกต่ำลงถึงเพียงนี้เชียวหรือ!
คราวนี้ ตระกูลหลิงของเรา… เสียทั้งขึ้นทั้งล่อง ขาดทุนย่อยยับ!
เพล้ง—!
แจกันเคลือบศิลาดลราคาแพงลิบลิ่วอีกลูกถูกจับทุ่มลงพื้นจนแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
ทันทีที่ได้ยินเสียงแตกหัก ไป๋เชี่ยนหรูก็สะดุ้งเฮือกด้วยความหวาดกลัว ร่างทั้งร่างหดลึกลงไปในโซฟา
นางเงยหน้าขึ้นมองหลิงเทียนที่ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ร้าย
ด้วยสีหน้าน่าเวทนา น้ำเสียงสั่นเครือแผ่วเบาราวกับเสียงยุงบิน
ข้า… ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันนี่นา ว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ไปได้…
ก็… ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเขาเป็นปรมาจารย์ผู้ฝึกสัตว์ที่มีชื่อเสียงโด่งดังในนครจิงตู…
ใครจะไปรู้ล่ะ ว่าเขาจะไร้กระดูกสันหลังขนาดนี้ พอเจอหน้าผู้อาวุโสหวางปุ๊บก็เข่าอ่อนกลายเป็นหมาหงอยไปเลย…
หลิงเทียนหันขวับกลับมา เสียงหอบหายใจฟืดฟาดดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องรับแขกอันกว้างขวาง
เขามองดูสภาพภรรยาของตนเองในยามนี้
ความโกรธที่อัดแน่นเต็มอกราวกับถูกก้อนหินอุดตันไว้ กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เป็นแบบนี้ทุกครั้ง!
ผู้หญิงคนนี้ ถนัดนักเรื่องปั้นหน้าเศร้าเล่าความเท็จ ทำตัวน่าสงสารเวลาที่ตัวเองทำผิด
เขาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามอย่างหมดอาลัยตายอยาก
สองมือสอดเข้าไปขยุ้มเส้นผมของตัวเอง คำรามในลำคอด้วยความเจ็บปวด
แต่งงานกับเจ้า ข้าคง… ทำกรรมหนักมาแปดชาติ!
ทว่าคำพูดประโยคนี้ ราวกับไปจี้ถูกจุดตายของไป๋เชี่ยนหรูเข้าอย่างจัง
ผู้หญิงที่เพิ่งทำตัวน่าสงสารเมื่อครู่ ความหวาดกลัวบนใบหน้าพลันมลายหายไปจนสิ้น
หลิงเทียน ท่านหมายความว่ายังไง!
น้ำเสียงของนางตวัดสูงปรี๊ด แหลมปรี๊ดบาดหู
เสียใจงั้นหรือ เสียใจที่แต่งงานกับข้าใช่ไหม! ตอนที่ท่านตามตื๊อข้าที่นครจิงตู ท่านไม่ได้พูดแบบนี้นี่!
ตอนนี้มารังเกียจข้าแล้วงั้นสิ!
เรื่องบัดซบที่เกิดขึ้นนี่ ท่านกล้าพูดไหมว่าท่านไม่มีส่วนต้องรับผิดชอบแม้แต่นิดเดียว!
ไป๋เชี่ยนหรูผุดลุกขึ้นจากโซฟา สองมือเท้าสะเอวด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด
ตอนแรกใครกันที่เป็นคนพยักหน้าเห็นด้วย เรื่องเชิญปรมาจารย์ไป๋มา ท่านไม่ได้มีส่วนร่วมตัดสินใจเลยหรือไง!
พอเกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นมา ก็ปัดสวะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผู้หญิงอย่างข้าคนเดียวงั้นสิ
อีกอย่าง ข้าจะไปตรัสรู้ได้ยังไง ว่าจู่ๆ ไอ้เด็กโม่หยิงเฉินนั่นมันจะโผล่มาขวางทางกลางคัน!
ยิ่งพูดยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูก นางก้าวเท้าเดินเข้าไปหาอีกสองก้าว ชี้หน้าด่าหลิงเทียนกลับ
ถ้าท่านแน่จริง ท่านก็ไปหาคนมาเคลียร์มิติลับเองสิ!
ตัวเองหาใครไม่ได้ ข้าอุตส่าห์บากหน้าไปเชิญปรมาจารย์จากนครจิงตูมาให้เหนื่อยแทบตาย สุดท้ายพอเรื่องพัง ท่านกลับมาโทษข้าเนี่ยนะ
ข้า… ข้าจะขอตายไปพร้อมกับท่านเลยคอยดู!
หลิงเทียนถูกคำด่าทอชุดใหญ่ตอกหน้าจนโกรธจัดจนหน้ามืดตาลาย
เขาชี้หน้าภรรยา ริมฝีปากสั่นระริกอยู่นาน แต่กลับเค้นคำพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว
เขาอยากจะด่าว่านางโง่เง่าเต่าตุ่น แต่ตอนที่ตัดสินใจเรื่องนี้ เขาก็เป็นคนพยักหน้าเห็นด้วยเองจริงๆ
เขาอยากจะด่าว่าไป๋จิงชุนเป็นสวะที่ไร้ค่า แต่ไอ้สวะนั่นก็ดันเป็นผู้ครอบครองสัตว์อสูรระดับ A จริงๆ เสียด้วย
พอได้แล้ว! พ่อ แม่ เลิกทะเลาะกันสักทีเถอะค่ะ!
หลิงเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนอยู่ตรงประตู ทนดูพ่อแม่ทะเลาะกันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ไหวอีกต่อไป จึงวิ่งถลันเข้ามายืนขวางกลางระหว่างคนทั้งสอง
เธอมองดูซากปรักหักพังบนพื้น สลับกับมองพ่อที่โกรธจนแทบจะกระอักเลือด และแม่ที่ยังคงมีโทสะเดือดพล่าน
น้ำเสียงของเธอสั่นเครือจนแทบจะกลายเป็นเสียงร้องไห้
หลิงเทียนหันขวับ พุ่งเป้าความโกรธแค้นทั้งหมดไปที่ลูกสาวแทน
แกหลบไปเลยนะ ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีกับแก! ทำไมแกไม่ยอมบอกเรื่องของไอ้เด็กโม่หยิงเฉินนั่นให้มันชัดเจนตั้งแต่แรกห๊ะ!
หลิงเสี่ยวเสี่ยวสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ ขอบตาของเธอพลันแดงก่ำขึ้นมาในทันที