ข้าฝึกลิงหินจนเป็นราชาวานร - บทที่ 89 ไอ้เด็กคนนี้ เป็นศิษย์ของผู้อาวุโสหวาง
หลิงเทียนรู้สึกขมขื่นในใจไม่แพ้กัน
คำแก้ตัวของไป๋จิงชุนแม้จะฟังดูเหมือนคนแพ้แล้วพาล แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีส่วนจริง
นี่เป็นครั้งแรกแท้ ๆ แต่กลับผ่านด่านหุ่นเชิดไปได้ถึง 40 กว่าตัว
ทำลายสถิติตลอด 20 ปีของทั้งสองตระกูลรวมกันอย่างไม่เห็นฝุ่น
ถ้าให้เวลาท่านปรับจูนอีกนิด… โอกาสสำเร็จมีสูงมาก
เมื่อคิดปลอบใจตัวเองได้ หลิงเทียนก็กดความผิดหวังลงไป
แล้วจุดไฟแห่งความหวังขึ้นมาใหม่
ข้าไม่ได้ตาถั่วหรอก ดันเจี้ยนนรกแตกขนาดนี้ ใครจะไปผ่านได้ในรอบเดียว?
ท่านปรมาจารย์ทำได้ขนาดนี้ ก็พิสูจน์ฝีมือแล้วว่าของจริง
แต่ไป๋จิงชุนผู้ดื้อรั้น ไม่ยอมเชื่อในความพ่ายแพ้
เขาสะบัดมือสั่งให้นักสู้พยัคฆ์สมิงกลับเข้าไปลุยอีกรอบ
แต่ทันทีที่เท้าของสัตว์อสูรแตะขอบวงแหวน...
ตึ้ง
กำแพงพลังงานที่มองไม่เห็นก็ดีดร่างของมันกระเด็นออกมา
กฎคือกฎ… วันละหนึ่งครั้ง ไม่มีข้อยกเว้น
ใบหน้าเหี่ยวย่นของไป๋จิงชุนแดงก่ำจนแทบจะระเบิด ความอับอายถาโถมจนเกินรับไหว
เขาสะบัดแขนเสื้ออย่างเกรี้ยวกราด กัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน
นำทางกลับ
ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงหึ่ง ๆ ของกล้องวิดีโอที่ยังคงบันทึกภาพต่อไปอย่างไม่รู้กาลเทศะ
พิธีกรสาวเสี่ยวหลานยืนปากค้าง มือที่ถือไมค์สั่นระริก
คำสรรเสริญเยินยอเมื่อครู่ กลายเป็นหอกแหลมที่ทิ่มแทงความรู้สึกของทุกคน
ท่ามกลางบรรยากาศที่น่าอึดอัดจนหายใจไม่ออก... โม่หยิงเฉินก้าวเท้าออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว
เขาหันไปมองกู้เป่ยว่างด้วยสายตาเรียบเฉย
ตอนนี้… ถึงตาผมแล้วใช่ไหม?
ประโยคสั้น ๆ แต่ดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามองเป็นจุดเดียว
กู้เป่ยว่างสะดุ้งเล็กน้อย พยักหน้าโดยอัตโนมัติ แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
ได้ครับ… แต่ว่าน้องชายโม่ ขนาดปรมาจารย์ระดับ 5 ยังไม่รอด คุณแน่ใจเหรอว่าจะลอง?
โม่หยิงเฉินกระตุกยิ้มมุมปาก
เขาล้วงมือเข้าไปในถุงมิติ หยิบผลึกเทียนไห่ออกมาโยนเล่นในมือหนึ่งก้อน
แสงสีฟ้าของมันส่องประกายวูบวาบ
รับค่าจ้างมาแล้ว… ก็ต้องทำงานให้คุ้มค่าข้าวสิครับ
พูดจบ เขาพยักพาวให้เคน
จอมดาบมรณะเข้าใจความหมายทันที มันกระชับดาบในมือ แล้วก้าวเท้าเดินตรงไปยังลานประลองอย่างสงบนิ่ง
หยุดเดี๋ยวนี้
เสียงตวาดลั่นดังมาจากหลิงเทียน เขาพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าด้วยความโมโห
ตาแก่กู้ แกหมายความว่ายังไง?
จะเล่นตลกก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย ให้เด็กเมื่อวานซืนขึ้นไปขายขี้หน้าเนี่ยนะ? หน้าตาของตระกูลเราสองคนจะเอาไปไว้ที่ไหน
กู้เป่ยว่างยังไม่ทันได้อ้าปากเถียง
ไป๋จิงชุนก็เดินอาด ๆ เข้ามาสมทบ
เขากอดอก ยืนค้ำหัวมองโม่หยิงเฉินด้วยสายตาดูแคลน
เจ้าหนู… ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
ขนาดข้ายังพลาด… แล้วเจ้ากล้าดียังไงถึงคิดว่าจะทำได้?
สายตาของเขาเพ่งเล็งไปที่จอมดาบมรณะข้างกายเด็กหนุ่ม
พลันความทรงจำบางอย่างก็ผุดขึ้นมา
เดี๋ยวนะ… จอมดาบมรณะ?
ไป๋จิงชุนแสยะยิ้มเย็น
อ๋อ… แกน่ะเอง เพื่อนนักศึกษาที่ยัยเสี่ยวเสี่ยวพูดถึง?
ฮึ… น่าขันสิ้นดี หลอกตระกูลหลิงไม่สำเร็จ เลยหันมาหลอกตระกูลกู้แทนงั้นสิ?
ช่างกล้านักนะ
โดนด่าซึ่งหน้าขนาดนี้ กู้เป่ยว่างหน้าตึงทันที เตรียมจะสวนกลับ
แต่โม่หยิงเฉินยกมือขึ้นห้ามไว้
เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองไป๋จิงชุน แต่หันไปถามหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ท่านผู้นำตระกูลหลิง… ตามกฎของที่นี่ แต่ละตระกูลมีสิทธิ์ท้าชิงได้ฝั่งละหนึ่งครั้ง ใช่หรือไม่?
หลิงเทียนชะงัก พยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ แต่ก็ยังชี้หน้าด่าต่อ
ใช่แล้วมันจะทำไม? ตาแก่กู้ แกสมองเลอะเลือนไปแล้วเรอะ? ถึงเอาโควตาสำคัญไปฝากไว้กับเด็กอมมือแบบนี้?
คราวนี้กู้เป่ยว่างไม่ลังเล
เขาขยับตัวมายืนขวางกั้นระหว่างโม่หยิงเฉินกับหลิงเทียน ปกป้องเด็กหนุ่มเต็มตัว
การกระทำนี้แทนคำตอบได้ชัดเจนที่สุด
ไป๋จิงชุนส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
โง่เง่าเต่าตุ่น
ได้ยินคำด่านั้น โม่หยิงเฉินก็หันขวับกลับมาสบตาชายชรา
ท่านไป๋…
ที่ผมเรียกท่านว่าปรมาจารย์ ก็เพราะเห็นแก่ความอาวุโส
แต่ข้าวสามารถกินส่งเดชได้… วาจาไม่ควรพูดส่งเดช กรุณาระวังปากด้วย
เจ้า
ไป๋จิงชุนหน้าแดงจัดจนเส้นเลือดปูด
เขาเป็นถึงปรมาจารย์ระดับ 5 ผู้ยิ่งใหญ่ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนไหนกล้ายอกย้อนขนาดนี้
โดยเฉพาะในเวลาที่เขาเพิ่งเสียหน้ามาหมาด ๆ
บังอาจ
ยังไม่ทันที่ไป๋จิงชุนจะระเบิดอารมณ์ ไป๋เชี่ยนหรู ผู้ภักดี (และหวังผลประโยชน์) ก็กรีดร้องแทรกขึ้นมาก่อน
ไอ้เด็กเหลือขอ ไม่มีสัมมาคารวะ
รู้ไหมว่าท่านไป๋เป็นใคร? ถึงกล้ามาสั่งสอนท่าน?
นางชี้หน้าด่ากราด มือเท้าเอว ท่าทางเหมือนแม่ค้าตลาดสด
แกมันก็แค่สิบแปดมงกุฎที่มาป่วนงาน ใครก็ได้ ลากตัวมันออกไป…
เพียะ
เสียงตบฉาดใหญ่ดังก้องกังวานไปทั่วโถงใต้ดิน
แรงตบนั้นหนักหน่วงจนร่างของไป๋เชี่ยนหรูหมุนคว้างกลางอากาศ ดวงดาวระยิบระยับเต้นระบำอยู่รอบหัว
ก่อนที่เธอจะร่วงลงไปกองกับพื้นก้นจ้ำเบ้า หมดสภาพคุณนายไฮโซ
เธอเอามือกุมแก้มที่บวมเป่งขึ้นมาทันตาเห็น นั่งงงเป็นไก่ตาแตก
แก… แกกล้าดียังไง
หลิงเทียนได้สติ ดวงตาแทบถลนออกจากเบ้าด้วยความโกรธแค้น
เมียข้า… โดนตบต่อหน้าต่อตา
ถ้าเรื่องนี้ยอมได้ เขาก็ไม่ต้องเป็นผู้นำตระกูลแล้ว ไปผูกคอตายซะดีกว่า
ตายซะเถอะมึง
เขาระเบิดพลังจิตออกมา เตรียมจะเรียกสัตว์อสูรออกมาขยี้ไอ้เด็กเวรนี่ให้เละคามือ
แต่ทว่า…
ยังไม่ทันได้ขยับตัว เขาก็ถูกท่อนแขนแข็งแรงพุ่งเข้ามารวบเอวจากด้านหลัง ล็อคตัวไว้อย่างแน่นหนา
ตาแก่กู้ แกบ้าไปแล้วเหรอ? ปล่อยข้า หลิงเทียนดิ้นพล่าน หันไปด่าเพื่อนรักที่กลายมาเป็นศัตรู
กู้เป่ยว่างหน้าซีดเผือด ยื้อยุดฉุดกระชากเพื่อนรักไว้สุดแรงเกิด เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว
ไอ้แก่หลิง ใจเย็น มึงใจเย็นก่อน อยากพาตระกูลหลิงฉิบหายวายวอดรึไง
ฉิบหายบ้านพ่อง มันตบเมียกู
มันเป็นลูกศิษย์ของผู้อาวุโสหวางเว้ยยย
กู้เป่ยว่างตะโกนใส่หูเพื่อนจนสุดเสียง
ประโยคนั้น… เปรียบเสมือนปุ่มหยุดเวลาของจักรวาล
เสียงตะโกนด่าทอเงียบกริบ การดิ้นรนขัดขืนหยุดชะงัก
ไป๋เชี่ยนหรูที่กำลังจะอ้าปากกรีดร้อง ก็หุบปากฉับเหมือนโดนปิดสวิตช์
แม้แต่ไป๋จิงชุนที่กำลังโกรธจัด หนังตากระตุกยิก ๆ ก็ยังชะงักค้าง
ความเงียบเข้าปกคลุม
หลิงเทียนกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก
เสียงของเขาแหบแห้งเหมือนคนขาดน้ำ
…หวาง ไหน?
เมืองเทียนอวิ๋น... ยังมีหวางไหนอีกวะ
กู้เป่ยว่างเห็นเพื่อนสงบลง ก็คลายวงแขนออก แล้วชี้มือไปทางหลิงเสี่ยวเสี่ยวที่ยืนตัวสั่นงันงกอยู่มุมห้อง
ไม่เชื่อก็ไปถามลูกสาวมึงดู
หลิงเทียนหันขวับไปจ้องลูกสาวด้วยสายตาคาดคั้น
ภายใต้แรงกดดันจากบิดา หลิงเสี่ยวเสี่ยวทำได้เพียงพยักหน้าช้า ๆ ด้วยความหวาดกลัว
เปรี้ยง
เหมือนโดนฟ้าผ่ากลางกบาล หลิงเทียนเข่าอ่อนจนเกือบทรุด
เหงื่อเย็นเฉียบไหลพรากเต็มแผ่นหลัง
หวางหงเฉียง
เสาหลักแห่งมหาวิทยาลัยเทียนอวิ๋น... ปรมาจารย์ผู้เป็นตำนาน
ระดับ 5 เหมือนกับไป๋จิงชุนก็จริง… แต่บารมีและฝีมือคนละชั้น
ไป๋จิงชุนเทียบได้แค่ปลายเล็บขบของท่านผู้อาวุโสหวาง
ผู้ครอบครองสัตว์อสูรระดับ A ของจริง… ผู้ที่เคยอาบเลือดในสงครามและรอดชีวิตมาได้
เพียงแค่ดีดนิ้วเดียว… ตระกูลหลิงทั้งตระกูลก็หายวับไปจากแผนที่โลกได้เลย
และไอ้เด็กคนนี้…
คือลูกศิษย์ของปีศาจตนนั้น?