ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 92 ลมพายุยังไม่ทันตั้งเค้า จักจั่นก็หยั่งรู้ภัย
ณ มุมหนึ่งของลานประลอง เสียงของไป๋เชี่ยนหรูที่เพิ่งถูกกดให้เงียบไปเมื่อครู่ พลันหลุดลอดออกมาอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบเสียสติ
นี่… นี่มัน…
แม่! หลิงเสี่ยวเสี่ยวรีบตะครุบปากผู้เป็นแม่อีกครั้ง หวาดกลัวจับใจว่านางจะพลั้งปากพูดสิ่งใดที่ขัดหูขึ้นมาอีก
คำพูดที่เหลือของไป๋เชี่ยนหรูถูกกลืนหายไปในลำคอ เหลือเพียงดวงตาที่เบิกกว้างจดจ้องไปยังลานประลองเบื้องหน้า ราวกับเห็นภาพลวงตาที่ไม่อาจยอมรับได้
กระทั่งหุ่นเชิดโลหะทั้งยี่สิบตัวถูกกระตุ้นการทำงานพร้อมกัน และตีวงล้อมเข้าหาจอมดาบมรณะอย่างแน่นหนา ใบหน้าที่เคยราบเรียบดุจบ่อน้ำนิ่งของมันก็เริ่มปรากฏแววตาที่มีชีวิตชีวาขึ้นมา
มันไม่ได้หลบหลีกอย่างทุลักทุเลตามช่องว่างของการโจมตีเฉกเช่นนักรบมนุษย์พยัคฆ์ ทว่ากลับก้าวเท้าไปข้างหน้า… เดินเข้าสู่ใจกลางพายุแห่งคมหอกคมดาบที่หนาแน่นที่สุดอย่างท้าทาย
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เสียงโลหะปะทะกันดังรัวเร็วเป็นจังหวะต่อเนื่อง ทว่ากลับไม่ได้ให้ความรู้สึกถึงการต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่าน แต่มันคือท่วงทำนองอันแปลกประหลาดที่ชวนให้ลุ่มหลง
อาวุธทั้งยี่สิบเล่มฟาดฟันลงมาจากทุกทิศทาง ด้วยมุมองศาและจังหวะเวลาที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ทว่าไม่มีแม้แต่เล่มเดียวที่สามารถทะลวงผ่านระยะสามฟุตรอบกายของจอมดาบมรณะเข้ามาได้
ดาบยาวในมือของมันราวกับมีชีวิต การปัดป้องแต่ละครั้งแม่นยำดั่งจับวาง ใช้แรงเพียงน้อยนิดเพื่อเบี่ยงเบนวิถีการโจมตีที่หนักหน่วงให้แฉลบออกไป และทุกครั้งที่ปัดป้อง คมดาบจะพลิกตวัดกลับตามสัญชาตญาณ ฝากจุดแสงเยียบเย็นทะลวงเข้าสู่จุดตายของหุ่นเชิดตัวแล้วตัวเล่า
นี่ไม่ใช่การต่อสู้… แต่มันคือการชำแหละ!
ราวกับช่างฝีมือผู้บรรลุถึงแก่นแท้แห่งศิลปะ กำลังรื้อถอนกลไกอันซับซ้อนอย่างเป็นระบบและไร้ที่ติ
สิบกว่าวินาทีผ่านไป…
เมื่อแสงสว่างของหุ่นเชิดตัวสุดท้ายดับลง ท่วงทำนองอันกังวานใสก็หยุดชะงัก
หุ่นเชิดโลหะทั้งยี่สิบตัวแน่นิ่งสนิท ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ
กู้เป่ยหวังที่ลืมหายใจไปชั่วขณะ เพิ่งจะรู้สึกตัวและสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่ หน้าอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขามองเงาร่างอันโดดเดี่ยวที่ถือดาบยืนตระหง่านอยู่กลางลานประลอง ก่อนจะหันกลับไปมองหวางหงเฉียง ริมฝีปากของเขาขยับสั่น แต่ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้แม้แต่ครึ่งคำ
ตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้… ช่างภาพที่เคยวางท่าเกียจคร้าน ได้แบกกล้องถ่ายทอดสดขึ้นบ่าอีกครั้ง เขาลืมแม้กระทั่งการเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนหน้าผาก แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ เลนส์กล้องจับภาพจอมดาบมรณะกลางลานประลองอย่างไม่คลาดสายตา หวาดกลัวว่าจะพลาดรายละเอียดแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว
ซูมเข้าไป! เร็วเข้า! จับภาพให้ชัดที่สุด!
เสี่ยวหลาน พิธีกรสาวก็ดึงสติกลับมาได้เช่นกัน เธอมองดูภาพที่ราวกับปาฏิหาริย์บนหน้าจอมอนิเตอร์ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
ทะ… ทักษะเทพสวรรค์! นี่ต่างหากคือทักษะการต่อสู้ระดับเทพสวรรค์ของจริง!
เธอตื่นเต้นจนพูดจาวกไปวนมา คำสรรเสริญเยินยอที่เคยเค้นสมองคิดมาใช้กับไป๋จิงชุนก่อนหน้านี้ บัดนี้กลับดูจืดชืดและไร้ความหมายไปในพริบตา
ทันใดนั้นเอง…
วูบ!
ภายในลานประลอง หุ่นเชิดโลหะที่เหลือทั้งหมด นัยน์ตาสาดแสงสีแดงฉานขึ้นพร้อมกัน!
สี่สิบหกตัว!
ทุกคนในที่นั้นแทบจะกลั้นหายใจในเสี้ยววินาทีเดียวกัน แม้แต่ใบหน้าของหวางหงเฉียงก็ยังหุบรอยยิ้มลง เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมจริงจัง
เมื่อครู่นี้ นักรบมนุษย์พยัคฆ์ระดับ C ขั้นสูงสุดของไป๋จิงชุน ก็ต้องมาพ่ายแพ้ให้กับด่านนี้
แล้วจอมดาบมรณะที่มีพลังแค่ระดับ Dตัวนี้ จะผ่านมันไปได้หรือ
คลื่นมวลเหล็กกล้าถาโถมเข้ามาดั่งกระแสน้ำหลาก
ทว่าจอมดาบมรณะกลับทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม มันแสดงท่าทีที่ทำให้ทุกคนแทบจะถลนตาออกจากเบ้า
มันถึงกับ… ค่อยๆ เก็บดาบยาวในมือเข้าฝักอย่างเชื่องช้า
จากนั้น ก็ก้าวเดินไปข้างหน้าต่อไป!
วินาทีต่อมา เสียงอุทานที่ไม่อาจสะกดกลั้นก็ระเบิดออกจากปากของหลิงเสี่ยวเสี่ยว
ละ… หลบได้หมดเลยงั้นหรือ
เผชิญหน้ากับการโจมตีที่ถาโถมเข้ามาขนาดนี้ มันไม่ต้องแม้แต่จะปัดป้อง เพียงแค่อาศัยการก้าวเท้า ก็สามารถหลบหลีกการโจมตีทั้งหมดได้อย่างนั้นหรือ
นั่นไม่ใช่แค่การก้าวเท้า!
กู้เป่ยหวังที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เอ่ยแก้คำพูดของเธอด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน เขายังคงจดจ้องร่างที่กำลังเดินทอดน่องผ่านช่องว่างของการโจมตีนับไม่ถ้วนด้วยความตื่นตะลึง
นั่นไม่ใช่สิ่งที่วิชาตัวเบาจะทำได้!
มันคือสัมผัส! คือสัญชาตญาณ!
สัญชาตญาณการต่อสู้ของมัน… แข็งแกร่งถึงขั้นนี้เชียวหรือ
น้ำเสียงของกู้เป่ยหวังแฝงไว้ด้วยความเคารพเทิดทูนราวกับกำลังแสวงบุญ
ปล่อยให้พายุฝนโหมกระหน่ำ ข้าเพียงปล่อยใจให้พริ้วไหวไร้ละอองน้ำเกาะกุม
นี่คือ… ลมพายุยังไม่ทันตั้งเค้า จักจั่นก็หยั่งรู้ภัยล่วงหน้า!
มันต้องผ่านการเข่นฆ่า ดิ้นรนเฉียดความตายมามากเท่าใดกัน จึงจะสามารถหล่อหลอมสัญชาตญาณดิบเถื่อนได้ถึงเพียงนี้!
ไป๋จิงชุนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ความเคียดแค้นบนใบหน้ามลายหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยความซีดเผือดราวกับขี้เถ้า เขามองดูเงาร่างนั้น ราวกับกำลังมองสัตว์ประหลาดที่ไม่อาจทำความเข้าใจได้
ท่ามกลางความตกตะลึงของผู้คน…
จอมดาบมรณะที่เดินทอดน่องท่ามกลางการโจมตีนับไม่ถ้วน ดูเหมือนจะเบื่อหน่ายกับการละเล่นนี้แล้ว
มันหยุดฝีเท้าลง ฝ่ามือขวาประกบเข้ากับด้ามดาบอีกครั้ง
พริบตาต่อมา…
ดาบหลุดจากฝัก!
วิชาชักดาบ!
เส้นสายสีเงินสว่างวาบพาดผ่านลานประลอง ก่อนจะเลือนหายไปในพริบตา
ฟันออกไปเพียงหนึ่งดาบ
จอมดาบมรณะหันหลังกลับ ดาบยาวถูกเก็บเข้าฝักอย่างสง่างาม
ท่ามกลางสายตาที่แข็งค้างของทุกคน มันเดินกลับไปหาโม่หยิงเฉินอย่างไม่แยแสต่อสิ่งใด
เบื้องหลังของมัน…
ทันทีที่มันก้าวเท้าออกไปเป็นก้าวแรก
แกรก…
หุ่นเชิดตัวที่อยู่ใกล้ที่สุด แสงสว่างที่หน้าอกพลันดับวูบ ร่างแข็งทื่อร่วงหล่นลงกับพื้น
ตามมาด้วยปฏิกิริยาลูกโซ่ราวกับปราการที่พังทลายลงมาเป็นทอดๆ
แกรก… แกรก… แกรก…
เสียงหุ่นเชิดล้มกระแทกพื้นดังระงมต่อเนื่องเป็นสาย
เพียงดาบเดียว… สังหารเรียบทั้งลาน!
โม่หยิงเฉินยิ้มอย่างพึงพอใจ
จริงอยู่ที่มิติลับแห่งนี้ไม่สามารถใช้ทักษะสกิลใดๆ ได้ แต่นั่นเป็นเพียงการปิดกั้นผลลัพธ์การขยายพลังของทักษะเท่านั้น
วิชาชักดาบ นับเป็นทักษะสกิลหรือไม่
นับ… และก็ไม่นับ
ท่วงท่าที่ถูกขัดเกลามานับครั้งไม่ถ้วน… ไม่นับ
แต่การขยายพลังโจมตีวงกว้างขึ้นสองเท่าตัวบนหน้าต่างสถานะนั้น… นับ
เพียงแต่ ดาบเมื่อครู่นี้ของจอมดาบมรณะ จำเป็นต้องพึ่งพาการขยายพลังแค่นั้นหรือ
สิ่งที่มันต้องการ มีเพียงเสี้ยววินาทีที่ชักดาบออกมาราวกับอสนีบาตฟาดฟัน!
สิ่งที่มันต้องการ คือดาบที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุดเพียงดาบเดียวนี้เท่านั้น!
ไอ้หนู! เยี่ยมมาก!
เสียงของหวางหงเฉียงดังขึ้นทำลายความเงียบงันในโถงใต้ดิน
จอมดาบมรณะของเจ้านี่มันร้ายกาจจริงๆ เกือบจะหลอกตาข้าได้เสียสนิท
คำพูดนี้ ทำให้ทุกคนสะดุ้งตื่นจากภวังค์
กู้เป่ยหวังทบทวนคำพูดของหวางหงเฉียงด้วยความสับสนมึนงง
หลอกตา
หมายความว่าอย่างไร
เขากวาดสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองสลับไปมาระหว่างจอมดาบมรณะและซากหุ่นเชิดโลหะที่นอนเกลื่อนกลาด
ทันใดนั้น สายตาของเขาก็แข็งค้าง รูม่านตาหดเล็กลงอย่างรุนแรง
ทะ… ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง… เสียงของเขาแหบพร่าและฝืดคอ
มะ… เมื่อครู่นี้ มันไม่ได้กำลังอวดอ้างฝีมือหรอกหรือ!
คุณลุงกู้ คุณลุงพูดเรื่องอะไรคะ หลิงเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ข้างๆ รีบถามอย่างร้อนรน
กู้เป่ยหวังยื่นนิ้วที่สั่นเทาออกไป ชี้ไปยังซากหุ่นเชิดโลหะทั้งสี่สิบหกตัวเบื้องหน้า
หลิงเสี่ยวเสี่ยวมองตามทิศทางที่เขาชี้ ในตอนแรกเธอยังคงงุนงง แต่ไม่นานเธอก็สังเกตเห็นความผิดปกติ
หุ่นเชิดพวกนั้น… ไปรวมกระจุกอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน เธออุทานเสียงหลง ทั้งๆ ที่ตอนเพิ่งกระตุ้นการทำงาน พวกมันยังกระจายตัวอยู่รอบทิศทางแท้ๆ!
มุมปากของกู้เป่ยหวังกระตุกเป็นรอยยิ้มที่ดูไม่ได้ยิ่งกว่าการร้องไห้
เป็นฝีมือของจอมดาบมรณะตัวนั้น
ก่อนที่มันจะชักดาบ การก้าวเดินที่ดูเหมือนเป็นการหลบหลีกการโจมตีเหล่านั้น…
ทีแรกข้าคิดว่า มันกำลังโอ้อวดสัญชาตญาณการต่อสู้ระดับ ลมพายุยังไม่ทันตั้งเค้า จักจั่นก็หยั่งรู้ภัย
แต่คิดไม่ถึงเลยว่า มัน… มันกลับใช้ร่างกายของตนเองเป็นเหยื่อล่อ ค่อยๆ ชักนำ บีบคั้น และหลอกล่อให้หุ่นเชิดทั้งหมดมารวมตัวกัน!
กู้เป่ยหวังสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่อเปล่งคำพูดสุดท้ายออกมา
รวบศัตรู!
เพื่อที่จะ… กวาดล้างให้สิ้นซากในดาบเดียว!
ตู้ม!
คำพูดประโยคนี้ ราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่าลงกลางใจผู้คน สร้างแรงสั่นสะเทือนยิ่งกว่าดาบสะท้านฟ้าเมื่อครู่นี้เสียอีก
ทักษะการต่อสู้ระดับเทพสวรรค์งั้นหรือ
นี่มันใช่ทักษะที่ไหนกัน… นี่มันคือศิลปะ! ศิลปะแห่งการเข่นฆ่าที่แท้จริง!