ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 91 ย่างก้าวลีลาศฝ่าดงดาบ ทักษะเทพสวรรค์สะท้านโลกา
ผู้อาวุโสหวางหงเฉียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เหตุผลที่ไป๋จิงชุนหยิบยกขึ้นมาอ้างนั้น ทำให้เขายากจะเอ่ยปากปฏิเสธ ฝ่ามือของเงามารยักษ์ที่ค้ำยันฟ้าดินพลันคลายความบีบรัดลงกึ่งหนึ่ง
เมื่อปีที่แล้วยามที่แนวป้องกันเมืองปินไห่เข้าสู่สภาวะวิกฤต เขาได้รับคำสั่งให้เป็นผู้บัญชาการสูงสุด ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการทำศึกแตกหักกับอสูรจ้าวสมุทรระดับ S เป็นเสือดาวดับสูญของไป๋จิงชุนที่สบโอกาส ลอบโจมตีจุดตายจากด้านข้าง ทำให้แฝดเทพมารมีจังหวะเผด็จศึกศัตรูลงได้
เมื่อนึกถึงจุดนี้ หวางหงเฉียงก็หรี่ตาลง มองดูร่างที่หมอบกระแตะน่าสมเพชอยู่บนพื้น ก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา อย่างไรเสียมันก็เป็นหนึ่งในกำลังรบของจักรวรรดิหลงเซี่ย หากต้องมาพิการไปก็คงน่าเสียดาย
ช่างเถอะ ข้าจะให้โอกาสเจ้าสักครั้ง น้ำเสียงของหวางหงเฉียงกลับมาราบเรียบดังเดิม วันนี้ที่เจ้าเสนอหน้ามา ตระกูลหลิงมอบผลประโยชน์อันใดให้เจ้า จงนำออกมาให้หมด
เขาปรายตามองหลิงเทียนที่มีสีหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษต่อศิษย์ของข้าก็แล้วกัน
สิ้นคำกล่าว เพียงแค่เขาขยับความคิด ท่อนแขนของร่างมารขนาดยักษ์ก็สะบัดออกอย่างลวกๆ
เอ๋ง…
เสือดาวดับสูญส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างของมันถูกโยนทิ้งราวกับกระสอบขาดๆ ทันทีที่ร่วงกระแทกพื้น มันก็ไม่สนใจความเจ็บปวดร้าวลึกถึงกระดูกที่แทบจะแหลกสลาย รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นหนีไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังไป๋จิงชุน ตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ นัยน์ตาสัตว์อสูรของมันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีดราวกับเพิ่งรอดพ้นจากขุมนรก
ไป๋จิงชุนเห็นดังนั้น นัยน์ตาก็ทอประกายปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง ไม่กล้าลังเลแม้แต่น้อย เขารีบลนลานค้นมิติเก็บของของตนเอง ก่อนจะนำของสิ่งหนึ่งออกมาด้วยมือที่สั่นเทา
มันคือคริสตัลขนาดเท่ากำปั้น สีแดงฉานดุจโลหิต และยังคงเต้นตุบๆ ราวกับหัวใจที่มีชีวิต
หัวใจนิรันดร์
วัสดุวิวัฒนาการระดับ S!
เขาประคองสุดยอดสมบัติที่ต้องแลกมาด้วยหนี้บุญคุณอันยิ่งใหญ่ของตระกูลหลิงไว้ด้วยสองมือ ก่อนจะส่งมันให้โม่หยิงเฉินอย่างระมัดระวัง ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยความอาวรณ์อย่างสุดซึ้ง
ในวินาทีนั้น สีหน้าของหลิงเทียนดูไม่ได้ยิ่งกว่าคนร้องไห้เสียอีก
โม่หยิงเฉินยื่นมือออกมารับพร้อมกับโยนมันเล่นในมือเบาๆ สัมผัสอุ่นวาบแผ่ซ่าน พลังงานที่อัดแน่นอยู่ภายในนั้นเดือดพล่านราวกับเกลียวคลื่น เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ของพรรค์นี้… ดูเหมือนเขาเอามาก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับเส้นทางวิวัฒนาการของลิงหินสักเท่าไหร่ ช่างเถอะ เก็บไว้ก่อน วันหลังคงเอาไปขายได้ราคาดีไม่เลว
เมื่อเห็นโม่หยิงเฉินรับของชิ้นนั้นไป หวางหงเฉียงจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เงาร่างเทพมารที่บดบังท้องฟ้าเบื้องหลังเขาค่อยๆ สลายหายไปในอากาศ
เอาล่ะ หยิงเฉิน ในเมื่อเรื่องราวยุติลงแล้ว หวางหงเฉียงตบไหล่โม่หยิงเฉิน น้ำเสียงแฝงความสงสัยใคร่รู้ ก็ถึงเวลาที่จอมดาบมรณะตัวน้อยของเจ้าจะต้องขึ้นไปประลองเสียที
พอดีเลย ข้าจะได้เห็นกับตาตัวเอง… ว่าทักษะการต่อสู้ระดับพระเจ้าที่เจ้าเด็กหวางหมิงคุยโวโอ้อวดไว้ในโทรศัพท์ซะดิบดีนั้น มันจะวิเศษวิโสสักแค่ไหนกันเชียว
สิ้นคำกล่าวของหวางหงเฉียง โม่หยิงเฉินถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
เจ้าเด็กหวางหมิงงั้นหรือ
เมื่อวานเขาเพิ่งจะให้จอมดาบมรณะแสดงฝีมือในคาบเรียนของอาจารย์หวางหมิงไปหมาดๆ วันนี้ผู้อาวุโสหวางก็รู้เรื่องแล้ว ฟังจากน้ำเสียง แสดงว่าอาจารย์หวางหมิงคุยโวเรื่องเขาไว้ซะเลิศเลอเลยสิ
วิญญาณความสอดรู้สอดเห็นในใจของโม่หยิงเฉินถูกจุดประกายขึ้นมาทันที แซ่หวางเหมือนกัน คนหนึ่งเป็นผู้อาวุโสที่ได้รับการเคารพนับถืออย่างสูง ส่วนอีกคนก็เป็นถึงเสาหลักของสถาบัน หรือว่าสองคนนี้… จะมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกัน
เขารีบสลัดความคิดเพ้อเจ้อในหัวทิ้งไป แล้วส่งสายตาให้สัตว์อสูรของตน
จอมดาบมรณะเข้าใจความหมาย มันกระชับดาบในมือแน่น ก้าวเดินอย่างมั่นคงมุ่งหน้าสู่วงแหวนสีเงินประกายขาว อาภรณ์ผ้าหยาบที่สวมใส่ปลิวไสวโดยไร้แรงลม แผ่ซ่านกลิ่นอายความโดดเดี่ยวและเย่อหยิ่ง ราวกับประกาศกร้าวว่าห้ามผู้ใดล่วงล้ำเข้ามาในอาณาเขต
สายตาทุกคู่ในสนามต่างจับจ้องไปยังแผ่นหลังอันโดดเดี่ยวนั้น
หวางหงเฉียงปรายตามองทีมตากล้องและเสี่ยวหลาน พิธีกรสาวที่ยังคงยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่ด้านข้าง ก่อนจะเชิดคางขึ้นสั่ง
มัวยืนบื้ออะไรอยู่ เปิดกล้องสิ!
เอ๊ะ เสี่ยวหลานแทบจะทำไมโครโฟนในมือหลุดร่วง สมองยังคงสับสนมึนงง
ข้าบอกให้เปิดกล้อง! น้ำเสียงของหวางหงเฉียงแฝงไปด้วยความน่าเกรงขามที่ไม่อาจขัดขืน บันทึกภาพศิษย์ข้าผ่านด่านมิติลับให้ครบทุกกระเบียดนิ้ว ห้ามพลาดแม้แต่วินาทีเดียว!
อ๊ะ… ทะ ทราบแล้วค่ะ!
เหล่าตากล้องสะดุ้งตื่นจากภวังค์ รีบลุกลี้ลุกลนเปิดอุปกรณ์ที่เพิ่งปิดไปเมื่อครู่ ทว่าท่าทีของพวกเขากลับดูขอไปที เลนส์กล้องจับภาพไปยังลานประลองอย่างส่งๆ ขี้เกียจแม้แต่จะปรับมุมกล้องให้ดีเสียด้วยซ้ำ
ก็แน่ล่ะ ขนาดนักรบมนุษย์พยัคฆ์อันน่าเกรงขามของปรมาจารย์ไป๋ยังล้มเหลวไม่เป็นท่า แล้วจอมดาบมรณะที่ดูธรรมดาสามัญ แถมยังมีศักยภาพแค่ระดับ D ตัวนี้ จะพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินได้เชียวหรือ พวกเขาก็แค่ทำตามคำสั่งเพื่อไว้หน้าผู้อาวุโสหวางเท่านั้นแหละ
ณ มุมหนึ่งของลานประลอง ไป๋เชี่ยนหรูที่เพิ่งถูกหลิงเสี่ยวเสี่ยวประคองให้ลุกขึ้น เอามือกุมแก้มที่ยังคงปวดหนึบ กระซิบเสียงลอดไรฟันข้างหูลูกสาว
หึ ต่อให้เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสหวางแล้วยังไง คิดว่าจะเสกกรวดให้เป็นทองคำได้หรือไง
ขนาดปรมาจารย์ไป๋ยังไม่รอด แล้วไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างมันมีสิทธิ์อะไรมาอวดเก่ง
แม่! หลิงเสี่ยวเสี่ยวตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง เธอรีบตะครุบปากผู้เป็นแม่ น้ำตาแทบจะร่วงไหลด้วยความร้อนรน กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างหวาดผวา เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจทางนี้จึงค่อยถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะเค้นเสียงกระซิบอ้อนวอน
แม่ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเหรอคะ บทเรียนเมื่อกี้ยังไม่พออีกหรือไง ถ้าผู้อาวุโสหวางได้ยินเข้า…
ข้า… ไป๋เชี่ยนหรูรู้ตัวว่าผิด แต่ปากก็ยังดื้อดึง เธอปัดมือลูกสาวออกแล้วเบ้ปาก สิ่งที่ข้าพูดมันไม่ใช่ความจริงหรือไง ผู้อาวุโสหวางจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีสิทธิ์มาทำตัวไร้เหตุผลแบบนี้นะ
ไป๋จิงชุนที่คุกเข่าอยู่บนพื้นเงยหน้าขึ้น สายตาเคียดแค้นชิงชังจดจ้องไปยังลานประลองเขม็ง
ทักษะการต่อสู้ระดับพระเจ้า ช่างเป็นเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุดในโลก! เขาอยากจะรอดูนัก ว่าไอ้เด็กนี่จะจบเห่ยังไงในวันนี้!
ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน ความเคียดแค้น และความกังวลใจ จอมดาบมรณะก็ได้ก้าวเข้าสู่วงแหวนประลองในที่สุด…
วูบ—
อักขระรูนทั่วทั้งวงแหวนสว่างวาบขึ้นพร้อมกัน หุ่นเชิดโลหะสามตัวนัยน์ตาทอแสงสีแดงฉาน ถูกกระตุ้นการทำงานในทันที
ทว่าพวกมันยังไม่ทันจะได้ก้าวเท้าเดินแม้แต่ก้าวเดียว เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งทะยานตัดผ่านไปแล้ว!
กริ๊ก กริ๊ก กริ๊ก…
เสียงกระทบเบาหวิวสามครั้งดังขึ้น แผ่วเบาราวกับปลายนิ้วเคาะลงบนจานหยก ร่างของจอมดาบมรณะปรากฏขึ้นตรงกลางระหว่างหุ่นเชิดทั้งสามตัว ดาบยาวในมือค่อยๆ ถูกเก็บเข้าฝักอย่างเชื่องช้า
ดวงตาสีเลือดของหุ่นเชิดที่เพิ่งสว่างขึ้น ยังไม่ทันได้ล็อกเป้าหมายเสียด้วยซ้ำ ก็พลันดับวูบลงในพริบตา ร่างของพวกมันแข็งค้างอยู่กับที่ ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดๆ
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้… เกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที!
กล้ามเนื้อบนใบหน้าของไป๋จิงชุนกระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ร่างที่คุกเข่าอยู่บนพื้นหดเล็กลงไปอีกครึ่งหนึ่งโดยไม่รู้ตัว
คราวนี้… หุ่นเชิดห้าตัวปรากฏขึ้น!
จอมดาบมรณะไม่ได้แม้แต่จะชักดาบออกจากฝัก มันเพียงแค่ถือฝักดาบไว้ในมือ ก้าวเดินอย่างลีลาศราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน ฝ่าวงล้อมของหุ่นเชิดทั้งห้าที่พุ่งทะยานเข้ามา ข้อมือพลิกสะบัดอย่างพริ้วไหว ปลายฝักดาบจิ้มกระแทกออกไปห้าครั้งอย่างแม่นยำไร้ที่ติ
หุ่นเชิดทั้งห้าตัวหยุดชะงักงันราวกับถูกแช่แข็งในทันที!
สิบตัว…
ประกายดาบสว่างวาบขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะเลือนหายไป แสงสว่างตรงตำแหน่งหัวใจของหุ่นเชิดทั้งสิบตัวดับวูบลงพร้อมเพรียงกัน!
สิบห้าตัว…
รัศมีดาบสีเงินโค้งวาดออกไปตามจังหวะการหมุนตัว คมดาบเฉือนผ่านสิบห้าจุดตายอันแตกต่างกันอย่างแม่นยำดั่งจับวาง การชักดาบและเก็บดาบผสานกันเป็นหนึ่งเดียว ลื่นไหลดังสายน้ำเมฆา ทรงพลังและงดงามในลมหายใจเดียว!