ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 90 แฝดเทพมาร และจุดจบของตาแก่ขี้โอ่
เพลิงโทสะของหลิงเทียนเหมือนถูกราดด้วยไนโตรเจนเหลว ดับวูบลงจนเหลือแต่ความหนาวเหน็บที่กัดกินไปถึงกระดูก
เขาค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองชายหนุ่มที่ยืนทำหน้านิ่งด้วยอาการคอแข็ง
หัวใจร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
ฉิบ…หาย…แล้ว…
หลิงเสี่ยวเสี่ยววิ่งถลาเข้ามา น้ำตาคลอเบ้า เสียงสั่นเครือ
คุณ… คุณโม่… แม่ฉัน… แม่ฉันแค่ปากไวไปหน่อย ยกโทษให้ท่านด้วยนะคะ… นะคะ?
โม่หยิงเฉินปรายตามองไป๋เชี่ยนหรูที่นั่งกองอยู่กับพื้น แก้มบวมเป่งหมดสภาพนางพญา
ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาของหลิงเสี่ยวเสี่ยว
ปากเสีย… ก็ต้องสั่งสอน
ครั้งนี้แค่เตือน… ครั้งหน้าจะไม่ใช่แค่ตบ
ไอ้เด็กบ้า
ไป๋จิงชุนระเบิดเสียงคำรามด้วยความโกรธสุดขีด
เขาเพิ่งจะเสียหน้าจากการท้าทายล้มเหลว
หลานสาวของเขาอุตส่าห์ออกหน้าปกป้อง กลับถูกตบคว่ำต่อหน้าต่อตา
นี่มันไม่ใช่การตบหน้าหลานสาว… แต่มันคือการถ่มน้ำลายใส่หน้าเขา ไป๋จิงชุน ปรมาจารย์ระดับ 5 ผู้ยิ่งใหญ่
เจ้าคิดว่าอ้างชื่อหวางหงเฉียง แล้วข้าจะไม่กล้าแตะต้องเจ้าหรือไง?
ไป๋จิงชุนก้าวสามขุมเข้ามา แรงกดดันระดับปรมาจารย์ถาโถมใส่อย่างบ้าคลั่ง
กฎหมายระบุไว้ชัดเจน สามัญชนที่ล่วงเกินปรมาจารย์ระดับ 5… สามารถสังหารได้ทันทีโดยไม่มีความผิด
น้ำเสียงของชายชราเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าที่เย็นเยียบ
คิดเหรอว่าหวางหงเฉียงจะยอมแตกหักกับคนระดับเดียวกัน เพียงเพราะเด็กเมื่อวานซืนอย่างเจ้า?
ประเมินตัวเองสูงเกินไปแล้ว
ทันใดนั้น อากาศข้างกายไป๋จิงชุนก็บิดเบี้ยว
รอยแยกมิติฉีกขาดออก กลิ่นอายแห่งความตายที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านออกมา
สัตว์อสูรระดับ A ตัวจริง… กำลังจะปรากฏกาย
เสือดาวสูญสิ้น
กู้เป่ยว่างหน้าซีดเผือด หลิงเทียนตัวสั่นงันงก
โม่หยิงเฉินหรี่ตาลง
ต้าเซิ่งที่ยืนอยู่ข้างกาย วางมือลงบนไหล่ของเจ้านายเงียบ ๆ เตรียมพร้อมเปิดสกิล [เมฆาเริ่มก่อตัว] เพื่อเทเลพอร์ตหนีทันที
ที่เขากล้าหักหน้าตาแก่นี่ มีเหตุผลอยู่สองประการ
หนึ่ง… พื้นที่นี้แคบ และเขาอยู่ใกล้ทางออก ขอแค่ต้าเซิ่งพริบตาเดียว เขาก็ไปโผล่ที่กลางเมืองเทียนอวิ๋นได้
เมื่อถึงที่นั่น… ไป๋จิงชุนไม่มีทางกล้าลงมือโจ่งแจ้ง
และสอง…
ในจังหวะที่หัวเสือดาวสีดำสนิทกำลังจะโผล่พ้นรอยแยกมิติ
เสียงอันทรงพลังและคุ้นเคย ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของทุกคน
งั้นรึ?
ข้าล่ะอยากจะเห็นนักเชียว… ว่าเจ้าจะสังหารศิษย์รักของข้า หวางหงเฉียง ได้ยังไง?
สิ้นเสียงนั้น
รอยแยกมิติที่กำลังฉีกกว้าง พลันหยุดชะงัก
หัวเสือดาวที่กำลังคำรามด้วยความกระหายเลือด ถูกพลังงานที่มองไม่เห็นบีบอัดจนต้องหดหัวกลับเข้าไป
แรงกดดันมหาศาลของไป๋จิงชุน สลายหายไปในพริบตา
ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธของไป๋จิงชุนแข็งค้าง
ทุกคนค่อย ๆ หันกลับไปมองที่ทางเข้าอย่างช้า ๆ เหมือนหุ่นยนต์ไขลาน
ที่หน้าประตูมิติลับ… ข้างวังวนสีฟ้า
ชายชราผู้หนึ่งยืนเอามือไพล่หลัง ท่วงท่าสง่างามดุจขุนเขาที่ตั้งตระหง่านท้าทายฟ้าดิน
ผู้อาวุโสหวาง… หวางหงเฉียง
ท่านไม่ได้มองไป๋จิงชุนแม้แต่หางตา แต่กลับมองตรงมาที่โม่หยิงเฉิน แล้วพยักหน้าให้ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ
ทำได้ดีมาก อิงเฉิน
ไม่ย่อท้อ ไม่ก้มหัวให้ความอธรรม… ดีมาก
จากนั้น ท่านค่อย ๆ หันกลับมา
สายตาที่เคยอบอุ่น แปรเปลี่ยนเป็นคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือน
จ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เบิกโพลงของไป๋จิงชุน
ไหนลองทำให้ข้าดูหน่อยซิ… เจ้าจะฆ่าศิษย์ข้ายังไง?
ทะ… ท่านหวาง… ริมฝีปากของไป๋จิงชุนสั่นระริก พูดไม่เป็นภาษา
เขาพยายามจะเรียกสัตว์อสูรกลับคืน
แต่กลับพบว่า… เส้นใยจิตวิญญาณของเขาถูกบางสิ่งบางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่ากดทับจนแทบขาดสะบั้น
เขาขยับไม่ได้… สัตว์อสูรของเขาก็ขยับไม่ได้
คนระดับเดียวกัน? ผู้อาวุโสหวางแค่นหัวเราะ
น้ำหน้าอย่างเจ้า… กล้าดียังไงมาเทียบชั้นกับข้า?
วินาทีต่อมา
เงาทะมึนขนาดมหึมาก็พวยพุ่งขึ้นมาจากด้านหลังของผู้อาวุโสหวาง
เงาร่างสีดำสนิทสูงเสียดฟ้า รูปร่างเหมือนจอมมารผู้ชั่วร้าย
แต่บนไหล่ซ้ายของจอมมารนั้น… มีร่างสีทองอร่ามเปล่งรัศมีแห่งเทพเจ้านั่งประทับอยู่
สองร่างที่ขัดแย้ง… แต่ดำรงอยู่ร่วมกันในหนึ่งเดียว
สัตว์อสูรระดับ A ตำนาน...แฝดเทพมาร
ร่างมาร... พละกำลังกายภาพไร้เทียมทาน บดขยี้ภูเขาได้ด้วยมือเปล่า
ร่างเทพ… พลังเวทครอบคลุมฟ้าดิน ควบคุมกฎเกณฑ์ธรรมชาติ
มือยักษ์สีดำทมิฬของร่างมาร ยื่นออกมาคว้าจับไปในอากาศว่างเปล่า
หมับ
รอยแยกมิติที่เสือดาวสูญสิ้นกำลังจะมุดออกมา ถูกมือมารบีบจนแหลกละเอียด
พร้อมกับร่างของเสือดาวระดับ A ที่ถูกกำไว้ในอุ้งมือราวกับลูกไก่
เอ๋งงง—
เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าสมเพชดังออกมา
เสือดาวผู้ยิ่งใหญ่… บัดนี้ดิ้นพราด ๆ อยู่ในกำมือมาร หมดสภาพนักล่าผู้เกรียงไกร
ผู้อาวุโสหวางเดินเข้ามาหาโม่หยิงเฉินอย่างใจเย็น
โชคดีที่เจ้าส่งข้อความมาบอกก่อน ข้าให้คนไปสืบดูถึงได้รู้ว่ามีขยะบางชิ้นเข้ามาวุ่นวาย ก็เลยแวะมาดูสักหน่อย
ท่านปรายตามองไป๋จิงชุนที่หน้าซีดเป็นไก่ต้ม
ไม่อย่างนั้น ศิษย์ข้าคงโดนรังแกแย่เลยจริงไหม?
โม่หยิงเฉินยิ้มมุมปาก
ขอบคุณครับอาจารย์
เขารู้อยู่แล้วว่าอาจารย์ต้องมา… นี่คือไพ่ตายใบสุดท้ายที่เขาเตรียมไว้
แต่ต่อให้ไม่มา เขาก็ไม่กลัว
คนอย่างเขา… ถ้าใครดีมาก็ดีตอบ แต่ถ้าร้ายมา… อย่าหวังว่าจะได้ตายดี
ไม่ว่าจะเป็นป้าปากตลาด หรือตาแก่หลงตัวเอง
ถ้ากล้าหาเรื่องเขา… เขาก็พร้อมจะตบให้คว่ำ
ท่านหวาง… ผม… เหงื่อกาฬไหลอาบหน้าไป๋จิงชุนเหมือนน้ำตก
หุบปาก
ผู้อาวุโสหวางตวาดลั่น
มือของร่างมารบีบแน่นขึ้นอีกนิด
กร๊อบ
เสียงกระดูกหักดังลั่น เสือดาวในมือร้องโหยหวนปานจะขาดใจ
คิดจะแตะต้องคนของข้า… เจ้ามีสิทธิ์อะไร?
ไป๋จิงชุนสติแตก
เสือดาวตัวนั้นคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา คือตั๋วใบเดียวที่ทำให้เขายืนอยู่ในจุดนี้ได้
ถ้ามันตาย… เขาจบเห่
ตุบ
ศักดิ์ศรีค้ำคอที่เคยมี มลายหายไปจนหมดสิ้น
ไป๋จิงชุนทิ้งตัวลงคุกเข่าโขกศีรษะกับพื้นเสียงดังสนั่น
ท่านหวาง ไว้ชีวิตด้วย ท่านหวาง
ผมผิดไปแล้ว ผมมีตาหามีแววไม่ ผมมันสมควรตาย
เขาร้องไห้โฮ น้ำมูกน้ำตาไหลพราก
ขอท่านเห็นแก่ความดีความชอบที่ผมเคยช่วยท่านรบที่ชายแดนปินไห่เมื่อปีก่อน ไว้ชีวิตสัตว์อสูรของผมด้วยเถอะครับ
ผมยินดีรับใช้ท่าน ยินดีทำทุกอย่างเพื่อไถ่โทษ
ภาพลักษณ์ปรมาจารย์ผู้สูงส่ง… พังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี
กลายเป็นเพียงชายแก่ขี้ขลาดที่กำลังกราบกรานขอชีวิตอย่างน่าเวทนา